II SAB/Wa 560/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2021 r. sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji [...] S.A. dopuściło się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] S.A. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] S.A. na rzecz Z. B. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia [...] września 2020 r. Z. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] (dalej także "MPWiK" lub "podmiot zobowiązany") w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r., przesłanym pocztą elektroniczną (za pośrednictwem e-maila wysłanego z adresu [...]), skarżący Z. B., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. wydanie skanu umowy (wraz z ewentualnymi aneksami) oraz wszystkich załączników, jakie zostały zawarte z [...], ul. [...];

2. informacji, z czyjej inicjatywy i w oparciu o jakie dokumenty doszło do zmiany inwestycji planowanej na odcinku [...] Obwodnica [...] [...] (wraz z ewentualną dokumentacją potwierdzającą ten fakt);

3. wydanie skanu uzgodnionej dokumentacji projektowej obrazującej ww. odcinek sieci;

4. wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji (wraz z załącznikami);

5. wydanie kopii pierwotnego planu inwestycyjnego dla tego rejonu i wydanie aktualnej kopii graficznej tego elementu inwestycji;

6. wskazanie tytułów prawnych, jakie MPWiK posiada do nieruchomości, na których realizowana jest wspomniana inwestycja.

Jednocześnie, skarżący wniósł o udostępnienie wskazanych wyżej informacji w formie elektronicznej, na ujawniony w treści wniosku adres poczty elektronicznej.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. MPWiK, ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, wysłało do strony wiadomość e-mailową (wraz ze stosownymi załącznikami), w treści której zawarta była odpowiedź na wniosek skarżącego. Wiadomość ta wysłana została ze służbowej skrzynki e-mailowej pracownika MPWiK A. O.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. skarżący poinformował jednak podmiot zobowiązany o braku odpowiedzi na złożony przez siebie wniosek z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Następnie, w piśmie z dnia [...] września 2020 r. Z. B., reprezentowany przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] w przedmiocie rozpoznania w/w wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucając MPWiK naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia wniosku - poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek w ustawowym terminie, skarżący wniósł w o:

1. zobowiązanie MPWiK do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 7 dni;

2. stwierdzenie, że MPWiK dopuściło się bezczynności;

3. stwierdzenie, że bezczynność podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie od MPWiK na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że pomimo ustawowego obowiązku, do dnia złożenia skargi MPWiK nie udzieliła odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zdaniem strony skarżącej MPWiK ani nie przesłało wnioskowanych informacji, ani też nie wydało stosownej decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. Ponadto, jak zauważył skarżący, podmiot zobowiązany nie wystosował również informacji o wyznaczeniu innego terminu na rozpatrzenie wniosku.

Tymczasem, jak zauważył skarżący, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, uznać należy, że MPWiK, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji, którego jedynym akcjonariuszem jest [...], a którego celem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców [...] w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał jednocześnie, że wszelkie wnioskowane informacje mają przymiot informacji publicznej prostej i są związane z realizacją podstawowych zadań MPWiK w zakresie działalności kanalizacyjnej tj. inwestycji w nowe sieci kanalizacyjne i związaną z tym gospodarką finansową.

Skarżący stwierdził, że pomimo zakreślonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu na rozpoznanie opisanego wyżej wniosku, spółka MPWiK ani nie odmówiła wydania informacji publicznej, ani też nie udzieliła tej informacji.

Biorąc w tej sytuacji pod uwagę fakt, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] sierpnia 2020 r., skarżący uznał, że termin na udzielenie odpowiedzi przez MPWiK upłynął bezskutecznie w dniu [...] sierpnia 2020 r. W konsekwencji, skarżący uznał, że bez wątpienia doszło w sprawie do stanu bezczynności po stronie MPWiK.

W odpowiedzi na skargę zawartą w piśmie z dnia [...] września 2020 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...], reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło o jej oddalenie.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, podmiot zobowiązany - powołując się na treść przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - zauważył na wstępie, że omawiany termin został w niniejszej sprawie zachowany, albowiem ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r., MPWiK udzieliło stosownej odpowiedzi w dniu [...] sierpnia 2020 r.

Niemniej, jak zauważył podmiot zobowiązany, już po wniesieniu skargi na bezczynność ustalono, że wiadomość wysłana skarżącemu prawdopodobnie nie została mu doręczona z przyczyn technicznych, albowiem wielkość przesyłanego pliku wynosiła 33 MB i była za duża dla skrzynki nadawczej MPWiK lub skrzynki odbiorczej skarżącego.

W związku z powyższym, jak podniósł podmiot zobowiązany, w dniu [...] września 2020 r. pracownik MPWiK – P. W. skontaktował się ze skarżącym telefonicznie oraz ponownie przekazał odpowiedź na wniosek na wskazany przez skarżącego adres e-mailowy, przesyłając ją w podziale na kilka wiadomości mailowych.

