II SA/Rz 773/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Rz 578/11 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania - postanawia – odrzucić skargę.

R. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Rz 578/11.

W skardze tej strona nie podała przyczyny wznowienia, jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie zawarła żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym tzn. dziale VII zatytułowanym "Wznowienie postępowania" można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki, w oparciu o które skargę można złożyć określają art. 271 do art. 273 wskazanej ustawy.

Zasadniczo, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, przy czym termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Powyższe wynika z brzmienia art. 277 P.p.s.a. Należy jednak powołać jeszcze treść art. 278 P.p.s.a., zgodnie z którym, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana.

Zaznaczenia wymaga także, iż sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Przy czym w świetle orzecznictwa sądowego, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą taką ustawową podstawę stanowiły. Skarga nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21.02.2006 r. II OSK 45/06, z 15.06.2016 r. II OSK 890/16, z 7.10.2011 r. I OSK 1722/11 ).

Jak już wyżej wskazano, według art. 278 P.p.s.a., jeśli od uprawomocnienia się orzeczenia, którego dotyczy złożona następnie skarga o wznowienie postępowania upłynęło 5 lat, wówczas nie jest dopuszczalne takie wznowienie. Sąd zobligowany jest w takiej sytuacji do odrzucenia skargi na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 578/11 uprawomocnił się dnia 3 stycznia 2012 r., a zatem pięcioletni termin do złożenia skargi o wznowienie zakończonego tym orzeczeniem postępowania upłynął względem R. K. bezskutecznie z dniem 3 stycznia 2017 r. Z mocy powołanego art. 278 P.p.s.a., wskazane ograniczenie terminem nie obowiązuje, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi jednak w sprawie w sposób oczywisty, na co wskazują jednoznacznie akta sprawy oznaczonej sygn. akt II SA/Rz 578/11. R. K. obecny był bowiem na rozprawie, na której zapadł wskazany wyrok z dnia 1 grudnia 2011 r. W rozprawie tej brał również udział pełnomocnik substytucyjny jego pełnomocnika, wyznaczonego w ramach instytucji prawa pomocy. Z tych przyczyn, a więc wobec upływu terminu określonego w art. 278 P.p.s.a., Sąd nie wzywał skarżącego do uzupełnienia braków jego skargi w postaci wskazania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, bowiem termin z art. 278 P.p.s.a. to termin prawa materialnego, nie podlegający przywróceniu. Skoro więc nastąpił jego upływ i nie zachodzi wskazana w tym przepisie wyjątkowa sytuacja, wedle której przedmiotowe ograniczenie czasowe nie zachodzi, to nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie sprawy o wznowienie postępowania sądowego..

Z podanych wyżej względów orzeczono o odrzuceniu skargi R. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt II SA/Rz 578/11, czego podstawę stanowił art. 278 P.p.s.a.