II SA/Wa 2129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi I. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), z dniem [...] sierpnia 2017 r. zwolnił ze służby w Policji skarżącego [...] I. F., pozostającego dotychczas w dyspozycji Komendanta Głównego Policji i delegowanego do czasowego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, a na mocy art. 108 § 1 k.p.a. nadał niniejszemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że skarżący rozkazem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy, został zwolniony z dniem [...] lipca 2017 r. ze stanowiska radcy Wydziału [...] Komendy Głównej Policji i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniesiony do swojej dyspozycji, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś powyższe rozstrzygnięcie doręczono skarżącemu w dniu [...] lipca 2017 r. Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a aktualne pozostawanie skarżącego w dyspozycji Komendanta Głównego Policji ma więc charakter czasowy i winno zakończyć się powołaniem lub mianowaniem policjanta na inne stanowisko służbowe albo, w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek rozwiązania stosunku służbowego, zwolnieniem ze służby. Z kolei w myśl art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Ustawodawca nakładając zatem określone zadania (wymienione m.in. w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji) na Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), dopuszcza też, żeby przełożeni odpowiedzialni za realizację tych zadań mieli możliwość takiego doboru kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Innymi słowy, przełożony policjanta, w oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki (jednostki) organizacyjnej Policji decyduje, czy konkretny funkcjonariusz, który ma już możliwość skorzystania z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien z uwagi na posiadane, pożądane w Policji umiejętności, pełnić dalej służbę, czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych. W rozpoznawanej sprawie skarżący bezspornie posiada wysługę emerytalną przekraczającą 30 lat, a jego doświadczenie zawodowe nabywane w ostatnich kilkudziesięciu latach służby jest przede wszystkim oparte na realizacji zadań w Biurze [...] (wcześniej Biurze [...]) Komendy Głównej Policji, gdzie pełnił służbę od [...] listopada 1991 r. Istotne jest przy tym, że wymieniona komórka organizacyjna KGP została poddana zmianom organizacyjno – etatowym mającym charakter dostosowawczy do obecnych potrzeb w dziedzinie teleinformatyki policyjnej oraz aktualnych uwarunkowań finansowych, ale także charakter rozwojowy uwzględniający nowe bardzo istotne zadania stawiane przed Biurem [...]. Przedmiotowe zmiany natomiast uniemożliwiają dalszą służbę skarżącego w wymienionej komórce organizacyjnej KGP, a jednocześnie ewentualne mianowanie policjanta, który dotychczas zajmował stanowisko radcy, na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej, bo wiązałoby się to z koniecznością odpowiedniego przygotowania go do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienionego w każdym czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych, należy uznać za niecelowe. Z kolei nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane jest ważnym interesem społecznym przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, w przypadku którego przełożony nie widzi możliwości kontynuowania służby i który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

W odwołaniu z dnia [...] września 2017 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał m.in., że autentycznym powodem zwolnienia go ze służby było rozpoczęcie przez niego realizacji obowiązków przed dniem [...] sierpnia 1990 r. oraz wskazał na przepisy wspólnotowe tj. Dyrektywę Rady 200/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty w nim zawarte i na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że decyzji możliwość zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, nie jest uzależniona od przebiegu służby funkcjonariusza, ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Wskazany przepis umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań statutowych Policji, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ponadto ustawodawca dopuszcza możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30-letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. Jednakże to przełożony może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę, pozostawić funkcjonariusza w służbie. Dalej wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120, Dz. U. RP 2008/163/1026), który oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Specyficzny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne – niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji – ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji. Odnosząc się natomiast do podniesionych zarzutów dotyczących między innymi przekroczenia granic uznaniowości, dowolności prowadzenia postępowania, w tym również w zakresie wcześniejszego przeniesienia do dyspozycji, a następnie zwolnienia ze służby oraz braku uzasadnienia przygotowanych w stosunku do niego rozkazów personalnych zaznaczono, iż nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, bowiem wprowadzone w Biurze [...] Komendy Głównej Policji zmiany (rozkaz organizacyjny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno – etatowych w Komendzie Głównej Policji, który wszedł w życie z dniem [...] lipca 2017 r.) wynikały między innymi z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału [...], a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzonych zadań. Ze względu na specyfikę i charakter tej komórki organizacyjnej, w której realizowane są zadania związane m. in. z opracowywaniem koncepcji wdrożeń nowych rozwiązań teleinformatycznych Policji, analizą i oceną kierunków, rozwoju informatyki oraz możliwości wykorzystania nowych narzędzi programistycznych w informatyce policyjnej, ocenianiem programowych produktów firm pozapolicyjnych pod kątem ich stosowania w Policji, a także tworzeniem systemów informatycznych w pełnym cyklu projektowym, (analiza, projekt, programowanie, wdrożenie), koniecznym jest zapewnienie odpowiedniej ilości wykwalifikowanej kadry. W wyniku wprowadzanych zmian uległo wyłączeniu między innymi stanowisko służbowe radcy Wydziału [...] zajmowane przez skarżącego, w wyniku czego wymieniony został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Za całkowicie nieuzasadniony należy uznać jednocześnie zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Komendanta Głównego Policji oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, posiadanych przez niego odpowiednich kwalifikacji zawodowych, wystarczających do dalszego pełnienia służby w Policji. Wskazano, iż ustawodawca nakładając określone zadania na Policję (wymienione m. in. w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji) jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), dopuszcza też, aby przełożeni odpowiedzialni za realizację tych zadań mieli możliwość takiego doboru kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Innymi słowy, przełożony policjanta, w oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki (jednostki) organizacyjnej Policji decyduje, czy konkretny funkcjonariusz, który ma już możliwość skorzystania z pełnego policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien z uwagi na posiadane, pożądane w Policji umiejętności, pełnić dalej służbę, czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych. W kontekście powyższego podkreślono, że sytuacja, w której możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja. Badając rozpoznawaną sprawę wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności, w szczególności interes społeczny wyrażający się w prawidłowym i sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji, jak też słuszny interes strony. Jednak pozostawienie skarżącego w służbie oraz ewentualne mianowanie go na inne stanowisko służbowe, w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienionego w każdym, czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych, należy uznać za bezcelowe i tym samym należało przedłożyć interes społeczny nad indywidualny interes policjanta. Ponadto zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji z powodu nabycia przez niego prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, nie może być odbierane jako szykanujące ze względu na wiek, bowiem uzależnia ono możliwość zwolnienia od nabycia prawa do pełnego zaopatrzenia emerytalnego, przysługującego po osiągnięciu 30 lat wysługi, a nie od osiągnięcia określonego wieku. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy wskazano raz jeszcze, że zwolnienie ze służby w Policji nie zostało dokonane ze względu na ograniczenie wiekowe. Powyższa Dyrektywa w pkt 1 zakazuje dyskryminacji między innymi ze względu na wiek. Zakres jej stosowania określa art. 3, zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania (art. 3 ust. 1 pkt c). W świetle art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. W art. 6 ust. 1 Dyrektywy dopuszczona została jednak możliwość uznania przez państwa członkowskie, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy, kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi, na wprowadzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i nagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby, w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewniania im ochrony. Przechodząc natomiast do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym wskazano, że naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji i aby takie rozstrzygnięcie miało miejsce, wskazanemu uchybieniu towarzyszyć musi także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zapewniających realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a skarżący nie wskazał, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Niezależnie od powyższego w sprawie nie naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie skarżącego stało się celowe i uzasadnione i w sprawie w sposób wystarczający zebrano oraz rozpatrzono cały materiał dowodowy, zaś organ dokonał rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie naruszono także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., albowiem decyzja, w tym jej uzasadnienie, spełniają warunki określone w tym przepisie. Odnosząc się natomiast do kwestii nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazano, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślono, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, w przypadku którego przełożony nie widzi możliwości kontynuowania służby i który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący I. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu, niewyjaśnienie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem oraz stanem faktycznym w sprawie, jak również naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego oraz bezpodstawne zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jego niezastosowanie polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nieuwzględnieniu jego słusznego interesu;

