II SA/Wr 640/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 17 sierpnia 2023 r. nr SKO 4111/46/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę w całości.

Wydanymi w dniu 07.09.2022 r. decyzjami nr 15/2022, 16/2022, 17/2022, 18/2022 Wójt Gminy W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie domów mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z niezbędną infrastrukturą wraz z podziałem nieruchomości na odrębne działki budowlane przewidzianych do realizacji na działkach o numerach: [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie O., gmina W. Żadna z tych decyzji nie została doręczona P. P. (dalej także jako skarżący).

Pismem z 30.09.2022 r. P. P. zwrócił się do Wójta Gminy W. o zatrzymanie wyłączenia z produkcji rolniczej działek gruntu nr [...], [...], [...] i [...], podnosząc, że przeznaczenie tych działek na podstawie planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy pod zabudowę będzie sprzeczne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący opisał wątpliwości z tym związane.

W odpowiedzi udzielonej pismem z 03.11.2022 r. Wójt Gminy W. poinformował skarżącego o fakcie wydania dla wskazanych działek w dniu 07.09.2022 r. decyzji o warunkach zabudowy o numerach 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022, które stały się ostateczne z dniem 27.09.2022 r. Jednocześnie organ odniósł się do wątpliwości opisanych w piśmie z 30.09.2022 r.

W aktach nie znajduje się dowód doręczenia udzielonej skarżącemu odpowiedzi, tym niemniej wnioskiem z 10.11.2022 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy W. o udostępnienie w trybie ustawy od dostępie do informacji publicznej, informacji o decyzjach o warunkach zabudowy nr 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022 z 07.09.2022 r.

W odpowiedzi na ten wniosek Wójt Gminy udostępnił skarżącemu formie elektronicznej skany żądanych decyzji, jednocześnie sporządzając na tę okoliczność pismo przewodnie datowane na dzień 29.11.2022 r. W aktach nie znajduje się dowód doręczenia tego pisma.

Pismem z 05.12.2022 r. (data wpływu do Urzędu Gminy w dniu 08.12.2022 r.) skarżący wystąpił do SKO w Wałbrzychu o stwierdzenie nieważności wydanych w dniu 07.09.2022 r. decyzji o warunkach zabudowy o numerach 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022, podnosząc zarzut naruszenia przy ich wydaniu art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 2 pkt 3 i 5 u.p.z.p.

Po przekazaniu wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionych decyzji wraz z aktami sprawy zgodnie z właściwością do SKO w Wałbrzychu, organ ten wezwaniem z 03.02.2023 r. zobowiązał skarżącego do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, czy żąda stwierdzenia nieważności, czy też żąda wznowienia postępowania w sprawie, bowiem z akt sprawy wynika, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Skarżący przy piśmie z 14.02.2023 r. oświadczył, że jego pismo z 05.12.2022r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy nr 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022, wydanych w dniu 07.09.2022 r., które zawierają wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa.

Po wcześniejszym zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanymi w dniu 24.03.2023 r. odrębnymi decyzjami nr SKO 4111/96/2022, nr SKO 4111/97/2022, nr SKO 4111/98/2022 i nr SKO 4111/99/2022, SKO w Wałbrzychu odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.

Pismem z 08.05.2023 r. (data wpływu do organu 11.05.2023 r.) skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy nr 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022, wydanymi przez Wójta Gminy W. w dniu 07.09.2022 r. dla działek nr [...], [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że w dniu 20.12.2022 r. złożył do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na ich wadliwość. Podkreślił, że pomimo odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, SKO stwierdziło w uzasadnieniu, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze analizowanym, stanowiąc działkę sąsiednią do działki nr [...], a co za tym idzie, skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu. Strona podniosła, że w myśl art. 148 § 2 k.p.a. terminem do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W odniesieniu do powyższego skarżący wskazał, że taką decyzją jest decyzja Kolegium z 24.03.2023 r., doręczona w dniu 12.04.2023 r., zatem ustawowy termin miesiąca został zachowany.

Postanowieniem z 06.06.2023 r. (nr IT.67080.2022), wydanym na podstawie art. 148 § 1 i § 2 oraz art. 149 § 3 i § 4 k.p.a., Wójt Gminy W. odmówił skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nr 15/2022, nr 16/2022, nr 17/2022 i nr 18/2022 z dnia 07.09.2022 r. Organ I instancji uznał, że wniosek o wznowienie postępowania powinien zostać złożony w terminie do 02.01.2023 r., gdyż z tym dniem upływał miesięczny termin licząc od dnia 02.12.2022r., kiedy to wnioskodawca otrzymał odpowiedź w formie wiadomości elektronicznej na zapytanie publiczne zwierające zanonimizowane kopie decyzji o warunkach zabudowy nr 15/2022, nr 16/2022, nr 17/2022 i 18/2022 z 07.09.2022 r. Tę datę Wójt przyjął jako dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzjach, których wznowienia żąda. Organ wskazał, że SKO w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji zaznaczyło, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji choć był stroną postępowania. Wójt uznał, że w takim przypadku jest nadrzędny fakt, kiedy wnioskodawca dowiedział się o wydanych decyzjach.

