II SA/Rz 1358/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr SKO.415.102.1832.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala –

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 30 sierpnia 2022 r. nr SKO.415.102.1832.2022 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Organ I instancji", "Burmistrz") z 30 czerwca 2022 r. nr GNP.6730.136.2019 o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczo-garażowym na części działki nr ew.: [...] położonej w miejscowości B., gm. [....].

W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503; dalej: "u.p.z.p.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

Wnioskiem z 5 lipca 2019 r. M.Ż. (dalej: "Skarżący") zwrócił się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczo - garażowym na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gmina [...].

Następnie Burmistrz nałożył na Skarżącego obowiązek przedłożenia karty informacyjnej Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [....] Wydziałowi [...] w [...], uznając, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Nature 2000.

W związku z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] nakładającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedsięwzięcia objętego niniejszym wnioskiem, Skarżący zwrócił się z prośbą do Organu I instancji o udzielenie informacji dotyczącej projektowanej zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej w sąsiedztwie działki nr ew. [...]. W odpowiedzi na pismo, Burmistrz poinformował Skarżącego że w bezpośrednim sąsiedztwie ww. działki nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych i rekreacyjnych.

W dalszej kolejności Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] przekazał Organowi I instancji Raport o oddziaływaniu na obszar Natura 2000 sporządzony dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Następnie Skarżący przedłożył Burmistrzowi postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Burmistrz decyzją z 30 czerwca 2022 r. nr GNP.6730.136.2019 odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu Organ I instancji wyjaśnił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w zapisie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy [...] (uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]) nie został określony obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji. Teren inwestycji leży: w granicach Parku Krajobrazowego [...] funkcjonującego na mocy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] (Dz.U. Woj. P. z 2013 r., poz. [...] z późn. zm.). Na jego terenie obowiązuje plan ochrony parku ustanowiony rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...] (Dz.U. Woj. Podk. Nr [...], poz. [...]), w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 o nazwie [...] zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz.U. Nr 25, poz. 133 z późn. zm.) oraz w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] i podlega przepisom obowiązującym na tych terenach.

Burmistrz wskazał, że po dokonaniu analizy całości zgromadzonej dokumentacji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") stwierdził, że przedłożony raport zawiera liczne błędy metodyczne przy wykonanej inwentaryzacji, przy identyfikacji możliwych oddziaływań, przy nadawaniu im rangi oraz oceny oddziaływań skumulowanych. Przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza nie została dokonana w sposób pozwalający na pełną waloryzację przyrodniczą tego terenu. Przedłożony raport i jego uzupełnienie nie udowadnia braku znaczącego negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na obszar specjalnej ochrony ptaków [...] oraz duże drapieżniki stanowiące przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla [...]. Będący w posiadaniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] materiał dowodowy nie pozostaje spójny z ustaleniami raportu wskazuje, że występuje ryzyko znacząco negatywnego oddziaływania, a raport tego ryzyka nie wykluczył. Wobec powyższego Organ I instancji uznał, że negatywne oddziaływanie może wystąpić. Jest to bezpośrednio powiązane z faktem, że do udzielenia zezwolenia na realizację danego przedsięwzięcia niezbędne jest uzyskanie pewności, że nie będzie ono znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W przypadku braku możliwości weryfikacji oddziaływania, wątpliwości stanowią przesłankę do odmowy zezwolenia na realizację przedsięwzięcia.

Mając na uwadze powyższe, Organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi. Ponadto zgodnie z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odmawiającym uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, brak właściwej oceny skutków przedsięwzięcia z punktu widzenia obszaru Natura 2000, stanowi naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U z 2021 r. poz. 1098 z późn. zm.; dalej: "u.o.p.").

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

– art. 98 ust. 3, art. 100 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029; dalej: "ustawa środowiskowa") w zw. z art. 61 § 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że wystąpiły przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane prawem, w tym przedłożono kompletny, rzetelny i spójny raport oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, który pozytywnie opiniował planowane przedsięwzięcie;

– art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady równego traktowania przez organy administracji publicznej polegające na tym, że dla planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce sąsiadującej z terem planowanej przez Skarżącego inwestycji, RDOŚ w postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000, a w tym samym stanie faktycznym i prawnym nie tylko nałożył na Skarżącego obowiązek oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, ale pomimo pozytywnej oceny zawartej w raporcie, ostatecznie odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia.