- art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, polegające między innymi na niezawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zebraniu niekompletnego materiału dowodowego w sprawie, co uniemożliwiło zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału dowodowego, odniesienie się do twierdzeń organu odwoławczego dotyczących niemożliwości mianowania strony na inne stanowisko w Komedzie Głównej Policji i brakiem możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie mających za cel udowodnienie, iż nie nastąpiła faktyczna podstawa do zwolnienia ze służby w Policji;

- art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, niewyjaśnienie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia ze stanem faktycznym w sprawie, niezajęcie stanowiska przez organ w odniesieniu do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu;

- art. 15 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego i poprzestanie na powieleniu ustaleń organu I instancji.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jest decyzją uznaniową i powinna ona zatem szczegółowo wyjaśniać przyczyny, dla których została podjęta. W tego typu sprawach organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Szczególnie trzeba o tym pamiętać wtedy, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek lub odmówić obywatelowi możliwości skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień. Ponadto uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie zarówno Komendant Główny Policji jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinni wyjaśnić, dlaczego zastosowano dyspozycję art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy, jednak nie zawarto w decyzji o zwolnieniu ze służby żadnego uzasadnienia w tym kierunku. Ponadto organy administracji nie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z przepisu art. 10 k.p.a. Nie miał on również możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji oraz Naczelnika Wydziału [...] na okoliczność faktycznej podstawy zwolnienia go ze służby w Policji oraz faktu przeprowadzenia z nim rozmowy przez Dyrektora B[...] KGP na przełomie maja i czerwca 2017 r., podczas której zasugerował mu odejście na emeryturę z własnej inicjatywy, zapewniając wówczas podniesienie dodatku służbowego o 50%. Jednocześnie zapewniono go, że nie ma jakichkolwiek zastrzeżeń co do jego pracy i kwalifikacji zawodowych, jak również stwierdził, iż powinienem pełnić służbę nadal, a działanie pozbycia się go ze służby nie jest jego inicjatywą, co odzwierciedlone zostało w wystawionej i zatwierdzonej przez niego opinii służbowej. Dodatkowo zasadnym było przesłuchanie Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji na okoliczność możliwości realizacji przeze niego zadań służbowych, pomimo przeprowadzenia zmian organizacyjnych w Biurze [...] KGP oraz prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych na wolne stanowiska służbowe, przed przeprowadzonymi przesunięciami etatowymi jak i po nich. Jednocześnie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji na okoliczność możliwości wykonywania przeze niego zadań służbowych z uwagi na posiadane kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, który już w pierwszym dniu jego służby w Wydziale [...] określił mu zadania, które miał realizować bez konieczności dodatkowego przeszkolenia w związku realizacją projektów teleinformatycznych o tematyce analogicznej, jakie prowadził w B[...] KGP. Nadto należałoby przeprowadzić dowód z przesłuchania w charakterze świadków pozostałych funkcjonariuszy B[...] KGP, tj. J. B., H. S., K. D., K. G., R. S. i T. P., którzy podobnie jak on, zwolnieni zostali ze służby w Policji lub odeszli pod presją kierownictwa B[...] KGP, tylko i wyłącznie z uwagi na fakt, że rozpoczęli ją przed 1989 rokiem. Właściwym byłoby również przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka J. Z. wiceministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na okoliczność udowodnienia, że w swoich wypowiedziach medialnych zapowiadał publicznie zwolnienie ze służby policjantów, którzy rozpoczęli służbę przed 1989 rokiem. Naruszenie zasady jego czynnego udziału w postępowaniu niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, z decyzji organów administracji nie wynika, jaki materiał dowodowy zebrano w jego sprawie, a także jakimi przesłankami, które zadecydowały o zwolnieniu go ze służby, kierował się Komendant Główny Policji, bowiem samo osiągniecie 30-letniej wysługi emerytalnej, nie jest obligatoryjnym warunkiem zwolnienia ze służby chociażby z uwagi na fakt, że 30-letnią wysługę osiągnął już [...] marca 2014 r., a służbę pełnił nadal z sukcesami do [...] sierpnia 2017, za co został odznaczony w 2016 r. "Brązowym Medalem za Zasługi dla Policji". Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, lecz poprzestał jedynie na powieleniu ustaleń organu I instancji, co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu II instancji. Brak wskazania indywidualnych przesłanek, którymi kierował się organ zwalniając go ze służby w Policji w trybie art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji sprawia, że nie miał możliwości zwalczania twierdzeń Komendanta Głównego Policji, iż zmiany organizacyjne w Biurze [...] Komendy Głównej Policji uniemożliwiają dalsze pełnienie przeze niego służby w wymienionej komórce organizacyjnej. Ponadto organy nie wyjaśniły najistotniejszej okoliczności faktycznej sprawy, którą było ustalenie, że nabycie przeze niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej stanowi jedynie współprzyczynę zwolnienia, bowiem nie wykazały w sposób szczegółowy, na jakiej podstawie stawiają tezę, że posiadane przeze niego kwalifikacje zawodowe oraz zadania stawiane przed Biurem [...] KGP, nie pozwalają na dalsze pełnienie przeze niego służby w Policji. Skoro zgodnie z zapisami decyzji nr [...] Dyrektora Biura [...] KGP z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie szczegółowej struktury organizacyjnej i schematu organizacyjnego Biura [...] Komendy Głównej Policji, podziału zadań między dyrektorem a jego zastępcami oraz katalogu zadań komórek organizacyjnych, nie zlikwidowano Wydziału [...] oraz nie zmieniono zadań realizowanych przez wymienioną komórkę organizacyjną, która wykonuje zadania tożsame do zadań wykonywanych przez niego w czasie pełnienia służby na stanowisku radcy w Wydziale [...] Biura [...] KGP. Jednocześnie na podstawie uzasadnienia wydanej decyzji jak i rozkazu personalnego nie sposób stwierdzić, jakimi kryteriami kierował się Komendant Główny Policji podejmując decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji i w jego ocenie jedynym argumentem było rozpoczęcie przeze niego służby przed dniem [...] sierpnia 1990 r. Z rozkazu personalnego nie wynika ponadto, w jaki sposób pozostawienie go w służbie wpłynęłoby negatywnie na realizację zadań ustawowych formacji. Zatem uznaniowość nie może być utożsamiana z zupełną dowolnością organów, gdyż ramy uznania wyznacza art. 7 k.p.a. Stąd też organ zobowiązany jest do należytego oraz wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć oraz ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego. Ponadto organy zobowiązane były do wykazania w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, iż zaszły rzeczywiste potrzeby zwolnienia konkretnego funkcjonariusza ze służby, bowiem swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Co więcej, stronie, której dotyczy zwolnienie ze służby, winny zostać wyjaśnione przyczyny podjęcia takiej decyzji w uzasadnieniu rozkazu. Zatem – w jego ocenie – w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji przekroczone zostały granice uznania administracyjnego, bowiem decyzja ta nosi cechy dowolności i nie została prawidłowo uzasadniona. W rozstrzygnięciu wskazano