II SA/Wa 1603/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Ministra F. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -

Minister Finansów (dalej MF/organ) decyzją z dnia [...] lipca 2020 r.,

nr [...], po rozpoznaniu wniosku Pana K.W. (dalej wnioskodawca/skarżący) z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Ustalono, że skarżący wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r., wystąpił do MF

o udostępnienie informacji publicznej "w jakich stanach faktycznych oraz zdarzeniach przyszłych wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinie na podstawie art. 14b § 5c Ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm. – dalej Ordynacja podatkowa/O.p.). Wniosek dotyczył 20 ostatnio wydanych opinii wraz z ich uzasadnieniem prawnym."

MF pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., powołując się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.

z 2019 r., poz. 1429 dalej u.d.i.p.) wezwał wnioskodawcę o wykazanie istnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W odpowiedzi przekazanej w dniu [...] czerwca 2020 r. skarżący wskazał, iż "przesłanką szczególną dla interesu publicznego w związku ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej jest fakt wykonywania przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawodu doradcy podatkowego".

Organ zaskarżoną decyzją odmówił udostępnienia informacji publicznej

i stwierdził, że żądana przez wnioskodawcę informacja jest informacją przetworzoną, a fakt wykonywania zawodu doradcy podatkowego, nie uprawnia wnioskodawcy do pozyskania informacji publicznej przetworzonej. W ocenie organu skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, iż żądana informacja publiczna jest szczególnie ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a także w jaki sposób uzyskane przez niego dane miałyby zostać w realny sposób wykorzystane w celu poprawy funkcjonowania odpowiednich organów oraz w jaki sposób miałyby przyczynić się do usprawnienia funkcjonowania organów publicznych. Zdaniem organu wnioskodawca nie wskazał również jakimi konkretnymi i realnymi możliwościami dysponuje, aby uzyskane dane wykorzystać dla dobra publicznego. Zdaniem organu fakt wykonywania zawodu doradcy podatkowego, nie uprawnia wnioskodawcy do pozyskania informacji publicznej przetworzonej. Wykonywanie zawodu doradcy podatkowego jest działalnością komercyjną, a zatem udostępnienie żądanych informacji służyłoby przede wszystkim interesowi indywidualnemu wnioskodawcy,

a nie publicznemu. Zdaniem organu, błędne jest twierdzenie wnioskodawcy, że sam fakt wykonywania przez niego zawodu doradcy podatkowego i przypisywane ww. profesji cechy, a także sugerowana przez niego doniosła rola, przewidziana przez ustawodawcę dla zawodu doradcy podatkowego, stanowią wystarczającą przesłankę dla uznania, że udostępnienie wnioskodawcy żądanych danych spełnia wymóg szczególnej istotności dla interesu publicznego. W ocenie MF, sam charakter zadań zawodowych wykonywanych przez doradcę podatkowego, konieczność spełniania pewnych ogólnie określonych norm etycznych, czy też obowiązek złożenia ślubowania, stosownie do określonej przepisami prawa roty, nie może przesądzać

o tym, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej posiada walor szczególnie istotnego interesu publicznego.

Organ wskazał, że każda z opinii wydanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zawiera dane identyfikujące wnioskodawców oraz szczegółową ocenę opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod kątem zidentyfikowania działań potencjalnie podlegających przedmiotowej klauzuli, w tym często m.in. ustosunkowanie się do danych wynikających z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (jego odpowiedników w innych państwach) lub sprawozdań finansowych podmiotów, które zobowiązane są do ich ogłaszania. Podkreślić przy tym należy, że to właśnie w stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych przedstawionych w złożonych wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnej znajduje się najwięcej informacji, które musiałyby podlegać zanonimizowaniu. Występują także sytuacje, w których opisy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawierają dane o charakterystycznych działaniach gospodarczych, konkretnych produktach wytwarzanych w jej ramach, czy przedsięwzięciach, na podstawie których możliwe jest zidentyfikowanie wnioskodawcy. Anonimizacja wymaga uważnej oceny pisma pod kątem innych aspektów, które mogą identyfikować zarówno podmiot występujący o wydanie interpretacji, jak i innych uczestników opisanych działań. Tak więc jego zdaniem, aby wyselekcjonować, żądane przez skarżącego opinie należałoby oddelegować duży zespół ludzki, który przez dłuższy czas przeprowadziłby wnikliwą analizę.

