II SA/Rz 1355/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. L. w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. L. w [....] kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 1355/20

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wspólnoty – reprezentowanej przez Zarządcę T.-B. F. J., A. P., W. Ł. s.c. jest decyzja Wojewody z dnia [...] października 2020 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a." w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – zwana dalej "P.b.") w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471).

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że po złożeniu przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części nieruchomości wspólnej - nieużytkowanego strychu na komórki lokatorskie, prowadzone było przez Prezydenta Miasta postępowanie, w toku którego organ ten, w oparciu o art. 35 ust. 3 P.b. uznając, że przedłożony projekt budowlany nie jest kompletny, postanowieniom z dnia 15 maja 2020 r. i 12 czerwca 2020 r. zobowiązał inwestora do usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości i uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie wskazanym w tym postanowieniu.

Po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części nieruchomości wspólnej - nieużytkowanego strychu na komórki lokatorskie w budynku "C" znajdującym się na osiedlu mieszkaniowym "O. H." na działce nr 2888/4, obr. [...] przy ul. L. w [...].

Organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia określonych w przepisach prawa wymagań, w szczególności jest niezgodny z § 15a ust. 1 pkt 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[....]" w [...] zmienionego § 3 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2007 roku w sprawie uchwalenia zmiany nr [...] (Dz. Urz. Woj. z 2008r., nr [...], poz. [...]) w zakresie ilości kondygnacji użytkowych. Wprowadzenie funkcji użytkowej na strychu nieużytkowanym powoduje, że budynek będzie posiadać 7 kondygnacji użytkowych, co jest niezgodne z ustaleniami MPZP.

Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości złożyła odwołanie od tej decyzji wyjaśniając, że będący przedmiotem postępowania budynek mieszkalny został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 21 listopada 2014 r. ([...]). W zatwierdzonym wówczas projekcie budowlanym poddasze zostało zakwalifikowane jako nieużytkowe. Departament Prawno - Organizacyjny Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 21 lipca 2011 r. ([...]) poinformował, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz przepisy aktów wykonawczych do ww. ustawy nie posługują się pojęciem "poddasza użytkowego" oraz "poddasza nieużytkowego". Zdefiniowane zostało pojęcie "kondygnacji", za którą uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Strona odwołująca podkreśliła, że w przedłożonym w niniejszym postępowaniu projekcie budowlanym mają być wykonane roboty budowlane polegające na wydzieleniu komórek lokatorskich (bez zmiany wysokości budynku). Powołując się na wyrok NSA z 30 maja 2016 r., sygn. II OSK 1096/16 podała, że samo faktyczne użytkowanie poddasza do przechowywania określonych przedmiotów nie czyni jeszcze z tego pomieszczenia poddasza użytkowego.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.

Zdaniem organu odwoławczego Prezydent Miasta zasadnie uznał, że będąca przedmiotem o wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja nie spełnia przesłanek określonych w § 15a ust. 1 pkt 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" w [...]. Cytując treść tego zapisu planu oraz powołując się na § 13 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1065 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem"), definiującego pojęcie kondygnacji Wojewoda wyjaśnił, że wobec braku w przepisach prawa definicji pojęcia "kondygnacja użytkowa", należy odnosić się do wykładni językowej i znaczenia w słowniku języka polskiego. Wskazał, że organ I instancji pojęcie kondygnacji użytkowej wiąże z projektowaniem na tej kondygnacji pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie Wojewody niezależnie od tego czy ww. pomieszczenia będą przeznaczone na czasowy pobyt ludzi w rozumieniu § 4 pkt 2 rozporządzenia, należy mieć na uwadze, że nawet w przypadku, gdy strych nie będzie przeznaczony na pobyt ludzi, to kondygnacją będzie również taka część budynku, która stanowi przestrzeń na urządzenia techniczne. "Nieużytkowe poddasze" taką właśnie funkcje może pełnić. Z analizy przedłożonej przez inwestora dokumentacji (str. 11b – 11c projektu budowlanego) wynika, że strych objętego zakresem wniosku budynku mieszkalnego wielorodzinnego posiada średnią wysokość większą niż 2 m, co świadczy o uznaniu go za siódmą kondygnację budynku. Planowana przebudowa strychu polegająca na wydzieleniu komórek lokatorskich poprzez budowę lekkich ścianek działowych wskazuje na zmianę przeznaczenia istniejącego strychu na poddasze użytkowe. Zdaniem organu odwoławczego za uznaniem, że w efekcie projektowanych robót powstanie siódma kondygnacja nadziemna użytkowa przemawia także sama nazwa inwestycji świadcząca o zmianie sposobu użytkowania części nieruchomości wspólnej - nieużytkowanego strychu na komórki lokatorskie.