MPWiK wskazało, że w toku przeprowadzonej rozmowy skarżący potwierdził otrzymanie odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Mając powyższe na względzie, podmiot zobowiązany - powołując się na stanowisko judykatury dotyczące kwestii bezczynności organów administracji publicznej - uznał, że w przedmiotowej sprawie Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] podjęło niezbędne działania. Zdaniem podmiotu zobowiązanego, wniosek strony skarżącej został przeanalizowany i rozpoznany poprzez skierowanie w dniu [...] sierpnia 2020 r. do skarżącego stosownej odpowiedzi na złożony w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

MPWiK zauważyło, że z przyczyn niezależnych od tej spółki odpowiedź ta nie dotarła jednak do adresata. Niemniej, jak zauważył podmiot zobowiązany, niezależnie od powyższego MPWiK podjęło działania mające na celu ponowne przesłanie odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, jak wskazał podmiot zobowiązany, właściwy pracownik Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] nie tylko telefonicznie skontaktował się z pełnomocnikiem skarżącego i samym skarżącym, ale również ponownie przesłał udzieloną już wcześniej odpowiedź (w podziale na kilka wiadomości e-mailowych).

W tej sytuacji, podmiot zobowiązany uznał, że w niniejszej sprawie nie może być zatem mowy o bezczynności Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...].

Według MPWiK, prawidłowa analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że ani w dacie złożenia skargi do Sądu, ani też w dacie zamknięcia rozprawy, podmiot zobowiązany nie pozostawał w bezczynności.

MPWiK podkreśliło, że brak terminowego doręczenia skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej spowodowany został wyłącznie okolicznościami natury technicznej, niezależnymi od MPWiK. Jednocześnie, co zdaniem podmiotu zobowiązanego istotne, bezzwłocznie po podjęciu informacji o braku doręczenia odpowiedzi na wniosek (co nastąpiło dopiero z chwilą złożenia skargi), Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] podjęło działania mające na celu prawidłową realizację wniosku skarżącego.

W konsekwencji, podmiot zobowiązany uznał, że w dniu [...] sierpnia, a następnie w dniu [...] września 2020 r. skarżącemu udostępniona została objęta jego wnioskiem informacja publiczna.

W tym miejscu, podmiot zobowiązany odwołał się do stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 3386/19, w którym stwierdzono, że jeżeli "przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, choćby z przekroczeniem ustawowego terminu (...), oznacza to, że nie pozostaje on w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi".

Wobec powyższego, MPWiK uznało, że zachodzi podstawa do oddalenia złożonej w niniejszej sprawie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to, choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:

1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);

2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12);

3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;

4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie skarżący Z. B. sformułował wobec spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał udostępnienia informacji publicznej poprzez:

1. wydanie skanu umowy (wraz z ewentualnymi aneksami) oraz wszystkich załączników, jakie zostały zawarte z [...], ul. [...];

2. informacji, z czyjej inicjatywy i w oparciu o jakie dokumenty doszło do zmiany inwestycji planowanej na odcinku [...] Obwodnica [...] (wraz z ewentualną dokumentacją potwierdzającą ten fakt);

3. wydanie skanu uzgodnionej dokumentacji projektowej obrazującej ww. odcinek sieci;

4. wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji (wraz z załącznikami);

5. wydanie kopii pierwotnego planu inwestycyjnego dla tego rejonu i wydanie aktualnej kopii graficznej tego elementu inwestycji;

6. wskazanie tytułów prawnych, jakie MPWiK posiada do nieruchomości, na których realizowana jest wspomniana inwestycja.

Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy).

Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] posiada status jednoosobowej spółki akcyjnej, której akcjonariuszem jest [...].

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, już na podstawie powyżej wskazanego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. należy ewidentnie zaliczyć spółkę Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] do podmiotów jednoznacznie zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Jest to tym bardziej zasadne, o ile zważy się dodatkowo, iż ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku MPWiK nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).

Konstytucja RP nie definiuje, jakie organy wchodzą w skład systemu władz publicznych. Z drugiej jednak strony, w art. 10 Konstytucji RP ustrojodawca wskazuje, że "władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały". Bez wątpienia zakres pojęcia władzy publicznej jest znacznie szerszy. Do podmiotów wchodzących w zakres tej władzy zaliczymy: Sejm i Senat (także Zgromadzenie Narodowe), Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy wojskowe, sądy administracyjne, Trybunał Stanu, Trybunał Konstytucyjny, Prezydenta RP, Radę Ministrów, ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Radę Gabinetową (pomimo tego, że organ ten nie ma żadnych uprawnień poza konsultacyjnymi), delegatury ministerstw i urzędów centralnych, wojewodów, organy administracji zespolonej, organy administracji niezespolonej, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, regionalne izby obrachunkowe oraz samorządowe kolegia odwoławcze. W skład władzy publicznej wchodzą także samorządy gospodarcze i zawodowe, chociaż w komentowanym przepisie zostały one ujęte w odrębnym punkcie (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz wymienione w Rozdziale IX Konstytucji RP organy kontroli państwowej i ochrony prawa (Najwyższa Izba Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), a także wiele innych podmiotów działających na podstawie ustaw szczególnych, w tym m.in. Rzecznik Praw Dziecka, czy też Rzecznik Praw Pacjenta (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).

