II SAB/Wa 344/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w T. na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. [...] z siedzibą w [...] zwróciła się do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z siedzibą w [...], powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres siedziby spółki wykazu zawierającego dane personalne (imiona i nazwiska) wszystkich osób, które uczestniczyły w procedurze oceny formalnej oraz merytorycznej złożonego przez Spółkę wniosku o dofinansowanie o wskazanym we wniosku numerze z jednoczesnym podaniem - oddzielnie dla oceny formalnej oraz dla oceny merytorycznej - która z tych osób lub które z tych osób (w przypadku decyzji kolegialnej) zdecydowały o przejściu przez wniosek etapu oceny formalnej, a następnie o wyborze wniosku do dofinansowania i w rezultacie o zawarciu umowy. Spółka zwróciła się jednocześnie o przesłanie kopii wszystkich dokumentów NCBR, które zostały wytworzone w toku procedury konkursowej obejmującej ocenę formalną i merytoryczną wymienionego powyżej wniosku w okresie poprzedzającym zawarcie ze Spółką umowy o dofinansowanie projektu.

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w odpowiedzi z dnia [...] marca 2020 r. na wymieniony wyżej wniosek, który wpłynął [...] lutego 2020 r., wskazało m.in., że przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się lub przyszłych postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. I OSK 1035/10). W konsekwencji, wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (por. np.: wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). NCBR wskazało, że u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. I OSK 1359/18). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach.

Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny,

a nie subiektywny. Organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2020 r. został złożony w prywatnej sprawie wnioskodawcy i wynika z niego subiektywny interes Spółki. [...] podało, że pismem z dnia [...] września 2019 r. Spółka została poinformowana przez [...] o ustaleniach, zgodnie z którymi na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie projektu, wnioskodawczyni nie spełniała wymogów podmiotowych określonych w dokumentacji konkursowej oraz art. 22 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Organ wyjaśnił, że bezprawnie przyznana pomoc publiczna powinna zostać zwrócona i wezwał do zwrotu wskazanej w piśmie kwoty. Organ wskazał, że w piśmie z dnia [...]października 2019 r. Wnioskodawczyni odniosła się do wezwania do zwrotu pomocy publicznej, kwestionując prawidłowość i zasadność wezwania. Ponadto, Spółka przedstawiła argumentację odnoszącą się do działań [...] w toku postępowania konkursowego i na etapie zawierania umowy, zgodnie z którą podmiot zobowiązany nie kwestionował okoliczności objętych wnioskiem i nie zwracał uwagi na ewentualne nieprawidłowości. Wnioskodawczyni podniosła również, że zamierza wykazać słuszność swoich racji w postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...]grudnia 2019 r. NCBR poinformował wnioskodawczynię o wprowadzeniu Stanu Zawieszenia, wskazując na stwierdzenie naruszenia Umowy. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. [...] zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu środków, o których mowa w wezwaniu z dnia [...] września 2019 r. Powyższe wskazuje, jak podał organ, że wnioskodawczyni pozostaje w sporze z [...] dotyczącym zwrotu przyznanego dofinansowania, zaś elementem tego sporu pozostają czynności [...] dokonane przed zawarciem umowy o dofinansowanie ze Spółką, w tym żądane informacje o osobach i dokumentach. W ocenie organu, argumentacja Spółki przedstawiona w piśmie z dnia [...] października 2019 r. dotycząca działań [...] w toku postępowania konkursowego i na etapie zawierania umowy, a więc na etapie oceny formalnej i merytorycznej wniosku o dofinansowanie, wprost wskazuje na subiektywny interes wnioskodawczyni w uzyskaniu żądanych informacji. Działania te stanowią bowiem element sporu pomiędzy stronami umowy o dofinansowanie.