Zaznaczył nadto, że za słusznością wydanego rozstrzygnięcia przemawia brzmienie § 11 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym opis techniczny, o którym mowa w ust. 1 (tj. opis obiektu budowlanego zawarty w projekcie architektoniczno-budowlanym), sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać w stosunku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego i lokali mieszkalnych - zestawienie powierzchni użytkowych obliczanych według Polskiej Normy, o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 9, z uwzględnieniem następujących zasad: przez lokal mieszkalny należy rozumieć wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. W świetle tego przepisu, za takie pomieszczenia pomocnicze uznać należy komórki lokatorskie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Ponadto stosownie do art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2020 r., poz. 532 ze zm.) do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Wojewoda odnosząc się do argumentów odwołania wskazał, że powołany wyrok NSA wydany został w oparciu o odmienny stan faktyczny i prawny. Reasumując stwierdził, że niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z zapisami MPZP świadczy o prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Inwestorowi zapewniono możliwość doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami planu, czego nie uczynił.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na tę decyzję Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- § 3 pkt 16 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że przebudowa strychu polegająca na wydzieleniu komórek lokatorskich w projekcie budowlanym inwestycji pn. "Wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części nieruchomości wspólnej - nieużytkowego strychu na komórki lokatorskie w budynku "C" znajdującym się na osiedlu mieszkaniowym "[...]" na działce nr 2888/4, obr. [...] przy ul. L. w [...]" spowoduje powstanie siódmej kondygnacji nadziemnej, w sytuacji gdy projektowane komórki lokatorskie są pomieszczeniami gospodarczymi nie przeznaczonymi na pobyt ludzi w rozumieniu ww. rozporządzenia i tak zagospodarowane poddasze nie spełnia definicji kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 16;

- § 4 pkt 2 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i uznanie, że projektowane pomieszczenia, będą przeznaczone na pobyt ludzi w rozumieniu ww. przepisu, w sytuacji gdy projektowane komórki lokatorskie są pomieszczeniami o charakterze gospodarczym, których nie uważa się za pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w rozumieniu ww. rozporządzenia;

- § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez brak zastosowania tego przepisu a co za tym idzie brak uznania, że projektowane komórki lokatorskie nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi tj. takimi w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy.

Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie charakteru projektowanych pomieszczeń - komórek lokatorskich, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że będą to pomieszczenia na poddaszu przeznaczone na pobyt ludzi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sad stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja dotyczy realizacji inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego połączonej z wykonaniem robót budowlanych (z przebudową), co w świetle obowiązujących przepisów jest możliwe wyłącznie na podstawie pozwolenia właściwego organu architektoniczno – budowlanego. Wynika to z art. 28 § 1 i art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.- "P.b."). Jej przepisy określają szereg warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby zyskać tego rodzaju decyzję. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie – jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Taki obowiązek wynika wprost z treści art. 35 ust. 4 P.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 35 ust. 1 P.b. nakazuje organowi szczegółowe sprawdzenie projektu budowlanego pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projektu zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W rozpoznawanej sprawie za podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części obiektu organy uznały niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nr [...] "[...]" w [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 4 lipca 2000 r. i zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2007 r. (zmiana nr [....]) - Dz. Urz. Woj. z 2008r., nr [...], poz. [....], a konkretnie z § 15a ust. 1 pkt 3 tego planu, który na terenie o pow. ok. 1,78 ha oznaczonym symbolem 10 MWs i przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zespoły parkingów oraz drogi dojazdowe i ciągi piesze, a także niezbędne urządzenia, z dopuszczeniem usług – przewiduje m.in. wysokość zabudowy – do 6 użytkowych kondygnacji nadziemnych. Jednocześnie w § 5 uchwały Nr [...], zawierającej słowniczek pojęć w niej występujących, wskazano w pkt 20, że przez wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość obiektu mierzoną w kondygnacjach użytkowych.

W ocenie organów użyte w planie pojęcie kondygnacji użytkowej wiąże się z projektowaniem na tej kondygnacji pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ta okoliczność oraz fakt wydzielenia komórek lokatorskich po wykonaniu ścianek działowych, przy uwzględnieniu wysokości strychu objętego zakresem wniosku – powyżej 2m świadczy o zmianie statusu strychu z nieużytkowego na użytkowy, co przesądza o uznaniu go za siódmą, niedozwoloną w planie kondygnację, a w konsekwencji skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu stanowisko to jest błędne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że plan miejscowy nie zawiera ograniczeń w zakresie przeznaczenia lokali, w terenie objętym inwestycją na cele mieszkalne. Przepis § 5a ust. 1 pkt 3 MPZP, na który powołują się organy obu instancji określa jeden z parametrów zabudowy, tj. jej wysokość, który z mocy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293) powinien znaleźć się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczo wysokość jest określana w metrach, ale dopuszczalne jest też określanie jej poprzez wskazanie liczby kondygnacji. Istotny jest też cel ustalenia w planie maksymalnej wysokości zabudowy. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 r., II SA/Gd 542/12 – "Podanie maksymalnej wysokości zabudowy służy postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych. Określenie takiej wysokości wynikać może z już ukształtowanej wysokości istniejących obiektów i zamiaru kontynuowania takiej wysokości zabudowy, jak również z chęci wprowadzenia nowych założeń kształtowania ładu przestrzennego, podyktowanego względami architektonicznymi". Określenie wysokości zabudowy (w jakikolwiek sposób), jako wskaźnika zabudowy, nie ma więc na celu ograniczenia określonego sposobu wykorzystania tych lokali/pomieszczeń, które znajdują się ponad pewną granicą w przestrzeni, a więc wskaźnik ten nie przesądza o tym, jak każde z tych lokali/pomieszczeń/kondygnacji będzie wykorzystywany. Plan nie wymaga, by "kondygnacja" dotyczyła wyłącznie lokali mieszkalnych a przez określenie ilości kondygnacji określona została w istocie dopuszczalna wysokość budynku (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokości do 6 użytkowych kondygnacji nadziemnych).

