II SAB/Bk 12/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z.K. na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Sokólskiego do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku Z. K. z dnia 10 stycznia 2024 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 4. zasądza od Starosty Sokólskiego na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Z. K. (skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Starosty Sokólskiego.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej" "u.d.i.p.") poprzez nierozpoznanie wniosku z 10 stycznia 2024 r. w wymaganym prawem terminie. Wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 10 stycznia 2024 r. w formie mailowej złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. przesłanie w formie elektronicznej na adres mailowy treści wybranej oferty na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2024 r. na terenie Powiatu Sokólskiego oraz protokołu komisji konkursowej wraz z punktacją i kartą oceny ofert.

W odpowiedzi na wniosek organ w dniu 22 stycznia 2024 r. przesłał na wskazany adres email żądane informacje, jednakże zostały one zaszyfrowane. W celu odczytania przekazanych informacji organ wskazał numer telefonu, pod którym miało być dostępne hasło do przesłanych na adres email informacji. W tym samym dniu skarżący zwrócił się o podanie hasła w drodze email. W wiadomości email z dnia 23 stycznia 2024 r. organ odpowiedział skarżącemu, że nie ma takiej możliwości, przywołując zapisy zarządzenia Starosty.

Zdaniem skarżącego, organ nie udzielił mu żądanej informacji w ustawowym terminie. Twierdzi on, że nie można wymagać, aby miał on bezpośrednio kontaktować się z organem telefonicznie w sytuacji, gdy wnioskował o udzielenie informacji publicznej w wiadomości email. Powoływanie się w takiej sytuacji na zarządzenie Starosty jest prawnie bezskuteczne, gdyż nie może ono wprowadzać ograniczeń nad aktem wyższego rzędu, jakim jest ustawa. Ponadto skarżący wskazuje, że istota informacji publicznej polega na tym, że jest to informacja publiczna, do której dostęp może mieć każdy obywatel. Zupełnie w związku z tym niezrozumiała jest idea szyfrowania tego typu informacji i powoływanie się na zabezpieczenie danych osobowych, które są de facto powszechnie dostępne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie - w przypadku uwzględnienia skargi - o stwierdzenie, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z wewnętrzną procedurą obowiązującą w Starostwie Powiatowym w Sokółce na mocy Zarządzenia nr 29/2018 Starosty Sokólskiego z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie określenia zasad dotyczących postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych w Starostwie Powiatowym w Sokółce oraz wskazania środków technicznych i organizacyjnych wdrażanych w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony przetwarzanym danym osobowym - z uwagi na okoliczność, że przesyłane w odpowiedzi na wniosek informacje obejmowały m.in. dane osobowe - treść załączonego do maila pliku została zaszyfrowana i opatrzona hasłem. Jednocześnie w przesłanej do skarżącego wiadomości, pracownik organu poinformował, że w celu uzyskania hasła należy skontaktować się telefonicznie pod wskazanym numerem. Przepisy wskazanego wyżej zarządzenia przewidują bowiem, że w przypadku wysłania danych osobowych za pośrednictwem służbowej poczty elektronicznej, użytkownik zobowiązany jest do przekazania adresatowi wiadomości elektronicznej hasła umożliwiającego odszyfrowanie przesłanych danych osobowych. Przekazanie hasła następuje innym kanałem komunikacji.

Starosta zauważył, że skarżący zwrócił się 22 stycznia 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej z prośbą o przesłanie hasła w oddzielnej wiadomości. W dniu 23 stycznia 2024 r. pracownik organu - powołując się na stosowne przepisy ww. zarządzenia - poinformował, że do przekazania hasła nie może wykorzystać kanału informacyjnego, którym przesłał zaszyfrowany plik zawierający dane osobowe (tj. poczty elektronicznej). Skarżący nie podjął próby kontaktu telefonicznego celem uzyskania hasła, jak też nie poinformował, że kontakt taki jest niemożliwy czy utrudniony.

W ocenie organu nie sposób przyjąć, by w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ w prawem przepisanym terminie rozpatrzył wniosek, tj. ocenił, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym na gruncie przepisów u.d.i.p., wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej prostej i jednocześnie nie występują przesłanki, które ograniczałyby możliwość jej udostępnienia. W związku z tym w drodze czynności materialno-technicznej organ udostępnił żądaną informację, wysyłając na adres e-mail skarżącego wiadomość, do której załączono skany żądanych dokumentów.

