II SA/Po 94/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 6 lipca 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. A. z dnia 15 kwietnia 2022 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], arkusz [...], obręb S. , położonych w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 15 kwietnia 2022 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek J. A. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 1353 m2. Budynek ma mieć powierzchnię zabudowy 142,5 m2, co stanowi 10,5% powierzchni działki, dwie kondygnacje naziemne, dach skośny, wysokość okapu ok. 4,6 m (na podstawie rysunku załączonego do wniosku), wysokość kalenicy do 8 m oraz szerokość elewacji frontowej 9,5 m.

W celu rozstrzygnięcia o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, organ administracji publicznej przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany wyznaczono w promieniu 54 m od granic terenu objętego wnioskiem. Jest to odległość równa trzykrotnej szerokości frontowej granicy terenu (3 x 18 m) i jest wystarczająca do scharakteryzowania sąsiedztwa wnioskowanego terenu. Zabudowa objęta takim promieniem umożliwia przeprowadzenie analizy urbanistycznej i ustalenie warunków i wymagań dla nowej zabudowy. W tak wyznaczonym obszarze znajdują się nieruchomości położone przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Analizą objęto te działki, których większa część zabudowy znalazła się w wyznaczonym obszarze. Uznano, że wyznaczony obszar jest wystarczający dla prawidłowego określenia funkcji i parametrów sąsiedniej zabudowy mającej wpływ na kształtowanie nowej zabudowy, a dalsze rozszerzanie obszaru analizowanego nie jest zasadne, gdyż nie wniesie istotnych dla sprawy ustaleń i nie będzie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w obszarze objętym analizą występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, wobec czego planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym.

Przeprowadzona analiza wykazała także, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję i parametry zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującej obszarze analizowanym. Po pierwsze, planowana inwestycja stanowi zgodnie z wnioskiem 10,5 % terenu inwestycji, co oznacza, że wskaźnik nie przekracza średniego wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działek w obszarze analizowanym, który wynosi 13 %. Wnioskowana inwestycja o wskaźniku na poziomie 10,5 % nawiązuje do sąsiedniej zabudowy (np. [...] [...] - wskaźnik 11%) i można ją wyznaczyć zgodnie z wnioskiem na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: "R.w.n.z."). Po drugie, szerokość elewacji frontowej planowanego budynku (9,5 m) nie przekracza średniej szerokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym (10 m) i można ją wyznaczyć zgodnie z wnioskiem na podstawie § 6 ust. 1 R.w.n.z. Po trzecie, w obszarze analizowanym dominuje zabudowa dwukondygnacyjna. W przypadku budynków z dachami stromymi wysokość mieści się w przedziale od 4,2 m do 4,8 m, natomiast w przypadku budynków z dachami płaskimi budynki posiadają wysokość od 3,6 m do 8,1 m. Planowana inwestycja nie przekracza wysokości zabudowy w obszarze analizowanym i można ja wyznaczyć zgodnie z § 7 ust. 4 R.w.n.z. Po czwarte, planowana inwestycja kontynuuje geometrię dachów budynków występujących w obszarze analizowanym, zgodnie z § 8 R.w.n.z. Po piąte, w obszarze analizowanym brak jest regularnej linii zabudowy. Po zachodniej stronie ul. [...] linia zabudowy przebiega w odległości od 2 m do 15 m od frontowych granic działek, natomiast po wschodniej stronie ul. [...] budynki położone są w odległości od 8 m do 25 m od drogi. Ze względu na specyfikę terenu inwestycji istnieje możliwość wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 R.w.n.z.

Tym niemniej, zgodnie z rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody "D." w P. z dnia 30 października 2015 r. (Dz. Urz. Woj. WIkp. z 2015 r., poz. 6139; dalej: "R.s.o.") działki objęte wnioskiem znajdują się na obszarze A terenu ochrony pośredniej ujęcia wody. Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia, zabronione jest lokalizowanie obiektów generujących ścieki bytowe, komunalne lub przemysłowe, nie posiadających przyłączy do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej. Inwestor do wniosku załączył opinię A. S. A. z dnia 16 lutego 2022 r. odnośnie możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z którą w omawianym rejonie brak jest sieci kanalizacji sanitarnej eksploatowanej przez A. S.A., wobec czego odprowadzenie ścieków bytowych z planowanej zabudowy na działce geod. [...] będzie możliwe dopiero po wybudowaniu i odbiorze przez A. S.A. brakującego uzbrojenia. W konsekwencji pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. inwestor został wezwany o przedłożenie aktualnej umowy gwarantującej wykonanie niezbędnego uzbrojenia terenu. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 2 maja 2022 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że zostanie zastosowany zbiornik bezodpływowy. Tym samym planowana inwestycja nie spełnia § 2 ust. 1 pkt 4 R.s.o., który stanowi przepis odrębny. W konsekwencji inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p., tj. istniejące (lub projektowane) uzbrojenie jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi.

