II SA/Rz 1393/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala -

II SA/Rz 1393/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosku P. R. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], Burmistrz Miasta [...] odmówił P. R. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z kolei postanowieniem z dnia 19 maja 2020 r. sygn. II SA/Rz 470/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę P. R. na ww. decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W piśmie z [...] lipca 2020r. P. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.) wniosek o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., Nr [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że organ odmówił stronie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż strona ma przyznaną z ZUS rentę socjalną na stałe. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podkreślił, że wykładnia systemowa, celowa oraz funkcjonalna art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm., dalej: u.ś.r.) wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do renty socjalnej nie w całości, ale do wysokości tej renty. Zatem narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do "emerytury" w wysokości niższej niż to świadczenie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] Burmistrz Miasta [...] po rozpoznaniu ww. wniosku odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. W wyniku wniesionego odwołania, Kolegium decyzją z dnia [...] października 2020r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Kolegium uznało bowiem, że Burmistrz nie był organem właściwym do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. W sprawie zapadła merytoryczna decyzja w II instancji. Zatem właściwy jest organ, który wydał tę decyzję tj. Kolegium.

Po przekazaniu ww. wniosku przez organ I instancji, SKO w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w świetle art. 154 k.p.a. do zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nie nabyła prawa, niezbędne jest spełnienie trzech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą powinien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony, weryfikowana decyzja ma charakter uznaniowy a nie związany. Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych w trybie art. 154 k.p.a. dotyczy decyzji wydawanych wyłącznie w sprawach, w których ustawodawca przyznał organom pewien zakres uznania (swobodę działania).

Kolegium stwierdziło, że decyzja wydana na podstawie art. 17 u.ś.r. w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego nie należy do decyzji uznaniowych. Oznacza to, że z tego powodu nie jest dopuszczalna zmiana lub uchylenie takiej decyzji przez organ w trybie art. 154 k.p.a. W przypadku decyzji orzekającej o świadczeniu pielęgnacyjnym organ nie dysponuje "luzem decyzyjnym" (swobodą w orzekaniu). Przyznanie tego świadczenia możliwe jest wyłącznie po spełnieniu wszystkich wymagań zawartych w art. 17 u.ś.r. a ich niespełnienie skutkuje odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

P. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 154 § 1 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji SKO z 30 stycznia 2020 r. ze względu na uznanie, że ww. przepis może mieć zastosowanie wyłączniedo decyzji uznaniowych, w sytuacji gdy nie ma znaczenia, czy decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, ma charakter decyzji związanej, czy uznaniowej a o zastosowaniu art. 154 § 1 k.p.a. decyduje ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, co w równym stopniu dotyczy decyzji związanych, jak i uznaniowych,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. brak dokonania przez SKO oceny czy za uchyleniem ostatecznej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że do zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, czy decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, ma charakter decyzji związanej, czy uznaniowej. W postępowaniu w trybie ww. przepisu właściwy organ nie dokonuje bowiem kontroli decyzji ostatecznej pod kątem jej zgodności z prawem, a zatem nie orzeka, czy organ, który ją wydał, rozstrzygnął sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa albo nie przekroczył granic przyznanego mu ustawą uznania administracyjnego, a zatem nie bada, czy decyzja jest wadliwa. Ocenia jedynie, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, co w równym stopniu dotyczy decyzji związanych, jak i uznaniowych. Skarżący zakwestionował zasadność stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wykluczono możliwość uchylenia lub zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji związanych. Strona wskazała, że w orzecznictwie NSA prezentowane są również odmienne poglądy, dopuszczające zastosowanie art. 154 i art. 155 k.p.a. również w stosunku do decyzji związanych. W szczególności w wyroku z 20 października 2017 r., II OSK 1457/17 NSA zajął stanowisko kompromisowe stwierdzając, że możliwość zastosowania art 154 § 1 k.p.a. w odniesieniu do decyzji tzw. związanych jest obarczona konkretnymi ograniczeniami, które powinny wynikać bezpośrednio z okoliczności danej sprawy, a ewentualne podjęcie rozstrzygnięcia, w tym pozytywnego dla wnioskodawcy i tak nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa.