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że prawodawca miejscowy nie zdefiniował w planie miejscowym ani pojęcia "kondygnacja" ani "kondygnacja użytkowa" używanych w tym akcie. W tej sytuacji zasadne było dokonanie wykładni systemowej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2014 r., II OSK 929/13 "w razie wystąpienia wątpliwości, co do interpretacji planu, należy mieć na uwadze jak gdyby "pierwszeństwo (ważkość) zapisów planu miejscowego" służących zachowaniu ładu przestrzennego, nie zapominając o tym, iż art. 4 ustawy Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie".

Zasadne zatem było posłużenie się pojęciem kondygnacji, użytym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1065 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem"). Niewątpliwie przepisy regulujące planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz przepisy prawa budowlanego tworzą pewną funkcjonalną całość normatywną. Skoro zatem przepisy z zakresu planowania przestrzennego nie definiują określonego pojęcia, a pojęcie to można ustalić na podstawie szeroko rozumianych przepisów z zakresu prawa budowlanego – to zasadne jest posłużenie się tymi ostatnimi przepisami przy ustaleniu treści danego pojęcia, zwłaszcza jeśli dokonują tego organy architektoniczno – budowlane w trakcie rozpoznawania sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę. Prawodawca lokalny w przepisie § 15 art. 1 pkt 3 MPZP posługując się określeniem dopuszczalnej zabudowy jako "zabudowa mieszkalna wielorodzinna" pośrednio wskazuje na sposób wykładni innych przepisów tego planu, gdy idzie o charakter poddasza jako kondygnacji w rozumieniu MPZP, zwłaszcza że prawodawca lokalny nie zawarł takich ustaleń, które wykluczałyby dopuszczalność wzniesienia oznaczonego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym oprócz 6 kondygnacji mieszkalnych, budynek ten zostałby wyposażony w poddasze, nie spełniające kryterium "kondygnacji". W zatwierdzonym projekcie budowlanym na poddaszu przewidziano 30 komórek lokatorskich, zatem są to pomieszczenia gospodarcze w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia. Poddasze to nie spełnia zatem wymogów "kondygnacji" w rozumieniu powyższego przepisu, wedle którego należy przez to rozumieć "poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenie techniczne". Wbrew poglądom organu zaprojektowane poddasze budynku nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. Taki właśnie charakter mają pomieszczenia gospodarcze zaprojektowane w niniejszej sprawie na poddaszu budynku - komórki lokatorskie, które zgodnie z przeznaczeniem mają służyć przechowywaniu sprzętów i różnych przedmiotów lokatorów budynku. Poddasze to nie stanowi także "poziomej części budynku stanowiącej przestrzeń przeznaczoną na urządzenia techniczne", co wskazuje, iż nie spełnia ona kryterium "kondygnacji" w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia.

Te wszystkie okoliczności wskazują, ze przeprowadzona przez organy interpretacja planu miejscowego i ocena przedłożonego projektu budowlanego, dokonane zostały z naruszeniem § 15a ust. 1 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w powiązaniu z art. 35 ust. 3 P.b.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w podobnym stanie faktycznym orzekał NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 734/16, który zaaprobował stosownie do § 3 pkt 16 rozporządzenia z 2002 r. dla celów wykładni pojęcia "kondygnacja", że m.in. "komórki lokatorskie" stanowią pomieszczenia gospodarcze nie spełniające wymogów "kondygnacji". W wyroku tym NSA wziął pod uwagę ważki argument, że brak precyzji rady gminy w ustaleniu treści przepisów planu miejscowego nie może być argumentem na rzecz ograniczenia prawa zabudowy.

Z wszystkich tych przyczyn, działając w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy związane zawartą w niniejszym wyroku wykładnią § 15 a ust. 1 pkt 3 MPZP "[...]" dokonają właściwej oceny materiału dowodowego.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.