Dodatkowo organ I instancji wskazał, że wnioskowana nieruchomość położona jest w sąsiedztwie lotniska wojskowego P.-K., którego funkcjonowanie powoduje przekroczenia poziomów hałasu. Z tego względu, teren objęty wnioskiem znalazł się w I strefie ograniczonego użytkowania, wskazanej w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r., nr 40/07 (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 1 z dnia 22 stycznia 2008 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w P. z grudnia 2003 r.). W załączniku nr 3 do tego rozporządzenia określono ograniczenia dla I strefy poprzez "zakaz przeznaczania terenu pod budowę budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej i budynków związanych ze stałym pobytem dzieci i młodzieży, takich jak szkoły, przedszkola, internaty, domy dziecka itp., zakaz tworzenia stref ochronnych "A" uzdrowiska". Organ I instancji podziela przy tym przedstawione w postanowieniu z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 3141/17 stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadniające obowiązywanie rozporządzeń ustanawiających obszary ograniczonego użytkowania przed 1 stycznia 2008 r., które nie zostały zastąpione nowymi aktami prawnymi regulującymi tę sprawę. Organowi I instancji znane jest również stanowisko p. sądów powszechnych, zgodnie z którym rozporządzenie Wojewody [...] nr 82/03 z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie utworzenia strefy ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P.-K. w P. oraz zmieniające je rozporządzenie Wojewody [...] nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. są aktami nadal obowiązującymi i będą obowiązywały do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez Sejmik Województwa [...]. Kwestia obowiązywania rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r., nr 40/07 zmieniającego rozporządzenie tego samego organu z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w [...], jest także przedmiotem rozważań w postępowaniu wszczętym przed Trybunałem Konstytucyjnym (sygn. akt SK 82/19). Prokurator Generalny wypowiadając się w tej sprawie w skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego piśmie z dnia 16 kwietnia 2020 r. ([...]) odnoszącym się do skarg konstytucyjnych w sprawie SK 82/19 wyraził stanowisko, zgodnie z którym art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - rozumiany w ten sposób, że zmiana art. 135 ust. 2 dokonana na mocy art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska nie spowodowała utraty mocy aktów prawnych wydanych przed dniem 15 listopada 2008 r. na podstawie upoważnienia zawartego w zaskarżonym przepisie - jest zgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w strefie I obszaru ograniczonego użytkowania lotniska P. - K. jest niezgodna ze wskazanym rozporządzeniem, stanowiącym przepis odrębny. Zatem inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Organ I instancji wskazał także, że w związku z położeniem inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie linii WN 110 kV, wystąpiono o opinię do E. , która pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. poinformowała, że natężenie pola elektrycznego i magnetycznego dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (analogicznie należy traktować pomieszczenia biurowe), nie powinno przekraczać odpowiednio: 1 kV/m na wysokości 2 m i 60 A/m na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi lub nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, zwłaszcza dachami spełniającymi rolę tarasów, tarasami, balkonami, podestami. Przy odległości poziomej, co najmniej 14,5 m od najbliższego przewodu linii 110 kV do projektowanego budynku, powyższe warunki zostają spełnione. Odległość mniejsza niż 14, 5 m nie daje takiej gwarancji. Na podstawie załącznika graficznego do wniosku ustalono, że projektowany budynek znajduje się w odległości ok. 4 m od wskazanej linii elektroenergetycznej. Tym samym inwestycja jest niezgodna z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

W odwołaniu z dnia 8 sierpnia 2021 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. A. wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK [...], Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r., nr 40/07 zmieniające rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P.-K. w P. nie ma mocy prawnej. A skoro na terenie objętym wnioskiem nie ma obszaru ograniczonego użytkowania nie ma podstaw do odmowy wydania warunków dla wnioskowanej inwestycji.

Dalej odwołujący podniósł, że zgodnie z normą PN-EN 50341-2-22 tabl 5.11/PL.1 - minimalne odstępy izolacyjne od budynków mieszkalnych i innych obiektów (dla linii o znamionowym napięciu sieci > 45kV) przy dachach o pokryciu trudno zapalnym o nachyleniu w stosunku do poziomu większym niż 15° powinna być nie mniejsza niż 3 m, natomiast linia w pobliżu budynków (odległość pozioma) powinna być nie mniejsza niż 3 m. Wysokość planowanego budynku (do kalenicy) to ok 8 m. Wysokość od terenu do linii 110kV to ok 15m. Oznacza to, że warunek został spełniony (15 m – 8 m = 6 m >3 m).

Odwołujący wskazał także, że w dniu 27 czerwca 2022 r. otrzymał pismo dotyczące przyłącza kanalizacji sanitarnej do działki [...] i [...]. Skoro do działki [...] i [...] zostanie wybudowane jedno przyłącze kanalizacji sanitarnej to spełniony jest warunek art 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 września 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że znajdująca się w aktach sprawy opinia gestora sieci energetycznej z dnia 17 stycznia 2022 r. dotyczy wyłącznie jednej działki nr [...]. Analogicznego terenu dotyczy opinia gestora sieci wodociągowo - kanalizacyjnej (A. S.A. ) z dnia 16 lutego 2022 r. Z opinii tej wynika nadto, że w rejonie ul. [...] brak jest sieci kanalizacji sanitarnej. Roboty budowlano - montażowe związane z budową brakującej sieci przewidziane są na lata 2022-2024. Termin ten może natomiast ulec przesunięciu w przypadku pojawienia się problemów związanych z realizacja uzbrojenia. Zdaniem gestora sieci kanalizacyjnej odprowadzanie ścieków bytowych w planowanej inwestycji na działce nr [...] będzie możliwe dopiero po wybudowaniu i odbiorze przez gestora brakującego uzbrojenia. Z dołączonego do odwołania przez inwestora pisma otrzymanego z firmy B. Sp. z o.o. z dnia 27 czerwca 2022 r. ([...]), wynika z kolei, że także na działce [...] brak jest kanalizacji sanitarnej. Dodatkowo w piśmie tym wskazano, że w ramach inwestycji "Budowa sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączami dla wsi C. , W. , B. gmina M. i ulicy [...] w P. , do działki nr [...] i [...] zostanie wybudowane jedno przyłącze kanalizacji sanitarnej do granicy działki zgodnie z graficznym załącznikiem. Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, że na terenie inwestycji tj. na działkach nr [...] i [...] brak jest istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, która odprowadzałaby generowane przez inwestycję ścieki komunalne. Nie można także ustalić konkretnego terminu jej powstania i funkcjonowania. Inwestor nie przedłożył żadnego innego dokumentu, który poświadczałby możliwość odprowadzania ścieków generowanych realizacją inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie uznał, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. są regulacje rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia 30 października 2015 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody "D." w P. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 30 października 2015 r., poz. 6139). Z aktu tego wynika, ze teren inwestycji położony jest w pośredniej strefie ochronnej infiltracyjnego ujęcia wody "D.", tj. w obszarze A terenu ochrony pośredniej ujęcia wody. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 R.s.o., na obszarze A terenu ochrony pośredniej ujęcia wody zabronione jest lokalizowanie obiektów generujących ścieki bytowe, komunalne lub przemysłowe, nie posiadających przyłączy do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej. Jak natomiast wynika z akt sprawy, teren inwestycji nie jest uzbrojony w sieć kanalizacji sanitarnej. W ocenie organu odwoławczego podnoszona przez skarżącego okoliczność planowanej w przyszłości realizacji tej sieci nie jest wystarczająca dla uznania, że spełniony został wymóg określony § 2 ust. 1 pkt 4 R.s.o. W konsekwencji organ I instancji zasadnie uznał, że w sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Organ odwoławczy zgodził się natomiast z odwołującym w kwestii nieobowiązywania rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r., nr 40/07, co w konsekwencji oznacza, że zapisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy prawnej odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Organ odwoławczy wskazał także, że wskazywane w treści zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883) utraciło moc z dniem 1 stycznia 2020 r. na mocy art. 34 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Dodatkowo w opinii organu odwoławczego przebieg linii elektroenergetycznej na terenie inwestycji nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odległość (wysokość) obiektu od linii energetycznej oceniana jest na etapie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie obiektu. Właścicielowi nieruchomości oprócz roszczenia o usunięcie linii wysokiego napięcia przysługuje przy tym także prawo do tzw. przesunięcia linii, albo zmiany z naziemnych na podziemne.

W skardze z dnia 10 stycznia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. A. zakwestionował prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, że w grudniu 2022 r. została wybudowana kanalizacja sanitarna w ramach inwestycji "budowa sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączami dla wsi C. , W., B. gmina M. i ulicy [...] w P.". Skarżący w związku z tym (chociaż z pisma z dnia 16 lutego 2022 r. wynika, że po wybudowaniu uzbrojenia będzie możliwe odprowadzenie ścieków z planowanej inwestycji) ponownie wystąpił do gestora sieci o zagwarantowanie w drodze umowy uzbrojenia terenu nieruchomości przy ul. [...] w P. (działki nr ew. [...], [...], ark. [...] obręb S. ). Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że wnioskował do gestorów o jedną działkę nr [...] ponieważ do niej chce doprowadzić przyłącza (nie zamierza robić przyłączy na działce nr [...]). W konkluzji wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2022 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 lipca 2022 r., nr [...], o odmowie ustalenia na wniosek J. A. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], arkusz [...], obręb S. , położonych w P. przy ul. [...].

