II SAB/Gd 7/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do rozpatrzenia punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych), 4. zasądza od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz skarżącej M. D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarga M. D. na bezczynność A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

We wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r. skarżąca zwróciła się do A. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "1. proszę o udostępnienie w formie elektronicznej umowy zawartej z p. M. P. na "kupony świąteczne na basen" zamieszczone w miesięczniku [..] nr [..]; 2. czy ogłoszenie zostało opłacone przez A.? Jeżeli tak, to jaki był koszt ogłoszenia i proszę o przesłanie kopii faktury". Skarżąca wniosła o przesłanie tych informacji pocztą elektroniczną na adres: [..]. Wniosek ten wpłynął do A. w dniu 9 grudnia 2020 r.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 18 grudnia 2020 r., Spółka odpowiedziała na zadane przez skarżącą pytania, wskazując: 1. M. P. nie wyraził zgody na upublicznienie warunków umowy, która objęta jest tajemnicą handlową. 2. nie.

We wniesionej w dniu 30 grudnia 2020 r. skardze na bezczynność A. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 grudnia 2020 r. skarżąca domagała się zobowiązania organu do załatwienia jej wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r. oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

- art.61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej;

- art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Skarżąca wskazała przy tym, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę A. wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, przyznając przy tym, że w dniu 9 grudnia 2020 r. wpłynął wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej. Spółka wskazała jednakże, że w dniu 18 grudnia 2020 r. udzieliła skarżącej stosownej odpowiedzi i nie jest ona zobowiązana do wydania decyzji administracyjnej, zwłaszcza że w przypadku jej wydania skarżącej nie przysługiwałoby prawo wniesienia odwołania od takiej decyzji, a jedynie wniosek do Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy lub bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, w ocenie Spółki, brak jest podstaw do uznania, że jest ona bezczynna w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność A. w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wniosek skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. podlegał rozpoznaniu w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., z których wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach i na przewidzianych ustawą zasadach wymaga jednoczesnego zaistnienia dwóch pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy a adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia w świetle art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że A., do której skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej, co zresztą nie było kwestionowane przez samą Spółkę.

Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne a w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiotem takim może być więc np. spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3156/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

A. jest zaś osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem publicznym. Skarżąca jest bowiem spółką prawa handlowego której, jak wynika z Krajowego Rejestru Handlowego, jedynym wspólnikiem i stuprocentowym udziałowcem jest Gmina (gmina miejska). Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Formy prowadzenia gospodarki gminnej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 492). Z art. 1 tej ustawy wynika, że ustawa ta określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej a gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Spółka gminna realizująca zadania o charakterze użyteczności publicznej, jest szczególnym podmiotem, zobligowanym, zgodnie z art. 13 ustawy o gospodarce komunalnej do określenia w regulaminie zasad korzystania z usług publicznych świadczonych przez spółkę, a także obowiązków spółki wobec odbiorców usług, a regulamin ten oraz jego zmiany obowiązują na obszarze jednostek samorządu terytorialnego po zatwierdzeniu przez organy wykonawcze tych jednostek. Art. 43 ustawy o samorządzie gminnym do mienia komunalnego zalicza z kolei własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Wyłączny udział gminy w kapitale zakładowym spółki z o.o. powoduje, w myśl przepisu art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, że majątek tej spółki jest mieniem samorządowym, komunalnym (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 23/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, A. wykonuje zadania publiczne. Jak wynika bowiem z Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotem jej działalności jest m.in. działalność związana ze sportem, działalność rozrywkowa i rekreacyjna. W Biuletynie Informacji Publicznej Spółki wpisano jednocześnie, że przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z jej umową, jest przede wszystkim działalność stadionów i innych obiektów sportowych, działalność szkoleniowa w zakresie sportu, sprzedaż detaliczna odzieży, kosmetyków i artykułów toaletowych, pozostała działalność rekreacyjna i związana ze sportem. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o samorządzie gminny do zadań własnych gminy należą sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych.

W sprawie bezsporne jest również, że informacje żądane przez skarżącą we wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r. stanowią informację publiczną.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przy czym sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych samorządów: gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 23). Ponadto, jak wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej tj. podmioty z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f) a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) oraz o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d). Przy czym, do informacji o majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji, należy zaliczyć również informacje o nieruchomościach, rzeczach ruchomych oraz innych prawach majątkowych, a także prawa na dobrach niematerialnych, ukształtowane jako prawa bezwzględne albo względne zobowiązania (zob. M. Bernaczyk, M. Jabłoński, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, str. 178). Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia również to, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z treści art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2320 ze zm.), i zasadą jest, że informacja o majątku, którym dysponują władze publiczne oraz podmioty realizujące w imieniu tych władz zadania publiczne, podlega udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu.