– art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w całości materiału dowodowego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], brak przeprowadzenia dowodów w toku postępowania administracyjnego, w tym wykonania konkretnych ekspertyz, dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność ustalenia czy wykonany na zlecenie odwołującego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest wykonany rzetelnie i wnioski z niego płynące są prawidłowe.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność ustalenia, czy wykonany na zlecenie Skarżącego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest wykonany rzetelnie i wnioski z niego płynące są prawidłowe.

W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie opisaną na wstępie decyzją z 30 sierpnia 2022 r. nr SKO.415.102.1832.2022 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

SKO wyjaśniło, że na gruncie przedmiotowej sprawy po analizie przedłożonego przez Skarżącego raportu (oraz jego uzupełnienia) o oddziaływaniu na obszar Natura 2000 przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w miejscowości B., gmina [...], RDOŚ w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji ww. przedsięwzięcia. W rezultacie w oparciu o to postanowienie RDOŚ, Burmistrz odmówił Skarżącemu ustalenia warunków zabudowy. Natomiast w ocenie Kolegium złożone przez Skarżącego odwołanie w swej treści zawiera zarzuty odnoszące się do odmownego postanowienia RDOŚ, jednak w oparciu o stanowisko prezentowane w orzecznictwie SKO uznało, że w ramach postępowania odwoławczego powinno odnieść się do postawionych przez Skarżącego zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ, przy czym nie jest ono uprawnione do jego uchylenia, gdyż brak jest podstawy prawnej, która pozwalałaby Kolegium na uchylenie postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym.

Przechodząc do oceny postanowienia RDOŚ, Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja planowana jest na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] oraz w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru mającego znaczenie dla [...]. Teren planowanej inwestycji znajduje się także w obrębie głównego korytarza ekologicznego [...] oraz w korytarzu lokalnym wyznaczonym w ramach projektu Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju i Promocji [...] pod nazwą: "Ochrona ostoi karpackiej fauny puszczańskiej - korytarze migracyjne" (realizowanym w latach 2012-2016), jednak okoliczności te nie były kwestionowane przez Skarżącego.

SKO wyjaśniło, że zdaniem RDOŚ przedłożony w ramach prowadzonego przez niego postępowania raport opierał się na błędnych założeniach metodologicznych i w związku z powyższym nie może stanowić podstawy do uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że:

1. Wątpliwości budzi sposób przeprowadzenia inwentaryzacji ptaków szponiastych, w szczególności orlika krzykliwego jako gatunku, na który w opinii RDOŚ przedmiotowa inwestycja może wpłynąć w sposób znacząco negatywny. Zaznaczono, że główną i powszechnie przyjętą metodyką obserwacji ptaków szponiastych są obserwacje z punktu, tymczasem autorzy raportu zaniechali tego rodzaju obserwacji, stosując metodę obserwacji na transektach, co w ocenie RDOŚ należy uznać za poważny błąd metodologiczny mogący rzutować na otrzymane wyniki.

2. W raporcie brak zapisów dotyczących inwentaryzacji sów, są natomiast lakoniczne zapisy dotyczące inwentaryzacji "innych gatunków ptaków szponiastych. Dodatkowo w ocenie RDOŚ terminy przeprowadzenia inwentaryzacji derkacza nie mogły dostarczyć wiarygodnych wyników dotyczących faktycznego wykorzystania terenu inwestycji oraz jego sąsiedztwa przez ten gatunek.

3. Planowane przedsięwzięcie w zaproponowanej lokalizacji może negatywnie wpłynąć na duże ssaki drapieżne, w szczególności wilka i niedźwiedzia (wg danych Stowarzyszenia [...] obecność niedźwiedzia (tropy) odnotowana został w odległości ok 1 km i 1,3 km od miejsca inwestycji, natomiast wpływ planowanej inwestycji na duże drapieżniki wydaje się być bagatelizowany przez autorów raportu.

4. W przedłożonym raporcie kwestia oddziaływań skumulowanych została uznana za mało istotną podczas gdy realizacja inwestycji będzie bez wątpienia przyczynkiem do dalszej zabudowy omawianego terenu.

