II SA/Sz 801/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2022 r. sprawy ze sprzeciwu Dyrektor [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 3 sierpnia 2022 r., nr SKO Ma 500/2329/22 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 3 sierpnia 2022 r., nr SKO Ma 500/2329/22 uchyliło w całości decyzję Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Goleniowie z 10 maja 2022 r., nr PUP.G.VII.0416.05.2022.UW odmawiającą B. J. udzielenia informacji publicznej w zakresie wykazu pracowników, którzy w roku 2019, 2020, 2021, 2022 złożyli wnioski o dofinansowanie kształcenia ze środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego (zarówno limit jak i rezerwa).

Nie zgadzając się ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, Dyrektorka Powiatowego Urząd Pracy w Goleniowie (pełniąca

w sprawie rolę organu I instancji) pismem z 12 sierpnia 2022 r. wniosła sprzeciw

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie od ww. decyzji organu odwoławczego z 3 sierpnia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie sprzeciwu, wskazując

m.in., że Dyrektora PUP nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu w niniejszym postępowaniu, ponieważ był organem rozpoznającym wniosek o udzielenie informacji publicznej w I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325, tj. ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Stosownie zaś do art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W pierwszej kolejności Sąd rozstrzyga o dopuszczalności wniesionego sprzeciwu.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., sprzeciw niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Prawo do zaskarżenia do sądu administracyjnego działania lub zaniechania organu administracji publicznej przysługuje jedynie legitymowanym podmiotom. Zatem spór o zgodność z prawem tego działania lub zaniechania (w niniejszej sprawie

- decyzji) rozstrzyga sąd administracyjny wyłącznie wtedy, gdy skargę/sprzeciw złożył podmiot mający legitymację skargową. Brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd administracyjny nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r., I OSK 755/06).

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zauważa, że zagadnienie dotyczące

prawa organu I instancji do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji organu odwoławczego stanowiło już przedmiot rozważań sądów administracyjnych

(por. postanowienia WSA w Rzeszowie z 25 stycznia 2022 r., II SA/Rz 42/22; postanowienie WSA w Szczecinie z 21 maja 2021 r., I SA/Sz 380/21; postanowienie WSA w Szczecinie z 9 września 2022 r., II SA/Sz 596/22). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że legitymacji skargowej nie mają organy, które orzekały w sprawie, i to niezależnie od tego, w której instancji. Przedmiot sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją nie dotyczy bowiem interesu prawnego tego organu, gdyż – co do zasady - nie działa on jako nosiciel tegoż w art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi/sprzeciwu przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu samemu podmiotowi z jednej strony uprawnienia władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która domaga się ochrony

w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Stronami postępowania sądowego byłyby wówczas dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach, a spór między nimi sprowadzałby

się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Oznacza to,

że organ administracji, który występował w sprawie na pierwszym jej etapie, nie może się domagać takich uprawnień, jakie ustawodawca przyznał podmiotom prawa w celu zapewnienia im ochrony przed ewentualnym bezprawnym działaniem administracji

(por. m.in. postanowienie NSA z 9 maja 2018 r., I OSK 1326/18).

Niedopuszczalnym jest więc łączenie w jednym postępowaniu funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania.

Tym samym organ administracji publicznej właściwy do orzekania w sprawie, jako organ I instancji nie ma legitymacji procesowej do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie Dyrektora PUP wniosła sprzeciw od decyzji kasacyjnej SKO. Bezsprzecznie Dyrektorka PUP jest organem, przed którym toczyło

się postępowanie w sprawie w pierwszej instancji. Zatem nie posiada on legitymacji do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu II instancji. Zatem należy uznać, że organ

I instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał sprzeciw wniesiony przez Dyrektorkę PUP w rozpoznawanej sprawie za niedopuszczalny.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3

w związku z art. 50 § 1 i art. 64b § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.