II SA/Wr 364/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. M. ,,Z." we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w prowadzonym postepowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia W. M. ,,Z." we W., złożonego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...] Nr [...], którym oddalono zarzuty W. M. ,,Z." we W. zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku związanego z rampą zjazdową do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Pismem z [...] W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe postanowienie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazano, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego, przy występującej niepewności co do tytułu wykonawczego (czy może on stanowić podstawę egzekucji) oraz przy wyeliminowaniu zagrożenia poślizgu rampy zjazdowej (w wyniku naklejenia pasów antypoślizgowych), a zatem wypełnienia istoty obowiązku wynikającego z treści tytułu wykonawczego przez stronę skarżącą, naraża W. M. na niepowetowane straty, które poniesie bez swojej winy. Jak wskazuje strona skarżąca, fakt wykonania powierzchni żywicznej na zjeździe przez dewelopera odbył się poza jej wiedzą – za to za aprobatą organów administracji – i obecnie z uwagi na błędne decyzje podmiotów trzecich, to strona skarżąca będzie ponosić tego wymierne finansowo konsekwencje (konieczność zapłaty nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 15.000 zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej nie może zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z 30.06.2015 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 306/15).

Skutków materialnoprawnych, ze względu na zakres i charakter prawny, nie wywołuje postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uznanie przez organ za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym wstrzymanie wskazanego we wniosku postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30.06.2015r. w sprawie o sygn. akt II GZ 306/15, postanowienie NSA z 19.11.2015 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 737/15).

Ponadto należy zaznaczyć, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.