Wskazane przez skarżącą we wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r. informacje dotyczą zaś dysponowania przez Spółkę posiadanym majątkiem, który to majątek stanowi majątek publiczny, gdyż w sytuacji, gdy gmina zaangażowała w spółkę prawa handlowego środki publiczne w wysokości 100% kapitału to majątek spółki ma charakter publiczny, a sposób jego wykorzystania nie może być wyłączony spod kontroli społecznej, w szczególności wówczas, gdy jest on wykorzystywany w celu realizacji przez gminę zadań własnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 10/16, https:orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w ramach prowadzonej działalności Spółka prowadzi i udostępnia basen. Skoro zaś majątek Spółki jest w całości majątkiem komunalnym, a więc majątkiem publicznym, a Spółka jako komunalna osoba prawna wykonuje zadania własne Gminy (z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych) to Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej jej składnika majątkowego, wykorzystywanego do realizacji tych zadań, jakim jest basen prowadzony i udostępniany przez Spółkę, oczywiście wówczas, gdy posiada informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 10/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednakże, pomimo spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek podmiotowych i przedmiotowych w złożonym przez skarżącą wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r., Spółka nie załatwiła punktu 1 tego wniosku w sposób i formie wymaganej na podstawie u.d.i.p.

Z przepisów u.d.i.p. wynika bowiem, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być zaś załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno–technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Tym samym, w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast, w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem wskazanej ustawy, nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji.

Wyjaśnić przy tym należy, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzje wydaje tylko organ władzy publicznej. Inne podmioty nie wydają decyzji, lecz podejmują rozstrzygnięcie zgodnie z treścią art. 17 u.d.i.p. Z przepisu tego wynika zaś, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Nadto, wnioskodawca nie składa odwołania od odmownego rozstrzygnięcia, lecz może wystąpić do podmiotu, który je wydał, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się również odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Skarżona Spółka, jako podmiot niebędący organem władzy publicznej, powinna zatem w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej podjąć rozstrzygnięcie na podstawie art. 17 u.d.i.p., czego jednakże nie uczyniła.

Jednocześnie, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

A. w piśmie z dnia 18 grudnia 2020 r. udzieliła odpowiedzi jedynie na 2 pytanie zawarte we wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. Natomiast, w zakresie punktu 1 tego wniosku wskazała, że M. P. nie wyraził zgody na upublicznienie warunków umowy, która objęta jest tajemnicą handlową. Odpowiedź udzielona w zakresie punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. nie spełnia zatem przedstawionych wymogów u.d.i.p.

Niezałatwienie zaś punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. w prawidłowej formie i terminie świadczy o bezczynności Spółki.

Z bezczynnością organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 – 63). Co więcej, z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy adresat wniosku milczy, lecz także, gdy odmawia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 291). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub nie zawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażając się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, Gazeta Prawnicza 1983 r., nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13). Aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, to podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynności podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie usuwa błędne przekonanie, co do jego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia, jak i jej charakteru (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 693/13, LEX nr 1502634).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Kierując się jednocześnie wymogiem art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Skarżąca Spółka nie wydała wymaganego przepisami u.d.i.p. rozstrzygnięcia co do punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2020 r., uznając za wystarczające pisemne poinformowanie skarżącej, co uzasadniła nieprzysługiwaniem skarżącej prawa do wniesienia odwołania, a jedynie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub bezpośrednio skargi do sądu administracyjnego. Takie uzasadnienie, nie znajdujące oparcia w przepisach prawa a wręcz stanowiące naruszenie przepisów prawa i jednocześnie ograniczające w efekcie skarżącej drogę do obrony jej praw – w żadnym razie nie może zostać zaakceptowane. Co więcej, z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie ma w ogóle zamiaru podejmować wymaganego przepisami prawa rozstrzygnięcia, mając jednocześnie świadomość, że takie rozstrzygnięcie powinno zostać wydane. Taka postawa świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

Ponadto, w ocenie Sądu, powyższe okoliczności sprawy uzasadniały wymierzenie Spółce grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie 500 zł.

Przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie można ponadto zapomnieć, że oprócz funkcji dyscyplinującej, grzywna z art. 149 § 2 p.p.s.a. pełni również funkcję represyjną i prewencyjną, służąc zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Ponadto, w ocenie Sądu, już tylko samo stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu administracji uprawnia sąd administracyjny do wymierzenia temu organowi grzywny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania