II SA/Wr 186/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 22 stycznia 2025 r., nr IF-O.7840.1.402.2024.MSZ w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przekrycia namiotowego trzech kortów tenisowych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 14 lutego 2025 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona skarżąca) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 22 stycznia 2025 r. (nr IF-O.7840.1.402.2024.MSZ) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przekrycia namiotowego trzech kortów tenisowych.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 marca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie 1 odpisu skargi oraz dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu KRS.

Przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały skutecznie doręczona w dniu 14 kwietnia 2025 r. (zgodnie ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru – k. 29 i 30 akt sądowych), jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a.

Jak stanowi art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności (art. 29 ww. ustawy).

Z powyższych regulacji wynika, że organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, iż mają prawo do działania za stronę, a udowodnienie umocowania musi mieć formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony jest co do zasady odpis z KRS. Podkreślić przy tym należy, że ciężar wykazania odpowiednim dokumentem umocowania do działania w imieniu strony spoczywa na pełnomocniku, co wprost wynika z powołanych przepisów. Skoro więc sąd musi dysponować dokumentem potwierdzającym należytą reprezentację strony, co wprost wynika z powołanych wyżej przepisów, to brak takiego dokumentu jest brakiem formalnym skargi skutkującym wezwaniem strony do jego uzupełnienia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.

W konsekwencji, brak terminowego przedłożenia tego rodzaju dokumentu na wezwanie sądowe, skierowane na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym sensu largo skargi jako pisma procesowego, a jego stwierdzenie skutkuje aktualizacją obowiązku wykonania kompetencji, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., a więc koniecznością odrzucenia skargi (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 marca 2024 r., sygn. akt II GZ 40/24; 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GZ 167/24; 28 czerwca 2024 r., sygn. akt II GZ 296/24), Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia.

Należy także wyjaśnić, że na gruncie p.p.s.a. brak jest regulacji nakładającej na sąd administracyjny obowiązek ustalania z urzędu danych wynikających z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GZ 34/23). Podkreślić również należy, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego i uzyskanie aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego zbędnym, bowiem zgodnie z art. 29 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu Spółki konkretnych osób fizycznych, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 16 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 116/18; 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15; 24 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 502/18).

W dalszej kolejności wskazać należy za treścią art. 47 § 1 p.p.s.a., że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, skierowana na adres skarżącej, zostały doręczone w dniu 14 kwietnia 2025 r. (zgodnie ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru – k. 29 i 30 akt sądowych). W związku z tym termin na dokonanie czynności wskazanej w wezwaniu upłynął z dniem 22 kwietnia 2025 r. (wtorek). W terminie tym braki formalne skargi nie zostały jednak usunięte, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanych czynności.

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia.

O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II).