II SA/Sz 108/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Spółka na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Spółka kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na części działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w K..

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, a także uzgodniono projekt decyzji z odpowiednimi organami i instytucjami. Jednakże działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, położona jest na terenach jednostek planistycznych oznaczonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. symbolami N.21U, N.22j.Ł oraz N.20.U, dla których ustalono jako kierunki rozwoju funkcję dominującą: usługi, w tym obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 z zakazem lokalizacji galerii handlowych i jako funkcję uzupełniającą: usługi turystyki i obsługi komunikacji. Jednostki te w myśl art. 10 ust. 3b ustawy o planowaniu, zgodne z zapisami Studium – pkt 3.13.1, zostały wskazane jako obszary, dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Granice obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczono na rysunku Studium. Granice te obejmują część działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Powołując się na treść art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ stwierdził, że przedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinno zostać zawieszone bowiem wniosek o ustalenie tychże warunków dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu.

Zażalenia na to postanowienie złożyła Spółka. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów materialnych prawa administracyjnego, tj. art. 123 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 3a i 3b w zw. z art. 15 ust. 2a w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru jednostek planistycznych oznaczonych symbolami N.21U, N.22j.Ł oraz N.20.U w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., podczas gdy dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie występuje obowiązek sporządzenia miejscowego planu w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu wynikający z przepisów odrębnych - art. 14 ust. 7 tej ustawy i w związku z tym nie wystąpiła podstawa do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że przywołane przez organ przepisy art. 10 ust. 3a i 3b ustawy o planowaniu nie statuują obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, dla których w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustalono możliwość realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 i nie stanowią one przepisów odrębnych w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca wskazała, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wszczętego wnioskiem inwestora zamierzającego realizować inwestycję budowlaną polegającą na budowie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego – na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu – jest wadliwe. Ustawa ta nie zawiera bowiem katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, a jedynie odsyła w tym zakresie do "przepisów odrębnych", w których zawarte są normy mogące nakładać na organy gminy taki obowiązek. Takie przepisy zostały zaś wydane w odniesieniu do innego rodzaju zainwestowania, np. regulacje dotyczące uzdrowisk czy lokalizacji cmentarzy w pełni precyzyjnie ustalają obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a oraz art. 62 ust. 2, art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązek sporządzenia planu miejscowego występuje zarówno dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych" jak i dla obszarów tzw. przestrzeni publicznej. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2014 r., w pkt 3.13.1 jednostki planistyczne oznaczone symbolami N.21U, N.20.U – zostały wskazane jako obszary, dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W pkt 3.13 i dalsze, wskazano obszary, dla których istnieje obowiązek sporządzenia takiego planu, zgodnie z ustawowym wymogiem określonym w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia te zostały podjęte w oparciu o różne przesłanki, m.in. w pkt 3.13.1.3 ustalono, że na obszarze w granicach administracyjnych miasta wyznaczono wyodrębnione obszary przestrzeni publicznej, wymienione w pkt 3.10, wymagające sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zdaniem Kolegium, w granicach całego miasta występują tereny o charakterze przestrzeni publicznych, ich sposób zagospodarowania zostanie określony w ramach tych planów miejscowych, w granicach których będą położone. Zgodnie z aktami organu I instancji, planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie wyznaczonym w studium jako "obszar przestrzeni publicznej", dla którego według ustaleń studium istnieje obowiązek sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zachodzi zatem obligatoryjna przesłanka z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka zarzuciła jej:

I. obrazę przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że teren inwestycji został przeznaczony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., pod teren przestrzeni publicznych, podczas gdy takie ustalenie jest sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy,

2. art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób uniemożliwiający sądową kontrolę prawidłowości motywów, jakimi Kolegium kierowało się przy wydawaniu tego postanowienia, a także nieodnoszącego się do istoty sprawy w postępowaniu zakończonym wydaniem wspomnianego postanowienia,

II. obrazę materialnych przepisów prawa administracyjnego, tj. art. 123 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 3a i 3b w zw. z art. 15 ust. 2a w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji przepisów postępowania – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru jednostek planistycznych oznaczonych symbolami N.21.U, N.22j.Ł oraz N.20 w Studium, tj.:

1. SKO wadliwie przyjęło, że teren inwestycji przeznaczony jest w Studium jako obszar przestrzeni publicznej, podczas gdy jest to niezgodne z rzeczywistością a w szczególności kwalifikacja taka nie wynika ani z treści Studium w odniesieniu do obszaru inwestycji ani z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. SKO wadliwie przyjęło, że kwalifikacja danego terenu jako obszaru przestrzeni publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu stanowi podstawę obligatoryjnego zawieszenia postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy dla danego terenu, podczas gdy ujęcie w studium danego terenu jako obszaru przestrzeni publicznej nie jest równoznaczne z istnieniem w stosunku do takiego terenu obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania; o takim obowiązku decydują przepisy odrębne,

3. dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie występuje obowiązek sporządzenia miejscowego planu w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu wynikający z przepisów odrębnych – art. 14 ust. 7 tej ustawy i w związku z tym nie wystąpiła podstawa do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, a w szczególności okoliczność, że część tego terenu przeznaczona jest w Studium na cele obiektów usługowych o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2 nie wprowadza takiego obowiązku, gdyż na mocy pominiętego przez Prezydenta Miasta K. oraz SKO art. 41 pkt 3 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 9 października 2015 r. zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 18 listopada 2015 r. dokonano zmiany art. 10 ust. 2 pkt 8) ustawy o planowaniu, polegającej na wykreśleniu z tego przepisu obowiązku sporządzenia miejscowego planu dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta K..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2023 r., poz. 259 - dalej "p.p.s.a.").

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Kontroli Sądu podlega postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na części działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w K..

Jako podstawę zawieszenia wspomnianego postępowania organy wskazały art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 – dalej "ustawa o planowaniu"), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Kolegium powołało się też na art. 14 ust. 7, jak również art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Natomiast kolejny przepis wskazuje, że w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej

Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 62 ust. 2 wspomnianej wyżej ustawy z uwagi na zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z [...] września 2014 r. Zgodnie z tymi zapisami, działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] położona jest bowiem na terenach jednostek planistycznych oznaczonych m.in. symbolami: N.21U, N.20.U, dla których ustalono jako kierunki rozwoju, funkcję dominującą: usługi, w tym obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 z zakazem lokalizacji galerii handlowych i jako funkcję uzupełniającą: usługi turystyki i obsługi komunikacji. Jednocześnie w pkt 3.13 i następnych - tego studium, wskazano obszary dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z ustawowym wymogiem określonym w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stanowisko Kolegium w tym zakresie jest co prawda dość enigmatyczne, jednak wydaje się zmierzać do tego, że obszar, na którym ma powstać planowana inwestycja jest zgodnie ze Studium nie tylko obszarem, dla którego przyjęto obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego ale jest też obszarem "przestrzeni publicznej".

W ocenie Sądu, powyższy pogląd Kolegium, z przyczyn, o których będzie mowa poniżej, należy uznać za nietrafny.

Okoliczność, że we wspomnianym Studium w pkt 3.13.1. (Obszary, dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) wskazano na wyznaczenie granic obszarów lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2 oraz na obowiązek sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla tych terenów, nie oznacza w żadnym razie, że chodzi tu o obwiązek w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie, fakt, że w Studium wskazuje się na wyznaczenie obszarów "przestrzeni publicznej" nie oznacza ani, że chodzi tu o obszary przestrzeni publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu ani, że obszarem takim jest właśnie teren działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w K.. Co więcej, w ocenie Sądu, z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu, w którym mowa o obszarach przestrzeni publicznej nie wynika obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego określony w art. 14 ust. 7 tej ustawy.

Jak już wspomniano, stosownie do art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Z powyższego przepisu jasno wynika, że stanowiący wyjątek od tej zasady obowiązek sporządzenia planu miejscowego powstaje tylko wówczas, gdy przewiduje go przepis odrębny. Co istotne, tego rodzaju "odrębnych" regulacji ustanawiających obowiązek sporządzenia miejscowego planu, a także samego przepisu art. 14 ust. 7 wspomnianej ustawy - z uwagi na ich wyjątkowy charakter - nie można interpretować rozszerzająco.

Podzielając w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 79/18, podkreślić należy, że obowiązku sporządzenia planu miejscowego nie sposób wywodzić z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu, gdyż unormowanie to ma charakter przepisu odsyłającego do innych przepisów – "przepisów odrębnych", przewidujących obowiązek sporządzenia planu dla określonych obszarów. Odesłanie to obejmuje bez wątpienia także wzmiankowane w tym przepisie "obszary przestrzeni publicznej" oraz "obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości", co potwierdza użyty przed cytowanymi wyrażeniami zwrot "w tym", opisujący relację zawierania się (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2013 r., IV SA/Po 790/13, LEX nr 1396047). W doktrynie prawa administracyjnego wyraźnie podkreśla się, że obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wywodzić zarówno z postanowień studium gminnego, jak i samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. A. Plucińska–Filipowicz, A. Kosicki [w:] M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, W. 2016 r., s. 196; a także A. Plucińska – Filipowicz, A. Kosicki, Lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, Samorząd Terytorialny 2013, nr 7-8, s. 22).

W świetle literalnego brzmienia przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu, również obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów przestrzeni publicznej winien wynikać z "przepisów odrębnych", względem danego przepisu odsyłającego (tu: art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu). Wynika z tego, że sam przepis odsyłający, jako całość ani też żaden z jego fragmentów, nie może zostać uznany za przepis odrębny. Tym samym nie sposób wywodzić obowiązku uchwalenia planu miejscowego z treści art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu. Wynika to już ze słownikowego znaczenia terminu "odrębny", który w analizowanym kontekście znaczy tyle, co "wydzielony spośród innych, stanowiący samodzielną całość; osobny, oddzielny" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003) - oraz z przywołanego wyżej zakazu rozszerzającej wykładni regulacji wprowadzających wyjątki (w tym przypadku: wyjątki od zasady fakultatywności planowania miejscowego).

Takich przepisów odrębnych nie stanowi także Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego przez stronę wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 346/18, "jeżeli zatem studium nie jest aktem prawa miejscowego to nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje tym, że jego ustalenia nie stanowią podstawy do wydania decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dopiero uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy powodują jej wygaśnięcie o ile wcześniej nie zostanie wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę".

Słusznie też wskazuje skarżąca, że brak jest podstaw do wywodzenia obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisów art. 10 ust. 3a) i 3b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wspomniany art. 10 ustawy wylicza jedynie elementy uwzględniane i określane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w tym wylicza obszary, które winny być w nim określone jednak nie jest, jak już wspomniano przepisem szczególnym w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy.

Wobec powyższego, należy zgodzić się ze skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Błędna interpretacja tego przepisu, jak również przepisu art. 14 ust. 7 ustawy i przyjęcie, że istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja doprowadził do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji pomimo braku przesłanek określonych w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu.

W ocenie Sądu organy, dokonały ponadto ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, błędnie przyjmując, że teren inwestycji położony jest na obszarze, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, naruszając tym samym także art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że ze wskazywanych przez organ zapisów Studium nie wynika, że działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w K., stanowi "obszar przestrzeni publicznej". W punkcie 3.13.1 tego Studium wskazano jedynie, że na obszarze w granicach administracyjnych miasta wyznaczono wyodrębnione obszary publicznej, wymienione w pkt 3.10. Natomiast we wspomnianym pkt 3.10 wyliczono następujące tereny szczególnie istotnych dla wizerunku i tożsamości miasta przestrzeni publicznych istniejących i planowanych, w granicach określonych w ustaleniach szczegółowych: ciąg zieleni urządzonej wzdłuż doliny [...], usługi turystyczne w pasie o szerokości 50 m wzdłuż nabrzeża jeziora [...], cmentarz przy ul. [...], Rynek Staromiejski, zespół dworców kolejowego i autobusowego w rejonie obiektów dworcowych istniejących, których zagospodarowanie należy poprzedzić opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wśród terenów tych nie wskazano zatem przedmiotowej działki.

Podsumowując stwierdzić należy, że teren działki, której dotyczy wniosek nie stanowi obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Wobec tego, wywodzenie, że w sprawie aktywował się obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było wadliwe.

Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.