II SA/Sz 415/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134 i art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej zwanej: "k.p.a."), Wojewoda Z. (zwany dalej: "organem II instancji") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M. S. (zwaną dalej: "skarżącą") odwołania od decyzji Starosty K. z 4 listopada 2021 r.,

nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S.A.

z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], w obrębie S. , w gminie S..

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach sprawy, decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 15 listopada 2021 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od przedmiotowej decyzji (art. 129 § 2 k.p.a.) upływał z dniem 29 listopada 2021 r. Organ dodał, że z akt sprawy wynika ponadto, że odwołanie zostało złożone osobiście w Kancelarii ogólnej Starostwa Powiatowego

w K. 30 listopada 2021 r., tj. jeden dzień po terminie (dowód: pieczęć Kancelarii ogólnej złożona na piśmie wraz z numerem rejestrowym i podpisem przyjmującego, potwierdzenie przyjęcia dokumentu do systemu kancelaryjnego Starostwa).

Zdaniem organu, powyższe oznacza, że przedmiotowe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a.

Jak wskazał organ II instancji, pismem z 20 grudnia 2021 r., z uwagi

na obowiązujące przepisy ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zawiadomił skarżącą,

na podstawie art. 15zzzzn2 ust. 2 tej ustawy, o możliwości złożenia wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji

z 4 listopada 2021 r. w terminie 30 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia, informując jednocześnie, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Jak zauważył organ II instancji, skarżąca nie złożyła w wyznaczonym terminie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również w treści odwołania nie podniosła żadnych okoliczności, które wskazywałyby na przyczyny uchybienia ww. terminu. Jednakże w terminie do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, wyznaczonym przez organ II instancji, pismem z 14 stycznia 2022 r. (wpływ do organu II instancji 17 stycznia 2022 r.), strona poinformowała, iż odwołuje się

od zawiadomienia z dnia 20 grudnia 2021 r. odnośnie przekroczenia terminu odwołania od ww. decyzji organu I instancji. Według strony, odwołanie zostało złożone

z utrzymaniem terminu, dnia 29 listopada 2021 r., do urny podawczej w Starostwie Powiatowym w K..

W związku z powyższym, organ II instancji pismem z 2 lutego 2022 r. zwrócił się do organu I instancji o wyjaśnienie, czy odwołanie złożone przez skarżącą wpłynęło do organu I instancji 29 czy 30 listopada 2021 r. Powstała w powyższym zakresie nieścisłość uniemożliwiała bowiem prawidłowe rozpatrzenie odwołania przez organ II instancji.

Organ I instancji wraz z pismem z dnia 9 lutego 2022 r. przekazał notatkę służbową sporządzoną przez pracownika organu z 7 lutego 2022 r., z której wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 4 listopada 2021 r. zostało złożone przez skarżącą zgodnie z widniejącą pieczęcią i podpisem pracownika w dniu 30 listopada 2021 r. Jednocześnie organ poinformował, iż z uwagi na panującą pandemię COVID-19 dokumenty były i są składane do urn. Pracownicy Kancelarii Starostwa Powiatowego każdego dnia wyjmują z urn korespondencję i potwierdzają jej wpływ do Urzędu. Korespondencja złożona w danym dniu nie pozostaje w urnie do dnia następnego. Brak jest zatem możliwości, aby odwołanie zostało złożone w dniu 29 listopada 2021 r.

Według organu II instancji, prezentata Starostwa Powiatowego w K. umieszczona na odwołaniu skarżącej wskazuje jednoznacznie, że pismo to wpłynęło do powyższego urzędu 30 listopada 2021 r. Dodatkowo wydruk z systemu kancelaryjnego Starostwa potwierdza osobiste złożenie pisma, czego skarżąca nie kwestionuje. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia zachowania terminu do dokonania czynności w terminie. Uznaje się nawet, że dowodem takim nie może być oświadczenie strony, że dopełniła czynności w terminie (por. wyrok NSA

z 21.12.2017 r., II OSK 918/16). Skarżąca nie przedstawiła dowodu potwierdzającego terminowość złożenia odwołania, w związku z czym brak jest możliwości podważenia prawidłowości przyjęcia dokumentu przez Kancelarię Ogólną Starostwa Powiatowego w K. w dniu 30 listopada 2021 r.

