II SAB/Ol 120/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Wójta Gminy B. w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] - w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2022 r. T. D., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), zwrócił się do Wójta Gminy Biskupiec o udostępnienie, na wskazany adres mail, następującej informacji publicznej:

dokumentów urzędowych wytworzonych oraz używanych w trakcie procedury sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług zdrowotnych z ew. mieszkaniem właściciela na północnym brzegu jeziora Łąkorz w gminie Biskupiec (Uchwała nr XXXV/346/22 Rady Gminy Biskupiec z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług zdrowotnych z ew. mieszkaniem właściciela na północnym brzegu jeziora Łąkorz w gminie Biskupiec), tj.

uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

ogłoszenia prasowego i obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404; zwanego dalej "rozporządzeniem"), wraz z dowodami ich ogłoszenia;

zawiadomienia instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i opiniowania projektu planu miejscowego o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w § ust. 1 pkt 3, wraz z dowodami doręczenia;

wykazu wniosków złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia;

rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt planu miejscowego w sprawie rozpatrzenia wniosków,

wykazu materiałów planistycznych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, wraz z wnioskami wynikającymi z ich analizy;

prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

8) wykazu uwag zgłoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których wzór określa załącznik nr 6;

9) wykazu opinii i uzgodnień do projektu planu miejscowego, którego wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia;

10) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

11) prognozy oddziaływania na środowisko;

umowy, mocą której Wójt Gminy Biskupiec zlecił sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnego brzegu jeziora Łąkorz w gminie Biskupiec.

W uzasadnieniu wniosku wskazał m.in, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych. W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie może budzić wątpliwości, iż wszystkie żądane dokumenty posiadają status dokumentów urzędowych. Nadto, żądanie sformułowane we wniosku nie dotyczy zbioru dokumentów, ale konkretnych dokumentów wytworzonych w toku procedury planistycznej, a co za tym idzie, winny zostać udostępnione na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odpowiadając na powyższy wniosek (pismo z 15 kwietnia 2022 r.) organ wskazał, że wnioskowana dokumentacja tworzy zbiór dokumentów wytworzonych w toku procedury planistycznej. Natomiast żądanie wybranych dokumentów, które nie sposób jest "wyłączyć" z całej zgromadzonej w procedurze planistycznej dokumentacji, nie podpada pod definicję "informacji publicznej" zawartą w u.d.i.p.

W dniu 6 maja 2022 r. T. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy Biskupiec w udostępnieniu informacji publicznej zarzucając mu naruszenie art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, iż informacje żądane we wniosku z dnia 4 kwietnia 2022 r. nie stanowią informacji publicznej oraz naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne uznanie, iż informacje żądane przez skarżącego nie stanowią informacji publicznej. Podniósł, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o projektowaniu aktów normatywnych. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który zalicza się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a zatem także do kategorii aktów normatywnych, o których stanowi przytoczony przepis. Z tego też względu, w trybie u.d.i.p., udostępnieniu podlegają wszelkie informacje związane z projektowaniem uchwały w przedmiocie miejscowego planu, a więc dokumentacja wytworzona oraz wykorzystywana w toku procedury planistycznej. Ustawodawca uznał więc, że przedmiotowa informacja jest na tyle istotna, że należy wymienić ją wprost w u.d.i.p. jako przykład informacji publicznej. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowo- administracyjnym przyjęto rozszerzającą wykładnię pojęcia informacji publicznej, obejmującej swoim zakresem nie tylko wiadomości wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji, ale również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne lecz odnoszące się do tych podmiotów. Skarżący podniósł, że stanowisko organu jest niezrozumiałe tym bardziej, iż procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego charakteryzuje się daleko idącą jawnością oraz dopuszczeniem czynnika społecznego do udziału w niej. Potwierdzeniem tego jest szereg instytucji wprowadzonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.), w tym, m. in.:

możliwość złożenia wniosków do planu,

obowiązek przeprowadzenia dyskusji publicznej nad projektem planu,

możliwość składania uwag do projektu planu.