[...] podkreślił, że u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, zaś właśnie taki charakter ma wniosek o udostępnienie informacji złożony przez Spółkę. [...] wskazał też wnioskodawcy, że w zakresie żądania udostępnienia "kopii wszystkich dokumentów [...], wytworzonych w toku procedury konkursowej obejmującej ocenę formalną i merytoryczną" wniosku o dofinansowanie, wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest dostatecznie sprecyzowany. Analiza przepisów u.d.i.p. skłania do wniosku, że celem ustawodawcy było zapewnienie obywatelom dostępu do konkretnych informacji o charakterze publicznym,

a nie umożliwienie przeprowadzania kompleksowej kontroli funkcjonowania instytucji publicznych lub realizowanych przez nie wszystkich zadań publicznych, do czego powołane są odrębne wyspecjalizowane służby państwowe. Oznacza to, że wniosek

o udostępnienie informacji publicznej winien być sprecyzowany i wskazywać dokładnie jakiego przedmiotu dotyczy. Niedopuszczalne jest domaganie się udostępniania wszystkich dokumentów wytworzonych przez organ lub wskazanie, że wniosek dotyczy wszelkich informacji pozostających w zakresie realizowania zadań publicznych. Taka redakcja wniosku uniemożliwia jego właściwą weryfikację w świetle przepisów u.d.i.p., w tym art. 5 ust. 2 i art. 6 u.d.i.p. Dla zweryfikowania tej okoliczności i ewentualnego udostępnienia informacji niezbędny jest precyzyjny wniosek, w którym należy dokładnie określić, jakiej informacji zawartej w dokumentacji dotyczącej wyboru wniosku o dofinansowanie żąda wnioskodawca, tymczasem w przedmiotowym wniosku zażądano wszystkich dokumentów niezależnie od ich treści. [...] wskazał, że niezależnie od uznania, że wniosek w istocie nie dotyczy sprawy publicznej, we wskazanym zakresie wniosek nie został w dostateczny sposób sprecyzowany.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2020 r.

o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie od informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 429) Spółka wniosła o zobowiązanie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że informacje, których przekazania domaga się skarżąca, polegające na przekazaniu danych personalnych wszystkich osób, które uczestniczyły w procedurze oceny formalnej i merytorycznej złożonego przez Spółkę wniosku o dofinansowanie oraz kopii dokumentów, które zostały wytworzone w toku procedury konkursowej, mają charakter informacji publicznych. Co więcej, okoliczność powyższa nie jest przez [...] podważana, gdyż z uzasadnienie pisma z dnia [...] marca 2020 r. wynika, że odmowa udzielenia informacji jest w istocie związana nie tyle z brakiem publicznego charakteru tych informacji, lecz z możliwym (prywatnym) sposobem jej wykorzystania przez skarżącą. Spółka dodatkowo odwołała się do przepisu art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2018 r" poz. 1431), a contrario. Wskazała, że zgodnie z tym przepisem "dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców nie podlegają, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej".

Skarżący podniósł m.in., że podstawą odmowy udzielenia skarżącej żądanej informacji publicznej stał się pogląd, iż skarżąca nie ma prawa do jej otrzymania, gdyż zamierza osiągnąć inny cel niż troska o dobro publiczne. Spółka wskazała, że żądane informacje mają umożliwić poznanie sposobu działania [...] na etapie oceny wniosków o dofinansowanie oraz w czasie ich późniejszej realizacji, a tym samym dawać podstawy do przeprowadzenia oceny prawidłowości wykonywania przez [...] zadań z zakresu władzy publicznej, w tej sprawie dotyczących tzw. [...]. Skarżący wskazał, że stanowisko [...] zawarte w piśmie z dnia [...] marca