Niezależnie od powyższego, organ II instancji wyjaśnił, iż nawet gdyby organ odwoławczy potraktował pismo skarżącej z 14 stycznia 2022 r. jako wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to nie spełniał on przesłanek umożliwiających jego pozytywne rozpatrzenie. Wskazał, że sama okoliczność ogłoszenia stanu epidemii nie jest wystarczająca do przywrócenia terminu. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mieściłyby się w kategorii braku winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a.

M. S., zastępowana przez radcę prawnego, wystąpiła

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na postanowienie organu II instancji z dnia 3 marca 2022 r., wnosząc o uchylenie tego postanowienia.

Wydanemu postanowieniu, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, podczas gdy odwołanie zostało wniesione w terminie, poprzez wrzucenie do urny w dniu 29 listopada 2021 r., a z niewiadomych przyczyn opatrzone przez pracowników Starostwa Powiatowego w K. pieczęcią wpływu bez udziału skarżącej z datą 30 listopada 2021 r.,

2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, że odwołanie zostało wniesione w dniu 30 listopada 2021 r., podczas gdy odwołanie zostało wniesione w terminie, poprzez wrzucenie

do urny w dniu 29 listopada 2021 r., a z niewiadomych przyczyn opatrzone przez pracowników Starostwa Powiatowego w K. pieczęcią wpływu bez udziału skarżącej z datą 30 listopada 2021 r.,

3) art. 8 § 1 i 2 i art. 9 k.p.a., przez ich niezastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia, które nie budzi zaufania uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ II instancji całkowicie zlekceważył sprzeczności w działaniu Starostwa Powiatowego. Organ I instancji pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. przekazał odwołanie skarżącej do organu II instancji do rozpatrzenia wg właściwości. W piśmie tym organ nie wskazał, aby odwołanie skarżącej zostało wniesione w terminie. Wręcz przeciwnie, powołując się na

art. 130 § 2 k.p.a. pouczył, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji oraz że organ ten po zbadaniu odwołania nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 132 k.p.a.

Skarżąca wskazała, że również w kolejnym piśmie organu I instancji z dnia

9 lutego 2022 r. i notatce służbowej pracownika tego organu z dnia 7 lutego 2022 r. kierowanym do organu II instancji zawarto dwie sprzeczne informacje. W notatce odnotowano, że cyt.: "odwołanie (...) zostało złożone przez panią M. S. zgodnie z widniejącą pieczęcią i podpisem pracownika w dniu 30.11.2021 r.". Jednocześnie organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, że wydruk z systemu kancelaryjnego Starostwa potwierdza osobiste złożenie pisma w Kancelarii Starostwa, podczas gdy z ww. notatki wynika, że w tamtym czasie wyłączona była bezpośrednia obsługa klientów oraz że dokumenty były składane do urn. Jednocześnie nie przedłożono żadnych zarządzeń, instrukcji postępowania z dokumentami składanymi do urn podawczych.

Jak argumentowała skarżąca, w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 155/21, wydanym w podobnym stanie faktycznym, zwrócono uwagę, że w przypadku wątpliwości co do zachowania terminu do złożenia dokumentu, który został wrzucony do urny, przy jednoczesnych sprzecznych oświadczeniach organów i braku zasad obiegu takich dokumentów, uzasadnia przyjęcie terminu na korzyść strony postępowania. W wyroku tym Sąd podniósł,