W ocenie Kolegium podniesione przez Skarżącego w odwołaniu zarzuty nie mogą stanowić podstawy do podważenia postanowienia RDOŚ ocenianego w ramach postępowania odwoławczego od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdyż Kolegium nie ma uprawnień do kontroli ani weryfikacji kwestii merytorycznych leżących u podstaw postanowienia RDOŚ, tym samym nie może oceniać m.in. jakie są powszechne praktyki obserwacji danych gatunków zwierząt, czy też która metodyka obserwacji jest bardziej odpowiednia dla danego gatunku ptaków. W ocenie SKO takie okoliczności wykraczają poza jego kompetencje oraz poza ramy głównego postępowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w złożonym odwołaniu Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 i art. 100 ustawy środowiskowej w zw. z art. 61 § 1 pkt 5 u.p.z.p. powołuje się na wysokie kwalifikacje autorów raportu zauważając, że żaden akt prawny nie zawiera opisu metodologii, które miałyby zostać przyjęte przez autorów raportu oddziaływania na obszar Natura 2000, a dodatkowo zarzuca, że RDOŚ wskazuje na konieczność dokonania inwentaryzacji przy użyciu naukowych metod badawczych, nie precyzując jednak o jakie konkretnie metody badawcze chodzi. W odwołaniu wskazano również, że RDOŚ podpiera się często nieaktualnymi danymi podczas gdy faktem jest, że po roku 2018 nie inwentaryzowano orlika krzykliwego w podanej lokalizacji i nie potwierdzono obecności tego gatunku w trakcie prowadzonych w latach 2020-2021 obserwacji do przedmiotowego raportu. Odnosząc się do powyższego zarzutu Kolegium wskazało, że nie ma kompetencji do oceny kwalifikacji i profesjonalizmu autorów sporządzonego raportu oddziaływania planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, ani też nie może merytorycznie ocenić prawidłowości zastosowanej metody inwentaryzacji orlika krzykliwego, jednak nie może zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby RDOŚ opierał się na nieaktualnych danych oraz że w podanej lokalizacji od 2018 r. nie inwentaryzowano orlika krzykliwego i nie potwierdzono jego obecności w trakcie obserwacji prowadzonych do przedmiotowego raportu. W postanowieniu RDOŚ wskazano, że rewir lęgowy orlika krzykliwego z wyznaczoną w 2016 r. przez RDOŚ w [...] strefą ochrony znajduje się w odległości ok. 2,5 km na zachód od miejsca inwestycji, a kolejny rewir lęgowy tego gatunku znajduje się w sąsiadującym z terenem inwestycji kompleksie leśnym (oznaki niepokoju sugerujące bliskość gniazda lub piskląt stwierdzono w odległości ok 600 m od miejsca inwestycji, zaś gniazdo z pisklęciem w odległości ok. 1 km od temu inwestycji). Dodatkowo fakt, że sami autorzy raportu podają, iż obserwacji tego gatunku dokonali 20 czerwca 2020 r. oraz 2 sierpnia 2020 r. w odległości 500 i 600 m od terenu planowanej inwestycji pozwala na dokonanie ustalenia, że w bliskiej odległości od terenu inwestycji można stwierdzić obecność orlika o krzykliwego. Uwzględniając przy tym powoływane w postanowieniu RDOŚ badania, zgodnie z którymi samice orlików krzykliwych najintensywniej eksplorują powierzchnię do 1 km od gniazda, natomiast samce do 3 km od gniazda, Kolegium uznało za uzasadnione wątpliwości RDOŚ, co do stanowczego stwierdzenia w raporcie, że " z całą pewnością miejsca stwierdzeń tego gatunku (na obszarze objętym inwentaryzacją) były położne na granicy żerowisk tego gatunku".

Odnosząc się do drugiego zarzutu odwołania, SKO wyjaśniło, że RDOŚ w postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000, a w rozpatrywanym przypadku w tym samym stanie faktycznym i prawnym nie tylko nałożył obowiązek oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, ale również dokonał negatywnego uzgodnienia. W ocenie Kolegium zarzut ten nie jest usprawiedliwiony z tego powodu, że wskazane postanowienie dotyczy działek o nr ewid. [...] i [...] (zjazd). Nie można więc w tej sytuacji mówić o tym samym stanie faktycznym spraw. Ponadto RDOŚ w swym postanowieniu odniósł się do powyższej zabudowy uznając, że istniejący w odległości ok 100 m od działki (w przeciwnej skrajnej części 1,5 ha enklawy użytków zielonych) budynek mieszkalny oraz istnienie drogi (użytkowanej do celów związanych z gospodarką leśną) oraz składu drewna nie stanowi czynnika wykluczającego wykorzystanie pozostałej części przedmiotowego terenu przez gatunki chronione, w tym także przez ptaki szponiaste jako terenu żerowiskowego. RDOŚ stanął jednak na stanowisku, że dalsza zabudowa tego terenu może spowodować, że zostanie on na stałe i całkowicie wyeliminowany, nawet jako suboptymalne siedlisko gatunków. W ocenie SKO nie można nie zauważyć, że położenie działki objętej przedmiotowym postępowaniem jest odmienne od działek, których dotyczy postanowienie RDOŚ z 2015 r. Działka, której dotyczy przedmiotowe postępowanie obejmuje najbardziej wysuniętą na północ część sporej polany i otoczona jest lasem od strony północnej, wschodniej, a także częściowo zachodniej. Tymczasem w postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. wskazano, że planowana inwestycja z uwagi na położenie w południowym narożniku obszaru łąkowego i w najbliższej z możliwych odległości do istniejącego już budynku mieszkalnego na dz. nr ew. [...] (w odległości ok. 160 metrów), w bezpośrednim sąsiedztwie utwardzonej drogi spowoduje jego fragmentację w najmniejszym z możliwych sposobów. pozostawienie pozostałej powierzchni działki w dotychczasowym użytkowaniu przyczyni się do zachowania łąkowego charakteru obszaru i zminimalizuje presję na biotyczną część środowiska przyrodniczego. Zgodnie z oświadczeniem inwestora zawartym w protokole z oględzin terenowych działki [...], sąsiednie działki [...] stanowiące większość powierzchni łąkowej analizowanej bezleśnej enklawy są jego własnością i są corocznie koszone. Inwestor zobowiązał się do utrzymania ich w dotychczasowym sposobie użytkowania, co jest gwarantem zachowania dotychczasowych walorów przyrodniczych analizowanego terenu.

