II SA/Rz 361/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SKO.415/436/2021 w przedmiocie zawieszenie postepowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 listopada 2021 r. nr AR.6730.62.27.2021.SN62; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SKO.415/436/2021, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr AR.6730.51.14.2921.MW51, wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Wydanie postanowienia poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu 18 czerwca 2021 r. P.K. prowadzący działalność gospodarczą pn. [...] wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budynek mieszkalno-usługowy z garażem podziemnym (żłobek w parterze)" na części działki [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2021 r. nr AR.6730.62.27.2021.SN62 Prezydent Miasta [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego wyżej przedsięwzięcia – do czasu uchwalenia planu miejscowego..

Organ I instancji wskazał, że Gmina Miasto [...] posiada Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalone uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 nr [...] wraz z późniejszymi zmianami. Wnioskowany do zabudowy teren zgodnie z ustaleniami ww. Studium (załącznik nr 55) położony jest na obszarze oznaczonym jako: "zieleń urządzona" - tj. obszarze, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych. Zdaniem Prezydenta, powyższy zapis spełnia przesłanki do uznania terenu za obszar przestrzeni publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – dalej: "u.p.z.p."). W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 62 ust. 2 u.p.z.p., obligujący organ do zawieszenia postępowania, gdyż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

P.K. wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji wnioskując o jego uchylenie w całości. Zarzucił błędne przyjęcie, że teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w obszarze oznaczonym w Studium jako obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy w rzeczywistości w przedmiotowym Studium nie oznaczono w ogóle obszarów przestrzeni publicznej, a tym samym teren nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezzasadnie także organ uznał, że oznaczenie w Studium wnioskowanej do zabudowy działki jako "zieleń urządzona" spełnia kryteria uznania tego terenu za "obszar przestrzeni publicznej", w sytuacji gdy zgodnie z rysunkiem obrazującym ustalenia Studium i granice obszarów określanych w Studium zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p. w formie graficznej (Załącznik nr 55 Studium) "obszar przestrzeni publicznej" stanowi odrębny od określenia "zieleń urządzona" sposób oznaczenia przeznaczenia terenu, co wyklucza możliwość uznania, że teren inwestycji stanowi jednocześnie obszar przestrzeni publicznej i w konsekwencji błędne przyjęcie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 10 pkt 2 ust. 8 i art. 2 pkt 6 u.p.z.p., utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie.

Podzielając w całości stanowisko organu I instancji Kolegium podało, że zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Stosownie natomiast do art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w studium określa się w szczególności: obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze przestrzeni publicznej - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 12 pkt 6 u.p.z.p.).

W przedmiotowej sprawie wnioskowany do zabudowy teren zgodnie z ustaleniami ww. Studium (załącznik nr 55) położony jest na obszarze oznaczonym jako: "zieleń urządzona" - tj. obszarze, na których przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych. Powyższy zapis spełnia przesłanki przestrzeni publicznej.

W tej sytuacji, zdaniem SKO, zasadnym było zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, do czasu uchwalenia planu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zwrócił się także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wydanych dnia 14 lutego 2022 r. przez Prezydenta Miasta [...], dokumentów, a mianowicie:

- wypisu i wyrysu ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]" uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r.,

- wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] - I "[...]" uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.,

- mapy ewidencyjnej z dnia 12 listopada 2020 r. obrazującej usytuowanie objętej wnioskiem działki nr [...] obr. [...],

- powiększonego formatu Planszy - Załącznika graficznego nr 55 do Studium wraz ze zmianą wynikającą z Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.

Kwestionowanemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń sprzecznie z zebranym materiałem oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności zaniechanie ustalenia rzeczywistego przeznaczenia terenu inwestycji w Studium, poprzez:

- błędne przyjęcie, że teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w obszarze oznaczonym w Studium jako obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy w rzeczywistości obszar ten został oznaczony w Studium jako "zieleń urządzona" z pominięciem oznaczenia przewidzianego dla obszarów wydzielonych w Studium jako "obszar przestrzeni publicznej;

- zaniechanie zweryfikowania treści części tekstowej Studium odnoszącej się do terenu inwestycji (treść uchwały w spr. Studium + Załącznik nr 96) oraz części graficznej (plansza - Załącznik nr 55) obrazującej ustalenia Studium i granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p., w tym legendy, których prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że teren inwestycji nie został oznaczony w Studium jako obszar przestrzeni publicznej i tym samym nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- bezzasadne stwierdzenie, że oznaczenie w Studium wnioskowanej do zabudowy działki jako "zieleń urządzona" spełnia kryteria uznania tego terenu za "obszar przestrzeni publicznej", w sytuacji gdy zgodnie z rysunkiem obrazującym ustalenia Studium i granice obszarów określanych w Studium zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p. w formie graficznej (Załącznik nr 55 Studium) "obszar przestrzeni publicznej'" stanowi odrębny od określenia "zieleń urządzona" sposób oznaczenia przeznaczenia terenu, co wyklucza możliwość uznania, że teren inwestycji stanowi jednocześnie obszar przestrzeni publicznej,