że w sprawie nie wiadomo również czy skorzystanie z możliwości stworzonej przez organ I instancji składania korespondencji do urny wiązało się czy też nie

z możliwością uzyskania potwierdzenia złożenia dokumentów. Ewentualny brak możliwości udokumentowania złożenia dokumentów do skrzynki/urny spowoduje, że okoliczność złożenia takiej korespondencji winna być wykazana w sposób jaki może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy - w zgodzie z art. 75 k.p.a., jeśli inne działania nie przyniosą rezultatu. Takim dowodem może być oświadczenie skarżącej. Organ zatem winien wezwać skarżącą do złożenia dowodów potwierdzających tę okoliczność, o których mowa w art. 75 w zw. z art. 9 k.p.a. W nieustalonych do końca okolicznościach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy, wskazujących na możliwość istnienia innego biegu zdarzeń niż przyjęty przez organ, a korzystnego dla skarżącej w dotrzymaniu terminu do złożenia odwołania, organ skupił się wyłącznie na zestawieniu dwóch dat, tj. daty doręczenia decyzji z dnia (...) sierpnia 2020 r. oraz daty wpływu figurującej na odwołaniu. Sąd podkreślił, że w opisywanej sytuacji Skarżąca nie może z racji niewiedzy i błędów organu administracji ponosić negatywnych konsekwencji na gruncie postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Wszelkie wątpliwości co do treści odwołania i terminu jego wniesienia, w kontekście złożenia go z uchybieniem terminu jak przyjął to organ odwoławczy, organ ten powinien wyjaśnić, a w razie braku możliwości rozwiania wątpliwości przyjąć termin na korzyść strony.

Z akt sprawy wynika, że organ podjął, co prawda pewne działania w tym zakresie

w postaci pisma do Starostwa z dnia 02.02.2022r., jednak nie uwzględnił słusznego interesu Skarżącej przy rozpatrywaniu jej sprawy, czym naruszył również art. 7 k.p.a.

Według skarżącej, w niniejszej sprawie w pierwszym piśmie organu I instancji

z dnia 3 grudnia 2021 r. brak jest jakiejkolwiek informacji, aby odwołanie skarżącej zostało wniesione w terminie; wręcz przeciwnie, powołując się na art. 130 § 2 k.p.a. organ I instancji pouczył, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji oraz że organ I instancji, po zbadaniu odwołania nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 132 k.p.a. Dopiero w piśmie organu z dnia

z 9 lutego 2022 r. i notatce służbowej z dnia 7 lutego 2022r. pojawia się informacja o uchybieniu terminu, przy czym też wewnętrznie sprzeczna, ponieważ z jednej strony z wydruku z systemu kancelaryjnego ma wynikać, że odwołanie skarżąca złożyła osobiście w Kancelarii Starostwa, a jednocześnie w piśmie potwierdza się, że wyłączona była wówczas obsługa klientów przez Kancelarię z uwagi na panującą pandemię COVID-19, a dokumenty były wrzucane do urny. Jednocześnie skarżąca konsekwentnie podawała, że odwołanie zostało złożone do urny w dniu 29 listopada 2021 r., a więc z zachowaniem terminu do złożenia odwołania. Późniejsza pieczątka została na odwołaniu złożona bez jej udziału.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., przywoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrolując zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane kryterium legalności sąd uznał, że nie narusza ono przepisów postępowania administracyjnego.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które go spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.

Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Regulacja ta wyznacza zakres postępowania organu II instancji określanego w doktrynie mianem wstępnego, rozpoczynającego działanie organu wyższego stopnia od badania zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Na tym etapie postępowania organ II instancji jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy zatem etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie drugoinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych czynności rodzi automatycznie prawo i jednocześnie obowiązek organu II instancji zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w literaturze przedmiotu postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ wyższego stopnia, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy.

Z niekwestionowanych w sprawie okoliczności wynika, że decyzję Starosty K. z dnia 4 listopada 2021 r., doręczono skarżącej 15 listopada 2021 r. W takiej sytuacji, termin czternastodniowy do wniesienia odwołania upływał skarżącej w dniu 29 listopada 2021 r. (poniedziałek).

