II SAB/Gd 34/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. - C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności w prowadzeniu postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku do wydania decyzji, 4. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej B. R. - C. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych, 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej B. R. - C. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "SKO" lub "organ") B. R. (dalej: "Skarżąca" lub "strona"), reprezentowana przez adwokata, działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 54 § 1 i art. 149 § 1, § 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", wniosła o wyznaczenie organowi terminu na wydanie decyzji w sprawie; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz na podstawie 149 § 2 p.p.s.a. dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 19 maja 2021 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy Nowy Dwór Gdański (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania SKO - decyzją z dnia 26 października 2021 r. (a więc wydaną po 3 miesiącach od wpływu sprawy do organu) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r. Burmistrz ponownie odmówił Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Od decyzji tej (doręczonej pełnomocnikowi strony w dniu 10 stycznia 2022 r.) w dniu 17 stycznia 2022 r. złożone zostało kolejne odwołanie. Decyzją z dnia 27 maja 2022 r. (a więc wydaną po 4 miesiącach od wpływu sprawy do organu) SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. organ I instancji po raz trzeci odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Od decyzji tej, doręczonej pełnomocnikowi strony w dniu 11 sierpnia 2022 r., w dniu 17 sierpnia 2022 r. złożone zostało kolejne odwołanie, które zostało przekazane SKO w dniu 19 sierpnia 2022 r., co wynika z pisma organu I instancji doręczonego pełnomocnikowi Skarżącej.

W opinii Skarżącej, SKO od momentu złożenia odwołania nie wykonało żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy, czym organ dopuścił się naruszenia terminów określonych art. 35 k.p.a., jak również nie dochował obowiązków nałożonych na niego przez art. 36 k.p.a., tj. nie poinformował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ani nie wyznaczył choćby przybliżonego terminu załatwienia sprawy.

W dniu 26 stycznia 2023 r. Skarżąca wniosła do SKO ponaglenie, które nie zostało przez organ rozpatrzone w 7. dniowym terminie od jego otrzymania, czym organ, zdaniem Skarżącej, dopuścił się naruszenia art. 37 § 5 i 6 k.p.a. W ocenie Skarżącej, w związku z powyższym wyczerpana została droga administracyjna, a zatem spełniona jest przesłanka wniesienia skargi na bezczynność, tj. art. 53 § 2b p.p.s.a.

Zdaniem Skarżącej, SKO pomimo pisemnego ponaglenia oraz wielokrotnych prób kontaktu telefonicznego nie podjęło żadnych czynności w sprawie, naruszając przy tym nie tylko szczególne przepisy dotyczące terminów rozpatrywania spraw administracyjnych, ale również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określoną w art. 12 k.p.a. tj. zasadę szybkości i prostoty postępowania. Sprawa na dzień złożenia skargi rozpatrywana jest przez SKO przez ponad 6 miesięcy. Skarżąca podkreśliła, że SKO nie pierwszy raz rozpatruje odwołanie w przedmiotowej sprawie. Obecnie rozpatrywane odwołanie jest już trzecim z kolei

i w każdym z dotychczasowych przypadków organ odwoławczy naruszył określone w k.p.a. terminy rozpatrzenia sprawy. Łącznie trzy postępowania odwoławcze trwały ok. 13 miesięcy. Choć w przedmiotowej sprawie ocenie pod względem wystąpienia stanu bezczynności organu podlega jedynie aktualnie rozpatrywane przez SKO odwołanie, to należy mieć jednak na uwadze całościowy kontekst sprawy, tzn. fakt, iż naruszenie terminów w przedmiotowej sprawie występuje już po raz trzeci.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, że odwołanie strony skarżącej zostało rozpatrzone, albowiem decyzją z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt SKO Gd/4462/22, SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 3 sierpnia 2022 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym, w ocenie SKO, wniosek o oddalenie skargi jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od decyzji z dnia 3 sierpnia 2022 r., nr OPS.ŚR.524.OPŚ.000675.2022, wydanej przez Burmistrza Nowego Dworu Gdańskiego w sprawie z wniosku Skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem skuteczności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.).

Jak wynika z akt sprawy, strona dopełniła powyższego wymogu, kierując pismem z dnia 26 stycznia 2023 r. ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Warunkiem wniesienia skargi jest poprzedzenie jej ponagleniem, nie zaś jego uwzględnienie przez organ wyższego stopnia, więc należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie jest formalnie dopuszczalna.

W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że bezczynność oraz przewlekłość są to dwa stany zaniechania, które wobec sygnalizowanego przez praktykę i doktrynę problemu rozgraniczenia znaczenia obu pojęć zostały odrębnie stypizowane (choć powodują takie same konsekwencje prawne) na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a., bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (pkt 1), natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2).

W świetle wskazanej regulacji bezczynność jest zatem stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłe prowadzenie postępowania natomiast to stan, w którym wprawdzie organ administracji nie przekroczył terminów określonych wyżej, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jego bezczynności, ale prowadzi to postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 4 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 2317/19 stwierdził, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu.