Na powyższe postanowienie skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie, zarzucając w nim organowi I instancji naruszenie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, że organ stosując art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. dokonał zawężającej wykładni zakresu jego zastosowania. W świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zaś w ślad za art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ powołując się na ten przepis uznał, że wniosek o wznowienie postępowania winien w przypadku skarżącego zostać złożony w terminie liczonym od dnia wystosowania odpowiedzi w formie wiadomości mailowej na jego zapytanie publiczne. Jednak zgodnie z wyrokiem NSA z 11.05.2023 r., sygn. akt II OSK1649/20 dla prawidłowego ustalenia daty dowiedzenia się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. nie wystarczy wykazanie przez organ, że wiadomość elektroniczna zawierająca informację o decyzji została wysłana do adresata, ale konieczne jest też wykazanie, że przesyłka zawierająca tę wiadomość dotarła do adresata. Pomimo iż z regulacji zawartej w art. 148 k.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, to jednak w sytuacji gdy strona okoliczności takie podaje, a organ kwestionuje jej stanowisko w tym zakresie, winien on wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że stanowisko strony nie jest zasadne. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem skarżącego, organ nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności mających znaczenie przy ocenie momentu, od którego należałoby liczyć termin na wniesienie środka zaskarżenia. Pełnomocnik podkreślił ponadto, że organ udzielający informacji publicznej nie pouczył skarżącego o możliwych środkach zaskarżenia przysługujących na doręczone decyzje o warunkach zabudowy. Z powyższego wywiedziono, że termin dla strony do wniesienia środka zaskarżenia na skutek braku stosownego pouczenia nie rozpoczął biegu, a strona może złożyć środek zaskarżenia w każdym czasie bez potrzeby składania wniosku o przywrócenie terminu. Jak wskazano, skarżący złożył w dniu 05.12.2022 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, trzy dni po "rzekomym" dowiedzeniu się przez stronę o decyzjach z 07.09.2022 r. Zdaniem pełnomocnika skarżący nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji braku odpowiedniego pouczenia, nie dysponując jednocześnie wiedzą z zakresu postępowania administracyjnego pozwalającą na samodzielną ocenę w kierunku doboru właściwego środka zaskarżenia, w wyniku czego niewłaściwie sformułowane zostały żądania wniosku. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik podniósł, że w wyniku braku prawidłowego pouczenia o środkach zaskarżenia skarżącemu przysługuje termin do zaskarżenia pierwotnie wydanych decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ nie rozpoczął on jeszcze biegu. Zdaniem pełnomocnika również termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie upłynął, bowiem 12.04.2023 r. skarżącemu doręczono decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących zabudowy, wobec czego strona złożyła wniosek o wznowienie w dniu 09.05.2023 r., a więc w terminie otwartym do złożenia tego wniosku.

SKO w Wałbrzychu postanowieniem z 17.08.2023 r. (nr SKO 4111/46/2023) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium podniosło, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogi doręczenia decyzji lub jej kopii, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, z dokładnością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Kolegium wskazało, że strona wniosła o wznowienie postępowania w dniu 08.05.2023 r., natomiast wiedzę o istnieniu decyzji posiadała co najmniej od 05.12.2022 r., kiedy to wystąpiła z podaniem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślono również, że wiedza o okoliczności wydania powyższych decyzji wynika z pism Wójta z 03.11.2022 r. oraz 29.11.2022 r., jednak w aktach nie znajduje się dowód ich doręczenia. SKO stwierdziło, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych decyzjami nr 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022 z 07.09.2022 r. powinien być wniesiony do 05.01.2023 r.

Niegodząc się z podjętych rozstrzygnięciem skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, zarzucając w niej Kolegium naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy i dokonania przez organ błędnej ich oceny, a także dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności w odniesieniu do daty, od której należało liczyć bieg terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, 2) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w taki sposób, że skarżący nie mógł mieć zaufania do organów wydających postanowienia w sprawie, w szczególności z uwagi na brak odpowiedniego pouczenia skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia oraz terminach na ich wniesienie, 3) art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez dotrzymanie przewidzianego prawem terminu.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji za zasądzeniem kosztów postępowania.