2020 r., nie jest zatem zasadne. Organ miał obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca spółka pozostaje w przekonaniu, iż żądane informacje mają charakter informacji publicznej i podlegają udostępnieniu. Skarżący wskazał, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony faktem, iż jak się wydaje [...] z pełną świadomością zamierza ukrywać przed opinią publiczną określone informacje świadczące o nieprawidłowościach w jego funkcjonowaniu, a takie działanie winno spotkać się z sankcją prawną.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, w tym oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny oraz obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi z dnia [...] marca 2020 r. Wskazał też m.in., że strona danego postępowania, również zakończonego, nie może żądać informacji o sposobie

i przebiegu takiego postępowania, lub dowodów w sprawie na poparcie swojego stanowiska - w ramach u.d.i.p., bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające

z innych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r. I OSK 1601/19). W ocenie [...], skarżąca złożyła wniosek w prywatnej sprawie. Wskazano, że skarżąca brała udział w konkursie organizowanym przez [...], w ramach którego skarżąca otrzymała dofinansowanie ze środków pomocy publicznej. Organ podał, że pismem z dnia [...] września 2019 r., [...] wyjaśnił, że bezprawnie przyznana pomoc publiczna powinna zostać zwrócona i wezwał do zwrotu wskazanej w piśmie kwoty. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. skarżąca zakwestionowała prawidłowość i zasadność wezwania. Organ wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu środków, o których mowa w wezwaniu do zwrotu środków z dnia [...] września 2019 r.

[...] podniósł, że powyższe wskazuje, iż wnioskodawczyni pozostaje w sporze z [...] dotyczącym zwrotu przyznanego dofinansowania, zaś elementem tego sporu pozostają czynności [...] dokonane przed zawarciem umowy o dofinansowanie ze skarżącą, w tym żądane informacje o osobach i dokumentach. Dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie, w szczególności korespondencja prowadzona pomiędzy stronami w zakresie zwrotu środków pomocy publicznej potwierdza,

iż bezpośrednim celem skarżącej jest uzyskanie informacji, które mogą zostać wykorzystane do prowadzenia postępowań w jej indywidualnej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartych w skardze nie można uznać, iż skarżąca nie ma prywatnego celu w uzyskaniu wnioskowanych informacji, choćby z tego powodu,

iż skarżąca żąda informacji dotyczących wyłącznie jej wniosku o dofinansowanie. Wniosek skarżącej został ograniczony jedynie do danych bezpośrednio związanych z postępowaniem dotyczącym skarżącej. Odnosząc się do drugiej części wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie udostępnienia "kopii wszystkich dokumentów [...], wytworzonych w toku procedury konkursowej obejmującej ocenę formalną

i merytoryczną" [...] również podtrzymało swoje stanowisko. Organ wskazał,

że zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem, akta sprawy administracyjnej składają się z rożnego rodzaju dokumentów, w większości niemających charakteru dokumentów publicznych (przez co wymagających ograniczenia dostępności). U.d.i.p. nie reguluje uprawnienia polegającego na dostępie do akt. Uznanie, że akta administracyjne jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r. I OSK 1696/12, LEx nr 1363607).

W ocenie [...] twierdzenie skarżącej, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie znajduje uzasadnienia. Organ podniósł, że skarżąca

nie wskazała na jakiej podstawie dokonała takiego stwierdzenia, w szczególności nie przedstawiła żadnych okoliczności czy dowodów, które mogły by świadczyć

o jakimkolwiek naruszeniu prawa przez [...], w tym o charakterze rażącym.

W przedmiotowej sprawie został zachowany termin udzielenia odpowiedzi w zakresie wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej, a także [...] podało wyczerpujące uzasadnienie dlaczego wniosek skarżącej nie mógł być rozpatrzony jako prawidłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem organ na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2020 r.

o udostępnienie informacji publicznej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt,

z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p.

