II SA/Wa 3847/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2021 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą [...] wystąpiło do Poczty Polskiej S.A. w [...] o udzielenie informacji publicznej o następującej treści:

1) informacji o ilości oraz łącznej (sumarycznej) wartości not obciążeniowych - odsetkowych za nieterminową płatność faktur VAT za usługi pocztowe, wystawionych na rzecz "klientów umownych" Poczty Polskiej S.A. (tj. takich, z którymi zawarto umowę, o której mowa m.in. na stronie http; [...]- osobno w roku 2020 (całym) oraz w roku 2021 (okres styczeń - lipiec);

2) informacji o ilości oraz łącznej (sumarycznej) wartości wierzytelności z not obciążeniowych - odsetkowych, o których mowa w pkt 1) powyżej, które zostały uznane za nieściągalne z tego powodu, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty - osobno za rok 2020 (cały) oraz za rok 2021 (okres styczeń -lipiec);

3) informacji o ilości oraz łącznej (sumarycznej) wartości zobowiązań z not obciążeniowych - odsetkowych, o których mowa w pkt 1) powyżej, które zostały skierowane na drogę postępowania sądowego - osobno za rok 2020 (cały) oraz za rok 2021 (okres styczeń -lipiec)".

Pytany podmiot decyzją z dnia [...] września 2021 r. odmówił udostępnienia żądanych danych uznając, iż stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy - Poczty Polskiej S.A.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Poczta Polska jako operator wyznaczony świadczy usługi pocztowe zarówno dla klientów indywidualnych, jak i również dla klientów umownych z którymi podpisywana jest pisemna umowa, gdzie warunki realizacji danych usług, poziom cen z usługę ustalany i określany zostaje indywidualnie, odrębnie dla każdego klienta, na podstawie otrzymanych od niego informacji dotyczących wolumenu, sposobu przygotowania oraz przekazania przesyłek do nadania, które następnie potwierdzane w zapisach umowy handlowej zawartej pomiędzy Pocztą, a konkretnym kontrahentem. Wskazano dalej, że warunki realizacji usług zawartych w umowach zawartych pomiędzy Pocztą, a klientami umownymi/biznesowymi opierają się na parametrach zmiennych, związanych z funkcjonowaniem Poczty Polskiej jako przedsiębiorcy na rynku usług pocztowych, takich jak np. stosowana marża, koszty realizacji usług. Podkreślono, że ceny za usługi, czy też wysokość kar umownych, posiadają niewątpliwie wartość negocjacyjną, a tym samym gospodarczą dla Poczty, zaś ich ujawnienie zagraża interesom Spółki. Domaganie się informacji o ilości oraz łącznej wartości not odsetkowych/obciążeniowych, za nieterminową płatność faktur VAT - za usługi pocztowe, wystawionych na rzecz klientów umownych Poczty Polskiej S.A., z którymi zawarto umowę, mogłoby wywołać negatywne skutki ekonomiczne dla Poczty, a przynieść wymierne korzyści podmiotom zewnętrznym. Noty odsetkowe, o których mowa powyżej wystawiane są na podstawie zapisów umów handlowych, zgodnie z którymi strony zastrzegają, że warunki zawarcia i wykonania umowy oraz wszelkie informacje i materiały przekazywane lub wytworzone w trakcie jej realizacji objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji niezależnie od tego, czy oznaczono je jako "tajemnica przedsiębiorstwa". Dodatkowo wskazano, że okoliczności świadczenia usług pocztowych, stanowią tajemnicę pocztową.

Podkreślono również, iż Poczta Polska działa w otoczeniu silnej konkurencji operatorów pocztowych i podlega tym samym, co oni zasadom wolnego rynku, zaś sama Spółka nie otrzymuje środków ze Skarbu Państwa na bieżącą działalność i utrzymanie, lecz sama wypracowuje swoje zyski. Poczta Polska, pomimo iż jest spółką Skarbu Państwa wykonującą niektóre zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa

w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej funkcjonowania. Zważywszy, iż na rynku działają podmioty prowadzące działalność konkurencyjną względem Poczty Polskiej, upublicznienie pewnych informacji związanych

z działalnością Spółki, może mieć w jej odczuciu dla niej bardzo dotkliwe skutki. Aby zapobiec takim niekorzystnym następstwom, Poczta Polska traktuje pewne informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa w celu zachowania ich w poufności i zapobieżenia ich ujawnianiu osobom trzecim. Do takich wrażliwych informacji, udostępnienie których zagraża interesom Poczty Polskiej zaliczyła m.in. umowy i związane z nimi dokumenty, których przedmiot dotyczy danych odnoszących się m.in. do technologicznych, organizacyjnych, finansowych i handlowych aspektów działania Spółki. Wiedza w tym zakresie udostępniona podmiotom konkurencyjnym, spowodowałaby według spółki możliwość wykorzystania tej wiedzy w sposób zagrażający interesom Poczty Polskiej

w bardzo szeroki sposób np. poprzez użycie we własnej działalności.