W treści uzasadnienia skargi pełnomocnik powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. Wywiódł, że organ błędnie uznał za początek terminu otwartego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, termin wystosowania wiadomości elektronicznej z kopiami decyzji, gdyż termin ten powinien być liczony od dnia doręczenia skarżącemu decyzji SKO odmawiającej stwierdzenia nieważności, co miało miejsce w dniu 12.04.2023 r. Została również przywołana okoliczność braku pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności zostało natomiast uznane za dochowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z uwagi na brak profesjonalnej wiedzy po stronie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Kolegium przywołało dodatkowo okoliczność wezwania skarżącego po złożeniu przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności, do doprecyzowania, czy żąda stwierdzenia nieważności, czy też wznowienia postępowania z uwagi na brak jego udziału w postępowaniu bez własnej winy. SKO podkreśliło, że strona odpowiedziała wskazując na wady powodujące nieważność aktu z mocy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji wykazała, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie odpowiadają przepisom prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W granicach kontrolowanej sprawy działania organów dotyczyły żądania skarżącego sformułowanego w piśmie z 08.05.2023 r. (data wpływu do organu 11.05.2023 r.) w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzjami z 07.09.2022 r. (nr 15/2022, 16/2022, 17/2022, 18/2022), gdyż skarżący uznał, że ziściły się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tak wyznaczone granice postępowania determinowały zakres działań organów przy podejmowaniu zaskarżonych postanowień, a także kontrolę ich legalności dokonywaną przez Sąd w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, wydane w sprawie postanowienia są trafne i zostały one właściwie uzasadnione przez organy.

W pierwszej kolejności dostrzec przyjdzie, że przepisy ustawy K.p.a. regulują w sposób jednoznaczny tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jakim jest w niniejszej sprawie wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wniesienie podania z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W ramach wstępnego etapu, organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Dopiero pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, skutkuje wznowieniem postępowania.

Nawiązując do istoty sporu zaakcentować należy sygnalizowaną wyżej regulację objętą przepisem art. 148 § 2 k.p.a., w którym ustawodawca w sposób precyzyjny oznaczył termin (jednego miesiąca) dla dokonania czynności wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przepisie tym precyzyjnie została oznaczona chwila rozpoczęcia biegu omawianego terminu: "od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". Intencją prawodawcy było nawiązanie do najwcześniejszej daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji objętej podaniem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Badając zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., organ administracji obowiązany jest z urzędu ocenić, czy strona wystąpiła z podaniem o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zawartą w art. 16 § 1 k.p.a.

Na podstawie bogatego orzecznictwa traktującego o użytym w art. 148 § 2 k.p.a. pojęciu "strona dowiedziała się o decyzji", wskazać należy, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. (zob. wyroki NSA: z 08.02.2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17, z 27.08.2018 r., sygn. akt. II OSK 2226/18). Wbrew zarzutom skargi, przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odpowiedniego pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia oraz terminach ich wniesienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja o tym oraz formy i sposobu przekazania takiej informacji.

W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, oba organy zasadnie wykazały, że skarżący dowiedział się o podjętych w dniu 07.09.2022 r. decyzjach nr 15/2022, 16/2022, 17/2022, 18/2022 - wcześniej niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tymi decyzjami. Już ze znajdujących się w aktach sprawy pism skarżącego z 10.11.2022 r. i z 05.12.2022 r. wynika, że posiadał on wystarczające informacje o tych decyzjach, w tym nie tylko dane o nazwie organu, który wydał decyzję, ale także o dniu ich wydania, ich numerach, czy też nawet o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Na tej podstawie skarżący był w stanie sformułować żądanie stwierdzenia ich nieważności (pismo z 05.12.2022 r.). W piśmie tym podniósł zarzuty, które bezpośrednio odnosiły się do treści tych decyzji oraz okoliczności ich wydania. Ponadto, jak słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę organ, z całą pewnością o posiadaniu przez skarżącego wiedzy o decyzjach objętych wnioskiem o wznowienie postępowania wcześniej niż na dzień doręczenia decyzji Kolegium z 24.03.2023 r., co miało miejsce w dniu 12.04.2023 r., przesądza treść oświadczenia skarżącego z 14.02.2023 r., w którym w sposób jednoznaczny doprecyzował swoje żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności wydanych w dniu 07.09.2022 r. decyzji o warunkach zabudowy o numerach nr 15/2022, 16/2022, 17/2022 i 18/2022. Wniosek o wznowienie postępowania z 08.05.2023 r. został więc złożony z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu, niezasadne są zatem zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, bowiem organy poprawnie ustaliły istotne okoliczności sprawy, tj. fakt dowiedzenia się skarżącego o decyzjach na więcej niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie. Poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w poprawnie zastosowanej normie prawnej i właściwie sporządzonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W takiej sytuacji brak było podstaw do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Sąd nie dostrzegł przy tym wad postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym szczególności wszczęcia jednego postępowania w więcej niż jednej sprawie.

W świetle powyższych okoliczności, Sąd oddalił skargę, jako niezasadną, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.).

Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 powołanej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.