Odnosząc się do ostatniego podniesionego zarzutu, SKO wyjaśniło, że instytucja współdziałania polega na włączeniu określonego organu w proces rozpatrywania indywidualnej sprawy ze względu na potrzebę uzgodnienia projektowanego rozstrzygnięcia z uwagi na jego szczególny charakter, co wymaga np. włączenia w proces orzekania wyspecjalizowanego organu administracji. Wobec powyższego trudno jest zarzucać, że RDOŚ jako organ specjalizujący się w zagadnieniach związanych z ochroną przyrody powinien korzystać mimo to z dowodu z opinii biegłych w sytuacji, gdy uznaje, że nie jest to celowe.

Wobec powyższego Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w szczególności nie został spełniony warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M.Ż. zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 98 ust. 3, art. 100 ustawy środowiskowej w zw. z art. 61 § 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji Burmistrza w wyniku przyjęcia, że wystąpiły przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mimo, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane prawem, w tym przedłożono kompletny, rzetelny i spójny raport oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, który pozytywnie opiniował planowane przedsięwzięcie;

2. art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w całości materiału dowodowego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], brak przeprowadzenia dowodów w toku postępowania administracyjnego, w tym wykonania konkretnych ekspertyz, dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność ustalenia czy wykonany na zlecenie odwołującego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest wykonany rzetelnie i wnioski z niego płynące są prawidłowe.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z 30 czerwca 2022 r., a także o uchylenie postanowienia RDOŚ w [...] z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] i zasądzenie na jego rzecz od Organu zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w jego ocenie w toku postępowania odwoławczego, zasadniczym zagadnieniem było ustalenie, czy inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Zdaniem Skarżącego przepisy prawa nie wyłączają całkowicie możliwości zagospodarowania terenów obszaru Natura 2000, a jedynie mają na celu eliminowanie tych, które mogą mieć dla niego znacząco negatywny wpływ. Szczegółową analizę inwestycji i jej wpływu na przedmiotowy obszar zawiera przedłożony przez Skarżącego raport, który nie stwarzał podstaw do odmowy przez RDOŚ uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w oparciu o art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej gdyż jego wnioski są jednoznaczne, tj. że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Natomiast Organ odwoławczy bezkrytycznie uznał, że zaistniały podstawy do wydania przez RDOŚ postanowienia odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, mimo, że nie przeprowadzono żadnych dowodów wykazujących rzekome błędy raportu.

Skarżący podniósł, że raport oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 zawiera pełen zakres opisany w postanowieniu RDOŚ z [...] lutego 2020 r. nr [...] i jest sporządzony rzetelnie, z uwzględnieniem najnowszej wiedzy w zakresie ochrony przyrody. W treści postanowienia z [...] kwietnia 2022 r. RDOŚ wielokrotnie stwierdza, że raport opiera się na błędnych założeniach metodologicznych i z tego powodu nie może on stanowić podstawy do uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jednak żaden akt prawny nie zawiera opisu przyjętych metodologii, które miałyby zostać przyjęte przez autorów raportu o oddziaływaniu na obszar Natura 2000, nadto organy ochrony środowiska (tj. RDOŚ i GDOŚ) nigdy nie wydały żadnych wytycznych w tym zakresie. W związku z powyższym to do autorów raportu - jako profesjonalistów - należał dobór odpowiednich naukowych metodologii. Skoro brak jest jednoznacznie przyjętych metodologii prowadzenia obserwacji np. ptaków czy też ssaków, to w istocie RDOŚ może zakwestionować każdą przyjętą przez autorów raportu metodologię, kierując się przy tym zbyt daleko idącą dowolnością, a to w niniejszej sprawie doprowadziło do wydawania błędnego postanowienia odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