Starosta nie zgodził się z argumentacją podniesioną w skardze, że dane osobowe stanowiące informację publiczną nie podlegają żadnym regulacjom w zakresie ochrony danych osobowych (w tym w szczególności przepisom RODO), gdyż jako informacja publiczna stanowią dane, do których dostęp może mieć "każdy obywatel". Zdaniem organu, należy wyraźnie rozróżnić kwestię możliwości udostępnienia (przekazania) określonych danych osobowych z uwagi na posiadany przez nie przymiot informacji publicznej, od obowiązku dochowania przez podmiot zobowiązany - w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (będący jednocześnie administratorem danych osobowych w rozumieniu RODO) - ciążących na nim z mocy przepisów RODO i stosownych przepisów krajowych, obowiązków w zakresie przetwarzania danych osobowych i konieczności zapewnienia w toku tego procesu należytej ich ochrony. Wszak nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że przetwarzanie danych osobowych - w sytuacji uznania, iż stanowią one informację publiczną - odbywać się może zupełnie dowolnie. W związku z tym organ dokonując w przedmiotowej sprawie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej (obejmującej również dane osobowe), zastosował przyjęte w urzędzie obsługującym organ środki techniczne i organizacyjne, będące elementem tzw. polityki ochrony danych obowiązującej w podmiocie zobowiązanym, które zdaniem organu nie pozostawały w kolizji z prawidłową realizacją obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga jest zasadna.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.).

Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Informację o jakiej mowa stanowią więc wszelkie dane o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. W zakres tego pojęcia wpisują się materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, co powoduje, że chodzi tu przede wszystkim o oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego (zob. wyrok WSA w Opolu z 9 grudnia 2010 r., sygn. II SAB/Op 27/10; wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2013 r., sygn. II SAB/Bd 25/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2015 r., o sygn. II SAB/Po 81/15, wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2018 r., o sygn. II SAB/Wa 109/17).

Należy zatem przyjąć, że oferta złożona i wybrana w postępowaniu konkursowym na wykonanie zadania publicznego stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie ma przy tym znaczenia, czy chodzi tu o elementy treściowe oferty, nieobjęte tajemnicą przedsiębiorcy, czy też o treści taką tajemnicą objęte. W jednym i w drugim zakresie treść ofert stanowi bowiem informację publiczną, z tym tylko, że jej udostępnienie może podlegać ograniczeniu z uwagi na przykład na tajemnicę przedsiębiorcy. Z zestawienia dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, wyprowadzany jest wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m.in. anonimizacja danych wrażliwych (tak wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 1372/15).

Przenosząc te ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy i związanych z nią okoliczności faktycznych, stwierdzić należało bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia wybranej oferty i protokołu komisji konkursowej na podany adres mailowy .

Skarżący wnioskował o przesłanie oferty na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2024 r. na terenie Powiatu Sokólskiego oraz protokołu komisji konkursowej wraz z punktacją i kartą oceny ofert. Należy zauważyć, że obowiązek wykonywania tego rodzaju zadań nakłada na samorząd powiatu ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 945 ze zm.; zwana dalej ustawą o pomocy prawnej). W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy, zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, o których mowa w art. 11 ust. 7 zdanie drugie, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej, realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Finansowanie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej odbywa się ze środków przekazywanych powiatom przez wojewodów, o czym stanowi z kolei art. 19 ust. 1 ustawy o pomocy prawnej. Natomiast w myśl art. 11 ust. 2 tej ustawy, organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, przeprowadzanym jednocześnie na powierzenie prowadzenia punktów przeznaczonych na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego.

W tych okolicznościach prawnych Sąd uznaje, że wniosek skarżącego o dostęp do treści wybranej oferty, protokołu komisji konkursowej wraz z punktacją i kartą oceny ofert w procesie przekazania realizacji zadania publicznego, finansowanego ze środków publicznych, dotyczy informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 maja 2019 r., II SAB/Rz 26/19, prawomocny). Oferta oceniona jako najkorzystniejsza zawierała informacje o sprawach publicznych, tym bardziej, że jej pozytywna ocena musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył, jako kandydata do zawarcia umowy z powiatem. Do informacji publicznej należą bowiem dane przedstawione przez oferenta, decydujące o uznaniu ich jako najlepiej wypełniających warunki wykonania zadania ze sfery publicznej.