Spornym zagadnieniem, które podlega rozpoznaniu w toku kontroli legalności zaskarżonego postanowienia jest kwestia prawidłowości ustalenia przez organ terminu złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji, co umożliwi ocenę, czy w istocie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z twierdzeniem skarżącej, przedmiotowe odwołanie zostało wrzucone do urny Starostwa Powiatowego w K. w dniu 29 listopada 2021 r. Z kolei według ustaleń organu II instancji, opartych na adnotacjach umieszczonych przez pracownika organu I instancji oraz złożonego wyjaśnieniach przez pracownika

w piśmie z dnia 7 lutego 2022 r., odwołanie skarżącej zostało wniesione w dniu

30 listopada 2021 r., co skutkowało stwierdzeniem przez organ II instancji, że termin do wniesienia odwołania nie został przez skarżącą zachowany.

W zaistniałym sporze Sąd uznaje trafność rozstrzygnięcia organu II instancji

i argumentacji tego organu przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organ II instancji. Kwestia terminu

i prawidłowości doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji, nie budzi wątpliwości Sądu. Ponadto, z treści decyzji organu I instancji wynika, że skarżąca została pouczona o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Termin 14-dniowy, liczony zgodnie z art. 57 k.p.a. od daty 16 listopada 2021 r. upłynął w dniu 29 listopada

2021 r. Natomiast odwołanie skarżącej zostało złożone w siedzibie organu w dniu

30 listopada 2021 r., o czym świadczy pieczęć wpływu odwołania do Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w K. złożona na piśmie wraz z numerem rejestrowym i podpisem przyjmującego, co stanowi potwierdzenie przyjęcia dokumentu do systemu kancelaryjnego Starostwa.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, wedle którego, nie doszło do osobistego złożenia przez nią odwołania, skoro odwołanie to skarżąca wrzuciła do urny. W ocenie Sądu, ww. tryb złożenia przez skarżącą odwołania, wskazuje na osobisty charakter wniesienia odwołania, bowiem czynności które dokonała skarżąca odbyły się

w obrębie siedziby organu I instancji z jej osobistym udziałem. Taki sposób odbierania od dokumentów, wynikał z ograniczenia obsługi klientów z uwagi na ryzyko i wzrost zachorowań na COVID-19. Wyłączona bezpośrednia obsługa klientów, nie oznaczała w realiach sprawy zniesienia charakteru osobistego złożenia przez skarżącą odwołania w siedzibie organu I instancji. Skarżąca nie kwestionowała faktu, że w celu wniesienia odwołania udała się do Starostwa Powiatowego w K..

Zdaniem Sądu, prezentata organu I instancji umieszczona na odwołaniu skarżącej nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości i jednoznacznie wskazuje,

że pismo to wpłynęło do organu w dniu 30 listopada 2021 r. Jak wskazuje się w judykaturze, dla ustalenia daty wniesienia pisma złożonego osobiście w siedzibie organu wiążąca jest data widniejąca na pieczęci urzędu, którą opatrzono pismo, o ile treść tej pieczęci nie została zakwestionowana (por. wyrok NSA z 10 października 2022 r., II OSK 1637/21). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Sąd uznał, że prezentowaną w skardze argumentacją skarżącą nie podważyła skutecznie ustalenia przez organ daty wniesienia odwołania od decyzji organu

I instancji z dnia 4 listopada 2021 r. Adnotacjom organu umieszczonym na pismach, stron, które do tego organu zostały złożone, należy przyznać walor tożsamy dokumentom urzędowym sporządzonym przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania. Adnotacje te stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. W takiej sytuacji Sąd podziela w pełni argumentację przedstawioną przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia zachowania terminu do dokonania czynności w terminie. Jednakże w realiach sprawy dowodem takim nie może być wyłącznie oświadczenie strony, że dopełniła czynności w terminie (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 918/16). Jak wynika tymczasem z akt sprawy, skarżąca w toku postępowania odwoławczego negując ustalenia stanu faktycznego organu II instancji nie przedstawiła dowodu potwierdzającego terminowość złożenia odwołania. Na istnienie takiego dowodu skarżąca również nie powołała się we wniesionej skardze. Organ II instancji podjął zaś dodatkowe działania przed organem I instancji służące jednoznacznemu wyjaśnieniu daty wniesienia przez skarżącą odwołania. Wyjaśnienia udzielone przez pracownika organu I instancji w piśmie z dnia 7 lutego 2022 r. jednoznacznie wskazują, na złożenie przez skarżącą odwołania po terminie, bowiem potwierdził on, że dokumenty były i są składane do urn. Pracownicy Kancelarii Starostwa Powiatowego każdego dnia wyjmują z urn korespondencję i potwierdzają jej wpływ do Urzędu. Korespondencja złożona w danym dniu nie pozostaje w urnie do dnia następnego.