W ocenie Skarżącego RDOŚ twierdząc, że raport jest niekompletny i opiera się na błędnych założeniach metodycznych, nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego na poparcie tych twierdzeń. Natomiast uzasadniając odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia uzasadniając motywy swego postanowienia uchybił treści art. 7 k.p.a. Zdaniem Skarżącego zestawienie informacji, zarówno wskazujących na negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, skalę takiego oddziaływania jak i brak takiego oddziaływania, może dopiero prowadzić do przekonywującego wniosku, czy może zachodzić w tym przypadku znacząco negatywne oddziaływanie na taki obszar.

SKO w Krośnie wydając zaskarżoną decyzję, nie dopatrzyło się zaniechania przez RDOŚ przeprowadzenia postępowania dowodowego, a uznało, że ogólnikowe stwierdzenia zawarte w postanowieniu RDOŚ są wystarczające do podważenia wartości merytorycznej raportu.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została przez Sąd oddalona bowiem okazała się niezasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie wydana w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, w ramach której przewidziano: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczo-garażowym na części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości B. Organy obu instancji odmawiając wydania na rzecz wnioskodawcy – M.Ż. – decyzji pozytywnej oparły swe rozstrzygnięcia na treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") z [...] kwietnia 2022 r., Nr [...].

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. wówczas gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi ochrony przyrody. SKO podobnie jak Organ pierwszej instancji uznało, że w niniejszej sprawie decyzja pozytywna dla wnioskodawcy byłaby sprzeczna z art. 33 ust. 1 u.o.p. Przepis ten zabrania, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy [...] uchwała Rady Miejskiej z [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] teren działki jest w większej części oznaczony symbolem "R1- tereny rolne" w małej części symbolem "ZR1"- tereny zieleni nieurządzonej i użytków rolnych. Ponadto całość nieruchomości oznaczona jest jako lokalne korytarze migracyjne.

Nie kwestionuje się, że przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji w granicach Parku Krajobrazowego [...] funkcjonującego na mocy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] października 2013 r., w sprawie Parku Krajobrazowego [...] ( Dz.Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...] ze zm.), na którego terenie obowiązuje plan ochrony parku ustanowiony rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z [...] czerwca 2005 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...] ( Dz. Urz. Woj. Pod Nr [...], poz. [...]), w obszarze specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 o nazwie [...] zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków ( Dz.U. Nr 25, poz. 133 ze zm.) oraz w granicach obszaru mającego znaczenie dla [...].

Z tej przyczyny w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy rozdziału 5 Działu V ustawy środowiskowej. Otóż w myśl art. 98 ust. 1 tej ustawy organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Na mocy postanowienia z [...] lutego 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000.

Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko RDOŚ postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., Nr [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, co w ostatecznym rezultacie przełożyło się na końcowy wynik postępowania w sprawie warunków zabudowy. Postanowienie to wydano na podstawie art. 98 ust. 1, 3, 7 8 i art. 99 ustawy środowiskowej i art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.; dalej: "u.o.p.").

Aktualnie nie budzi wątpliwości wykładnia nakazująca objęcie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kontrolą przez organ odwoławczy. Dlatego też Sąd stosując art. 135 p.p.s.a. powinien oceniać legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się w/w organy uzasadniając odmowę ustalenia warunków zabudowy. Do tego wniosku przekonuje WSA także regulacja art. 100 ustawy środowiskowej, która stanowi wyraźnie, iż postanowienie oparte o art. 98 ust. 1 tej ustawy, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy, czyli m.in. decyzji o warunkach zabudowy obejmującej przedsięwzięcie lokalizowane na obszarze Natura 2000.

Z treści art. 98 ustawy środowiskowej wynika, że organ wydaje negatywne postanowienie uzgodnieniowe jeżeli dojdzie do wniosku, że przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar.

W ocenie Sądu dokonana przez RDOŚ analiza dowiodła ryzyka powstania niebezpieczeństwa, co w istocie musiało prowadzić do wydania decyzji odmownej w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W sposób pewny wskazała na wysoki stopień prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków planowanej inwestycji na obszary chronione znajdujące się w jej zasięgu. Do takich wniosków organ środowiskowy doszedł na podstawie materiałów sporządzonych podczas inwentaryzacji dokonanej przy zastosowaniu zalecanych dla danych gatunków metod badawczych a także we wskazanym w nich okresach.

