II SA/Sz 390/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta i Gminy C. z dnia [...] r., znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Burmistrz Miasta

i Gminy C. działając na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. B., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] ustalającej na rzecz J. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] (obecnie działka nr [...] po podziale działka nr [...] ) obręb Z., gmina C..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. J. B. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "inwestor" ) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy C. o ustalenie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb Z., gmina C.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb Z., gmina C.. Decyzja jest ostateczna i prawomocna.

Następnie, na wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2017 r. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. zmieniono na podstawie art. 155 k.p.a. decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. w zakresie powierzchni zabudowy z 3.000 m2 na 3.500 m2 oraz nazwy i charakteru zabudowy na budowę budynku suszarnio

-magazynowego z czyszczeniem i sortowaniem nasion wraz z zapleczem socjalno

-technicznym i niezbędną infrastrukturą zewnętrzną, na działce nr [...] obręb Z. gmina C.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdziło nieważność ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017 r.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o rozpatrzenie wniosków o zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2015 r., złożonych przez Inwestora w dniu [...] stycznia 2017 r., w dniu [...] stycznia 2017r. oraz w dniu [...] lutego 2017 r.

Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] grudnia 2015 r. Inwestor zaskarżył powyższą decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, m.in., że "organ pierwszej instancji, powinien rozstrzygnąć pozostający wniosek inwestora merytorycznie, odnosząc się co do istoty sprawy".

Organ I instancji wskazał dalej, że pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. W. Ł. wniósł o oddalenie wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. i przeprowadzenie dowodów z protokołu kontroli z dnia [...] października 2018 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na okoliczność zrealizowania inwestycji. Strona podniosła brak możliwości dokonania zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. oraz brak jego zgody na zmianę decyzji.

Organ I instancji wyraził następnie wątpliwość co do związania ww. decyzją kasacyjną, gdyż z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium nie wynika, aby uchylona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, w wyniku czego konieczne jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego.

Zdaniem organu I instancji celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. W pierwszej kolejności należy zatem badać spełnienie przesłanki określonej w pkt 3 (zgoda stron), albowiem ustalenie, że przynajmniej jedna ze stron nie wyraża zgody na wnioskowaną zmianę decyzji czyni bezprzedmiotowym badanie dalszych przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji określonych w art. 155 k.p.a.

Burmistrz stwierdził, że w aktach sprawy brak jest takiej zgody, a wręcz przeciwnie wszystkie strony postępowania - z wyjątkiem inwestora - składają kategoryczny sprzeciw przeciwko wnioskowanej zmianie decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. B., reprezentowany przez adwokata, który zarzucił jej naruszenie:

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezastosowanie się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nie rozpatrzenie zgłoszonego wniosku o zmianę decyzji w sposób merytoryczny i bezpodstawne umorzenie postępowania,

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w sytuacji gdy po stwierdzeniu nieważności poprzednio wydanej decyzji o warunkach zabudowy, złożony wniosek o zmianę decyzji o warunkach zabudowy pozostał bez rozpoznania, a jego merytoryczne rozpoznanie jest konieczne do zakończenia postępowania legalizacyjnego,

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nie wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. nie może być zmieniona w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wymagana była jedynie zgoda strony nabywającej prawo na podstawie decyzji zmienianej, a więc strony wnioskującej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej ustawą, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że użycie w art. 155 k.p.a. literalnie liczby pojedynczej "strona" nie może być rozumiane w ten sposób, że przepis ten dotyczy takich decyzji, w których jedna strona nabywa prawa, czego zresztą domaga się pełnomocnik skarżącego. Oznacza to, że jeżeli decyzja jest źródłem nabycia prawa, to zmiana takiej decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody osób, które były stronami w sprawie zakończonej tą decyzją, bez względu na to jakie prawa nabyła każda z tych stron. Decyzja o warunkach zabudowy kształtuje sferę prawną również innych stron postępowania (właścicieli nieruchomości sąsiednich), dając im prawo do tego, aby inwestycja była realizowana zgodnie z treścią i na warunkach ustalonych decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody także tych osób.

Zdaniem Kolegium, niewyrażenie zgody stron postępowania na wnioskowaną zmianę decyzji ostatecznej, co do zasady bezprzedmiotowym czyni badanie dalszych przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji określonych w art. 155 k.p.a. Ustalenia te korespondują z decyzją wydaną przez organ I instancji, w której postanowiono o umorzeniu postępowania w całości. Wnioskodawca nie uzyskał bowiem, jak tego wymaga norma art. 155 k.p.a., stosownej zgody osób posiadających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja ostateczna.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty skarżącego Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie administracyjnym sporadycznie prezentowane są również odmienne poglądy od przedstawionego powyżej.

J. B., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art, 8 k.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie, iż organ I instancji słusznie umorzył postępowanie, w sytuacji gdy przedmiot sprawy nadal istnieje, gdyż w aktach sprawy znajduje się nierozpatrzony merytorycznie wniosek inwestora o zmianę decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r.;

2) art. 11 k.p.a., poprzez naruszenie zasady postępowania polegającej na wyjaśnianiu stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a polegający na nienależytym wyjaśnieniu w wydanej decyzji dlaczego organ odmówił wiarygodności odmiennemu poglądowi przedstawianemu w orzecznictwie, zgodnie z którym w tego typu sprawach wymagana jest jedynie zgoda strony nabywającej prawo na podstawie decyzji zmienianej, a więc strony wnioskującej, tj. J. B.;

3) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, iż organ I Instancji słusznie umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż po stwierdzeniu nieważności poprzednio wydanej decyzji o warunkach zabudowy (z uwagi na błędy proceduralne pozostające poza wpływem skarżącego) oraz uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, złożony wniosek o zmianę decyzji o warunkach zabudowy pozostał bez rozpoznania, a jego merytoryczne rozpoznanie jest konieczne do zakończenia postępowania legalizacyjnego, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 255/19, który uchylił w całości decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie nakazania J. B. rozbiórki budynku suszarniczo-magazynowego z czyszczeniem i sortowaniem nasion wraz z zapleczem socjalno-technicznym i niezbędną infrastrukturą zewnętrzną w m. Z. , a więc budynku dla którego miała zostać wydana decyzja o zmianie decyzji o warunkach zabudowy;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I Instancji, w sytuacji gdy decyzja ta, jako wydana z naruszeniem przepisów postępowania powinna zostać uchylona, a sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania;

5) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niesłuszne uznanie, iż organ I Instancji zastosował się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sytuacji gdy organ I Instancji nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

6) art. 155 k.p.a., poprzez uznanie, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. nie może być zmieniona, gdyż organ przed wydaniem decyzji o zmianie w trybie art. 155 k.p.a. jest zobowiązany do uzyskania zgody wszystkich stron, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wymagana była jedynie zgoda strony nabywającej prawo na podstawie decyzji zmienianej, a więc strony wnioskującej, tj. J. B., który z oczywistych względów taką zgodę wyraża.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania W. Ł. w piśmie z dnia [...] marca 2021r. wniósł o oddalenie skargi J. B.. W treści pisma strona odniosła się do całokształtu tej sprawy i podkreśliła, że nie wyraża zgody na zmianę jedynej istniejącej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] grudnia 2015 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego. Zdaniem uczestnika, zwiększenie wielkości budynku to istotna zmiana, która powinna nastąpić poprzez wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniem, czy to zwiększenie nie powoduje konieczności uzyskania decyzji środowiskowej i czy inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana zgodnie ze wskazanymi regulacjami pozwoliła uznać skargę jako zasadną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. w sprawie zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego.

Należy wyjaśnić, że kwestia dotycząca możliwości zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisu 155 k.p.a. nie jest jednoznacznie postrzegana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowany jest bowiem pogląd o niedopuszczalności złożenia wniosku o zmianę takiej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 559/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Według drugiej linii orzecznictwa zmiana takiej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest co do zasady dopuszczalna (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), a jedynie musi mieścić się w granicach wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie może doprowadzić do naruszenia przez zmodyfikowaną zabudowę bądź zagospodarowanie terenu pozostałych wymagań wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obecnie jest to pogląd dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko akceptujące tryb z art. 155 k.p.a. w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu stała się kwestia dotycząca umorzenia postępowania przed organem I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organy orzekające w sprawie uznały bowiem, że art. 155 k.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji, co do zmiany której nie wyraziły stosownej zgody wszystkie osoby posiadające przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja ostateczna. W tych okolicznościach Kolegium, jak i organ I instancji, stwierdziły brak przedmiotu do prowadzenia dalszego postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy.

Podkreślenia wymaga, że rozwiązanie procesowe polegające na umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ma charakter formalny. Bezprzedmiotowość, o której mowa w ww. przepisie oznacza brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W przypadku przyczyny o charakterze przedmiotowym, brak jest przedmiotu faktycznego do rozpoznania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie obowiązujących przepisów prawa o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Decyzja umarzająca postępowanie nie rozstrzyga o istocie sprawy, wywiera natomiast skutek procesowy (kończy sprawę w danej instancji). W tak zakończonej sprawie nie dochodzi do skonkretyzowania w drodze decyzji administracyjnej indywidualnych uprawnień (obowiązków) wynikających z prawa materialnego i ich oceny przeprowadzonej w świetle regulacji zawartych w przepisach prawa materialnego.

Stosownie do art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio).

Postępowanie, o którym mowa w art. 155 k.p.a. jest jednym z kilku trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych, które są względem siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że nie mogą one być stosowane zamiennie. W przypadku wad kwalifikowanych decyzji zastosowanie znajduje postępowanie nieważnościowe (art. 156 § 1 k.p.a.) bądź postępowanie wznowieniowe (art. 145 § 1 i następne k.p.a.). Stosowanie trybów nadzwyczajnych może mieć również zastosowanie do weryfikacji decyzji prawidłowych, jak również w odniesieniu do takich wadliwości decyzji ostatecznych, które są dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. W tym wypadku ustawodawca przewidział dwa tryby weryfikacji decyzji z art. 154 k.p.a. bądź z art. 155 k.p.a., w zależności od tego, czy chodzi tu o decyzję, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa (art. 154 k.p.a.), czy też o decyzję, na mocy której strona nabyła prawo (art. 155 k.p.a.).

Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. Istota tego postępowania sprowadza się natomiast do zbadania czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie tzn., czy na mocy decyzji ostatecznej strona nabyła prawo, czy wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Wobec powyższego przesłankami, które muszą zostać łącznie spełnione, ażeby organ mógł uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, mocą której strona nabyła prawo są: po pierwsze, strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, po drugie, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i po trzecie, za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uchyliły się od zbadania i rzetelnej oceny, czy w realiach tej konkretnej sprawy zachodzą wszystkie przedstawione wyżej przesłanki, warunkujące uchylenie lub zmianę decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] grudnia 2015 r. ustalającej warunki zabudowy, w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium - orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - skoncentrowało się na zagadnieniu dopuszczalności zastosowania wskazanego trybu w tej sprawie, zamiast rozpatrzyć sprawę co do istoty.

Tymczasem, zdaniem Sądu, brak było podstaw do podjęcia przez organ I instancji rozstrzygnięcia w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., a w szczególności stwierdzenia i to przez organy obu instancji, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Obowiązkiem organów, jak już wskazano powyżej, było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. - od czego organy obu instancji bez wątpienia się uchyliły.

Stwierdzone naruszenie art. 105 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować usunięciem zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z obrotu prawnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią ocenę prawną wynikającą z niniejszego wyroku. Przede wszystkim zaś rozpoznając wniosek skarżącego wypowiedzą się jednoznacznie, czy w realiach tej sprawy spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu z art. 155 k.p.a., a następnie wydadzą w tym zakresie rozstrzygnięcie o charakterze merytorycznym, odpowiadające przepisom obowiązującego prawa.

Przy czym analizując przesłanki warunkujące zmianę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy organy winny mieć na uwadze, że postępowanie z art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i do wzruszenia pierwotnej decyzji konieczne jest spełnienie wymogu uzyskania zgody wszystkich stron, które brały udział w pierwotnym postępowaniu. Oznacza to, że w zaistniałej sytuacji wymagana jest zgoda nie tylko strony nabywającej prawo na podstawie decyzji zmienianej, a więc strony wnioskującej (jak uważa skarżący), ale też pozostałych podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu pierwotnym, dotyczącym warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego.

Przedstawione stanowisko, które Sąd w tym składzie podziela, zostało już utrwalone w orzecznictwie sądowym i jest jednolite (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2019 r. II OSK 1220/17 i wyrok z dnia 23 czerwca 2020 r. II OSK 3723/19 -orzeczenia.nsa.gov.pl).).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 stycznia 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).