II SAB/Bd 136/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Starosta dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] maja 2023 r. Z. K. w części dotyczącej udzielenia informacji publicznej w zakresie przesłania skanu wybranej oferty bez załączników na wskazany we wniosku adres mailowy w formacie pdf; 2. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty do załatwienia opisanej w pkt 1 wyroku wniosku części; 4. zasądza od Starosty na rzecz Z. K. kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

U z a s a d n i e n i e:

Z. K., zwany dalej: "skarżącym" lub "stroną", mailem z dnia 29 maja 2023 r. skierował do Starostwa Powiatowego w Chełmnie pismo o następującej treści: "na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwracam się z prośbą o przesłanie zestawienia ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję, złożonych w otwartym konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Chełmińskiego w 2023 roku oraz przesłanie skanu wybranej oferty bez załączników na mój adres email w formacie pdf."

W odpowiedzi na powyższe pismo, Starosta Chełmiński, 27 czerwca 2023 r., przesłał skarżącemu skan 3 ofert ([...]) uraz punktację ofert, jednakże me przesiał skanu wybranej oferty.

Dnia 31 lipca 2023 r. skarżący nadał na poczcie do Starosty Chełmińskiego skargę z 31 lipca 2023 r. na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art.3 § 2 pkt 8, art.50 § 1, art.52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, z 2019r., poz. 2325), zwanej dalej: "p,p,s,a,", zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej (Dz, U. z 2022 r., poz. 902, t.j.), zwaną dalej: "u.d.i.p.", przez nierozpoznanie wniosku z dnia 29 maja 2023 r. w wymaganym prawem terminie w pełnym zakresie i wniósł o:

1/ stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty Chełmińskiego do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2/ zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ w odpowiedzi na wniosek w dniu 27 czerwca 2023 r. przesłał zestawienie ofert wraz z punktacją poszczególnych ofert, jednakże nie przesłał skanu wybranej oferty organizacji [...].

Wniesiono na podst.art. 19 pkt 4 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o

1) w zakresie punktu 1 skargi: o oddalenie żądania,

2) w zakresie punktu 2 skargi o zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania stronie skarżącej w szczególności w zakresie kosztów zastępstwa procesowego.

3) w przypadku orzeczenie zgodnie z pkt. 1 odpowiedzi o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę stwierdzono, że w dniu 27 czerwca 2023 r., żądana informacja została w całość i zgodnie z zakresem żądanym we wniosku przekazana pod adres mailowy wskazany przez skarżącego we wniosku z dnia 29 maja 2023 r., co potwierdzają załączone wydruki, w związku z czym żądanie wskazane w punkcie 1 skargi zostało przez organ już wykonane. Powoduje to bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, wobec czego postępowanie to należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 PPSA.

Wyjaśniono, że przyczyną braków w odpowiedzi na drugie pytanie wniosku było mylne przekonanie pracownika, iż wiadomość wysłana w dniu 27 czerwca 2023 roku zawiera całość wybranych danych. Pracownik poprzez żądanie "przesłania skanu wybranej oferty bez załączników" zrozumiał konieczność przesłania jednej z oferty (wybranej w sensie "losowo wybranej przez niego") a nie wybranej w rezultacie konkursu, przez Powiat Chełmiński do zawarcia umowy. Argumentowano, że błąd ten był efektem niejednoznacznej treści żądania, w szczególności, że wnioskujący chciał ofertę bez załączników. Jednakże natychmiast po ustaleniu, iż skarżący miał na myśli ofertę wybraną w rezultacie konkursu w dniu 2 sierpnia 2023 roku organ przesłał wnioskowane przez skarżącego dane w całości, co potwierdza załącznik.

Zdaniem organu przedmiotowe zachowanie, z racji braku świadomego zawinienia nie stanowi również rażącego naruszenia prawa.

Wywodzono, że zasadnym jest zastosowanie art. 206 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania stronie skarżącej.

Przytoczono poglądy doktryny wymieniającej trzy funkcje kosztów postępowania sądowego: fiskalną, społeczną, oraz procesowo-wychowawczą, której celem jest m.in. powstrzymywanie podmiotów przed lekkomyślnym wszczynaniem postępowania sądowego, jak również podejmowaniem działań zmierzających do podrożenia kosztów postępowania i przeciwdziałanie nadużyciom prawa do sądu co w ocenie organu miało miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem skarżący po 27 czerwca 2023 r. nie składał zapytań ani ponagleń w sprawie jego wniosku. Skarga zaś została złożona po miesiącu od otrzymaniu przez niego odpowiedzi na wniosek. Sam skarżący potwierdził, że otrzymał odpowiedź, i do momentu skargi nie żądał jej uzupełnienia ani sprostowania, mimo iż korespondencja była wysyłana mailowo.