Powyższej oceny nie zmienia przedłożony przez inwestora raport.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego "Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz" Pressom sp. z o.o. Wrocław 2009 s. 179 uw. 2). We wspomnianym wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. IV SA/Po 1214/13 WSA w Poznaniu trafnie wskazał, że raport sporządzany przez inwestora wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a.

Raport nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a jedynie ma status dokumentu prywatnego będącego ekspertyzą rzeczoznawcy, będący w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez daną stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński w: "k.p.c. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 712 uw. 15, s. 758 uw. 18).

W postanowieniu, RDOŚ zakwestionował ustalenia przedłożonego przez inwestora raportu wskazując, że oparto się w nim na błędnych założeniach metodologicznych.

W opozycji do ustaleń raportu dotyczących braku zagrożenia dla występującego na obszarze analizowanym orlika krzykliwego i występowania tego gatunku na granicy żerowisk stwierdził, że działka inwestycyjna i teren w zasięgu oddziaływania inwestycji może stanowić nie brzeżną część areału ale centralną.

Do takich wniosków organ doszedł na podstawie metody obserwacji przyjętej dla ptaków szponiastych tj. tzw. obserwacji z punktu. Wyjaśnił, że w przypadku orlika krzykliwego techniki kontroli terenowej zakładają wykonanie 2 kontroli terenowych w terminie 20 kwietnia – 5 maja oraz 15 - 20 lipca w okresie najwyższej aktywności w terytoriach lęgowych, przy 2-godzinnych obserwacjach z punktu w godzinach przedpołudniowych. Tymczasem jak wynika z raportu, jak również wyjaśnień do niego autorzy raportu dokonali obserwacji w obszarze ok. 3 km od miejsca planowanej inwestycji, jak również w odległości 500 i 600 m od planowanej inwestycji w dniach 20 czerwca 2020 r. i 2 sierpnia 2020 r.

Organ wyjaśnił, że rewir lęgowy orlika krzykliwego z wyznaczoną w 2016 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] strefą ochronną, znajduje się w odległości około 2,5 km na zachód od miejsca inwestycji ( w rejonie miejscowości H.). Kolejny rewir lęgowy tego gatunku ( dane [...] ) znajduje się w sąsiadującym z inwestycją kompleksie leśnym o czym świadczą oznaki niepokoju ptaków w odległości około 600 km, gniazdo z pisklęciem stwierdzono w odległości około 1 km. Dalej Organ wskazał, że badania orlików krzykliwych z wykorzystaniem telemetrii dowodzą, że samice najintensywniej eksplorują powierzchnię do 1 km od gniazda, samce do 3 km, co wskazuje na to, że działka inwestycyjna i teren wokół stanowi centralną część areału żerowiskowego, a nie brzegowego, jak przyjęli autorzy raportu. Dodatkowo Organ zakwestionował przyjętą rzez autorów raportu metodologię badania, a także czas badania.

Wytknięto, że raport w ogóle pomija kwestię występowania na powyższym terenie derkacza jak również sów. W odniesieniu do derkacza organ stwierdził jego występowanie w odległości około 400 m od działki przeznaczonej pod inwestycję.

Stwierdził, że najbardziej wiarygodne wyniki dotyczące tego gatunku osiąga się dokonując kontroli na przełomie maja i czerwca oraz końca czerwca w godzinach nocnych 22-4, podczas gdy autorzy raportu przedstawili wyniki kontroli z: 9, 17 maja 2021 r. przeprowadzonych w godzinach 16-20, 14-21.

Wobec powyższego zgodzić należy się z Organem środowiskowym, jak również Organami orzekającymi w sprawie, że pominięcie badania z punktów obserwacyjnych, jak też nieodpowiednie terminy badania dało niewłaściwy obraz w zakresie inwentaryzacji ptaków szponiastych, nie tylko orlika krzykliwego, ale również derkacza.

Nie można zatem dać wiary ustaleniom raportu, które odbiegają od znajdujących się w zasobie organu danych literaturowych, szczegółowo opisanych w postanowieniu uzgodnieniowym. Jeśli wziąć dodatkowo pod uwagę przedstawione przez Organ środowiskowy zagrożenia związane z interwencją w analizowany obszar, to nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że inwestycja niekorzystnie wpłynie na integralność tego terenu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

Przekonujące, bo oparte na specjalistycznych, zawierających fachową wiedzę materiałach są uwagi RDOŚ, który wyjaśnił jak fragmentacja siedlisk związana z nowo powstałą zabudową wpływa na populacje dziko żyjących w tym terenie zwierząt, w tym nie tylko wyżej opisanych ptaków, ale również wilków czy niedźwiedzi.