Reasumując wskazano, ze dane objęte przedmiotowym wnioskiem:

1) posiadają wartość gospodarczą o charakterze handlowym, ponieważ są elementami działalności przedsiębiorstwa:

2) informacja jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów, nie jest powszechnie znana osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji ani nie jest łatwo dostępne dla takich osób;

3) informacja znajduje się pod kontrolą przedsiębiorcy, który przy zachowaniu należytej staranności, podjął odpowiednie działania w celu jej ochrony przed publicznym ujawnieniem.

Wyjaśniając konkluzję z ww. pkt 3 wskazano, że nieujawnione informacje, będące przedmiotem żądania znane są tylko kliku pracownikom Poczty Polskiej. Podjęte zostały wystarczające środki ochrony w celu zachowania w poufności wnioskowanych dokumentów, w taki sposób, aby nie były powszechnie dostępne oraz wgląd do nich miały wyłącznie osoby, którym informacje te są niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych. Każda z osób uzyskujących dostęp do wnioskowanych informacji, jest zobowiązana do zachowania ich w tajemnicy. Poczta wyjaśniła,

iż stosuje szereg rozwiązań, służących zabezpieczeniu informacji składających się na tajemnicę przedsiębiorstwa t.j. a) dozór fizyczny i kontrola dostępu (monitoring) do budynków i pomieszczeń, w których przetwarzane są informacje: b) oświadczenia

o poufności dokumentów, wysyłanych drogą elektroniczną lub tradycyjną, stanowiące element każdej wiadomości e-mail; c) hasła dostępu do systemów informatycznych, system rejestracji dostępu, identyfikatory użytkownika; d) zastosowanie odpowiednich urządzeń dostępowych (klucze, karty etc.); e) szkolenia, dla osób zatrudnionych

w zakresie zasad obchodzenia się z informacjami objętymi tajemnicą przedsiębiorstwa: f) monitoring zakładu; g) ograniczenie kręgu osób, dopuszczonych do informacji stanowiących tajemnicę, do niezbędnej liczby uzasadnionej faktyczną potrzebą wykonania danego zadania.

Skargę od powyższej decyzji do tut. Sądu wywiodło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie:

1) przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - poprzez przyjęcie, że wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa Organu,

2) przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - poprzez przyjęcie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić jej udostępnienia z powołaniem się wyłącznie na tajemnicę własnego przedsiębiorstwa.

Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie skarżonego aktu.

W uzasadnieniu wskazano, że nie można zgodzić się z organem, aby wnioskowane informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. Same noty księgowe podlegają bowiem udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej (tak zwłaszcza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 19.09.2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 225/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.02.2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11). Skoro zatem - w świetle obowiązujących przepisów można domagać się przekazania wystawionych not księgowych, to tym bardziej za uprawnione należy uznać domaganie się udzielenia "zbiorczej" informacji o takich notach. Wskazany "zbiorczy" charakter informacji nie oznacza natomiast wnioskowania o udzielenie informacji przetworzonej, gdyż - jak zaznaczono we wniosku o udostępnienie informacji publicznej - żądane informacje są (lub - przy założeniu prowadzenia przez jednostkę prawidłowej księgowości i dokumentacji podatkowej - powinny być) dostępne w programie księgowym, stąd udzielenie wnioskowanej informacji wymaga jedynie odczytania i przekazania informacji już będących w posiadaniu jednostki.

Dodatkowo zauważono, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie rzekome ujemne konsekwencje ("zagrożenia" dla prowadzonej działalności) miałby ponieść Organ

w razie udostępnienia wnioskowanych informacji (tj. dlaczego informacje te miałyby mieć dla Organu wartość, uzasadniającą traktowanie ich jako tajemnicę przedsiębiorstwa Organu) - w tym zakresie por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 803/17. Skarżący nie wnioskował o ujawnienie informacji w postaci danych klientów Organu, wysokości obrotu/przychodów/zysków etc., a więc danych rzeczywiście mogących mieć znaczenie handlowe/gospodarcze. Udzielenie informacji o łącznej wartości wystawionych i umorzonych not odsetkowych nie może więc według skarżącego wywołać jakichkolwiek negatywnych skutków dla Organu lub prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Dodano, że skarżący neguje możliwość powołania się na tajemnicę wyłącznie własnego przedsiębiorstwa przez podmiot zobowiązany

do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Skarżącego, regulacja przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma chronić tajemnicę przedsiębiorstwa podmiotów, które współpracują (w szerokim znaczeniu) z podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej; jeżeli natomiast wnioskowane informacje dotyczą wyłącznie działalności podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji na podstawie powołanej ustawy, to bezpodstawnym jest "zasłanianie" się przez taki podmiot tajemnicą "własną" tajemnicą przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności

z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa.