jedynie ogólnie na potrzeby służby wynikające z realizacji ustawowych zadań Policji, jednak nie wskazano jednoznacznie przyczyn, które przemawiałyby za zwolnieniem ze służby, nie wzięto również pod uwagę, że w Biurze [...] KGP nadal realizowane są zadania, które wykonywał przez szereg lat, zatem Komendant Główny Policji zwalniając go ze służby w Policji nie wziął pod uwagę słusznego interesu funkcjonariusza, w tym posiadanych przeze niego kwalifikacji, jak również dotychczasowego doświadczenia zawodowego oraz nienagannego pełnienia służby, a tym samym interesu służby. Zatem zaskarżona decyzja oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, został wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organy nie wyjaśniły w dostateczny sposób przyczyn zajętego stanowiska, a uchybienia te należy uznać za mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Komendant Główny Policji oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie odnieśli się do faktu, że był oddelegowany do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z uwagi na braki kadrowe oraz posiadane wysokie kwalifikacje jak również doświadczenie zawodowe i nie wzięli tej okoliczności faktycznej pod uwagę. Jednocześnie na podstawie art. 108 ust. 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. A contrario należy przyjąć, że wówczas, gdy w sprawie nie występuje takie realne zagrożenie dla wskazanych wartości, brak jest podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał też, że na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. został zwolniony ze stanowiska radcy w Wydziale [...] Biura [...] KGP i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji i wskazał też na niewłaściwe uzasadnienie tego rozstrzygnięcia. Ponadto był funkcjonariuszem sumiennym, zdyscyplinowanym i posiadającym wysokie kwalifikacje zawodowe, nie był nigdy karany dyscyplinarnie, również nie toczyło się wobec niego żadne postępowanie dyscyplinarne, co pozwoliło powierzyć mu funkcję "[...]". Zawsze byłe dobrze oceniany przez bezpośrednich przełożonych oraz wielokrotnie nagradzany za wzorowe pełnienie służby, również odznaczeniami resortowymi. Niezależnie od powyższego stwierdził, że Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE) w pkt. wprowadza generalny zakaz dyskryminacji między innymi ze względu na wiek. W przepisie art. 3 określono szczegółowo zakres stosowania dyrektywy zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania. W oparciu o treść art. 3 ust. 1 dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że nie znajduje ona zastosowania wobec sił zbrojnych. Dodatkowo w art. 6 ust. 1 cyt. dyrektywy dopuszczona została jednak możliwość uznania przez państwa członkowskie, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy, kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi, na wprowadzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i nagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby, w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewniania im ochrony. W myśl pkt 19 preambuły dyrektywy, aby umożliwić Państwom Członkowskim utrzymywanie skuteczności sił zbrojnych, mogą one nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących niepełnosprawności i wieku w całych siłach zbrojnych lub ich części. Państwa członkowskie, które zdecydują się na taki krok, muszą określić zakres stosowania takiego odstępstwa. Polski ustawodawca implementował dyrektywę Rady 2000/78 WE w prawie pracy i ma ona zastosowanie również do służb mundurowych. W ustawie o Policji brak jest stosownej regulacji, jak również określenia zakresu wyłączenia jej stosowania. Nie zwalnia to jednak organów administracji od obowiązku dokonania w mojej sprawie oceny czy zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji pomimo braku uzasadnienia faktycznego umożliwiającego jego zastosowanie nie jest sprzeczne z przepisami prawa wspólnotowego.