Duży nacisk Organ położył na kwestię związaną z jakimkolwiek ograniczeniem areału na jakim te zwierzęta występują. Wskazał, że utrata areału łowieckiego zarówno w buforze jedno, jak i 3- kilometrowym przekłada się na obniżenie zdolności reprodukcyjnych populacji. Podkreślił, że orliki krzykliwe nie polują wewnątrz drzewostanu ale korzystają ze ścian lasu jako czatowni. Eliminowanie nawet niewielkich powierzchni w związku z ich zabudową może wywołać wewnątrzgatunkowe interakcje, wynikające z poszukiwania alternatywnych suboptymalnych żerowisk. Organ nie miał wątpliwości co do tego, że wprowadzenie planowanej zabudowy spowoduje utratę wartości żerowiska. Z jednej strony obecność ludzi, która działa odstraszająco, z drugiej zaś przekształcenia w siedliskach poprzez uproszczenie struktury użytkowania krajobrazu wprowadzenie monokultur upraw na dużych powierzchniach, zanik miedz, zadrzewień śródpolnych stanowi największe zagrożenie dla orlika krzykliwego, trzmielojada i innych ptaków związanych z krajobrazem rolniczym.

Podobne uwagi Organ zamieścił w odniesieniu do występujących na tym terenie ssaków drapieżnych: wilków i niedźwiedzi. Wyjaśnił, że planowana zabudowa prowadzi do fragmentacji siedlisk, poprzez chaotyczną, rozproszoną zabudowę, podczas gdy dla ich zachowania istotne jest ograniczenie rozproszonej zabudowy, zachowując jak największą niezabudowaną przestrzeń. Z uwagi zaś na to, że powierzchnia siedlisk niedźwiedzi jest bardzo ograniczona należy wyjątkowo rygorystycznie podchodzić do ograniczania zabudowy w oddalonych i niezurbanizowanych miejscach.

Wnioski Organu są jak najbardziej logiczne, rzetelne i fachowe.

Analiza obszaru inwestycyjnego działki i okolic wskazuje na to, że działka inwestycyjna objęta jest użytkiem ŁIV oraz Lzr-ŁIV, położona jest w północnej części 1,5 hektarowej enklawy użytków zielonych ograniczonej ze wszystkich stron terenami zalesionymi lub zadrzewieniami. Dojazd od działki realizowany jest poprzez drogę gminną o nawierzchni utwardzonej (droga żwirowa). Działka ma kształt prostokąta o niewielkiej deniwelacji terenowej, wraz z działkami położonymi na południe stanowi jeden rozległy kompleks łąk. W pobliżu działki inwestycyjnej w odległości około 100 m ( w przeciwnej skrajnej części 1,5 ha enklawy użytków zielonych) znajduje się budynek mieszkalny oraz droga przeznaczona do celów związanych z gospodarką leśną oraz składu drewna. W odległości 160 m na działce nr ewid. [...] znajduje się budynek mieszkalny. W odległości 330 m od inwestycji znajduje się kolejny pojedynczy budynek mieszkalny. Zwarta zabudowa znajduje się w odległości około 1,6 km w miejscowości B., w kierunku południowo -wschodnim.

Zgodzić należy się w związku z tym z Organem, że realizacja kolejnej zabudowy spowoduje opisywane przez Organ zagrożenie rozproszenia zabudowy i fragmentację siedlisk dziko żyjących, podlegających ochronie ptaków i ssaków.

Oceny tej nie mogą zmienić przedłożone przez Skarżącego dokumenty w tym postanowienie RDOŚ pozytywnie uzgadniające warunki zabudowy dla innej inwestycji na działce ewid. [...]. Organ wyjaśnił i Sąd uznaje te wyjaśnienia za w pełni wyczerpujące, że planowana inwestycja dotyczyła zabudowy mieszkaniowej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie drogi wojewódzkiej, podczas gdy planowana lokalizacja przedmiotowej inwestycji wysunięta jest najdalej w kierunku północnym.

Z kolei drugie z dołączonych postanowień także pozytywnych dotyczyło inwestycji kontynuacji eksploatacji kruszywa ze złoża piaskowców. Po zakończeniu inwestycji ma nastąpić rekultywacja terenu w kierunku leśnym. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2017 r., NR [...] opisana w postanowienie Burmistrza [...] z [...] września 2019 r. dotyczy realizacji budowy siedliskowej, w ramach istniejącego siedliska.