W ocenie skarżącego, przytoczone okoliczności, dodatkowo przemawiają za tym, aby wszelką dokumentację wytworzoną oraz używaną w trakcie procedury planistycznej uznać za informację publiczną. Dodał, że żądanie udostępnienia określonej informacji nie może być zakwalifikowane jako żądanie wydania zbioru dokumentów albo całości akt określonej sprawy. Skarżący, we wniosku z dnia 4 kwietnia 2022 r. wskazał wprost zamknięty katalog wnioskowanej dokumentacji. Sam fakt, iż wnosi o udostępnienie kilkunastu dokumentów nie odbiera wskazanej dokumentacji charakteru informacji publicznej. Wskazując na powyższe wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku z 4 kwietnia 2022 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że nie dopuścił się bezczynności, gdyż odpowiedział na wniosek skarżącego przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 r. Podniósł, że w sprawie trudno jest mówić o bezczynności organu skoro żądane dokumenty nie posiadały waloru informacji publicznej (służyły one do podjęcia uchwały planistycznej, gdyż same w sobie nie wywoływały skutku w sferze publiczno-prawnej), a to oznaczało, iż organ nie mając do czynienia z informacją publiczną mógł zwykłym pismem poinformować wnioskodawcę o tym fakcie. Podał, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. I OPS 7/13), że żądanie wybranych dokumentów, których nie sposób "wyłączyć" z całej zgromadzonej w procedurze planistycznej dokumentacji, nie podpada pod definicję "informacji publicznej zawartej w ustawie". Dodał, że w realiach sprawy wnioskodawcą był radca prawny, zaś skargę składa ta sama osoba fizyczna, ale już nie wskazująca na wykonanie zawodu prawniczego. Ma to znaczenie, gdyż realizacja prywatnego, indywidualnego interesu danej osoby nie ma nic wspólnego z realizacją prawa dostępu do informacji publicznej, a zatem nie korzysta się wówczas z gwarantowanego Konstytucją oraz ustawą uprawnienia danego jednostce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., 329, dalej: p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w tej ustawie lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej również w tejże ustawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez T. D. jest bezczynność Wójta Gminy Biskupiec w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z 4 kwietnia 2022 r.

Skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie wymagała uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też należy uznać, że skarga niniejsza jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zatem adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Wójta Gminy, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe należy dalej przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 u.d.i.p. - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. wyrok NSA z 3 marca 2017 r., sygn. I OSK 1163/15, wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

U.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien alternatywnie: udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.); odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. np.: wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14).

U.d.i.p. ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).

Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

Jak wskazano wyżej, informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych zarówno przez organy władzy publicznej jak i przez podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2005 r., sygn. II SAB/Wa 1009/05).

Informacją publiczną będą zatem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organy wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 stycznia 2013 r. sygn. II SAB/Kr 184/12).