Powołana ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy

i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Dyrektor [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. Nr 96, poz. 616, ze zm.) podmiot ten jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.) powołaną do realizacji zadań z zakresu polityki naukowej, naukowo–technicznej i innowacyjnej państwa. Przychodami Centrum są środki finansowe otrzymywane w formie dotacji celowych i podmiotowych, a także środki finansowe: z tytułu realizacji innych zadań Centrum oraz zadań, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, budżetu Unii Europejskiej, międzynarodowych programów badawczych, komercjalizacji wyników prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych, odsetek od wolnych środków przekazanych w depozyt zgodnie

z przepisami o finansach publicznych, zapisów i darowizn (art. 46 ww. ustawy). Realizacja zadań Centrum obejmuje m.in. ocenę i wybór wniosków dotyczących wykonywania projektów (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy), a przyznanie przez Centrum środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków. Zatem Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju jest, co do zasady, podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii

i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane

i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W pierwszej części wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. wnioskodawca zwrócił

się o przesłanie przez [...] wykazu zawierającego dane personalne (imiona

i nazwiska) wszystkich osób, które uczestniczyły w procedurze oceny formalnej oraz merytorycznej złożonego przez skarżącą wniosku o dofinansowanie. Tak sformułowany wniosek nie jest wnioskiem o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. ale wnioskiem o sporządzenie i udostępnienie wykazu danych osobowych. Żądanie to nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej. Przedmiotem wskazanego żądania nie jest problem lub kwestie mające znaczenie dla społeczeństwa.

Natomiast żądanie wskazania, które z tych osób zdecydowały o "przejściu" przez wniosek skarżącej etapu oceny formalnej a następnie o wyborze wniosku do dofinansowania i w rezultacie o zawarciu umowy odnosi się ściśle do postępowania konkursowego, w ramach którego wnioskodawca otrzymał dofinansowanie ze środków pomocy publicznej, a zatem dotyczy zawartości akt tego postępowania. Z odpowiedzi udzielonej przez [...] pismem z dnia [...] marca 2020 r. na wniosek Spółki z dnia [...] lutego 2020 r. jak również z odpowiedzi na skargę wynika, że przed złożeniem wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. wszczęte zostało przez [...] z urzędu (pismem z dnia [...] stycznia 2020 r.) wobec wnioskodawcy, na podstawie art. 64 § 1 k.p.a., postępowanie w sprawie zwrotu środków, o których mowa w wezwaniu z dnia [...] września 2019 r.

Ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2020 r. wynika, że skarżącej jako stronie tego postępowania przysługuje wynikające z k.p.a. uprawnienie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym prawo dostępu do akt sprawy.

Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium".

Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Stosownie do § 2 powołanego przepisu, strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.

Stosownie zaś do art. 74 § 1 k.p.a. przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy. Zgodnie z art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii, odpisów, uwierzytelnienia tych kopii

i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W sytuacji zatem, tak jak w niniejszej sprawie, gdy istnieje odrębny tryb dostępu do informacji publicznej, u.d.i.p. nie znajduje zastosowania. Skarga nie jest zatem zasadna.

Odnosząc się natomiast do zawartego we wniosku z dnia [...] lutego 2020 r.

o udostępnienie informacji publicznej żądania przesłania kopii wszystkich dokumentów, które zostały wytworzone w toku procedury konkursowej wniosku skarżącego w okresie poprzedzającym zawarcie umowy o dofinansowanie projektu, to tak sformułowane żądanie nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie służy udostępnianiu kopii akt postępowań. Powołana ustawa nie realizuje prawa dostępu do akt, jako zbioru, a tak właśnie zostało to ujęte we wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. (v. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1521/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy wniosek nie określa, jakich dokładnie dokumentów, czy danych żądanie dotyczy nie stanowi on wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (v. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1112/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego, co wskazano już wyżej, kwestia dostępu do akt postępowania toczącego się wobec skarżącego przed [...], regulowana jest przez przepisy k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę za niezasadną. Organ odpowiedzi na wniosek udzielił w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. Choć Sąd nie podzielił stanowiska NCBR zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. w pełnym zakresie, to w sprawie tej nie można NCBR zarzucić bezczynności na gruncie u.d.i.p.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.