- pominięcie, że Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przyjęto Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[....]", w którym teren inwestycji (działkę nr [...] obr. [...]) oznaczono jako "tereny nie objęte uchwałą", co potwierdza fakt, że teren ten nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia planu, skoro jednoznacznie pominięto go przy uchwalaniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2015 r.; a w konsekwencji błędne przyjęcie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego;

2) § 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. 2004.118.1233) poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że warunkiem powstania obowiązku sporządzenia mpzp dla terenów zieleni jest jednoznaczne oznaczenie tych obszarów w Studium, jako terenów na których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sposób wyróżniający je od innych obszarów, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

3) art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że "obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia mpzp, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja przedmiotowego przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek taki został ustanowiony wyłącznie dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych" w rozumieniu art. 14 ust. 7 u.p.z.p., co nie dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, odnośnie których zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ustanowiono jedynie wymóg ich odrębnego oznaczenia w Studium;

4) art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego;

5) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz odstąpienie bez nieuzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. braku zawieszania postępowań w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenów oznaczonych w Studium jako "zieleń urządzona";

6) art. 6 k.p.a. poprzez podjęcie przez organy czynności nie znajdujących oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach, a przez to naruszenie zasady praworządności;

7) art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 11 k.p.a., do którego doszło w następstwie niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zaniechanie wskazania i szczegółowego wyjaśnienia przyczyn uzasadniających przyjęcie, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi obszar przestrzeni publicznej i jako taki miałby być objęty obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego;

8) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy postanowienia Organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził naruszenie przepisów uzasadniające konieczność jego uchylenia.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z ww. regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zawieszone postępowanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budynek mieszkalno-usługowy z garażem podziemnym (żłobek w parterze)" na części działki [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] – do czasu uchwalenia planu.

Podstawą zawieszenia postępowania było ustalenie, że objęta wnioskiem część działki zgodnie z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2000 r. wraz ze zmianą Studium uchwaloną uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. położona jest na terenie oznaczonym jako zieleń urządzona.

Zdaniem organów zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. W ich ocenie przedstawiona treść studium uzasadnia stanowisko, że przedmiotową działkę należy traktować, jak "obszar przestrzeni publicznej". Sąd z takim stanowiskiem się nie zgadza.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 6 u.p.z.p., obszarem przestrzeni publicznej jest obszar

o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Za obszar przestrzeni publicznej może więc być uznany teren, który spełnia łącznie dwojakiego rodzaju przesłanki: materialne, związane z jego znaczeniem, położeniem i cechami, oraz, co szczególnie istotne w sprawie, formalne, łączące się z określeniem obszaru w studium. W konsekwencji jeżeli dany teren nie zostanie określony w studium jako obszar przestrzeni publicznej, to takiego obszaru nie stanowi, choćby odznaczał się właściwościami, które by to uzasadniały. Oznacza to zarazem brak obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla tego terenu – tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. II OSK 3979/19, wyroki WSA w Rzeszowie z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 553/21 i z dnia 7 grudnia 2021 roku, sygn. II SA/Rz 1320/21.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w kontrolowanych postanowieniach Sąd zauważa, że jak wynika z pkt X zał. nr 92 do uchwały Rady Miasta [...]

nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. – Obszary dla których sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe na podstawie przepisów szczególnych oraz ze względu na istniejące uwarunkowania – obszary przestrzeni publicznej zostały przedstawione na zał. Nr 50 i nr 55 (Sąd pomija tereny zielone, skwery i ciągi piesze w rejonie ulic: al. [...], al. [...] i ul. [...]). Teren przy ul. [...], na którym zlokalizowana jest działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z powołanym załącznikiem nr 55, znajduje się na obszarze zieleni urządzonej. Wyeksponować trzeba także, że zał. Nr 55 autonomicznie, odrębnie określa obszary przestrzeni publicznej, oznaczając je w innej formule graficznej od obszarów zieleni urządzonej (...), do których zakwalifikowano teren planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy nie jest pewne czy obszar części działki nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] spełnia formalne kryterium definicyjne obszaru przestrzeni publicznej.

Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienia organów obu instancji w tym zakresie nie posiadają stosownego uzasadnienia celem realizacji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wynikających z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Ocenie tej nie przeczy zaś argumentacja skargi, w której wskazano, że SKO wydało nieprawidłowe postanowienie albowiem w sposób nieprawidłowy zakwalifikowało teren przedmiotowej inwestycji jako obszar przestrzeni publicznej, ponieważ w legendzie stanowiącej część integralną do Studium, w sposób nie budzący wątpliwości odrębnie wyznaczono obszary przestrzeni publicznej, a odrębnie obszary zieleni urządzonej/uzupełniająco parkingi: ciągi pieszo-rowerowe, parki dzielnicowe. Taka argumentacja skarżącej jedynie potwierdza istniejące wątpliwości co do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy w odniesieniu do tego czy mamy do czynienia z obszarem przestrzeni publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.z.p. W tym bowiem zakresie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawierają wystarczającego wyjaśnienia, poprzestając jedynie na ustaleniu, że działka inwestycyjna przeznaczona jest – zgodnie z obowiązującymi kierunkami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – pod zieleń urządzoną. A zatem pomimo, że treść Studium bezpośrednio nawiązuje do kwestii "obszarów przestrzeni publicznej", na co też wskazuje w skardze skarżący, organy nie wyjaśniły przedmiotowej sprawy w odniesieniu do treści art. 2 pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 10 ust. 3 i art. 14 ust. 7 u.p.z.p., które w okolicznościach przedmiotowej sprawy także wyznaczają konieczny do wyjaśnienia zakres postępowania wyjaśniającego, co do tego czy planowana inwestycja dotyczy obszaru przestrzeni publicznej. Ewentualna ocena w tym zakresie ma znaczenie w sprawie, ponieważ może mieć wpływ na konieczność zastosowania art. 62 ust. 2 u.p.z.p., jednak to zależy od stosownych ustaleń w sprawie i dokonania merytorycznej oceny. Art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. przewiduje obowiązek sporządzenia planu miejscowego tak dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych", jak i dla obszarów przestrzeni publicznej. Przepis ten rozróżnia aktualnie trzy rodzaje obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: tj. na podstawie przepisów odrębnych sensu stricto, obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości oraz obszary przestrzeni publicznej. Na taką wykładnię wskazują również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 15 października 2013 r., II OSK 1146/12; wyrok z 1 marca 2013 r. II OSK 2071/11; wyrok z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1515/11; z 26 października 2011 r., II OSK 1531/10; z 11 marca 2008 r., II OSK 87/07). Innymi słowy wyznaczone w studium obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Wbrew treści skargi nie ma więc znaczenia, że "przepisy odrębne" nie regulują kwestii związanych z "obszarem przestrzeni publicznej". Na aktualnym etapie postępowania nie tyle ma znaczenie taka czy inna kwalifikacja terenu objętego planowaną inwestycją, lecz czy organy dokonały względem tej kwalifikacji terenu stosownego wyjaśnienia, tak aby można było stwierdzić, że mamy do czynienia, po pierwsze, z obszarem o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, a po drugie, określonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Niewątpliwe omawiane powyżej kwestie mają znaczenie dla oceny, czy ustalenia Studium – a wskazujące w tej sprawie, że mamy do czynienia z obszarem zieleni urządzonej, także w kontekście wskazywanego w skardze wyróżnienia w legendzie, stanowiącej część integralną do Studium, obszarów przestrzeni publicznej – pozwalają w sposób jednoznaczny dokonać kwalifikacji terenu inwestycji jako "obszaru przestrzeni publicznej" (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 10 marca 2022 r., II OSK 341/22, dotyczącym tożsamego zagadnienia pod względem faktycznym i prawnym).

Konsekwentnie - w ocenie Sądu - nie można w sposób pewny przyjąć, że teren działki, której dotyczy wniosek mieści się w zakresie stosowania art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., a więc zobowiązuje do uchwalenia dla niego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim skonfigurowaniu wywodzenie, że w sprawie aktywował się obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. było przedwczesne.

Należy podkreślić, że obszerna i szczegółowa argumentacja zażalenia na postanowienie organu I instancji odnosząca się do treści całego Studium została całkowicie zignorowana przez SKO, z obrazą art. 107 § 3 k.p.a. Tezy zażalenia zostały powtórzone w skardze, z wnioskiem, aby Sąd przeprowadził dowody z dokumentów i samodzielnie je ocenił. Wnioski te są niezasadne. Sąd nie jest władny zastąpić organów administracji w rozstrzyganiu ich spraw. Rolą Sądu jest kontrola legalności działań administracji, a nie jej wyręczanie czy zastępowanie.

Przy ponownym postępowaniu organy stosując się do podanych wyżej wskazówek przeprowadzą postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.