II SAB/Lu 27/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku J. J. z dnia [...] stycznia 2021 r. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz J. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W skardze z [...] lutego 2021 r. J. J. (dalej także: "skarżący") zarzucił Prezydentowi Miasta (dalej także: "Prezydent") bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie i podkreślił, że do chwili wniesienia skargi nie uzyskał od Prezydenta żądanych w tym wniosku informacji, co narusza art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; dalej także: "ustawa"). W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania wniosku oraz o zasądzenie od Prezydenta na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o oddalenie skargi w całości. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że ww. wniosek nie dotyczył udostępnienia informacji publicznej, gdyż skarżący domagał się przekazania mu przez organ określonych w tym wniosku dokumentów (faktur) "w zakresie ich postaci". Zdaniem Prezydenta, przedmiotem wniosku była "kopia faktury, a zatem nośnik, a nie określone informacje o majątku samorządu terytorialnego czy też o sposobie gospodarowania tym majątkiem". Przesądza o tym fakt, że skarżący składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej określił jedynie rodzaj żądanego dokumentu, będącego nośnikiem informacji, a nie określił przedmiotu żądanej informacji. Faktury nie stanowią dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, gdyż nie zostały utrwalone i podpisane przez funkcjonariusza publicznego, lecz są to jedynie dokumenty prywatne. Żądanie udostępnienia dokumentu prywatnego w postaci, w jakiej został utrwalony, nie może zostać uwzględnione na gruncie przepisów ustawy. Podmiot zobowiązany powinien jedynie udostępnić informację publiczną zawartą w takim dokumencie. Jak wyjaśnił przy tym Prezydent, wymienione informacje, stanowiące przedmiot sporu w niniejszej sprawie, są powszechnie dostępne na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta L. i znajdują się w rejestrze umów zawierającym dane o kontrahentach Gminy L., usługach bądź zakupach, wydatkowanych kwotach. Ponadto, jak wskazał Prezydent, w niniejszej sprawie nie było możliwe wezwanie wnioskodawcy do doprecyzowania złożonego wniosku w trybie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), gdyż nie pozwalają na to przepisy ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. W świetle zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 wraz z powołanym orzecznictwem).

W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej – Prezydent Miasta jest podmiotem, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

W sprawie jest natomiast przedmiotem sporu, czy żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. We wniosku z [...] stycznia 2021 r. zwrócił się on do Prezydenta o udostępnienie informacji w zakresie "skanów faktur wystawionych Urzędowi Miasta L. za ostatni miesiąc za usługi telekomunikacyjne (telefony komórkowe i stacjonarne, dostęp do internetu) oraz za usługi pocztowe".

Oceniając tak sformułowane żądanie w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że przepisy tej ustawy służą zapewnieniu transparentności działań władzy publicznej oraz umożliwiają społeczną kontrolę tej władzy, a tym samym zmierzają pośrednio do wzmacniania tych mechanizmów demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), które wspierają obywateli we współkształtowaniu dobra wspólnego, jakim jest Rzeczpospolita Polska (art. 1 Konstytucji RP). Te mechanizmy są o tyle skuteczne, o ile pozwalają na realny wpływ obywateli na sprawowanie władzy publicznej w Polsce zarówno na szczeblu najwyższym, a więc w przypadku działań podejmowanych przez centralne konstytucyjne organy państwa, jak i na szczeblu najniższym, to jest w odniesieniu do władz lokalnej wspólnoty samorządowej, a zwłaszcza organów podstawowej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest gmina (art. 164 ust. 1 Konstytucji RP).