Tego, że przedmiot wniosku stanowi informację publiczną nie kwestionuje w sprawie Starosta. Należy bowiem zauważyć, że na wskazany przez wnioskodawcę adres e-mail przesłał on żądane informacje.

Problem sprowadza się do tego, czy organ mógł udzielić informacji w ten sposób, że zaszyfrował dostęp do informacji, wskazując jednocześnie, w jaki sposób wnioskodawca może uzyskać dostęp do informacji. Sąd nie ma wątpliwości, że wprowadzenie dodatkowego wymogu dotarcia do informacji nie wiązało się dla strony z trudnością, której nie mogła łatwo przezwyciężyć. Tym niemniej zobowiązany był ocenić sporny aspekt od strony prawnej.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. To wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy E-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie.

Skarżący wnioskował o przesłanie mu żądanej informacji w formie elektronicznej na adres mailowy. Zdaniem sądu, wobec takiego żądania sprzeczne z normą art. 14 ust. 1 u.d.i.p. jest przekazanie informacji w formie żądanej lecz zaszyfrowanej. Nie daje do tego podstaw ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Niewątpliwie informacja spełniająca kryteria informacji publicznej może nie podlegać udostępnieniu ze względu na tajemnice prawnie chronione, czy prawo do prywatności. Jak wspomniano, odmowa udostępnienia informacji publicznej, której przyczyną jest ochrona tajemnic, powinna jednak nastąpić w formie decyzji.

Jeśli organ dostrzega potrzebę ochrony informacji z powyższych przyczyn, ma oczywiście prawo ograniczyć dostęp do takiej informacji – czy to poprzez odmowę udostępnienia informacji, czy to poprzez anonimizację danych wrażliwych. Pierwsze z ograniczeń następuje w formie decyzji, drugie wydania decyzji nie wymaga, lecz następuje poprzez czynność materialno – techniczną (czynność dokonywana na dokumencie stanowiącym informację podlegającą udostępnieniu, polegająca na zasłonięciu części dokumentu zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu).

Przyjmuje się, że gospodarujący informacją publiczną powinien dokonać szczegółowej oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji, bowiem ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Sąd wskazuje na pogląd WSA w Lublinie (wyrok z 27 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 69/20, pub. CBOSA), że przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, z uwagi na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej.

Jeśli więc podmiot udzielający informacji dojdzie do wniosku, że wnioskowane dane mogą zostać udostępnione w całości, powinien je co do zasady udostępnić w formie, jaka została wskazana we wniosku. Zdaniem Sądu, jeśli wnioskowano o przesłanie informacji w drodze elektronicznej na adres mailowy, nie ma podstaw do zaszyfrowania takiej informacji. Nie zmienia tego stanowiska oczywisty w sprawie fakt, że skarżący z łatwością mógł tę wiadomość odszyfrować, gdyż wystarczyło skomunikować się z pracownikiem urzędu.

Sąd przyznaje rację skarżącemu, że istota informacji publicznej polega na tym, że jest to informacja, do której dostęp może mieć każdy obywatel. Zatem, istotnie niezrozumiała jest idea szyfrowania tego typu informacji i powoływanie się na zabezpieczenie danych osobowych, skoro sam organ uznaje je za powszechnie dostępne, bo stanowiące informację publiczną.

Skoro organ przyjmuje, że wnioskowana oferta i pozostałe dane, o których udostępnienie ubiegała się strona, zawierają informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to zobowiązany ją udostępnić w formie wynikającej z wniosku.

Nieudostępnienie jej w takiej formie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, musiało więc zostać ocenione przez Sąd jako bezczynność organu – art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W tych okolicznościach Sąd zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 stycznia 2024 r.,

Sąd nie dopatrzył się rażącego charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności. Samo przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie świadczy o rażącym charakterze opóźnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako rażąco naruszająca prawo jest traktowana bezczynność organu w stanie, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (vide wyroki NSA: z 21 lipca 2017r. sygn. I OSK 2808/15 i z 8 lipca 2015r. sygn. I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające bezczynność (vide: wyrok NSA z 8 lipca 2015r. sygn. I OSK 1514/14). Tymczasem Starosta przesłał skarżącemu żądane informacje, a dopuścił się jedynie nieprawidłowości poprzez nieuzasadnione jej zaszyfrowanie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji (art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3, § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Konsekwencją uwzględnienia skargi było – stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi (100 złotych), wynagrodzenie adwokata obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 1800) w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa uiszczona w związku ze złożeniem dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.