Zdaniem MF konieczność wykonania anonimizacji czyni wnioskowaną informację, informacją przetworzoną i skarżący zobowiązany jest do wykazania

w jakim zakresie uzyskanie żądnej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, czego nie uczynił.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie realizacja żądania strony prowadzi do podjęcia szeregu działań, w efekcie których wytworzona informacja - nieistniejąca jeszcze w dniu złożenia wniosku - zostanie przygotowana specjalnie dla skarżącego

i zgodnie z jego oczekiwaniami. Organ będzie musiał poddać merytorycznej ocenie 20 ostatnio wydanych opinii Szefa KAS (również pod kątem ochrony tajemnic ustawowych), dokonać anonimizacji danych zawartych w stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych oraz uzasadnieniu prawnym i na tej podstawie opracować nową informację, którą przekaże wnioskodawcy. Dlatego też MF uznał, że nie można traktować żądanej informacji jako informacji prostej, tj. gotowej

do udostępnienia wnioskodawcy.

Organ wskazał, że skarżący zarówno w treści decyzji jak i wezwania

do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego został poinformowany, że to właśnie w żądanych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych znajdujących się w opiniach Szefa KAS wydanych na podstawie art. 14b § 5c ustawy Ordynacja podatkowa znajduje się najwięcej informacji, które musiałyby podlegać zanonimizowaniu, co czyni wnioskowaną informację przetworzoną. Mimo zawężenia wniosku do 20 opinii wydanych przez Szefa KAS, w ocenie organu będzie to w dalszym ciągu informacja publiczna przetworzona, która wiąże się

z wykazaniem przez wnioskodawcę przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:

1. art. 3 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej;

2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez wystosowanie nieuzasadnionego wezwania;

3. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a, art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej;

4. art. 61 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżącego konstytucyjnego prawa do informacjio działalności organów władzy publicznej;

5. art. 9 i art. 11 w zw. art. 8 k.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonej decyzji informacji w jaki sposób anonimizacja dokumentów wpłynie zakłócająco na funkcjonowanie organu;

6. art. 7a k.p.a oraz art. 10 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie.

Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez wystosowanie nieuzasadnionego wezwania o wykazanie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Uznał, że poglądy prezentowane przez MF

w zaskarżonej decyzji są błędne. Wskazał na błędne sklasyfikowanie przez MF żądanej informacji jako informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podniósł, że doszło do naruszenia art. 3 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej co skutkowało naruszeniem art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a, art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej.

Skarżący wskazuje, że informacje, będące przedmiotem wniosku stanowią istotny wkład intelektualny w procesie świadczenia usług doradztwa podatkowego.

W ostatnich miesiącach zarysowała się bowiem tendencja wydawania przez organy podatkowe postanowień o odmowie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b O.p.. Informacje o stosowaniu ww. przepisu są niezwykle istotne

w procesie udzielania podatnikom porad, w tym zaleceń co do wystąpienia

z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wiedza o możliwości potencjalnego zastosowania art. 14b § 5b O.p. pozwala na prowadzenie spraw klientów bez narażania ich na angażowanie się

w wielomiesięczne postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnych oraz ewentualne postępowania sądowo-administracyjne.

Uznał, że w tym stanie faktycznym MF nie zastosował zasady, że należy rozstrzygać wątpliwości na korzyść strony (art. 7a k.p.a. oraz w art. 10 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców).

W związku z powyższym wnosił o uchylenie decyzji MF z dnia [...] lipca 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Najistotniejsze kwestie sporne w rozpoznawanej sprawie sprowadzają się

do oceny zasadności odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej dotyczącej "w jakich stanach faktycznych oraz zdarzeniach przyszłych wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinie na podstawie art. 14b

§ 5c O.p. Wniosek dotyczył 20 ostatnio wydanych opinii wraz z ich uzasadnieniem prawnym."

Należy podkreślić, że organ prawidłowo zakwalifikował żądanie wniosku z dnia [...] maja 2020 r. za dotyczące informacji przetworzonej. W tym względzie organ dokonał prawidłowej wykładni prawa i trafnego zastosowania przepisów u.d.i.p.