W odpowiedzi na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2018 r. poparł zarzuty zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użyte w tym przepisie sformułowanie "można" świadczy, że decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji ma charakter decyzji uznaniowej. W judykaturze uznaje się, iż decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15). Dodać należy, że możliwość zastosowania powołanego wyżej przepisu nie jest uzależniona od przebiegu służby funkcjonariusza, ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Wskazany przepis umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30-letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę, pozostawić funkcjonariusza w służbie

Tymczasem badając zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny organu pierwszej instancji w świetle powyższych kryteriów i podstawy prawnej, doszedł Sąd do przekonania, że rozstrzygnięcia te nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, bowiem organy dokonały prawidłowej wykładni wskazanego powyżej przepisu prawnego oraz właściwie go zastosowały, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego nie pozostawiają wątpliwości, co do powodów ich podjęcia.

Z tego mianowicie powodu, że w uzasadnieniu w sposób wyczerpujący wskazano, iż po zwolnieniu skarżącego [...] I. F. z zajmowanego stanowiska radcy Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, nastąpiło przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Głównego Policji oraz delegowanie go do czasowego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Bezspornym również jest, że skarżący nabył uprawnienia do nabycia emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej (w dniu [...] marca 2014 r.). Wydając zaskarżoną decyzję Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji obszernie i szczegółowo uzasadnił, że ewentualne mianowanie skarżącego w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do wykonywania obowiązków na nowym stanowisku służbowym, co z uwagi na nabyte już prawa emerytalne, byłoby bezcelowe i tym samym przedłożono interes społeczny nad jego słuszny interes, zaś powyższe uzasadnienie znajduje uznanie w ocenie Sądu.

Jednocześnie zauważyć należy, że część zarzutów ze skargi oraz ich uzasadnienie dotyczy innej sprawy administracyjnej, a mianowicie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], mocą którego na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy, został zwolniony z dniem [...] lipca 2017 r. ze stanowiska radcy Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniesiony do dyspozycji.

Zatem organ nie dopuścił się – w ocenie Sądu – naruszenia przepisu art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, jak i art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Należy bowiem wspomnieć w tym miejscu o wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120, Dz. U. RP 2008/163/1026), który oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Specyficzny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne – niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji – ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji. Zaś co się tyczy naruszenia art. 15 k.p.a. to stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji w sposób wystarczający zebrał materiał dowodowy i w konsekwencji nie było – zdaniem Sądu – jakiegokolwiek powodu, aby przeprowadzać inne dowody, co nie może spotkać się z zarzutem "powielania" ustaleń organu pierwszej instancji.

W dalszej części stwierdzić należy, że organ nie dokonał – wbrew zarzutom zawartym w skardze – błędnej wykładni Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE.L.2000.303.16), ponieważ powołana dyrektywa ustanawia ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy stanowi, że "osiągnięcie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę". Pełną wykładnię powyższej Dyrektywy zawiera uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II PZP 13/08. Niewątpliwie Dyrektywa ma zastosowanie również do służb mundurowych. Punkt 18 stanowi o możliwości odstępstwa od zasad wynikających z Dyrektywy, jeżeli jest to uzasadnione celem zachowania zdolności operacyjnej tych służb. Jednocześnie w punkcie 19 Dyrektywy określono, że w przypadku niestosowania jej postanowień w siłach zbrojnych w zakresie dyskryminacji z uwagi na niepełnosprawność lub wiek,

państwo członkowskie powinno określić zasięg wyłączenia stosowania Dyrektywy. Faktem jest, że ustawodawstwo polskie implementowało Dyrektywę do prawa pracy, jednakże w regulacjach służb mundurowych, w tym w Policji nie zawarto odpowiednich regulacji. Mając na względzie przedstawioną argumentację, w pełni uprawnione jest twierdzenie, że przedmiotowa decyzja nie jest sprzeczna z Dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że czym innym jest zwolnienie funkcjonariusza w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, a czym innym zwolnienie funkcjonariusza w przypadku osiągnięcia odpowiedniego wieku. Przejście funkcjonariusza na zaopatrzenie emerytalne z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej nie jest uzależnione od jego wieku. W ocenie skarżącego błędem jest więc twierdzenie, że zwolnienie funkcjonariusza w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, może być kwalifikowane jako dyskryminacja ze względu na wiek. Tym bardziej, że racjonalny ustawodawca nie ustanowił podstawy zwolnienia, w której nastąpiłoby powiązanie wieku funkcjonariusza z wysługą emerytalną.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść zamierzony skutek pod warunkiem, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło skarżącemu dokonanie konkretnych czynności procesowych, co do których istnieje związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem tegoż przepisu, a wynikiem sprawy. Wszak – w ocenie Sądu – ustalenie, że wystąpiły przesłanki do zwolnienia ze służby, zostało należycie uzasadnione przez organ niezależnie od tego, czy skarżący się z tym zgadza, czy też nie i nie ma przy tym znaczenia, że służbę pełnił na poprzednio zajmowanym stanowisku w sposób właściwy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.