Odnosząc się do przyczyn odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na przyznaną mu rentę socjalną strona powołała się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W szeregu orzeczeń sądy administracyjne stanęły bowiem na stanowisku, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby, mające ustalone prawo do emerytury w wysokości niższej niż to świadczenie.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium prawidłowo przyjęło, że w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2020r. na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., choć wyrażony przez organ odwoławczy pogląd o możliwości weryfikacji w trybie ww. przepisu k.p.a. jedynie decyzji uznaniowych budzi pewne zastrzeżenia. Niemniej jednak ostateczne rozstrzygnięcie Kolegium o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej należało ocenić jako prawidłowe.

Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Należy przyznać rację Kolegium, że pogląd wyłączający możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji związanych był prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego, np. w wyrokach z dnia 14 czerwca 2005 r., OSK 1667/04, z dnia 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09, z dnia 8 listopada 2016 r., II OSK 2663/15, a także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., II SA/Wa 1578/16 (wszystkie wyroki powoływane w tym uzasadnieniu zostały opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również w doktrynie (por. W. Wróbel Komentarz do art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex, stan prawny na 1 marca 2018 r., a także H. Knysiak-Molczyk Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex, stan prawny na 1 lipca 2015 r.) prezentowane jest także odmienne stanowisko zgodnie z którym, nie ma znaczenia czy decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, ma charakter decyzji związanej, czy uznaniowej. W zależności bowiem od okoliczności sprawy, tj. w sytuacji ujawnienia się wad decyzji objętych wnioskiem o uchylenie lub zmianę, złożonym w trybie art. 154 § 1 k.p.a., niezależnie czy przedmiotem wniosku jest decyzja "związana", czy "uznaniowa" - możliwym jest zastosowanie art. 154 § 1 k.p.a. i uchylenie decyzji objętej wnioskiem złożonym w ww. nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego. Jednak możliwość zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. w odniesieniu do decyzji tzw. związanych jest obarczona konkretnymi ograniczeniami, które powinny wynikać bezpośrednio z okoliczności danej sprawy, a ewentualne podjęcie rozstrzygnięcia, w tym pozytywnego dla wnioskodawcy i tak nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., II OSK 2407/16, LEX nr 2409689). W pierwszej kolejności należy wykluczyć możliwość konkurencji nadzwyczajnych trybów eliminacji decyzji ostatecznych. Gdy decyzja dotknięta jest ciężkimi wadami, można stwierdzić jej nieważność, a gdy określone wady dotyczą postępowania, można zweryfikować decyzję ostateczną w postępowaniu wznowieniowym, gdy decyzję wydano na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją można wznowić postępowanie (art. 145 a § 1 kpa). Gdy nie zachodzą przesłanki do weryfikacji rozstrzygnięcia w trybie stwierdzenie nieważności decyzji, ani wznowienia postępowania, ocena wadliwości decyzji może być dokonana w ramach postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie art. 154 lub 155 K.p.a.

Zasadność poglądu o niestosowaniu nadzwyczajnych trybów z art. 154 i art. 155 k.p.a. w stosunku do decyzji związanych ma miejsce wówczas, gdy decyzja o charakterze związanym wydana w postępowaniu zwykłym podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem. Wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a. mogłoby prowadzić do naruszenia prawa, co byłoby niedopuszczalne. Stąd też możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji związanej zależy od konkretnego przypadku i wymaga rozważenia, czy decyzja związana wydana została zgodnie z prawem, a tym samym, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki NSA: z dnia 27 kwietnia 2020r., I OSK 87/19, z dnia 19 października 2012 r., II OSK 1153/11, z dnia 12 lutego 2014 r., II OSK 1932/13). Ponadto należy również wskazać, że orzecznictwo NSA dopuszcza możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji uznaniowych lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem (tak wyrok NSA z 26 października 2018r., I OSK 205/17).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Kolegium, orzekając w sprawie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego nie dysponowało możliwością wyboru sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ustalenie, że skarżącemu przyznano rentę socjalną na stałe oznaczało, że stosunku do strony zachodzi negatywna przesłanka, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., wyłączająca możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W tej sytuacji organ, orzekając w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był związany bezwzględnie obowiązującą normą prawną, która w tego rodzaju sytuacji wyklucza możliwość przyznania wnioskowanego wsparcia. W związku z tym, skoro organ nie miał możliwości wyboru rozstrzygnięcia i był zobligowany do wydania decyzji o określonej treści, w tym przypadku odmowy przyznania świadczenia – to nie miał również możliwości, aby z uwagi na interes społeczny lub interes strony w trybie art. 154 k.p.a. zmienić lub uchylić decyzję ostateczną. Aby zastosować art. 154 k.p.a. organ musi w stosunku do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym dysponować pewną swobodą decyzyjną, nawet jeżeli samo rozstrzygnięcie nie jest wydawane w ramach uznania administracyjnego. W analizowanej sprawie organ nie miał natomiast możliwości wyboru konsekwencji prawnej zaistniałego stanu faktycznego.