Z kolei kwestie terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. zawiera ogólną wytyczną, zgodnie z którą sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy

(art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Podkreślić należy, że nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron. Przy czym nie ulega wątpliwości, że nawet w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu odwołania Skarżącej. Podnieść bowiem należy, że decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. organ I instancji ponownie odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Od decyzji tej, doręczonej pełnomocnikowi strony w dniu 11 sierpnia 2022 r., w dniu 17 sierpnia 2022 r. złożone zostało kolejne odwołanie, które wpłynęło do SKO w dniu 24 sierpnia 2022 r. (k. 2 akt SKO). SKO od momentu złożenia odwołania nie wykonało żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy. Z akt sprawy wynika, że sprawę z odwołania skarżącej po jej wpływie (do momentu nadesłania ponaglenia) jedynie zarejestrowano, przypisując jej nr SKO GD/4462/22.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie niewątpliwie miała miejsce bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy bowiem nie rozpoznał sprawy w terminie miesięcznym przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. ani nie wyznaczył nowego terminu rozpatrzenia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Sytuacja to oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu przedmiotowego postępowania, stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Mając na uwadze, że organ w dniu 28 lutego 2023 r., tj. po dniu wniesienia skargi do sądu (skarga została nadana w UP w dniu 20 lutego 2023 r. i wpłynęła do SKO w dniu 23 lutego 2023 r. – vide k. 2 i 5 akt sądowych), wydał decyzję w sprawie, oraz to, iż uczynił to przed datą wyrokowania, zdezaktualizowała się przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi wydania decyzji. Wobec tego Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania Kolegium do wydania decyzji (pkt 3 wyroku).

W ocenie Sądu nie było natomiast podstaw do umorzenia postępowania sądowego w całości, a tym bardziej do oddalenia skargi, o co wnioskowało SKO. To, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi na bezczynność, nie może bowiem uzasadniać samo w sobie oddalenia skargi ani umorzenia postępowania w całości (zob. wyr. NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1441/16). W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega bowiem nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynność (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Tym samym stanowisko organu, że w sytuacji gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ administracyjny wydał decyzję, konieczne jest umorzenie postępowania sądowego w całości lub oddalenie skargi jest nieprawidłowe, ponieważ nie uwzględnia pełnej treści art. 149 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, ONSAiwsa z 2009 r., z. 4, poz. 63).

Sąd uznał, że bezczynność organu w tej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15).

Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wielomiesięczne przekroczenie terminu rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy świadczy o rażącym naruszeniu art. 35 § 3 k.p.a. Organ zobowiązany był podjąć je niezwłocznie po wpływie odwołania strony. Ponadto organ powinien dokonać wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia sprawy, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., czego również nie uczynił. Jednocześnie należy podkreślić, że stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu, a ponadto z przekazanych akt sprawy nie wynika, by do zaistniałej sytuacji przyczyniła się Skarżąca.

Zaakcentować należy, że organ II instancji zwlekał z wydaniem decyzji, nie podejmując jakichkolwiek czynności w toku postępowania odwoławczego przez 6 miesięcy. Zdaniem Sądu, to na organie administracji spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, aby odwołania były rozpatrywane z zachowaniem ustawowych terminów. Tym bardziej, że za rozpoznaniem sprawy z zachowaniem przewidzianego przepisami prawa terminu przemawiał charakter tej sprawy, dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a więc środków utrzymania dla osoby opiekującej się osobą bliską, wymagającą opieki z uwagi na niepełnosprawność w stopniu znacznym.

Powyższe szczególne okoliczności uzasadniały też, w ocenie Sądu, przyznanie Skarżącej sumy pieniężnej, o czym orzeczono w pkt 4 wyroku. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 149 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest środkiem o charakterze kompensacyjno - dyscyplinującym. Suma pieniężna stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za zwłokę w załatwieniu sprawy. Suma ta, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę przewidzianą w art. 4171 § 3 Kodeksu cywilnego wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1224/19).

Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie okres bezczynności organu nie znajduje wytłumaczenia w stopniu jej skomplikowania i jest zawiniony przez organ oraz że ze względu na jej przedmiot organ zobowiązany był do szczególnej staranności w jej jak najszybszym rozstrzygnięciu. Zasadne jest zatem zrekompensowanie skarżącej negatywnych przeżyć związanych z tą sytuacją oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W ocenie Sądu suma pieniężna w wysokości 500 zł jest adekwatna do okoliczności sprawy i zrekompensuje negatywne przeżycia związane z naruszeniem prawa skarżącej do rozpoznania sprawy w terminie. Wysokość przyznanej sumy pieniężnej spełnia kryterium przewidziane w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W punkcie 5. sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie adwokata, ustalone zgodnie

z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Złożona w sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).