Wskazano, że typowymi okolicznościami, których wystąpienie w danej sprawie sądowoadministracyjnej czyni możliwym skorzystanie przez sąd z instytucji miarkowania zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstanycjnego jest: -niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, - niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi, - istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, które to okoliczności miały miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zauważono, że instytucja miarkowania kosztów postępowania postrzegana jest w judykaturze przede wszystkim jako instrument przeciwdziałania nadużyciu prawa. Przytoczono wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2015 r. (sygn. I OSK 1992/14), stanowisko, że "nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji. Celem i funkcją postępowania przed sądem administracyjnym jest rozstrzygnięcie sporu między stronami co do legalności działania lub bezczynności organu administracji publicznej, rzutujących na prawa lub obowiązki strony. Wnoszenie zatem do sądu administracyjnego skargi, która nie ma służyć rozstrzygnięciu realnego sporu między stronami bądź kontroli legalności działania (bezczynności administracji) czy której rozstrzygnięcie nie będzie rzutowało na prawa lub obowiązki stron - może być oceniane pod kątem nadużycia prawa". Uzasadnionym przypadkiem pozwalającym zastosować sądowi administracyjnemu art. 206 p.p.s.a. jest zatem powzięcie przez sąd administracyjny poważnych, uzasadnionych znanymi mu okolicznościami wątpliwości, czy wniesienie w sprawie skargi nie stanowi nadużycia prawa. Skarżący poza ogólnikowym stwierdzenie opóźnienia nie wskazał w jaki sposób opóźnienie w uzyskaniu pełnej odpowiedzi wpłynęła na jego prawa i obowiązki.

Podniesiono, że w judykaturze dopuszcza się zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w tych sprawach, w których skarga została uwzględniona z innych przyczyn niż podniesione w jej treści, jak też w przypadku częściowego uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej zwanej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie u.d.i.p. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02, zob. też M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego Starosta Chełmiński jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Oceniając wniosek skarżącego, organ uznał, że wnioskowane przez niego informacje stanowią informacje publiczne, co zresztą było poza sporem.

Wskazać należy, że wykonywanie zadań z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej jest realizacją zadań publicznych przez powiat, co wprost wynika z ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 945). Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, powiat powierza połowę punktów do prowadzenia adwokatom i radcom prawnym z przeznaczeniem na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej, a połowę organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, zwanej dalej "organizacją pozarządową", z przeznaczeniem na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. Tryb wyłaniania adwokatów i radców prawnych udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej reguluje m.in. art. 10 ustawy, natomiast w myśl art. 11 ust. 2 organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571), przeprowadzanym jednocześnie na powierzenie prowadzenia punktów przeznaczonych na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. Przebieg otwartego konkursu ofert określony jest w art. 13 i następnych tej ostatniej ustawy. Procedura konkursowa kończy się zawarciem umowy z wyłonionym podmiotem.

Co się zaś tyczy charakteru wybranej w otwartym konkursie oferty, przytoczyć należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku w sprawie III OSK 7186/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), w myśl którego; "W sprawie oczywistym jest, że dla oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu, w tym przede wszystkim czy dokumentacja beneficjenta była skonstruowana i oceniona zgodnie z zasadami wyznaczonymi w ramach konkursu i przepisach działu II rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 września 2017 r. w sprawie Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej - Funduszu Sprawiedliwości (Dz. U. z 2019 r., poz. 683 ze zm.) oraz czy proponowane działania beneficjenta mieściły się zarówno pod względem formalnym jak i materialnym w określonych w art. 43 § 2 k.k.w. celach ww. funduszu celowego koniecznym jest również ocena dokumentacji złożonej przez Fundację [...]. Wskazać bowiem należy, że dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stają się częścią zebranego materiału dowodowego danej sprawy. Taki materiał dowodowy stanowi więc informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p."

Orzeczenie to zapadło na tle innej procedury konkursowej, lecz jego konkluzja dotycząca charakteru dokumentów złożonych w toku postępowania przed podmiotem publicznym i możliwości ich weryfikacji w celu przeprowadzenia oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu w świetle obowiązujących zasad tego konkursu, w pełni odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy i Sąd ją w całości podziela.

Poza sporem również było, że żądane informacje dotyczące przesłania zestawienia ofert w otwartym konkursie na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Chełmińskiego w 2023 r., zostały udzielone przed wniesieniem skargi, co skarżący w niej potwierdził, a żądane informacje w przedmiocie "przesłania skanu wybranej oferty bez załączników" do momentu wniesienia skargi nie zostały udzielone, lecz informację w tym zakresie organ udostępnił skarżącemu na podany przez niego adres mailowy w dniu 2 sierpnia 2023 r., a więc na drugi dzień po wniesieniu skargi. Wobec udzielenia części wnioskowanej informacji, skarżący w istocie objął skargą pozostałą część wniosku o informację publiczną, która nie została udzielona, tj. przesłania skanu wybranej oferty bez załączników na adres email w formacie pdf, żądając stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie. W konsekwencji powyższego, należało objąć rozważaniami zasadność skargi w odniesieniu nieudzielonej ww. części informacji publicznej.

