II SA/Sz 226/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 6 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję D. w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty świadczenia rekompensującego utracone wynagrodzenie p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 12 marca 2024 r. M. N. (dalej "skarżący"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dowódcy 14 Z. Brygady Obrony Terytorialnej w Szczecinie (dalej "organ I instancji"), w przedmiocie ustalenia i wypłaty świadczenia rekompensującego utracony dochód z działalności gospodarczej i rolniczej.

W odpowiedzi na skargę, organ I instancji wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Z kolei przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a., który w punkcie 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07).

Stosownie do art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a.") decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję Dowódcy 14 Z. Brygady Obrony Terytorialnej w Szczecinie z dnia 6 grudnia

2023 r., nr 311/2023, w przedmiocie ustalenia i wypłaty świadczenia rekompensującego utracony dochód z działalności gospodarczej i rolniczej. Organ, wydający zaskarżoną decyzję działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji, stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie postępowania administracyjnego prawo wniesienia odwołania. Zaskarżona decyzja zawierała stosowne pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania i jak wynikało z akt, skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji. Odwołanie zostało rozpoznane przez Dowódcę Wojsk Obrony Terytorialnej, który wydał w dniu 15 marca 2024 r. decyzję nr 14/ZP/2024.

Nie było zatem dopuszczalne wniesienie przez skarżącego skargi na decyzję organu I instancji do Sądu, gdyż sądy administracyjne rozpatrują wyłącznie skargi na ostateczne decyzje organów administracji po wyczerpaniu toku instancji i nie zastępują organów administracji w wydawaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości.

Skarga do sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie, nie może być środkiem konkurencyjnym dla normalnych środków odwoławczych przysługujących stronie

w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem odwoławczym.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych należało uznać, że niniejsza skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.