II SAB/Po 36/23

Dnia 6 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2023 roku sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

K. J. (dalej też jako skarżący lub strona) zwrócił się wnioskiem z dnia 9 lutego 2023 r. (wpływ do organu 14 lutego 2023 r.) do Starosty o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: udostępnienia kopii decyzji podziałowej dla działki nr [...] położonej w obrębie W., gmina K., którą wydał Kierownik Urzędu Rejonowego w S. w 1993 r. i przesłanie odpowiedzi poprzez ePUAP.

W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 16 marca 2023 r. organ podał, że nie jest możliwe udostępnienie informacji. Organ wskazał, że tryb oraz sposób udostępniania materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny szczegółowo regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm. dalej p.g.k.).

Organ zwrócił uwagę, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902 dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ww. ustawie. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma jednak art. 1 ust. 2 powyższej ustawy, w którym czytamy, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Ustawą, która wprowadza odmienny tryb oraz sposób udostępniania wnioskowanych danych jest p.g.k. Zgodnie z art. 40a ust. 1 p.g.k., regułą jest, że organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Wyjątki od tej zasady zostały określane w art. 40a ust. 2 p.g.k..

Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się z prośbą o udostępnienie kopii decyzji administracyjnej, która wchodzi w skład operatu technicznego z podziału działki nr [...], stanowiąc tym samym materiał powiatowej części państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 820), wydanego na podstawie art. 40 ust. 8 p.g.k., udostępnienie materiałów zasobu odbywa się na podstawie wniosku albo zgłoszenia prac geodezyjnych lub jego uzupełnienia.

W związku z powyższym, chcąc otrzymać dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, należy w ocenie Starosty wystąpić z odpowiednim wnioskiem o udostępnienie materiałów zasobu. W tym celu należy wykorzystywać ustalony rozporządzeniem wzór wniosku o udostępnienie materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowiący załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020 r. w sprawie wzorów wniosków o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, licencji i Dokumentu Obliczenia Opłaty, a także sposobu wydawania licencji (Dz. U. poz. 1322) - formularz P oraz formularz P7. Wobec tego zdaniem organu nie na możliwości udostępnienia wnioskowanych danych w drodze u.d.i.p.

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. J. uczynił bezczynność Starosty w sprawie rozpoznania wniosku z 9 lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez brak rozpoznania wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z 9 lutego 2023 r. w terminie 14 dni, względnie postąpienia w sposób wyznaczony przez art. 13 ust. 2, art. 15 lub art. 16 u.d.i.p.;

II. art. 14 ust. 1 ustawy w zw. z art. art. 391 § 1d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm. dalej k.p.a.) poprzez brak dostarczenia skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej (na konto ePUAP), skoro skarżący jednoznacznie wybrał doręczanie w formie elektronicznej i w tej formie złożył podanie.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezczynności Starosty;

2) zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi wnioskodawcy w terminie 14 dni albo umorzenie w tym zakresie postępowania, jeżeli po wniesieniu skargi organ rozpozna wniosek z 9 lutego 2023 r. w sposób zgodny z przepisami prawa, a zatem w tym zakresie postępowanie sądowo-administracyjne stanie się bezprzedmiotowe,

3) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga jest bezzasadna.

Organ podał, że dnia 14 lutego 2023 r. na adres do doręczeń elektronicznych Starosty wpłynął wniosek w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii decyzji podziałowej dla działki nr [...] położonej w obrębie W., gmina K.. W trakcie rozpatrywania złożonego wniosku, działając na podstawie art. 6-7 k.p.a., organ dokonał analizy treści przedmiotowego wniosku oraz oceny zasadności zastosowania regulacji zawartych u.d.i.p. i stwierdził, ze nie znajduje ona zastosowania, tylko właściwy jest tryb z p.g.k.

W następstwie powyższego stwierdzono, że rozpatrzenie podania na mocy u.d.i.p. poprzez udostępnienie przedmiotowej kopii decyzji podziałowej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie jest możliwe. Tym samym organ rozpoczął procedowanie wniosku na zasadach określonych w art. 35 k.p.a. w powiązaniu z art. 40a i 40g p.g.k.

Dnia 16 marca 2023 r. (po wpływie skargi na bezczynność- dop. Sądu) Starosta, poprzez adres do doręczeń elektronicznych, pisemnie poinformował skarżącego o braku możliwości zrealizowania złożonego wniosku w trybie u.d.i.p. czym dopełnił obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto organ zapewnił możliwość czynnego udziału strony w postępowaniu, wynikającego z zapisów art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., wskazując właściwą procedurę pozyskania ww. dokumentu, me naruszającą obowiązujących przepisów prawa.

Zdaniem Starosty, w świetle wykazania przez organ braku możliwości zrealizowania wniosku w trybie u.d.i.p., bezpodstawny jest podniesiony przez skarżącego w punkcie 1. zarzut niezrealizowania wniosku w terminie 14 dni, określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niezasadny jest również zarzut określony w punkcie 2. złożonej skargi, gdyż organ dnia 16 marca 2023 r. przesłał odpowiedź na wniosek na adres do doręczeń elektronicznych wnioskodawcy.

Ponadto organ wskazał, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem.