W szczególności nie doszło do naruszenia zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 1-3 Konstytucji, w tym prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Konstytucja w art. 31 ust. 3 przewiduje, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast w art. 61 w ust. 1 i 2 Konstytucja statuuje prawo obywateli do informacji o działalności organów władzy publicznej (w tym dostęp do dokumentów), zaś w ust. 3 określa, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

W tym miejscu należy również zaznaczyć, że organ orzekający w sprawie sygnalizował wątpliwości, co do motywacji strony, która uruchomiła procedurę dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej akt ten nie może stanowić podstawy do otrzymania informacji we własnej sprawie, ponieważ w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno dokonywać się na podstawie kryterium interesu ogólnego

i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym pisma składane w sprawach indywidualnych przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej liczby osób lub grup obywateli, lub też jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Organ zasadnie uznał, że za domaganiem się udostępnienia informacji publicznej powinien przemawiać interes obiektywny, a nie subiektywny. Konsekwentnie też ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie przy spełnieniu się trzech warunków – gdy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji i przy uwzględnieniu uściślających regulacji ustawowych, jakimi są art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., gdy adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej jest podmiot wymieniony w art. 4 u.d.i.p., a podmiot ten jest w posiadaniu takich informacji (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2501/21).

Wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny, iż żądana informacja publiczna jest szczególnie ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a także w jaki sposób uzyskane przez niego dane miałyby zostać w realny sposób wykorzystane w celu poprawy funkcjonowania odpowiednich organów oraz w jaki sposób miałyby przyczynić się do usprawnienia funkcjonowania organów publicznych.

Wnioskodawca nie wskazał również jakimi konkretnymi i realnymi możliwościami dysponuje, aby uzyskane dane wykorzystać dla dobra publicznego. Sam fakt wykonywania zawodu doradcy podatkowego, w opinii Sądu, nie uprawnia wnioskodawcy do pozyskania informacji publicznej przetworzonej. Wykonywanie zawodu doradcy podatkowego jest dla wnioskodawcy działalnością komercyjną,

a zatem udostępnienie żądanych informacji służyłoby przede wszystkim interesowi indywidualnemu wnioskodawcy, a nie publicznemu. Wnioskodawca twierdzi, że sam fakt wykonywania przez niego zawodu doradcy podatkowego i przypisywane ww. profesji cechy, a także sugerowana przez niego doniosła rola, przewidziana przez ustawodawcę dla zawodu doradcy podatkowego, stanowią wystarczającą przesłankę dla uznania, że udostępnienie wnioskodawcy żądanych danych spełnia wymóg szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Jednakże, jak słusznie twierdzi organ, sam charakter zadań zawodowych wykonywanych przez doradcę podatkowego, konieczność spełniania pewnych ogólnie określonych norm etycznych, czy też obowiązek złożenia ślubowania, stosownie do określonej przepisami prawa roty, nie może przesądzać o tym, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej posiada walor szczególnie istotnego interesu publicznego. W ocenie Sądu nie można utożsamiać sfery zainteresowania zawodowego oraz chęci wykorzystania takiej informacji

w działalności komercyjnej z istnieniem automatyzmu w przypisywaniu takiemu dążeniu waloru realizowania interesu publicznego, kwalifikowanego dodatkowo przymiotem "szczególnej istotności".

Powodem odmowy była kwalifikacja informacji publicznej jako informacji przetworzonej i uznanie, że skarżący nie wykazał zaistnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że stosownie do regulacji art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W rozpoznawanej sprawie adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Przechodząc do zbadania merytorycznych podstaw odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przedmiotowe i podmiotowe warunki do zastosowania ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Sąd stwierdza, że organ ostatecznie przyjął, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei organ, a zatem podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej. Zdaniem Sądu poza sporem pozostaje również, że informacje, o których udostępnienie wystąpił skarżący, stanowią informację publiczną w rozumieniu przywołanej ustawy. Prawo do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc również informacja o funkcjonowaniu orzeczniczym danej jednostki administracji skarbowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z powyższego wynika, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego". Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja niejako stworzona z już istniejących. Powstaje, bowiem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, a to z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nieistniejącymi w chwili złożenia wniosku (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1920/18, dostępny jw.). Zbiór ten jest przygotowywany specjalnie dla wnioskodawcy, na podstawie wskazanych przez niego kryteriów. Stąd też wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest założeniem, że materiał przygotowany

z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie jego indywidualnym interesom, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1261/15, dostępny jw.).

Niewykazanie zaistnienia warunków z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. skutkuje odmową udostępnienia informacji publicznej, co następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy do decyzji, o których mowa

w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego

z modyfikacjami dotyczącymi terminów załatwienia sprawy (pkt 1) i dodatkowymi elementami decyzji (pkt 2).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wskazuje się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Nie ma podstaw do takiego definiowana informacji przetworzonej, prowadziłoby to bowiem pośrednio do niezałożonych przez prawodawcę skutków. Przetworzenie może bowiem polegać na przykład na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyroki NSA

z dnia: 25 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1513/15, 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt

I OSK 1645/14, 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14, 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11 – wszystkie dostępne jw.). Jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników,

a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów i stworzenia na ich podstawie informacji, o które wystąpiła osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, dostępny jw.).

Zdaniem Sądu, organ w sposób całkowicie prawidłowy uznał, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący w niniejszej sprawie ma charakter informacji przetworzonej.

W tym miejscu zdaniem Sądu zasadne jest przywołanie żądania wniosku

z dnia [...] maja 2020 r.. Skarżący, wystąpił do MF o udostępnienie informacji publicznej "w jakich stanach faktycznych oraz zdarzeniach przyszłych wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinie na podstawie art. 14b

§ 5c O.p.". Wniosek dotyczy 20 ostatnio wydanych opinii wraz z ich uzasadnieniem prawnym, ale poprzedzająco skarżący wskazuje "w jakich stanach faktycznych oraz zdarzeniach przyszłych wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinie na podstawie art. 14b § 5c Ustawy Ordynacja podatkowa". Tak więc w ocenie Sądu w tym stanie faktycznym, fakt zawężenia wniosku do 20 opinii wydanych przez Szefa KAS nie ma znaczenia. Organ zasadnie wykazał, że konieczność wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego związana jest z zasadnością zanonimizowania stanów faktycznych, które niewłaściwie przedstawione mogą powodować zidentyfikowanie podmiotu objętego decyzją. Zestawienia danych, których domaga się skarżący, obejmują informacje publiczne, których opracowanie na podstawie posiadanych przez podmiot zobowiązany danych wymaga użycia dodatkowych sił i środków w związku

z żądaniem wnioskodawcy. Jest to zatem informacja, która musiałaby zostać przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Zasadne jest twierdzenie, że aby przedstawić skarżącemu 20 ostatnio wydanych opinii we wskazany przez niego sposób konieczne byłoby podjęcie szeregu działań polegających na selekcji dokumentacji zgodnie z przedstawionymi we wniosku kryteriami. Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że przygotowana informacja byłaby w istocie informacją nową, specjalnie wytworzoną dla zainteresowanego i zasadne było wezwanie go do wykazania, że pozyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji, organ zasadnie na podstawie powołanego przepisu wezwał do wykazania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku, jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma bowiem jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt: I OSK 658/16, dostępny jw.).

W przekonaniu Sądu przedstawione przez skarżącego argumenty nie wykazywały okoliczności, które stanowiłyby realne, "kwalifikowane" możliwości uczynienia z informacji użytku dla dobra ogółu, w sposób wykraczający poza zakres uprawnień dostępnych każdemu "zwykłemu" posiadaczowi informacji publicznej.

W ocenie Sądu organ przekonująco wyjaśnił, że na dzień zgłoszenia żądania nie posiadał tego rodzaju informacji w postaci wskazanej przez wnioskodawcę

i przygotowanie jej wymagałoby przetworzenia danych z systemów informatycznych oraz dokumentacji zgromadzonej w zbiorach papierowych, a następnie ich weryfikacji pod kątem oczekiwanych kryteriów, zestawiając ze sobą dane

z systemów informatycznych z danymi zawartymi w dokumentacji, a następnie stworzenia na podstawie tych danych nowego zestawienia. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organu co od tego, że nie istniała możliwość dokonania stosownych selekcji i przekształceń w sposób prosty i zautomatyzowany.

Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do przyjęcia, że informacja, spełnia przesłanki jej udostępnienia z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Skoro zatem organ prawidłowo uznał, że objęte wnioskiem informacje stanowią informację przetworzoną, to zasadnie odmówił ich udzielenia z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę – po uprzednim wezwaniu – że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ani tym bardziej do naruszania przepisów art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz ogólnych przepisów postępowania (art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374

ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne,

a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).