Z tymi celami ustawy o dostępie do informacji publicznej skorelowane są jej szczegółowe rozwiązania prawne. Potwierdza to art. 13 tej ustawy, stanowiący zasadę niezwłocznego udostępnianie informacji publicznej na wniosek (nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku). Wyjątki od tej zasady uregulowane zostały wyczerpująco w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. W myśl pierwszego z tych przepisów, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym wyżej, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W świetle zaś art. 15 ust. 2 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia takiej informacji, który z uwagi na wskazany we wniosku sposób udostępnienia lub konieczność przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, ma ponieść dodatkowe koszty z tym związane, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadamia wnioskodawcę o wysokości opłaty z tego tytułu. Przyjmuje się zarazem, że udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Analogiczny charakter ma zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy, informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie tej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Ponadto ustawa zawiera jedynie przykładowe wyliczenie informacji mających taki charakter w art. 6, choć niewątpliwie nawet to wyliczenie ma bardzo obszerny charakter, gdyż obejmuje wskazane w ponad trzydziestu punktach szczegółowe postacie informacji publicznej dotyczące m.in. majątku publicznego, jakim dysponują podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej (zob. ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 5 lit. a-h).

W ocenie Sądu, jest oczywiste, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca sposobu wydatkowania funduszy publicznych pozostających w gestii Gminy, ma charakter informacji publicznej. Drugorzędne znaczenie ma w związku z tym akcentowana w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie organu skierowanym do skarżącego jako wnioskodawcy w dniu [...] stycznia 2021 r. kwestia "nośnika" tej informacji. Organ stoi bowiem na stanowisku, że żądanie skarżącego dotyczy wyłącznie uzyskania "postaci" dokumentów, jakie stanowią faktury za usługi telekomunikacyjne (telefony komórkowe i stacjonarne, dostęp do internetu) oraz za usługi pocztowe, a z całą pewnością nie dotyczy informacji o majątku publicznym, to jest o szczegółowej wysokości kwot pieniężnych ponoszonych ze środków Gminy z tytułu opłat za wskazane we wniosku przez skarżącego usługi telekomunikacyjne oraz usługi pocztowe. Przyjęcie przez organ zawężającej interpretacji pojęcia prawnego informacji publicznej, wbrew jednoznacznym intencjom ustawodawcy wynikającym z treści przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 omawianej ustawy, definiujących to pojęcie, jest – w okolicznościach rozstrzyganej sprawy – całkowicie nieuprawnione.

Po pierwsze, w ocenie Sądu, wskazane we wniosku skarżącego faktury nie stanowią dokumentu wewnętrznego w takim znaczeniu, jakie nadaje mu orzecznictwo sądowe przywołane obszernie w odpowiedzi na skargę. Zawierają one bowiem jedynie zapis tego, w jaki sposób Prezydent dysponuje publicznymi pieniędzmi, z jakimi podmiotami zawiera umowy oraz z jakich usług korzysta. Dlatego też w orzecznictwie jest ugruntowane stanowisko, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań (zob. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., I OSK 281/11). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela przy tym wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, iż kopie faktur wydatków gminy stanowią informację o majątku jednostek samorządu terytorialnego, a więc mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy (zob. wyrok NSA z 8 października 2020 r., I OSK 1969/18; wyroki WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2021 r., IV SA/Wr 374/20 i 28 stycznia 2021 r., IV SA/Wr 375/20; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 marca 2020 r., II SAB/Go 202/19; wyrok WSA we Wrocławiu z 28 stycznia 2021 r., IV SA/Wr 375/20; wyrok WSA w Krakowie z 11 lutego 2021 r., II SAB/Kr 179/20).

Po drugie, niezależnie od tego, co wskazano wyżej, w orzecznictwie uznaje się, że organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale niekoniecznie na nośniku, na którym jest ona zawarta. Jeśli więc organ stał na stanowisku, że nie ma obowiązku udostępnienia nośnika informacji, to powinien był udostępnić informację publiczną zawartą na tym nośniku (zob. wyroki NSA z 27 czerwca 2017 r., I OSK 2807/15 i 18 grudnia 2020 r., I OSK 2377/19). O ile zatem Prezydent rozpoznając powyższy wniosek skarżącego odróżnił pojęcie "nośnika" informacji – "postaci" faktur za usługi telekomunikacyjne i pocztowe od informacji publicznej z nich wynikającej, to co najmniej obowiązany był bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnić skarżącemu dane publiczne zawarte na tym "nośniku".

Po trzecie wreszcie, nawet gdyby uznać zasadność stanowiska organu – czego z powyższych względów uczynić nie sposób – że nie mógł on udostępnić skarżącemu skanu faktur ("postaci" tych dokumentów), to skoro (jak wynika ze złożonej odpowiedzi na skargę) nie widział przeszkód w udostępnieniu mu żądanej informacji publicznej o majątku publicznym gminy (o wysokości opłat za wskazane wyżej usługi łączności), jego obowiązkiem było wyraźne oraz jednoznaczne poinformowanie o tym wnioskodawcy. Ma to tym bardziej istotne znaczenie, że wnioskodawca, co jest w sprawie niekwestionowane, jest osobą nieposiadającą fachowego wykształcenia prawniczego. Prezydent, jako organ władzy publicznej, dysponuje natomiast profesjonalnym oraz wysoko wykwalifikowanym aparatem administracyjnym (o czym świadczy nie tylko odpowiedź na skargę złożona przez profesjonalnego pełnomocnika, ale także treść wskazanego wyżej pisma z [...] stycznia 2021 r., będącego odpowiedzią na wniosek skarżącego). Przyjmując powyższe stanowisko, z całą pewnością organ ten mógł i powinien był poinformować wnioskodawcę o możliwości uwzględnienia jego wniosku poprzez udostępnienie mu precyzyjnie określonych danych, których treść odzwierciedlona została w "postaci" faktur za usługi pocztowe i telekomunikacyjne, o ile skarżący wyrazi chęć uzyskania takich danych.

Należy bowiem pamiętać, że organy administracji publicznej (w tym prezydent miasta), niezależnie od tego czy postępowanie, w którym realizują swe ustawowe kompetencje, w pełni podlega rygorom Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też postępowanie to podlega im częściowo, jak to ma miejsce w przypadku spraw z zakresu informacji publicznej (art. 16 ust. 2 ustawy), obowiązane są działać w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej (zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a.) oraz informować osoby będące adresatami swych działań o okolicznościach faktycznych i prawnych, istotnych z punktu widzenia ich interesu prawnego, gwarantowanego przepisami obowiązującego prawa (por. art. 9 k.p.a.).

Wynika to z tego, że choć w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej – jak wynika z art. 16 ust. 2 ustawy – stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zasadniczo jedynie w zakresie obejmującym wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia tej informacji bądź umarzającej postępowanie w tym przedmiocie, to nie oznacza, że do oceny legalności działania organów w pozostałym zakresie wyłączone są zasady ogólne wyrażone w tym Kodeksie. Trzeba bowiem pamiętać, że zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego wykraczają swoją treścią znacznie poza kwestie procesowe i część z nich może być zaliczona do administracyjnego prawa materialnego albo stanowi wskazówki interpretacyjne dla wykładni tego prawa. Dlatego też wspomniane zasady, w tym określone w powołanych wyżej przepisach Kodeksu, powinny być realizowane przez organy administracji publicznej w każdej ich działalności, także poza postępowaniem administracyjnym, zmierzającym do wydania decyzji (zob. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2010, s. 93). Standardy postępowania wynikające z tych zasad muszą być uwzględniane w działalności organów administracji publicznej, niezależnie od tego, czy mieszczą się one w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym czy też nie, tym bardziej, że obie te zasady są składowymi elementami zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

