II SA/Rz 1044/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J.M. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r., poz. 293), określanej w dalszej części jako "u.p.z.p."

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] marca 2016r. nr [...] Wójt Gminy, działając na wniosek M.A., ustalił warunki zabudowy dla nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę nr [...] w zakresie realizacji na niej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ miał na uwadze m. in., że teren inwestycji posiada dostęp do drogi gminnej nr [...] przez drogę wewnętrzną nr [...]. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne.

Z wnioskiem o wznowienie powyższego postępowania wystąpił w piśmie z dnia 18 lipca 2016 r., (uzupełnionym 2 sierpnia 2016 r.) J. M., działając w oparciu

o art. 145 § 1 pkt. 1 i pkt 4 K.p.a. Wskazał, że inwestycja będzie wywierała wpływ na jego nieruchomość poprzez drogę z którą jest skomunikowana. Dołączył wykaz synchronizacyjny odnoszący się do działki nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wójt Gminy wznowił postępowanie, przyjmując za jego podstawę wskazane we wniosku przepisy.

Następnie, z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił także W. M., co uczynił w piśmie z 9 listopada 2017 r., wskazując w jego treści na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podał, że działka inwestycyjna graniczy z terenem stanowiącym drogę wewnętrzną o nr [...] włączoną do drogi publicznej, co nie przesądza o prawie do jej użytkowania na cele dojazdu do nieruchomości bez wiedzy i zgody współwłaścicieli.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2016 r. Z kolei, decyzją z [...] grudnia 2019 r. SKO uchyliło decyzję Wójta z [...] października 2019 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium uznało, że stwierdzenie o braku przymiotu strony w odniesieniu do J. M. i W. M. jest zdecydowanie przedwczesne. W sprawie należy poczynić ustalenia biorące pod uwagę zgłoszone w odwołaniach zarzuty oraz mające na względzie treść zapadłych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie, a odnoszących się do tej sprawy.

Wójt Gminy, decyzją z [...] czerwca 2020 r., po przeprowadzeniu na wniosek J. M. postępowania dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2016 r., odmówił uchylenia tej decyzji. Organ wskazał, że na podstawie zaświadczenia Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., które uwzględniało zmiany w ewidencji gruntów począwszy od 1 stycznia 2015 r., ustalił, że na dzień wydania decyzji tj. [...] marca 2016 r. brak było wpisów potwierdzających jakiekolwiek prawo J. M. i W. M. do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Dopiero według stanu na dzień 8 lutego 2017 r. istniej wpis, że W. M. jest współwłaścicielem działki w [...]. Natomiast w odniesieniu do J. M. brak jest jakichkolwiek wpisów tak we wspomnianym zaświadczeniu, jak i w księdze wieczystej. Dlatego, w ocenie organu, brak jest podstaw do uznania wymienionych za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ zwrócił też uwagę, że sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. O interesie tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomość sąsiednią i stopień jej uciążliwości. Wójt podkreślił, że inwestorka M. A. jest współwłaścicielem nieruchomości nr [...], a więc może z niej korzystać. Nie ogranicza to praw pozostałych współwłaścicieli nieruchomości tym bardziej, że zawsze stanowiła dojazd do działek sąsiednich. Jest oznaczona w ewidencji gruntów jako droga. Realizacja przez M. A. inwestycji w żaden sposób nie wpływa więc na zmianę sposobu wykorzystania tej nieruchomości, a tym samym nie oddziałuje na nią.

W odwołaniu od decyzji Wójta z [...] czerwca 2020 r. J. M. podniósł szereg zarzutów. Zauważył, że błędne jest stwierdzenie organu o braku wpływu inwestycji M. A. na działkę nr [...], podczas gdy właśnie przez tę działkę M. A. ma urządzony dojazd do swojej nieruchomości, zatem wpływ jest bezsporny, tym bardziej, że podczas budowy domu wymieniona kierowała tą drogą ciężki sprzęt wożący materiały budowlane, w wyniku czego uszkodzone zostały zabudowania, znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie "drogi" na należącej do niego nieruchomości. Wymieniona działka została błędnie zaewidencjonowana jako jedna nieruchomość, podczas gdy składa się ona z czterech różnych nieruchomości, objętych 4 różnymi Lwh, których własność przysługuje różnym osobom, w tym jemu, w zakresie działki nr [...]. W sprawie zaś wprowadzenia stosownych zmian do ewidencji toczą się postępowania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. SKO utrzymało w mocy zakwestionowaną odwołaniem decyzję. Kolegium wskazało, że art. 145 § 1 pkt 1K.p.a., który dopuszcza możliwość wznowienia postępowania, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sfałszowanie dowodu co do zasady powinno być jednak stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wskazał żadnego prawomocnego orzeczenia stwierdzającego fałsz któregokolwiek z dowodów, na których to opiera się decyzja Wójta Gminy. Brak potwierdzenia, że istnieje dowód fałszywy pozwala na negatywne zweryfikowanie przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., który przewiduje ją wówczas, jeżeli strona nie brała udział w postępowaniu bez własnej winy Kolegium podzieliło przekonanie organu I instancji, że J. M. oraz W. M. nie można uznać za strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy prowadzonym na wniosek M. A.. Organ zauważył, że J. M. jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,0791 ha i użytkach "B", położnej w [...] na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny o nr [...]. Jego działka położona jest w odległości 100 m od działki inwestycyjnej. Nie sposób stwierdzić, iż przedsięwzięcie polegające na realizacji budynku mieszkalnego mogłoby negatywnie wpłynąć na sposób korzystania z nieruchomości wnioskodawcy.