Należy wskazać, że w przypadku kolizji renty socjalnej z świadczeniem pielęgnacyjnym nie zachodzi możliwość zastosowania wykładni, wypracowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącej sposobu, w jaki należy rozstrzygać sprawy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dla osób, którym przysługuje jedno ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., tj. m.in. renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, czy też emerytury. Jest to spowodowane szczególnym charakterem renty socjalnej na tle pozostałych świadczeń, wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1455 z późn. zm.), renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu.

Jak stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymieniony w pkt 1-4 tego przepisu - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Zatem celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć lub z której musi zrezygnować osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. Z powyższych uwag wynika zatem, że świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane osobom, które nie mogą podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub które są zmuszone do rezygnacji z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) ze względu na konieczność osobistego sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Świadczenie to jest zatem skierowane do osób zdolnych i gotowych do wykonywania pracy zarobkowej, które dobrowolnie nie podejmują tego rodzaju pracy lub z niej rezygnują w celu wykonywania czynności związanych z opieką nad osobą wymagającą opieki. Jest to świadczenie rekompensujące brak możliwości uzyskiwania dochodu z pracy zarobkowej w związku z niepodjęciem lub rezygnacją z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W związku z tak wyznaczonymi celami i funkcjami świadczenia pielęgnacyjnego racjonalne i uzasadnione systemowo oraz funkcjonalnie jest wyłączenie z katalogu podmiotów uprawnionych do nabycia prawa do tego świadczenia osób, które nie są zdolne i gotowe do podjęcia lub kontynuowania pracy zarobkowej ze względu na całkowitą niezdolność do pracy oraz które uzyskują w związku z tym świadczenia o charakterze rentowym. Nie ma zatem wątpliwości, że zgodne z systemowymi relacjami wewnątrz porządku prawnego oraz celami i funkcjami świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty socjalnej było włączenie do katalogu podmiotów, które nie mogą nabyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, osób, które mają ustalone prawo do renty socjalnej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej, renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18. roku życia, w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25. roku życia lub w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Jeśli zatem osoby, które spełniają warunki nabycia prawa do renty socjalnej, nie były od początku i nie są nadal (na stałe lub okresowo) zdolne do podjęcia pracy zarobkowej, ze względu na powstałą w dzieciństwie lub przed podjęciem pierwszej aktywności zawodowej całkowitą niezdolność do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, to tym samym zasadnicza przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w postaci niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie może zostać spełniona. Skoro więc osoby mające ustalone prawo do renty socjalnej nie są zdolne do podjęcia pracy zarobkowej, to odpada zasadnicza racja przyznania im świadczenia pielęgnacyjnego za brak podjęcia pracy zarobkowej, nawet jeśli osobiście opiekują się niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., I OSK 1124/18).

Niewątpliwie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżącemu na mocy decyzji ZUS z [...] października 2003r. przyznano na stałe rentę socjalną z uwagi na fakt, że jest całkowicie niezdolny do pracy. Jak wynika natomiast z orzeczenia Lekarza orzecznika z [...] grudnia 1998r., niezdolność ta powstała przed 16 rokiem życia na trwale. W związku z powyższym należało uznać, że skarżący nie spełnia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, polegającej na rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. W takim przypadku przyznanie renty socjalnej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wyklucza na mocy art. 17 ust. 1 w zw. z ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższym, wyrażone w decyzji Kolegium z [...] stycznia 2020r. stanowisko o braku możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na przysługująca skarżącemu rentę socjalną – należało ocenić jak prawidłowe. Z tego powodu nie zachodziła możliwość weryfikacji ww. decyzji Kolegium na podstawie art. 154 k.p.a., gdyż jej uchylenie lub zmiana na podstawie ww. przepisu doprowadziłoby do stanu naruszenia prawa. Zastosowanie zatem art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji SKO z [...] stycznia 2020r. nie było możliwe, gdyż decyzja ta została wydana zgodnie z prawem.

Zaskarżoną decyzję Kolegium o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2020r. należało więc ocenić jako prawidłową.

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.