Z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, że w pojęciu organu władzy publicznej, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mieści się Prezes Rady Ministrów, zaś wniosek o udostępnienie informacji publicznej kierowany do Prezesa Rady Ministrów podlega rozpatrzeniu.

W tej sytuacji, uznać należy, iż nie ulega wątpliwości, że Prezes Rady Ministrów jest zobowiązany, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej, tym bardziej, że ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Prezesa Rady Ministrów nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).

Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Z powyższego przepisu wynika ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (tak również m.in. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04, Legalis). W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują, uznać należy, że jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej (zob. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/16, Legalis).

Ponadto, wskazać należy, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu.

Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p.

Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej: /w:/ m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08).

W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo).

Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Z kolei, kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią, więc informacji publicznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1485/13 oraz z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1769/13).

W ocenie Sądu, konieczne staje się oddzielenie od siebie pewnych sfer informacyjnych związanych z działalnością organów państwa. Uznać należy, że przedmiotem konstytucyjnego prawa nie są treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane, jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki, protokoły ze spotkań z pracownikami), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można, bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od dokumentów w rozumieniu stricte urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., odróżnia się zatem dokumenty wewnętrzne służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk.

Sąd pragnie zauważyć, że gdyby przyjąć odmienną koncepcję, to wszystkie istniejące dokumenty niezależnie od tego, czy są to dokumenty prywatne, urzędowe, czy wreszcie tzw. dokumenty wewnętrzne, to podlegałyby one - co do zasady - przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powyższego, nie sposób zakwestionować, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Walor taki ma bowiem informacja dotycząca zarówno wspomnianej we wniosku umowy, jak i informacja dotycząca wskazanej w owym wniosku inwestycji, a także uzgodnionej dokumentacji projektowej, decyzji środowiskowej dla inwestycji, pierwotnego planu inwestycyjnego dla wskazanego przez stronę wnioskującą rejonu, czy też informacja w zakresie tytułów prawnych, jakie MPWiK posiada do nieruchomości, na których realizowana jest wspomniana we wniosku skarżącego inwestycja.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Treść wniosku w istocie jest zrozumiała, bowiem określa precyzyjnie zarówno zakres podmiotowy, zakres przedmiotowy, jak i ramy czasowe objęte żądaniem.

Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy.

W konsekwencji, obowiązkiem spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] było zatem udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i - w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 - publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że spółka Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] pozostawała w stanie bezczynności na dzień złożenia skargi.

W ocenie Sądu, uznać należy bowiem, że skoro - jak wynika z wyjaśnień samej spółki MPWiK, jako podmiotu zobowiązanego - odpowiedź udzielona skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2020 r. "prawdopodobnie nie została mu doręczona z przyczyn technicznych" (z uwagi na za dużą wielkość przesyłanego pliku), a pracownik wspomnianej spółki doręczył stronie skarżącej stosowną odpowiedź dopiero w dniu [...] września 2020 r., to nie udzielając skarżącemu w ustawowym terminie informacji zgodnej z treścią jego wniosku, spółka Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] popadła w bezczynność, która ustała dopiero po wniesieniu przez skarżącego w dniu [...] września 2020 r. skargi do tutejszego Sądu.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że stan bezczynności MPWiK ustał na skutek udostępnienia ww. informacji publicznej we wspomnianej wyżej wiadomości elektronicznej z dnia [...] września 2020 r.

Tym samym, do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie organ rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, skoro spółka MPWiK w dniu [...] września 2020 r. przekazała skarżącemu odpowiedź na jego wniosek o udostępnienie informacji, to uznać należy, iż w dniu wyrokowania przez Sąd nie pozostawała już w bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzut bezczynności może bowiem zostać uznany za zasadny wyłącznie wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, albowiem spółka MPWiK w następstwie wniesienia skargi przekazała skarżącemu żądane informacje publiczne.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł zobowiązać wspomnianej spółki do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Niemniej, z uwagi na fakt, iż MPWiK pozostawało jednak na dzień wniesienia skargi w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, bezczynność MPWiK w załatwieniu wniosku strony skarżącej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy termin rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez podmiot zobowiązany niewątpliwie przekroczony, bowiem pełna realizacja wniosku miała miejsce dopiero, po wniesieniu skargi (vide: wiadomość elektroniczna przesłana w dniu [...] września 2020 r.). Jednakże, w ocenie Sądu, przekroczenie to nie było aż tak nadmierne, aby można było rozpatrywać je w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Ponadto, zauważyć trzeba, iż podmiot zobowiązany podjął jeszcze przed wniesieniem skargi próbę udzielenia odpowiedzi na wniosek strony skarżącej, która jednak nie została skutecznie przesłana z przyczyn technicznych, o czym spółka MPWiK dowiedziała się dopiero z treści wniesionej do Sądu skargi.

W tej sytuacji, bezczynność MPWiK nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy fakt natychmiastowego udzielenia odpowiedzi na wniosek, po otrzymaniu skargi na bezczynność.

Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność MPWiK nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zasądzając od spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego - orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 P.p.s.a.