Przed przystąpieniem do wyjaśnienia merytorycznych powodów wydanego rozstrzygnięcia podkreślenia wymagało to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

w art. 61 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego

i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W niniejszej sprawie było okolicznością niesporną, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Adresat wniosku był bowiem co do zasady podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę informacje mieściły się w pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem problematyki szeroko pojętej działalności pytanego podmiotu i materii gospodarowania mieniem publicznym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się więc do oceny tego, czy Spółka/organ zasadnie przyjął, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Istotą sporu w niniejszej sprawie była więc kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913 ze zm.).

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy

z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci.

Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku

o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę.

Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że

w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności. Informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, to takiej kontroli nie ma, ergo - informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji

i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności.

W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą dla danego przedsiębiorcy, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski,

J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420).

Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia

7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717).

Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te

w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy, jak to już wyżej podkreślano, w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu

z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże).

Niezależnie od powyższych dywagacji dotyczących konieczności istnienia wartości gospodarczej, w realiach faktycznych niniejszej sprawy skupić się należało przede wszystkim na materii informacji posiadających wartość gospodarczą. Organ

w skarżonej decyzji podnosił bowiem istnienie tej okoliczności.

W ocenie tut. Sądu wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają też wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, czy pozostających choćby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest to, że ww. informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą czy choćby profilem działania firmy. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu.

Nadto podkreślenia wymagało to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis, odnosił się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wartość ta musi więc oczywiście mieść charakter obiektywny. Nie musi ona mieć zaś znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy też choćby znacznej jej ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla indagowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Ważne przy tym jest to, aby strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych udowodniła istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawiła w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż skarżona decyzja spełniała wymogi o jakich wspomniano wyżej.

Przede wszystkim organ wyjaśnił w sposób przekonujący, że spełniona została przesłanka formalna do jakiej odnosi się tajemnica przedsiębiorcy. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, iż żądane informacje pozostają pod szczególną ochroną

i od chwili ich wytworzenia aż do obecnego momentu, są co najmniej niedostępne dla szerokiego kręgu osób. Strona skarżąca nie przywołała zaś żadnych dowodów czy choćby twierdzeń mogących obalić ww. wniosek.

Organ trafnie też przyjął, że w realiach faktycznych sprawy spełniona została również przesłanka materialna, tj. że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, a jej ujawnienie, mogłoby wpłynąć negatywnie na pozycję rynkową spółki względem jej konkurentów, czy kooperantów. W ocenie tut. Sądu należy zgodzić się z organem, że gdyby materia objęta wnioskiem, została udostępniona osobom trzecim, to doprowadziłoby to do ujawnienia danych, mających negatywny wpływ na pozycję rynkową spółki, w tym na stosunek wobec konkurencji i podwykonawców. Podmioty te mogłyby z łatwością uzyskać informacje o szeroko rozumianym standingu finansowym spółki, a także o skuteczności prowadzonych przez spółkę windykacji należności umownych. Są to w ocenie tut. Sądu z całą pewnością dane, posiadające wielce istotną wartość ekonomiczną dla każdego podmiotu gospodarczego działającego w ramach wolnorynkowej konkurencji.

Problematykę owej wartości spółka w sposób szczegółowy opisała zaś w uzasadnieniu skarżonej decyzji (patrz str. 5 i 7). W ocenie składu orzekającego opis ten jest zaś na tyle przekonujący i dokładny, że uzasadnia założenie, iż żądane dane posiadają obiektywną wartość gospodarczą dla pytanej spółki. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie miał więc żadnych wątpliwości co do tego, ze spółka miała uzasadnione powody, aby zachować w poufności żądane dane, które stanowiły elementy kluczowe dla prowadzonej działalności gospodarczej. Miały bowiem one dla niej wartość o charakterze gospodarczym, gdyż dotyczyły szeroko rozumianej materii wartości spółki, jej wierzytelności i skuteczności prowadzenia ich windykacji.

Dokonując podsumowania motywów rozstrzygnięcia raz jeszcze należało podkreślić, że organ rozpoznając sprawę dokonał wszechstronnego badania charakteru zastrzeżonych informacji. Wynikiem tego badania była poprawna konkluzja, iż żądane dane, posiadają wartość gospodarczą. Z takim wnioskiem organu tut. Sąd w pełni się zgadza. Informacje objęte wnioskiem inicjującym postępowania w sprawie w sposób oczywisty ujawniały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej a zwłaszcza szczegóły dotyczące sytuacji finansowej podmiotu. Informacje te były na tyle szczegółowe, że istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a profilem działalności gospodarczej prowadzonym przez spółkę.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ/spółka w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).