Nawet zatem, gdyby przyjąć, jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, że art. 64 § 2 k.p.a. nie znajdował zastosowania w sprawie, to nic nie stało na przeszkodzie, by Prezydent zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie żądania jego wniosku (nie pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, lecz w celu umożliwienia uwzględnienia wniosku strony w jak najszerszym zakresie). Na marginesie należy zauważyć, co Sądowi jest wiadome z urzędu, że powszechnie przyjętą praktyką przez organy administracji, rozpoznające wnioski o udostepnienie informacji publicznej, jest kierowanie do wnioskodawców takich wezwań, zwłaszcza gdy – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – istnieje możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku i udostępnienia choćby częściowo żądanej informacji publicznej (zob. przykładowo pismo z [...] grudnia 2020 r. skierowane do skarżącego przez prezydenta miasta obowiązanego do udostępnienia informacji w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 15/21 – k. 31 akt sądowych tej sprawy).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podjęcie tych działań miało tym większe znaczenie, że – co przyznaje organ w odpowiedzi na skargę – strona skarżąca jednoznacznie wskazała w złożonej przez nią skardze, że jej żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej o majątku jednostki samorządu terytorialnego (Gminy) oraz o sposobie gospodarowania tym majątkiem. Co więcej, uchylenie się przez organ od podjęcia opisanych działań mogło być odczytywane przez wnioskodawcę, jak wynika w istocie z jego skargi, jako świadczące o braku pełnej przejrzystości (transparentności) działań organu.

Z powyższych względów jest bezsprzeczne, że Prezydent pozostaje w bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem nie udostępnił dotychczas skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z [...] stycznia 2021 r., a jedynie pismem z [...] stycznia 2021 r. poinformował go, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej.

Zdaniem Sądu, do odmiennej oceny bezczynności Prezydenta w rozpoznawanej sprawie nie może prowadzić zawarte w odpowiedzi na skargę stwierdzenie organu, iż wnioskowane informacje "są powszechnie dostępne na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta L. i znajdują się w rejestrze umów zawierającym dane o kontrahentach Gminy L., usługach bądź zakupach, wydatkowanych kwotach". Wprawdzie, jak wynika z art. 10 ust. 1 ustawy, informacja publiczna jest udostępniana na wniosek, o ile nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jednakże organ nie poinformował o tym fakcie skarżącego w piśmie z [...] stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na jego wniosek, zaś informacja na ten temat zawarta w odpowiedzi na skargę jest zbyt ogólna oraz nieprecyzyjna, by mogła zostać uznana za wykazanie upublicznienia informacji żądanych przez skarżącego we wniosku, to jest danych publicznych zawartych w fakturach wystawionych Urzędowi Miasta L. za ostatni miesiąc (poprzedzający złożenie wniosku) za usługi telekomunikacyjne i pocztowe. Trzeba bowiem pamiętać, że w takiej sytuacji obowiązkiem organu było zawiadomienie skarżącego o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że takiego precyzyjnego adresu internetowego Biuletynu Informacji Publicznej, pod którym znajduje się żądana informacja, organ nie wskazał dotychczas skarżącemu.

Mając na uwadze powyższy stan sprawy, Sąd uznał, że wyjaśnienia Prezydenta przedstawione w odpowiedzi na skargę nie dawały podstaw do oddalenia skargi. Bezsprzecznie dopuścił się on bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem wniosek skarżącego z [...] stycznia 2021 r. nie został do tej pory załatwiony w sposób przewidziany w przepisach ustawy. Uzasadniało to zobowiązanie Prezydenta przez Sąd do załatwienia opisanego wniosku skarżącego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji).

Wskazać zarazem należy, że zawarte w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia organu mają znaczenie dla oceny charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności. W sytuacji bowiem, gdy organ pozostawał, aczkolwiek niezasadnie, w przekonaniu, że sprawa została przezeń załatwiona zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów prawa, Sąd, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacji nie miała miejsca, o czym świadczy także to, że organ w terminie określonym w art. 13 ust. 2 ustawy skierował do strony pismo informacyjne, o którym była mowa wyżej. Niewątpliwie więc okoliczności rozpoznawanej sprawy nie uzasadniały twierdzenia, że działania organu nosiły cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy przepisów ustawy.

Ze względu na zaistniałą w sprawie bezczynność, zasadne było uwzględnienie wniosku strony skarżącej o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. W ramach zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania uwzględniono uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł (pkt III sentencji).

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji.