II SA/Sz 1041/20

Dnia 30 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

D. J., dalej zwany "Skarżącym" bądź "Stroną" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, uzupełnioną pismem z dnia [...] listopada 2020 r., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu skargi postanowieniu zarzucił, między innymi, błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego administracyjnego.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (doręczenie w dniu 14 grudnia 2020 r., k. 52 akt sądowych), pod rygorem odrzucenia skargi oraz pouczony o przysługującym zażaleniu, w dniu 14 grudnia 2020 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SPP/Sz 206/20 Starszy referendarz sądowy odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r., utrzymał to postanowienie w mocy.

W dniu 18 lutego 2021 r. Skarżący złożył "skargę kasacyjną na postanowienie WSA Szczecin II SPP/Sz 206/20", w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Sąd zarządzeniem z dnia 19 lutego 2021 r. zakwalifikował pismo Strony jako zażalenie na postanowienie z dnia 16 lutego 20221 r. i postanowieniem z dnia 17 marca 2021 r. odrzucił to zażalenie jako niedopuszczalne.

Z kolei rozpoznając wniosek o prawo pomocy Starszy referendarz sądowy uznał, że w sprawie był już rozpoznawany wniosek w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zatem ponowienie żądania w tym samym zakresie należało potraktować jako żądanie zmiany postanowienia z dnia 21 stycznia 2021 r.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SPP 27/21 Starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SPP/Sz 206/20 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, na podstawie art. 165 P.p.s.a. Odmówił również ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia w dniu [...] marca 2021 r. Skarżący złożył sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt II SPP 27/21. Sąd stwierdził, że Skarżący nie wykazał by nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto Sąd uznał za trafne ustalenia Starszego referendarza sądowego dotyczące niewykazania w sposób przekonywujący, że Strona nie jest w stanie z własnych zasobów i w ramach własnych możliwości ustanowić adwokata lub radcę prawnego.

Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. Sąd wezwał Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 grudnia 2020 r. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, (doręczenie w dniu 14 kwietnia 2021 r. k. 55 akt sądowych),

W odpowiedzi pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Skarżący ponownie złożył wniosek o zwolnienie Go z kosztów postępowania sądowego wskazując między innymi, że nie prowadzi gospodarstwa domowego, nie uzyskuje dochodów, nie posiada rachunków, stąd nie ma możliwości uiszczenia należnego wpisu.

Wezwany o uzupełnienie braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania Skarżący w piśmie z dnia 28 kwietnia 2021 r. stwierdził, że wniosek PPF był już wielokrotnie przesyłany do Sądu, a Jego sytuacja materialna nie uległa zmianie, stąd wniosek pozostaje aktualny. W ocenie Strony WSA w Szczecinie zobowiązany jest użyć wniosku, co do którego deklaracja o braku zmiany została złożona tym pismem.

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2021 r. Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jako posiadający braki formalne, nieuzupełnione w wyznaczonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z tych pism jest skarga (§ 2).

Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Sąd stwierdza, że Skarżący mimo precyzyjnego wskazania, o uzupełnienie jakiego braku jest wzywany oraz pouczenia o konsekwencjach grożących w razie niewykonania zarządzenia, nie uiścił wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie, a zatem skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Ponadto Skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie wynikającym z zarządzenia informacyjno-technicznego (powtórnego, czy też wykonawczego - w tej sprawie z dnia 8 kwietnia 2021 r.), bez powołania nowych okoliczności, nie może już wpłynąć ani na bieg terminu zakreślonego w zarządzeniu pierwotnym – z dnia 10 grudnia 2020 r. (gdyż zarządzenie to jest prawomocne materialnie lub formalnie na skutek jego zaskarżenia lub nie), jak również nie powoduje otwarcia, czy też przerwania biegu wynikającego z tego zarządzenia terminu na skutek wszczęcia postępowania wpadkowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy (gdyż na tym etapie tego rodzaju postępowanie wpadkowe także zostało już zakończone w sposób prawomocny - materialnie lub formalnie. Innymi słowy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, bez powołania nowych okoliczności, nie wywołuje skutków suspensywnych i nie chroni Strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania wydanego do zarządzenia informacyjno-technicznego (zob. m.in. postanowienia NSA: z 29 września 2005 r. II FZ 608/05; z 18 czerwca 2009 r. I FZ 159/09; z 15 lutego 2010 r. II FSK 706/09; z 24 marca 2010 r. I OSK 444/10; z 10 maja 2010 r. II FZ 115/10; 11 maja 2010 r. II OSK 831/10, z 20 lipca 2011 r. II OSK 1380/11; z 11 kwietnia 2013 r. I OSK 536/13; z 8 stycznia 2014 r. II GZ 761/13; z 24 lipca 2017 r. I FZ 139/18 oraz I FZ 140/18; z 12 października 2018 r. I FZ 109/18; z 22 listopada 2019 r. I FZ 207/19; z 30 kwietnia 2021 r. I FZ 67/21).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.