Jak słusznie podniósł skarżący, dokumentacja planistyczna, czyli dokumentacja posiadana przez organ i wykorzystywana do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, jakimi są niewątpliwie sporządzenie projektu planu miejscowego oraz studium, ma status informacji publicznej. Od razu należy wskazać, że status informacji publicznej posiada niewątpliwie informacja o miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego – jako postać informacji o obowiązującym prawie, w tym przypadku: prawie miejscowym (por.: wyrok NSA z 19.12.2002 r., II SA 3301/02, CBOSA; por też: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, uw. 7 do art. 1, s. 37; Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013, art. 30 Nb 6) – a także związana z nimi tzw. dokumentacja planistyczna, czyli dokumentacja posiadana przez organ i wykorzystywana do zrealizowania powierzonych jemu prawem zadań, jakimi są sporządzenie projektu i uchwalenie m.p.z.p. (por.: wyrok WSA z 2 grudnia 2009 r., IV SAB/Wr 62/09; wyrok WSA z 16 października 2012 r., IV SAB/Wr 61/12; postanowienie WSA 4 grudnia 2013 r., II SAB/Kr 242/13; por też Z. Niewiadomski (red.), Planowanie zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013 art. 30 Nb 6). Jak stwierdził WSA we Wrocławiu (wyrok z 16 października 2012 r., sygn. IV SAB/Wr 61/12), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd prawny: "informacja dotycząca kwestii pojawiających się w trakcie projektowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (w istocie wytwarzania w trakcie takich procedur) spełnia warunki informacji publicznej. Po pierwsze niewątpliwie dotyczy organu wykonującego funkcje publiczne jest z nim związana w powyższy sposób. Co warte przy tym podkreślenia, ustawa o dostępie do informacji publicznej pozwala nie tylko o ubieganie się o informacje powstające już wcześniej tj. w fazie zamierzeń lub ich realizowania (a więc ich projektowania) – zob. art. 6 ust. 1 pkt 1 a i 1 b oraz ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Informacja publiczna może zatem wynikać nie tylko z dokumentów finalizujących daną procedurę, ale także z dokumentów wytworzonych przed jej wszczęciem lub powstających w jej trakcie. Wynika więc z tego, że co do zasady wnioskodawca ma prawo ubiegania się o informację odnoszącą się do procedury planistycznej". W tym kontekście należy również podkreślić, że zgodnie z prokonstytucyjną wykładnią art. 6 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że także wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego czy też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter informacji publicznej (por. wyroki: NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1195/16, WSA w Krakowie z 9 maja 2012 r. sygn. II SAB/Kr 36/12). Koresponduje z powyższym treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10).

W związku z powyższym w ocenie Sądu wnioskowane przez skarżącego w piśmie z dnia 4 kwietnia 2022 r. informacje stanowią informację publiczną. Informacja ta wiąże się bowiem z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych wynikających z powołanych wyżej przepisów. Tym samym zdaniem Sądu działanie organu, który odmówił udzielenia informacji w zakresie wskazanym we wniosku z tego względu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, było nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z przepisami u.d.i.p. organ powinien był albo udostępnić wnioskowane dokumenty albo wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia, ewentualnie poinformować, że wnioskowana informacja została udostępniona na stronie BIP organu, a skoro tego nie uczynił to zachodzą podstawy do uznania, że dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 4 kwietnia 2022 r. (punkt 2 sentencji wyroku) dlatego też, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że nie podzielił argumentacji organu, powołującego się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. I OPS 7/13), że żądanie wybranych dokumentów, które nie sposób "wyłączyć" z całej zgromadzonej w procedurze planistycznej dokumentacji, nie podpada pod definicję "informacji publicznej zawartej w ustawie". Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zagadnienia prawnego: "Czy akta zakończonego postępowania przygotowawczego jako zbiór dokumentów stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.)", podjął następującą uchwałę w składzie 7 sędziów w dniu 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13: "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.)". NSA zwrócił uwagę, że żądanie akt sprawy jako całości nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Natomiast prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Taki wniosek nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W realiach niniejszej sprawy skarżący niewątpliwie wnioskował o informację, która jak wyżej wskazano, ma charakter informacji publicznej. Ponadto, wnioskiem z 4 kwietnia 2022 r. nie został objęty "zbiór materiałów", lecz poszczególne dokumenty wchodzące w skład dokumentacji planistycznej. Zatem w niniejszej sprawie działanie organu, jako niewymagające przeprowadzenia szczególnego postępowania wyjaśniającego czy dowodowego, winno sprowadzać się do sięgnięcia po enumeratywnie wskazane we wniosku dokumenty prac planistycznych.

Odnosząc się jeszcze do argumentacji organu dotyczącej kwestii dopuszczalności skargi bowiem wniosek złożył skarżący, który wykonuje zawód radcy prawnego zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, że skargę w niniejszej sprawie wywiódł do Sądu T. D. w imieniu własnym (osobiście podpisał skargę i też uiścił wymagany wpis od skargi).

Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał (punkt 3 sentencji wyroku), że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie organu wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100,00 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.