II SAB/Ol 29/21

Dnia 29 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w udostepnieniu informacji publicznej - oddala skargę.

K.O. (dalej: "Skarżący") wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego "[...]" (dalej: "Zarząd Okręgowy", "organ") w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zawartego w skardze złożonej do ww. organu z 16 listopada 2020 r.

W uzasadnieniu skargi podał, że pismem z 5 października 2020 r. poinformował Zarząd Okręgowy o nieprawidłowościach w organizowaniu polowań integracyjnych w Kole Łowieckim "[...]" (dalej: "Koło Łowieckie") w sezonach łowieckich 2010/2011 - 2014/2015 i 2016/2017 - 2019/2020 i zwrócił się o przywrócenie porządku prawnego w ww. Kole, zwrot nienależnie wyprowadzonych środków finansowych z budżetu Koła na finansowanie polowań integracyjnych i podjęcie działań zapobiegawczych przy organizowaniu i finansowaniu tego typu polowań bez właściwej podstawy prawnej i regulaminu doboru członków Koła Łowieckiego w tych polowaniach. Organ pismem z 5 listopada 2020 r., udzielił niezadowalającej, w ocenie Skarżącego, odpowiedzi, której ponadto nie poprzedził czynnościami wyjaśniającymi. Z uwagi na to, Skarżący skierował do Zarządu Okręgowego skargę z 16 listopada 2020 r. na bezprawne organizowanie i finansowanie polowań integracyjnych w ww. sezonach łowieckich. Wniósł w niej, m.in. o wskazanie podstawy prawnej organizowania i finansowania polowań integracyjnych w Kole Łowieckim i przedstawienie uchwały walnego zgromadzenia lub zarządu koła w tej sprawie. Podał, że Zarząd Okręgowy udzielił odpowiedzi na tę skargę w piśmie z 20 listopada 2020 r. Z treści pisma wynikało jednak, że pomimo pism Skarżącego, nie wskazano podstawy prawnej do organizowania i finansowania polowań integracyjnych w Kole Łowieckim i nie wszczęto postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Skarżący zakwestionował prawidłowość działań podejmowanych przez ten organ oraz przez ww. Koło Łowieckie.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Zarząd Okręgowy pozostaje w bezczynności, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy wniósł o oddalenie skargi w całości.

Stwierdził, że 5 listopada 2020 r. udzielił Skarżącemu odpowiedzi na pismo

z 5 października 2020 r., a Skarżący 16 listopada 2020 r., w nawiązaniu do wskazanego pisma, złożył skargę w tej samej sprawie. W odpowiedzi, wystosowano do Skarżącego pismo z 20 listopada 2020 r. Skarżący 19 listopada 2020 r. przesłał dwie kolejne skargi,

w których ocenił pracę Zarządu Okręgowego. Odpowiedzi udzielono Skarżącemu pismem z 25 listopada 2020 r. Następnie, 2 grudnia 2020 r. Skarżący przesłał pismo, w którym informował Zarząd Okręgowy o swoich oczekiwaniach co do podejmowanych przez ten organ działań. Na to pismo nie udzielono odpowiedzi. Zarząd Okręgowy stwierdził, że Skarżący w sposób nieuprawniony, jako członek Zrzeszenia, stosuje instytucję skargi

w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie postępowania wewnątrzorganizacyjnego obowiązującego w Polskim Związku Łowieckim. Skarżący traktuje PZŁ jak organ administracji publicznej, a nie jako zrzeszenie, którego jest członkiem. Zaznaczył ponadto, że Skarżący został wykluczony z Koła Łowieckiego uchwałą walnego zgromadzenia członków koła, co prawomocnym wyrokiem, o sygn. akt "[...]", potwierdził Sąd Okręgowy w G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Kontroli sądu w przypadku skargi na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie

i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p.".

W rozpoznawanej sprawie adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zagadnienie zaliczenia kół łowieckich do podmiotów objętych relacją u.d.i.p. było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13, stwierdził, że w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 i art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (por. motywy uzasadnienia do wyroku TK z 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Zadania te wykonują także koła łowieckie jako podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa. Stanowi o tym art. 33 ust. 1 Prawa łowieckiego. Przy czym, koła łowieckie posiadają osobowość prawną, którą nabywają w momencie nabycia członkostwa w Polskim Związku Łowieckim. Podmioty te prowadzą swoją działalność na podstawie prawa łowieckiego, statutu oraz uchwał organów Polskiego Związku Łowieckiego i koła łowieckiego.

Nie jest sporne, że żądana przez Skarżącego informacja – wskazanie podstawy prawnej organizowania i finansowania polowań integracyjnych we wskazanym wyżej Kole Łowieckim, to jest przedstawienie uchwał walnego zgromadzenia lub zarządu koła

w sprawie organizowania polowań integracyjnych - stanowią informację publiczną.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.i.d.p., zgodnie

z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych

w niniejszej ustawie. Z kolei, w art. 6 u.d.i.p. wymieniono przykładowy katalog informacji

i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy,

o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak

i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych

w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 - dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Stosownie do art. 6 ust. 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów,

o których mowa w art. 4 ust. 1.

W rezultacie organ zobowiązany był rozpoznać wniosek o udostępnienie wskazanych we wniosku informacji w trybie przepisów tej ustawy przez udzielenie żądanej informacji lub odmowę jej udostępnienia, ewentualnie w innych formach przewidzianych przez przepisy u.d.i.p.

Ustawodawca przewidział, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje

w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę

o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku

o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Organ może też poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu, a także gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, lub gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją (por. np. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, będące

w posiadaniu takich informacji.

Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy, w piśmie z 19 sierpnia 2020 r. Zarząd Okręgowy poinformował Skarżącego, że nie odnalazł żądanych informacji – to jest uchwał dotyczących organizacji polowań integracyjnych w latach 2011- 2014. Przesłana została skarżącemu uchwała nr 6 z 30 maja 2015 r. o upoważnieniu Zarządu Koła, do zorganizowania polowań dewizowych, komercyjnych i integracyjnych z macierzystymi kołami powiatu "[...]". Z treści tego pisma wynika nadto, że przesłana uchwała obowiązywała również w latach następnych.

Natomiast w piśmie z 20 listopada 2020 r., wyjaśnił, że definicja polowań jest zawarta w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. W § 2 pkt 14a rozporządzenia zdefiniowano polowanie indywidualne, w pkt. 14b - polowanie przy stogach, w pkt. 14c - polowanie zbiorowe, zaś w pkt. 14d polowanie zbiorowe z ambon. Wyjaśniono, że nie ma odrębnych przepisów, które definiowałyby polowanie wigilijne, hubertowskie, noworoczne, dla seniorów, czy integracyjne. Do wszystkich tego typu polowań zastosowanie ma definicja polowania zbiorowego, o ile wszystkie tego typu polowania wykonywane są przez co najmniej dwóch współdziałających ze sobą myśliwych albo myśliwego i naganiacza, zorganizowane przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego, prowadzone przez prowadzącego polowanie.

Jak już wyżej zaznaczono, zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące

w posiadaniu takich informacji. Wobec tego, skoro Zarząd Okręgowy poinformował Skarżącego, że nie jest w posiadaniu wskazanych we wniosku uchwał, to nie pozostaje

w bezczynności w ich udostępnieniu i poprzestanie na poinformowaniu wnioskodawcy

o tym fakcie należało uznać za prawidłowy sposób zrealizowania prawa Skarżącego do dostępu do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.