Pełnomocnik procesowy skarżącego przystępując do sprawy w piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2023 r. podtrzymał skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W powyższym piśmie podniesiono, że:

1) postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na bezczynność lub przewlekłość stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, albowiem organ po otrzymaniu skargi - co sam przyznaje - odpowiedział na wniosek pismem z 16 marca 2023 r., znak [...], a co Skarżący przyznaje, że nastąpiło;

2) nie zmienia to jednak potrzeby oceny tego, że organ naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak rozpoznania wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni, względnie postąpienia w sposób wyznaczony przez art. 13 ust. 2, art. 15 lub art. 16 ustawy, a to wszystko dlatego, ponieważ: organ powinien w terminie 14 dni poinformować wnioskodawcę, że jego zdaniem żądanie nie dotyczy informacji publicznej, podlegającej reżimowi ustawy; o organ błędnie uznał, że - chociaż jest następcą Kierownika Urzędu Rejonowego w S., a który to organ przeprowadził postępowanie podziałowe i wydał decyzję administracyjną w 1993 r. w odniesieniu do działki numer [...], obręb W. (miejscowość P. ), a z której powstała m.in. działka numer [...] lub [...], tj. decyzję z 8 lipca 1993 r., znak [...] -nie ma obowiązku wydać kopii tej decyzji w trybie u.d.i.p., gdyż stosuje się tutaj przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne; organ pomija, że wniosek nie obejmował wydania kopii dokumentu z operatu geodezyjnego (ewidencji gruntów i budynków, gdzie istotnie znajdują się różne rozstrzygnięcia, np. decyzje podziałowe wydane przez wójtów, burmistrzów i itp.), ale kopii decyzji, a jaką wydał jego poprzednik prawny, jako organ administracji publicznej;

3) Skarżący domaga się stwierdzenia, że organ na chwilę otrzymania skargi był bezczynny w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz bezczynność ta nie miała charakteru rażącego.

4) organ naruszył art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 39 oraz art. 391 § 1d k.p.a. poprzez brak dostarczenia Skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej i przekazanej poprzez ePUAP;

5) podniesiono, że skarga nie musiała być poprzedzona ponagleniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w tekście jako u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej oraz podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. Dodać trzeba, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Przedmiotem wniosku K. J. była kopia decyzji podziałowej dla działki nr [...] położonej w obrębie W., gmina K., którą wydał Kierownik Urzędu Rejonowego w S. w 1993 r. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż informacja o decyzjach administracyjnych i same decyzje administracyjne stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 21 maja 2020 r. sygn. I OSK 1/20, CBOSA). Ponadto, skoro organ wskazał, iż żądane informacje znajdują się w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym, to tym bardziej świadczy o tym, iż mają walor informacji publicznej.

Niewątpliwie wiec zakres wniosku skarżącego dotyczył zakresu informacji publicznej.

Idąc dalej wskazać trzeba, że informacja publiczna może podlegać udostępnianiu nie tylko na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej ale także na zasadach i w trybach szczególnych, unormowanych w odrębnych ustawach. Takie sytuacje przewiduje wyraźnie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyraża normę kolizyjną wyłączającą stosowanie unormowań u.d.i.p. w sytuacji, w której inna ustawa odmiennie reguluje ten sam zakres. Przepis ten uzasadnia więc de facto wyodrębnienie dwóch zbiorów informacji publicznych: podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz udostępnianych w oparciu o przepisy ustaw szczególnych. Jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może jej udostępnić na podstawie u.d.i.p. ze względu na konieczność zastosowania odrębnych zasad i trybu z ustawy szczególnej, to powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę "zwykłym" pismem, wskazując jednocześnie właściwe przepisy oraz, w niezbędnym zakresie, zasady i tryb dostępu do żądanych informacji wynikające z tych przepisów (por.: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 8 do art. 1, s. 45; M. Chmaj [w:] M. Bidziński i in., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 1 Nb 11; M. Jabłoński, Udostępnienie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 29; P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, uw. 3 do art. 1 ust. 2).

Taką "inną ustawą" w powyższym rozumieniu jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, dalej: p.g.k.), co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy dostępu do materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. wyroki NSA: z 01.10.2010 r., I OSK 1193/10; z 05.04.2013 r., I OSK 175/13; a także wyroki WSA: z 12.05.2011 r., II SAB/Wa 100/11; z 13.09.2016 r., IV SAB/Wr 118/16 – CBOSA).

Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 pkt 10 p.g.k. przez "państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny" rozumie się "zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne". Częścią tak rozumianego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny, prowadzony przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu przy pomocy geodetów powiatowych (zob. art. 2 pkt 10c p.g.k.).

W myśl art. 40a ust. 1 p.g.k. zasadą jest, że organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 40a ust. 2 p.g.k.

Szczegółową zawartość oraz sposób i tryb udostępniania materiałów z zasobu geodezyjno-kartograficznego regulują, wydane na podstawie upoważnień zawartych w ustawie p.g.k. odnośne rozporządzenia wykonawcze. W dacie wniosku strony i odpowiedzi Starosty było to rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 820).

Mając powyższe okoliczności na uwadze, stwierdzić należy, że odpowiedź, jaką do skarżącego wystosowano dnia 16 marca 2023 r. przybrała prawidłową formę. W formie zwykłego pisma informuje się bowiem wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok z 20.05.2021 r., II SAB/Ol 10/21, CBOSA).

Zaistniała zatem sytuacja, w której należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z uwagi na udzielenie przez organ informacji w dniu 16 marca 2023 r., a więc już po wniesieniu skargi. (pkt 1 sentencji wyroku). Skoro załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze fakt, że Starosta nie dochował terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony (pkt 2 sentencji wyroku).

Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku), bowiem odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona ze stosunkowo niewielkim opóźnieniem. Sąd wziął pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie (100 zł), wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika (480 zł) oraz opłatę skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).