Zgodzić należy się również z Organem, że w sprawie mamy do czynienia ze skumulowanym oddziaływaniem, związanym zarówno z istniejącą, jak również planowaną zabudową. Logiczne są w związku z tym wnioski Organu, że presja osadnicza i rekreacyjno – wypoczynkowa skutkująca rozpraszaniem zabudowy oraz wkraczaniem w coraz cenniejsze przyrodniczo oderwane od zwartej zabudowy tereny, stanowiące siedliska przyrodnicze, siedliska gatunków chronionych w ramach ww. obszarów oraz korytarzy ekologicznych powoduje trwałe zmiany w tym systemie. Budowa każdego kolejnego obiektu kubaturowego związanego z obecnością człowieka przyczynia w sposób bezpośredni do trwałej ingerencji w to środowisko. Jedynym sposobem na zachowanie gatunków na rozległych terytoriach o wysokich wymaganiach siedliskowych, z punktu widzenia zabudowy, jest jej koncentracja w ciągu istniejącej już zabudowy i kategoryczne unikanie zabudowy rozproszonej.

W związku z powyższym przekonujące jest stanowisko organu środowiskowego, że dalsza zabudowa spornego terenu może spowodować, że zostanie on na stałe i całkowicie wyeliminowany, jako środowisko gatunków, w szczególności ptaków szponiastych i ssaków drapieżnych. Istnieje znaczne ryzyko, że wprowadzenie kolejnych obiektów kubaturowych z przesunięciem linii zabudowy w kierunku kompleksu leśnego pogorszy stan siedlisk.

Zgodzić należy się również z twierdzeniem, że oddziaływanie to będzie miało charakter skumulowany poprzez istnienie uwarunkowań i przedsięwzięć zarówno obecnych jak i planowanych (istniejąca i planowana zabudowa), które wspólnie z przedmiotowym przedsięwzięciem mogą powodować kumulację oddziaływań na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000.

Organ w sposób kompleksowy wyjaśnił również, że nie zmieniają powyższego przedstawione w raporcie rozwiązania mające minimalizować negatywne oddziaływanie takie jak prowadzenie prac związanych z budową poza okresem lęgowym ptaków, zabezpieczenie budowy przed możliwością dostania się zwierząt, segregacja odpadów budowlanych, ograniczenie prac budowlanych do pory dziennej, czy nasadzenia osłonowe roślinności. Zgodzić należy się z Organem, że wszystkie te rozwiązania są niewspółmierne do rodzaju i skali oddziaływania związanej z trwałym wprowadzeniem obiektów kubaturowych oraz związanej z tym obecności człowieka.

Z przeprowadzonego przez Organ postępowania wynika, że występuje ryzyko znaczącego negatywnego oddziaływania. Tymczasem zgodnie z zasadą przezorności o jakiej mowa w art. 34 u.o.p. do udzielenia zezwolenia na realizację danego przedsięwzięcia niezbędne jest uzyskanie pewności, że nie będzie ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Zgodnie z art. 33 u.o.p. zabrania się realizacji przedsięwzięć mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami, chyba że przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych ( art. 34 u.o.p.)

W sprawie nie mamy do czynienia z istnieniem nadrzędnego interesu publicznego, a do udzielenie zezwolenia na realizację planowanej inwestycji konieczne jest uzyskanie pewności, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Przedstawione wyniki raportu zostały w sposób skuteczny podważone przez wyniki analizy dokonanej przez Organ środowiskowy w postanowieniu uzgodnieniowym. Wykazano jednocześnie w sposób logiczny i konkretny, że takie zagrożenie istnieje.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów nieprzeprowadzenia przez Organ postępowania dowodowego celem wykazania tych okoliczności zgodzić należy się z Organem II instancji, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w związku ze sprawowanym urzędem legitymuje się stosowną wiedzą specjalistyczną i jego wypowiedzi należy traktować na równi z opinią specjalistyczną w tym zakresie. Posiada bowiem niezbędne widomości specjalne. Zgodnie z art. 130 ustawy środowiskowej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powołuje regionalnych dyrektorów ochrony środowiska spośród osób posiadających dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku dającym kwalifikacje do wykonywania zadań określonych w ustawie oraz posiadających co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym w zakresie ochrony środowiska. Wobec powyższego całkowicie bezzasadne są podnoszone zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nie zebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym brak przeprowadzenia stosownych ekspertyz.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.