Z informacji z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 15 lipca 2019 r., dla działki nr [...] o powierzchni 0,05237 ha wynika również, że J. M. nie posiada w niej udziału,

z kolei W. M. uprawnienie takie posiada od dnia 2 sierpnia 2017 r. Nawet gdyby przyjąć, że taka okoliczność ma prawne znaczenie dla sposobu rozpoznania sprawy to - zdaniem organu - udział w działce przypada również M. A. i tym samym może ona korzystać z drogi na takiej samej zasadzie jak pozostali udziałowcy,

a okoliczność ta (brak samodzielnej własności po stronie wnioskodawcy) w żadnym razie nie może stanowić podstawy uznania za stronę postępowania lokalizacyjnego.

Odnosząc się do toczącego się przed Starostą postępowania dotyczącego wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów Kolegium zauważyło, że okoliczność ta nie może stać się przedmiotem rozważań w prowadzonym postępowaniu, gdyż jest to fakt przyszły i niepewny co do rozstrzygnięcia. Dopiero prawomocne wpisy do ewidencji są urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium zwróciło nadto uwagę, że w stosunku do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2016 r. toczyło się także inne postępowanie nadzwyczajne, w wyniku którego, decyzją z dnia [...] września 2016 r. SKO stwierdziło nieważność wskazanej decyzji Wójta. Rozstrzygnięcie Kolegium organ ten utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] października 2016 r. Obydwie decyzje SKO zostały uchylone przez WSA w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1790/16, od którego złożoną skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1415/17. W następstwie powyższego decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2016 r. W wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy SKO, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. uchyliło swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2019 r. i umorzyło postępowanie nieważnościowe.

Decyzję SKO z dnia [...] lipca 2020 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. M., wnosząc o jej uchylenie wraz

z decyzją organu I instancji, uchylenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2016 r. i wydanie nowej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości [...] na terenie położonym na części działki nr [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że aktualne dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym, a on w dalszym ciągu podejmuje czynności w celu ujawnienia stanu zgodnego z prawem w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia w zakresie wskazania, dlaczego zupełnie zignorowany został fakt toczenia się postępowania ewidencyjnego. Skarżący podniósł, że inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, a jej zakres częściowo wchodzi na teren innej nieruchomości, nie będącej drogą, ani własnością inwestora. O powyższej okoliczności organ wiedział, gdyż informował go o tym, że toczy się, przed Starostą, postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], położonej w [...], gdyż dane wprowadzone do ewidencji są niezgodne z rzeczywistym stanem zarówno w zakresie numeru działki, jej powierzchni, jak i własności nieruchomości. Skarżący podniósł, że decyzja w sprawie warunków zabudowy została wydana przez Wójta Gminy w dniu [...] marca 2016 r., natomiast umowa darowizny, na którą powołuje się M. A., została zawarta dopiero w dniu 23 czerwca 2016 r. Zatem wymieniona uzyskała tytuł prawny do udziału w drodze nr [...] w części 2/120 dopiero 3 miesiące później, co oznacza, że w dacie orzekania o warunkach zabudowy warunek dostępu do drogi publicznej nie został spełniony. Ponadto, działka nie posiada wymiarów niezbędnych do uznania jej za drogę - miejscami 2,70 szerokości. W konsekwencji, w dniu wydawania decyzji o warunkach zabudowy brak było przesłanek uprawniających organ do wydania przedmiotowej decyzji, bowiem M. A. nie była właścicielką udziału w wysokości 2/120 w działce, która została błędnie oznaczona jako działka nr [...]. Skarżący podniósł, że istnieje wprawdzie możliwość korzystania z pośredniego dostępu do drogi publicznej tj. przez drogę wewnętrzną, ale powinna być ona prawnie uregulowana, np. w formie ustanowienia służebności gruntowej, względnie pisemnej zgody właściciela terenu, z którego inwestor ma korzystać.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumenty przedstawione uprzednio w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Do pisma procesowego z dnia 10 lutego 2021 r. J. M. dołączył operat techniczny dotyczący działki nr [...] w [...].

Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] października 2020 r. złożonym przez W. M. wymieniony przychylił się do skargi J. M.. Uczestnik podniósł, że skarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa polegającego na wydaniu jej pomimo braku łącznego rozpoznania wszystkich złożonych odwołań. Kolegium nie odczekało na upływ ustawowego terminu do wniesienia przez niego odwołania, chociaż było do tego zobowiązane, a odwołanie to złożone zostało z zachowaniem takiego terminu. Skarżący podkreślił, że naruszenie w postaci braku rozpoznania jego odwołania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do sytuacji, w której organ II instancji w ogóle nie pochylił się nad zarzutami i argumentacją na ich poparcie formułowanymi przez niego w stosunku do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2020 r., a zarzuty te były bardzo poważne. Co więcej, nie były one tożsame z tymi podniesionymi przez J. M., bowiem posiadają oni zupełnie inne przesłanki i argumenty skutkujące koniecznością uznania ich za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy. W. M. zwrócił też uwagę, że w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2020 r. doszło do naruszenia zasady zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału tj. naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez niedoręczenie mu tego rozstrzygnięcia. Zostało mu ono bowiem przekazane jedynie "do wiadomości". Tymczasem postępowanie zakończone tą decyzją zostało zainicjowane także jego wnioskiem. Poza tym, kwestionowana decyzja zawiera szczątkowe, ale jednak ustalenia dotyczące jego interesu w tym postępowaniu. W. M. zwrócił również uwagę na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 889/18, w którym stwierdzono, że jako współwłaściciel działki drogowej nr [...], po której odbywa się obsługa komunikacyjna inwestycji realizowanej przez M. A., winien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę dla tej inwestycji. Tym bardziej zatem, winien mieć on zapewniony czynny udział w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wprawdzie M. A. posiada aktualnie udział w prawie własności działki nr [...], ale jej wykorzystanie do obsługi komunikacyjnej nie jest czynnością zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, wobec czego pozostali jej współwłaściciele powinni mieć status stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zaś swój interes prawny wywodzą z przepisów prawa cywilnego. W. M. podniósł również, że Kolegium nie uchyliło decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2020 r. pomimo całkowitego niewykonania przez ten organ zaleceń i wytycznych co do zakresu ponownego zbadania sprawy wynikających z poprzedniej decyzji SKO tj. z [...] grudnia 2019 r. Uczestnik zauważył także, iż kwestia prawa własności działki nr [...] na dzień wydania skarżonej decyzji winna zostać ustalona w oparciu o treść wpisów w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości oraz orzeczeń sądowych zapadłych w sprawach spadkowych, nie zaś w oparciu o zaświadczenie Starosty. Uczestnik wskazał, że Wójt, pomimo wskazań Kolegium, nie odniósł się do zagadnienia odstąpienia przy wydawaniu decyzji z [...] marca 2016 r. od ustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy, jak też do powoływanej przez niego przesłanki wznowienia w postaci tego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu należącego do M. A. nie było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. M. A. nie posiadała bowiem zgody T. N. na realizację przyłącza wodociągowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, stosując kryterium zgodności z prawem. Dopuszczalny przedmiot takiej kontroli wskazuje art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Jednym z nich jest decyzja administracyjna (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Uchybienia obligujące do usunięcia jej z obrotu prawnego określa art. 145 § 1 P.p.s.a. W przypadku stwierdzenia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast do uchylenia kwestionowanej decyzji sąd zobowiązany jest wówczas, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Brak zachodzenia powyższych okoliczności skutkuje koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 2 lutego 2021 r., wydanym w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-9, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842). Zaznaczenia wymaga, że skargę uwzględniono z przyczyny, której nie podniesiono w skardze, a która powołana została w piśmie procesowym uczestnika postępowania W. M..

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zarówno rozstrzyganej, jak i tej oznaczonej sygn. akt II SA/Rz 1246/20, w dniu 23 czerwca 2020 r. Wójt Gminy wydał decyzję o odmowie uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji własnej z dnia [...] marca 2016 r. o ustaleniu, na wniosek M. A., warunków zabudowy dla nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę nr [...] w zakresie realizacji na niej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Od powołanej decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. zostały złożone w różnych datach dwa odwołania, jedno przez J. M., drugie przez W. M., przy czym - co wymaga podkreślenia - obydwa z zachowaniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Środek zaskarżenia pochodzący od J. M. wpłynął do organu II instancji 13 lipca 2020 r., natomiast ten sporządzony przez W. M. wpłynął do tego organu 3 sierpnia 2020 r. Po otrzymaniu pierwszego z powyższych odwołań SKO, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Natomiast, wobec przekazania przez Wójta, przy piśmie z [...] lipca 2020 r., odwołania W. M., Kolegium - decyzją z dnia [...] września 2020 r. umorzyło postępowanie odwoławcze.

Opisanego działania organu II instancji nie sposób zaakceptować. W myśl art. 127 § 1 K.p.a., od decyzji organu I instancji stronie służy odwołanie. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, a za pośrednictwem którego odwołanie zostało wniesione, obowiązany jest przesłać je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu

w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 tj. decyzji autokontrolnej. Rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego określa art. 138 K.p.a. Z brzmienia tego przepisu orzecznictwo sądowe wyprowadziło wniosek, że wniesienie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie. W sytuacji, gdy organ odwoławczy ograniczy się wyłącznie do rozpoznania środka zaskarżenia pochodzącego tylko od jednej strony, to jego rozstrzygnięcie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze. Skoro zaś sprawa została merytorycznie rozpoznana, to niedopuszczalne jest wydawanie następnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie na skutek rozpoznania kolejnego bądź kolejnych odwołań, złożonych przez inne strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31.08.2010 r. II OSK 1198/09, z 15.03.2016 r. II OSK 1772/14, z 14.06.2017 r. II OSK 638/17).

Jak zwrócono uwagę wyżej, okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że spoczywający na SKO, jako organie II instancji, obowiązek łącznego rozpoznania odwołań wszystkich stron, które je złożyły nie został zrealizowany. Kolegium, najpierw wydało bowiem decyzję (w dniu 30 lipca 2020 r.), w której utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2020 r. Następnie zaś, decyzją z dnia [...] września 2020 r. umorzyło postępowanie odwoławcze. Pierwsze rozstrzygnięcie podjęte zostało w związku z odwołaniem złożonym przez J. M., zaś drugie na skutek odwołania W. M.. W świetle przedstawionego wyżej stanowiska, jest to uchybienie przepisom postępowania. Przy czym, naruszenie to ma charakter istotny i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą bowiem organu II instancji jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, przy czym winien on odnieść się do zarzutów podniesionych przez strony w złożonych środkach odwoławczych, co służy zrealizowaniu wyrażonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania stron o zasadności zajętego stanowiska.

Nieprawidłowe postępowanie Kolegium skutkowało koniecznością uchylenia objętej skargą decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Druga decyzja tego organu tj. z dnia 18 września 2020 r. stanowiąca przedmiot skargi w sprawie zarejestrowanej przed tut. Sądem pod sygn. akt II SA/Rz 1246/20 została również uchylona wyrokiem z dnia 2 marca 2021 r. Wyeliminowanie powyższych decyzji z obrotu prawnego otworzy organowi możliwość wypełnienia obowiązku załatwienia jednej sprawy, a zainicjowanej przez dwa środki odwoławcze, w jednym rozstrzygnięciu.

W ponownym postępowaniu, SKO rozpozna łącznie obydwa wniesione w sprawie niniejszej odwołania i wyda na skutek powyższego jedną decyzję administracyjną, w której uzasadnieniu odpowie na podnoszone przez strony argumenty.

Ze względu na rodzaj stwierdzonego naruszenia o procesowym charakterze Sąd nie był uprawniony do wypowiadania się co do meritum sprawy, a zatem co do tego, czy zasadna była odmowa uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Tym samym, Sąd nie mógł odnieść się do szeregu zarzutów podniesionych w skardze, jak i w pismach procesowych. Byłoby to bowiem przedwczesne w sytuacji, gdy w sprawie podjęta zostanie nowa decyzja i to ona będzie mogła stanowić przedmiot rozważań w odrębnym postępowaniu.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że decyzja SKO została skierowana m. in. do J. M., która nie była uczestnikiem postępowania przed organem I instancji. Organ nie wyjaśnił przy tym, dlaczego uczynił wymienioną stroną tego postępowania. Kolegium nie doręczyło natomiast swojej decyzji W. M., który wymieniony był w rozdzielniku decyzji organu I instancji. Ponadto, rozstrzygnięcie SKO z [...] lipca 2020 r. zawierało pewne rozważania również w odniesieniu do tego podmiotu, co uzasadniało dokonanie takiego doręczenia.

Podstawę uwzględnienia skargi stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 K.p.a.

Z kolei o kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II wyroku, zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej w kwocie 200 zł (wysokość wpisu od skargi) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.