Należy wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Na złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Podstawowym sposobem reakcji jest udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, na co wskazuje wprost art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Jak już wskazano - żądanie dotyczące udostępnienia wybranej w konkursie oferty, organ udostępnił już po wniesieniu skargi. Skutkuje to koniecznością umorzenia postępowania w tej części, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., (pkt 3 wyroku), albowiem wobec załatwienia wniosku, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Sytuacja taka nie wyłącza natomiast konieczności dokonania stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( art. 149 § 1a, p.p.s.a.). Stanowisko takie wynika z orzecznictwa sądów (vide: uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. o sygn. akt I OPS 6/08).

W ocenie Sądu niewątpliwie doszło do bezczynności w zakresie nieudzielenia informacji co do żądania przesłania skanu wybranej oferty bez załączników, skoro wniosek został złożony 29 maja 2023 r., a żądanej informacji udzielono dopiero 27 czerwca 2023 r. z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. Wskazana bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1a,p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu ww. artykułu jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także okoliczności, w których doszło do przekroczenia wymaganego terminu. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA w sprawie II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu w sprawie IV SAB/Po 19/15, CBOSA). Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Zachowanie zobowiązanego organu wynikało z jego błędnego przekonania, że wiadomość wysłana w dniu 27 czerwca 2023 roku zawiera całość żądanych danych, do czego – jak słusznie podniósł organ - przyczynił się sam skarżący, albowiem żądanie nie było sformułowane precyzyjnie. Nie wskazano w nim, że chodzi o ofertę wybraną przez komisję (organ), lecz o "ofertę wybraną". Ponadto, natychmiast po ustaleniu, wskutek wpłynięcia skargi, że skarżący miał na myśli ofertę wybraną w rezultacie konkursu, w dniu 2 sierpnia 2023 r., organ przesłał wnioskowane przez skarżącego dane w całości, co nastąpiło na drugi dzień po wpłynięciu skargi.

Takie postępowanie nie miało cech lekceważącego traktowania przez organ obowiązków nakładanych mocą u.d.i.p., czy braku woli załatwienia sprawy.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 160 zł , co odpowiada 1/3 stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), Sąd orzekł w punkcie III wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).

Zdaniem Sądu, w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach Sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Sąd wziął pod uwagę wkład pracy wkład pracy pełnomocnika, zauważając, że treść skargi ograniczała się do przytoczenia żądania skarżącej, stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania go do udzielenia informacji i wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Przy czym co istotne pełnomocnik skarżącego zwracał się o identyczną informację do wielu różnych Starostw, co doprowadziło do złożenia skarg w następujących sprawach: - II SAB/Bd 107/23; - II SAB/Bd 125/23; - III SAB/Gl 180/23; - II SAB/Bd 104/23; - II SAB/Ol 98/23; - II SAB/Bd 103/23; - II SAB/Bk 30/23; - II SAB/Bk 9/23. Nakład pracy przy zażądaniu informacji publicznej, jak i sporządzeniu skargi ograniczał się w większej części do zmiany danych podmiotów procesu. Zaistniała sytuacja, a zwłaszcza fakt, że ten sam pełnomocnik reprezentujący różne strony co nasuwa wręcz wątpliwości, czy celem wniosku jest faktycznie uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej, czy też stanowi to jedynie pretekst do osiągnięcia innego rezultatu, w tym kosztów zastępstwa, zwłaszcza jeżeli zważyć, że pełnomocnik strony nie monitował organu o udzielenie nieotrzymanej części informacji, lecz po odczekaniu dwóch miesięcy, a więc maksymalnego okresu, po którym bezczynność organu jest niewątpliwa, co wynika z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Takie działania ze strony pełnomocnika można ocenić, jako nie zmierzające do szybkiego, sprawnego i bezkosztowego załatwienia wniosku o informację publiczną, lecz jako obliczone na uruchomienie postępowania sądowego, w którym z całą pewnością zostanie stwierdzona bezczynność organu (złożenie skargi po 2 miesiącach od złożenia wniosku), co z kolei przesądza o możliwości zasądzenia od niego kosztów postępowania.

Uwzględniając powyższe, Sąd zastosował art. 206 p.p.s.a. i odstąpił od zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania sądowego, uznając, że z przyczyn przytoczonych wyżej, zachodzi przypadek w rozumieniu przywołanego przepisu uzasadniający przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w 1/3 wysokości, tj. 160 zł. Należy przy tym wskazać, że przypadki zastosowania podobnej wykładni art. 206 p.p.s.a. akceptowane są w orzecznictwie sądowym (vide: postanowienie NSA z dnia 13 września 2016 r., syn. akt: I OZ 930/16)

Wyjaśnić czy różne strony oraz katalog spraw i sentencja musi odpowiadać punktom.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.