W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, brak było w kontrolowanej sprawie uzasadnionych wątpliwości co do treści odwołania i terminu jego wniesienia. Stąd Sąd uznaje trafność stanowiska organu II instancji, o tym, że brak jest możliwości podważenia prawidłowości przyjęcia dokumentu przez Kancelarię Ogólną Starostwa Powiatowego w K. w dniu 30 listopada 2021 r. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania w sprawie przez organ II instancji art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 75, art. 80 k.p.a. w sposób oczekiwany przez skarżącą.

Sąd uznaje, że wniesienie odwołania przez skarżącą w ustalonej przez organ II instancji dacie oznacza, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu. Nie podważa prawidłowości tego ustalenia zarzut skarżącej o mającej mieć miejsce sprzeczności w działaniu organu I instancji podczas przekazania odwołania skarżącej do organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą argumenty tego rodzaju, że organ I instancji nie wskazał, iż odwołanie nie zostało wniesione w terminie, nie oznaczają wystąpienia sprzeczności w ustalonym stanie faktycznym, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przede wszystkim podkreślić, że to rolą organu II instancji było zebranie i ocenienie materiału dowodowego celem ustalenia zachowania terminu do wniesienia odwołania. Rola organu I instancji, na etapie postępowania odwoławczego jest ograniczona do wypełnienia obowiązku poinformowania stron o złożeniu odwołania (art. 131 k.p.a.), przekazania odwołania organowi wyższego stopnia (art. 133 k.p.a.) i współdziałania

z tym organem, jeżeli taka będzie wola organu II instancji (patrz art. 136 k.p.a.). Pouczenia umieszczone w treści pisma organu I instancji kierowanego do stron,

w ramach przekazania odwołania do organu wyższego stopnia, mają typowy walor informacyjny, według przyjętego ogólnie wzorca, nie mają więc one charakteru przesądzającego dla wyniku sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem.

W związku z tym uznać należało, że postanowienie organu II instancji, będące przedmiotem skargi, zostało wydane zgodnie z art. 134 k.p.a., w oparciu o niebudzące wątpliwości Sądu ustalenia organu. Treść przywołanego wyżej przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. A zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

Z kolei rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a.

W niniejszym postępowaniu Sąd rozpoznawał jedynie kwestię formalną, związaną z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania. Należy wskazać, że z akt administracyjnych nie wynika, aby strona domagała się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Pomimo tego, że skarżąca została poinformowana przez organ II instancji pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. o możliwości złożenia ww. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z takiej możliwości skarżąca nie skorzystała. Treść pisma skarżącej z dnia 14 stycznia 2022 r. jednoznacznie wskazuje, że intencją strony było jedynie podważenie ustalenia przez organ II instancji terminu wniesienia przez skarżącą odwołania. Zatem organ odwoławczy, jak już wyżej wskazano, nie miał innej możliwości niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy podkreślić, iż wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek

o przywrócenie terminu.

Podsumowując Sąd uznał, że zarzuty o wydaniu kwestionowanego skargą postanowienia z naruszeniem art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 77, art. 80, art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a., nie znajdują potwierdzenia w dokonanej przez Sąd kontroli sprawy. Wniesiona skarga nie mogła więc odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności mogących przemawiać za uwzględnieniem skargi, które z urzędu Sąd winien wziąć pod rozwagę

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie [...]