II SA/Sz 190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę.

Sygn. akt II SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] nr [...]

na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej w skrócie: "PINB w G.") nałożył na właściciela nieruchomości R. O. obowiązek wstrzymania robót budowlanych i zabezpieczenia terenu budowy, związanych z budową dwudziestu dziewięciu ([...]) przyczep typu "domek holenderski", na nieruchomości przy ul. [...] w P. , gm. K., na terenie działki nr [...] oraz nałożył obowiązek wykonania, w terminie do 15 stycznia 2018 r., czynności mających na celu doprowadzenie wybudowanych bez pozwolenia na budowę obiektów do stanu zgodnego z prawem, tj.:

- przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości P. lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu,

- przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wybudowanych obiektów wraz

z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami.

Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 7 września 2017 r. przeprowadził kontrolę w sprawie wniesienia (ustawienia) – bez pozwolenia na budowę [...] przyczep typu "domek holenderski", na terenie ww. nieruchomości. W trakcie kontroli stwierdzono, że na terenie nieruchomości, stanowiącej własność R. O., ustawionych jest obecnie [...] obiektów typu domek holenderski. Domki ustawiono na bloczkach betonowych. Ustawiono [...] domków o wymiarach [...] m, [...] domki o wymiarach

[...] m i [...] domków o wymiarach [...] m. Domki w środku posiadają aneksy kuchenne, łazienki i pokoje. Są to obiekty przeznaczone do pełnienia funkcji domków letniskowych. R. O. oświadczył, że prowadzi Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] przy ul. [...] w P. , które zajmuje się głównie handlem tego typu domkami i pełnią one jedynie funkcję eksponatów przeznaczonych na sprzedaż. Domki przywieziono głównie z [...], są zgromadzone na placu jako ekspozycja i wystawiane na sprzedaż. Po sprzedaży domek zabiera nabywca, a na jego miejsce sprowadzany jest nowy domek. R. O. wyjaśnił, że przyczepy sprzedaje od dwóch lat, wcześniej zajmował się sprzedażą innych pojazdów. W trakcie czynności kontrolnych nie stwierdzono oznak użytkowania obiektów. Według R. O., domki tego typu są ustawione od dwóch lat. Oświadczył, że nie uzyskał pozwoleń na budowę, gdyż nie traktował tych domków jako ustawienie obiektów budowlanych. Do protokołu załączono wydruki fotografii obiektów objętych kontrolą.

Według PINB w G., w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, budowa przedmiotowych obiektów wymagała pozwolenia na budowę, jako

że w katalogu obiektów realizowanych na podstawie zgłoszenia brak jest wyszczególnionych tego typu obiektów. Obiekty powstałe na terenie ww. nieruchomości zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę, na dowód czego organ wskazał, że w prowadzonych przez PINB w G. rejestrach pozwoleń

na budowę udzielanych przez Starostwo Powiatowe w G. brak jest pozwolenia na budowę wybudowanych obiektów. Również właściciel nieruchomości nie okazał pozwolenia na budowę.

Organ I instancji nie zgodził się z twierdzeniem R. O.,

że wybudowane (ustawione) przez niego domki holenderskie to jedynie eksponaty wystawowe, na ustawienie których nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani ich zgłoszenie. Stwierdził, że wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane określa, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych, stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, nie spełniających jakichkolwiek funkcji użytkowych,

nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi, jednakże teren, na którym takie obiekty są gromadzone winien być przeznaczony

na taki cel, co w zaistniałym przypadku nie miało miejsca. Organ dodał,

że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, stosuje się art. 48 ustawy Prawo budowlane, w tym ust. 2 i 3 ww. artykułu.

R. O., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożył zażalenie na ww. postanowienie PINB we G..

Kwestionowanemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie:

- art. 3 pkt 1 i 5 ustawy Prawo budowlane, przez błędną wykładnię i uznanie ruchomości w postaci mobilnych przyczep w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym,

nie wyposażonych w żadne instalacje zapewniające możliwość ich użytkowania, żadne przyłącza jakichkolwiek mediów, za obiekty budowlane w rozumieniu ww. przepisów ustawy Prawo budowlane, podczas gdy przyczepy nie podlegają reżimowi Prawa budowlanego, nie zostały wzniesione z użyciem materiałów budowlanych,

nie są wyposażone w żadne instalacje zapewniające możliwość ich użytkowania, żadne przyłącza, wystawione zostały na nieruchomości wyłącznie jako eksponat/przedmiot sprzedaży i podlegają regulacjom ustawy Prawo o ruchu drogowym;

- art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że "domki holenderskie" są przyczepami

w rozumieniu ww. przepisu, a nie obiektami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego;

- art. 48 ust. 2 w zw. z art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2a, 25 ustawy Prawo budowlane, przez ich błędne błędną wykładnię i zastosowanie w stosunku

do rzeczy ruchomych (przyczep w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym,

nie wyposażonych w żadne instalacje umożliwiające korzystanie z nich), które nie są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 5 ustawy Prawo budowlane

i w konsekwencji nie podlegają reżimowi tej ostatniej ustawy, a ponadto nawet gdyby uznać, że ww. domki podlegają reżimowi Prawa budowlanego, to błędne uznanie,

że wymagały one pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...],

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "ZWINB w S.") utrzymał w mocy postanowienie PINB w G. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji stwierdził, że przedmiotowych obiektów budowlanych, wybudowanych bez dokonania zgłoszenia ich budowy jako obiektów budowlanych tymczasowych, nie można uznać za obiekty tymczasowe należące do pierwszej kategorii takich obiektów, wyróżnionych w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Obiekty objęte postępowaniem są nietrwale związane z gruntem (co jednoznacznie wynika z akt I instancji), co oznacza, że stanowią tymczasowe obiekty budowlane opisane w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, jako drugi rodzaj takich obiektów, tj. obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, których budowa nie została wymieniona w art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę i wymagających zgłoszenia właściwemu organowi.

Według organu, pozwolenia na budowę wymaga także zlokalizowanie

na działce przyczepy, która pod względem funkcjonalnym spełnia warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, o ile wykazane zostanie, że przeznaczona i wykorzystywana jest np. na cele mieszkalno-rekreacyjne (obiekt letniskowy). Organ dodał, że kwestia charakteru prawnego dużej przyczepy turystycznej typu "domek holenderski", była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane (wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11).

Jak uznał ZWINB w S., [...] przyczep turystycznych typu "domek holenderski" usytuowanych w nadmorskiej miejscowości wypoczynkowej

i pełniących funkcje rekreacyjne bez względu na ich gabaryty, z podłączonymi instalacjami wewnętrznymi (nieistotne jest ich krótkotrwałe odłączenie od instalacji zewnętrznych), nie mieszczą się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29

w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę i wymagających zgłoszenia właściwemu organowi, wobec czego inwestor powinien uzyskać pozwolenie na ich wybudowanie. Z dołączonej do protokołu oględzin dokumentacji zdjęciowej wynika, iż przedmiotowe obiekty nie posiadają tablic rejestracyjnych, co świadczy o tym, że nie są zarejestrowane jako przyczepy

w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ II instancji wskazał, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę, zastosowanie mają przepisy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazując na brzmienie ust. 2 i 3 art. 48 ww. ustawy, organ stwierdził, że przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanych obiektów (bez wymaganego pozwolenia na budowę), jednakże jedynie w przypadku spełnienia ściśle określonych warunków. Jednym z nich jest przedłożenie dokumentacji stwierdzającej możliwość doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania ZWINB w S. wyjaśnił,

iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych pod ten cel. Tego rodzaju obiekty nie wymagają także dokonania zgłoszenia. Co do zasady posadowienie takiego obiektu budowlanego musi być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku takiego planu konieczne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.

Organ wskazał, że dla terenu zajętego przez kwestionowaną inwestycję

nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestor

nie przedłożył decyzji właściwego organu, z której wynikałoby, że teren przeznaczony jest pod sytuowanie na nim tymczasowych obiektów budowlanych, stanowiących eksponaty wystawowe, niepełniących jednocześnie jakichkolwiek funkcji użytkowych. Organy nadzoru budowlanego nie mogą żądać od inwestora przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy w inny sposób, jak poprzez wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane albo art. 71a ust. 1 tej ustawy (który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania).

Jak zwrócił uwagę ZWINB w S., jeżeli wypełniając zobowiązanie organu, inwestor przedłoży decyzję o warunkach zabudowy, z której wynikać będzie,

że przedmiotowy teren jest przeznaczony pod sytuowanie na nim tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane, a przy tym postępowanie organu powiatowego wykaże niezbicie,

że kwestionowane obiekty w rzeczywistości stanowią wyłącznie eksponaty wystawowe i nie pełnią jednocześnie jakichkolwiek funkcji użytkowych (co w świetle obecnie zgromadzonego materiału dowodowego jest niejednoznaczne), wówczas PINB w G. umorzy swoje postępowanie (jako bezprzedmiotowe), nawet bez konieczności przedkładania przez inwestora pozostałych dokumentów żądanych kwestionowanym postanowieniem.

R. O., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą

na postanowienie ZWINB w S. z dnia [...] r., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego je postanowienia PINB w G. z dnia [...] r. Kwestionowanemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 3 pkt 1 i 5 ustawy Prawo budowlane, przez błędną wykładnię i uznanie ruchomości w postaci mobilnych przyczep w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, nie wyposażonych w żadne instalacje zapewniające możliwość ich użytkowania, żadne przyłącza jakichkolwiek mediów, za obiekty budowlane

w rozumieniu ww. przepisów ustawy Prawo budowlane, podczas gdy przyczepy

nie podlegają reżimowi Prawa budowlanego, nie zostały wzniesione z użyciem materiałów budowlanych, nie są wyposażone w żadne instalacje zapewniające możliwość ich użytkowania, żadne przyłącza, wystawione zostały na nieruchomości wyłącznie jako eksponat/przedmiot sprzedaży i podlegają regulacjom ustawy Prawo

o ruchu drogowym,

- art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.

z 2017 r. , poz. 1332 ze zm.), przez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że "domki holenderskie" są przyczepami w rozumieniu ww. przepisu, a nie obiektami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego,

- art. 48 ust. 2 w zw. z art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2a, 25 ustawy Prawo budowlane, przez ich błędne zastosowanie lub błędną wykładnię i zastosowanie w stosunku

do rzeczy ruchomych (przyczep w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym

nie wyposażonych w żadne instalacje umożliwiające korzystanie z nich), które nie są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 5 ustawy Prawo budowlane

i w konsekwencji nie podlegają reżimowi tej ostatniej ustawy, a ponadto nawet gdyby uznać, że ww. domki podlegają reżimowi Prawa budowlanego, to błędne uznanie,

że wymagały one pozwolenia na budowę.

Skarżący podniósł, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, niedopuszczalne jest wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, które zostały już zakończone. Już tylko z tej przyczyny zaskarżone orzeczenia podlegać powinny uchyleniu albo nawet stwierdzeniu nieważności.

Niezależnie od tego skarżący podniósł, że przepisy ustawy Prawo budowlane mając zastosowanie wyłącznie do obiektów budowlanych, nie mają zastosowania

do innych rzeczy ruchomych przechowywanych na nieruchomości, w tym nie mają zastosowania do przyczep w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący stwierdził, że nie prowadził żadnych "robót budowlanych związanych

z budową [...] przyczep typu "domek holenderski" na nieruchomości przy ul. [...] w m. P. , gm. K., działka nr [...]". W związku z tym, nieporozumieniem jest wstrzymywanie robót, które nie są i nie były wykonywane.

Zdaniem skarżącego, wskazane w postanowieniu "domki holenderskie",

w konsekwencji nie podlegają reżimowi ustawy Prawo budowlane. Wskazał przy tym na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 521/09,

w którym stwierdzono, że "Zaopatrzona w tablicę rejestracyjną, sprawna technicznie przyczepa samochodowa, która zgodnie z art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), stanowi pojazd bez silnika przystosowany do łączenia go z innym pojazdem, nie jest tymczasowym obiektem, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.)".

Jak argumentował skarżący, powyższe potwierdza nowa definicja "obiektu budowlanego", zawarta w znowelizowanym art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

w której podkreślono, że obiektem budowlanym jest taki obiekt, który został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przyczepy znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości nie zostały wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, a zatem nie mają do nich zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane. Przyczepy nie są podłączone do żadnych przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, a więc wbrew twierdzeniom organu I instancji nie są i nie były przystosowane do pełnienia funkcji letniskowej. Wyżej wymienione "domki holenderskie" skarżącego pełnią jedynie funkcje eksponatów przeznaczonych na sprzedaż. Skarżący gromadzi, przechowuje domki na ww. nieruchomości jako ekspozycja i wystawia na sprzedaż, gdyż na tym polega jego działalność. Po sprzedaży domek jest zabierany przez nabywcę.

W odpowiedzi na skargę ZWINB w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem, przeprowadzona w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Przedmiotem sprawy objętej niniejszą skargą jest postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., 1332 ze zm.).

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ww. ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje,

z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29

ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

W myśl art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli budowa, o której mowa

w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W okolicznościach sprawy niesporne jest, że na nieruchomości skarżącego, tj. na działce nr [...], przy ul. [...] w miejscowości P., gm. K., bez pozwolenia na budowę ustawiono [...] przyczep typu "domek holenderski". Domki te posiadają aneksy kuchenne, łazienki i pokoje oraz wyposażone są w instalacje elektryczne i sanitarne. Pracownicy organu I instancji, w dniu 7 września 2017 r., w obecności skarżącego, przeprowadzili kontrolę w sprawie usytuowania na ww. działce [...] przyczep typu "domek holenderski", posadowionych na bloczkach betonowych. Wyniki kontroli zostały przedstawione w protokole, zawierającym opis usytuowania przedmiotowych obiektów. Nadto została sporządzona dokumentacja fotograficzna.

Skarżący złożył wyjaśnienia, wedle których nigdy nie wynajmował wskazanych domków wczasowiczom, a pełnią one jedynie funkcję eksponatów przeznaczonych

na sprzedaż. Prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza polega bowiem na sprzedaży "domków holenderskich".

Sporna zatem między stronami jest kwalifikacja "domków holenderskich", jako obiektów budowlanych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że niepołączona trwale z gruntem przyczepa typu "domek holenderski" jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, tymczasowy obiekt budowlany, to taki, który przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Wobec braku ustawowej, definicji obiektu typu "domek holenderski", najbardziej adekwatnym do niego pojęciem jest pojęcie "barakowóz", a więc pojazd bez silnika przystosowany do łączenia

go z innym pojazdem, mieszczący się w definicji tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu ww. przepisu (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. II OSK 3087/15, opubl. w Lex nr 2427003).

Za nieuzasadnioną Sąd uznał argumentację skarżącego, że domki holenderskie posadowione na jego nieruchomości nie podlegają reżimowi ustawy Prawo budowlane, gdyż stanowią przyczepy w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.). Jak wynika z ustaleń organu, przedmiotowe obiekty zostały umieszczone na bloczkach betonowych. Ponadto, obiekt tego typu jak "domek holenderski" jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada podłogę i dach. Z ustaleń organu wynika, że posadowione "domki holenderskie" nie mają rejestracji, co oznacza, że ich wykorzystanie w innych celach niż jako tymczasowe obiekty budowlane, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym i nie zostało przez skarżącego wykazane. Uprawnione było zatem przyjęcie przez organy, że ustawione na działce skarżącego "domki holenderskie", nie spełniające w chwili kontroli organu funkcji transportowo-komunikacyjnej, są obiektami budowlanymi. Sąd podziela w pełni przyjęty w orzecznictwie pogląd, że nawet fakt odłączenia domków typu holenderskiego od mediów oraz pozbawienie ich takich elementów, jak daszki, schody i tarasy, a nawet przemieszczenie ich w obrębie działki, na której były posadowione, nie sprawia, że tylko z tego powodu utraciły one cechy obiektu budowlanego. Potencjalna możliwość przemieszczania takich obiektów po drogach publicznych nie jest ich zasadniczą funkcją, lecz jedynie służy temu, aby usytuować je w określonym miejscu, odpowiednim do funkcji, jaką mają pełnić (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3087/15).

W czasie kontroli nieruchomości skarżącego ustalono, że znajdujące się na niej obiekty – domki holenderskie wyposażone są w kuchnię, wc i pokoje oraz w instalacje elektryczne i sanitarne. Z dokumentacji zdjęciowej zebranej przez organ wynika, że przedmiotowe obiekty budowlane ustawione są w alejach utwardzonych kostką betonową, w sposób zorganizowany, odpowiadający usytuowaniu obiektów w celach rekreacyjno-wypoczynkowych (typowych dla miejscowości nadmorskich). Brak jest tym samym podstaw do kwestionowania ustaleń organu, które doprowadziły do podjęcia zaskarżonego postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w celu legalizacji samowoli budowlanej.

Skarżący podnosi, że przedmiotowe domki stanowią jedynie eksponaty wystawowe na sprzedaż a budowa tego rodzaju tymczasowych obiektów budowlanych nie wymaga uzyskania ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi.

Sąd nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego, że przedmiotowe "domki holenderskie" stanowią eksponaty wystawowe, na posadowienie których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenie na budowę albo dokonanie zgłoszenia. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych

na terenach przeznaczonych na ten cel. W toku postępowania skarżący nie przedstawił dokumentu z którego wynikałaby dopuszczalność wykorzystywanie nieruchomości przy ul. [...] w P. , na cele wystawowe (handlowe) w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 pkt 25. Oznacza to, że zarzuty skargi w powołanej mierze okazały się niezasadne.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy sprawy został przez organ wyczerpująco zebrany i prawidłowo oceniony. Organ uwzględnił wynik kontroli nieruchomości, wyjaśnienia skarżącego oraz przedstawił przesłanki, którymi kierował się przy podjęciu rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).

Wbrew wywodom skarżącego, nie jest wystarczającym powodem

do kwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia argumentacja,

że niezasadne jest wydanie postanowienia w zakresie wstrzymania robót budowlanych, które zostały już zakończone. Po pierwsze, jak wyjaśnił sam skarżący, sporne "domki holenderskiej" nie zostały podłączone do instalacji zewnętrznych, pomimo istnienia takiej możliwości w przyszłości. Po drugie, należy uwzględnić najistotniejszą w sprawie kwestię, tj. legalności posadowienia na działce skarżącego przyczep typu "domek holenderski" w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca nałożył na organy nadzoru budowlanego obowiązek badania, czy budowa zrealizowana została w warunkach wymaganych ustawą Prawo budowlane, w tym czy jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy możliwie jest doprowadzenie samowolnie wybudowanego obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Właściwy organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. To w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne zależy już wyłącznie od spełnienia przez inwestora obowiązku nałożonego przez organ na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem. W razie ustalenia, że obiekt budowlany lub jego część został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy, wdrożenie procedury fakultatywnej z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uzasadnia sformułowanie żądania przez organ od strony przedłożenia dokumentów mogących umożliwić legalizację samowoli budowlanej.

Biorąc pod uwagę specyfikę konstrukcji i wykonania obiektu budowlanego typu "domek holenderski", w ocenie Sądu, nie jest wystarczającym argumentem za uwzględnieniem skargi twierdzenie skarżącego, iż domek ten nie odpowiada charakterem obiektowi budowlanemu, w związku z tym, że nie został wzniesiony

z użyciem materiałów budowlanych. Należy bowiem uwzględnić, iż w obecnej dobie rozwoju techniki, możliwa jest budowa obiektów budowlanych nie tylko

z wykorzystaniem tradycyjnych materiałów budowlanych (cegła, beton).

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy zastosował w postępowaniu administracyjnym przepis z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący nie podważył skutecznie stanowiska organu, że posadowienie przedmiotowych obiektów budowlanych, odbyło się w warunkach niezgodnych

z obowiązującymi przepisami. Celowość zastosowania procedury z ww. przepisu nie budzi wątpliwości Sądu. Nie będąc związany z zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną skargi, Sąd nie dopatrzył takiego naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego i materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.