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; (6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki te muszą być przy tym spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje spełnienie przez planowaną inwestycję warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 6 u.p.z.p. Sporne w sprawie jest natomiast, czy został spełniony warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a także warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii spełnienia w sprawie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wskazać należy, że stosownie do art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, celem tych przepisów jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy bądź to od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, bądź zagwarantowania, że powstanie takie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że w aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zapewnienie odbioru ścieków dla planowanej inwestycji. Na dzień orzekania przez organ odwoławczy nie istniała nawet sieć kanalizacyjna, do której możliwe byłoby przyłączenie działek objętych wnioskiem. W dołączonym do wniosku piśmie z dnia 16 lutego 2022 r. spółka A. wskazała, że w rejonie brak jest sieci kanalizacji sanitarnej eksploatowanej przez A.. Odprowadzanie ścieków bytowych z planowanej zabudowy na działce nr [...] będzie możliwe dopiero po wybudowaniu i odbiorze przez A. S.A. brakującego uzbrojenia, a roboty budowlane przewidziane są na lata 2022-2024, przy czym termin ten może ulec przesunięciu w przypadku pojawienia się problemów związanych z realizacją uzbrojenia (k. [...] akt adm. organu I instancji). Do odwołania skarżący dołączył natomiast pismo B. sp. z o.o. z dnia 27 czerwca 2022 r. informujące, że do działek [...] i [...] zostanie wybudowane w ramach inwestycji "Budowa sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączami dla wsi C. , W., B. gmina M. i w ulicy [...] w P. " jedno przyłącze kanalizacji sanitarnej do granicy działki (k. [...] akt adm. organu odwoławczego.). Z pisma tego wywnioskować można, że w chwili orzekania przez organ odwoławczy było co prawda planowane wybudowanie przyłącza do działek objętych wnioskiem, to jednak budowa kanalizacji sanitarnej była dopiero w toku. Ze wskazanego pisma nie można także ustalić konkretnego terminu powstania i funkcjonowania kanalizacji sanitarnej. Inwestor nie przedłożył natomiast żadnego innego dokumentu, który poświadczałby możliwość odprowadzania ścieków generowanych przez planowaną inwestycję. Tymczasem spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie może być uzależnione od zrealizowania w przyszłości innej inwestycji przez inny podmiot (w tym przypadku inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacyjnej).

Dla oceny prawidłowości kontrolowanej przez Sąd decyzji Kolegium bez znaczenia pozostaje dokument dostarczony przez skarżącego na etapie postępowania sądowego, a mianowicie pismo spółki A. z dnia 13 stycznia 2023 r., które zostało wytworzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 29 września 2022 r. Na marginesie można jednak dodać, że ze wskazanego pisma wynika, iż choć na dzień sporządzenia tego pisma kanał sanitarny był już zrealizowany, to nie odbył się jeszcze odbiór końcowy i oddanie inwestycji do eksploatacji. Dopiero odbiór końcowy i oddanie kanalizacji sanitarnej do eksploatacji otwierałyby inwestorowi drogę do starania się o uzyskanie zapewnienia, że zostanie zawarta umowa zapewniająca stosowną obsługę.

Tym samym organy obu instancji słusznie uznały, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Przechodząc do drugiej z kwestii spornych, tj. czy został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zdaniem Sądu i w tym zakresie należało przyznać rację organom rozstrzygającym sprawę. Organy słusznie bowiem uznały, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. są regulacje wspomnianego w części historycznej niniejszego uzasadnienia rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia 30 października 2015 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody "D." w P.. Z aktu tego wynika, ze teren inwestycji położony jest w pośredniej strefie ochronnej infiltracyjnego ujęcia wody "D.", tj. w obszarze A terenu ochrony pośredniej ujęcia wody. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 R.s.o., na obszarze A terenu ochrony pośredniej ujęcia wody zabronione jest lokalizowanie obiektów generujących ścieki bytowe, komunalne lub przemysłowe, nie posiadających przyłączy do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej. Jak natomiast wynika z akt sprawy, na moment orzekania przez organy administracji teren inwestycji nie był uzbrojony w sieć kanalizacji sanitarnej. Słusznie przy tym organ odwoławczy uznał, że podnoszona przez skarżącego okoliczność planowanej w przyszłości realizacji tej sieci nie jest wystarczająca dla uznania, że spełniony został wymóg określony § 2 ust. 1 pkt 4 R.s.o.

Abstrahując od powyższych rozważań Sąd wskazuje także, że w kwestii mocy obowiązującej rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r., nr 40/07 (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 1 z dnia 22 stycznia 2008 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w P. z dnia 17 grudnia 2003 r.) zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, a nie organu odwoławczego i skarżącego. W tym zakresie Sąd podziela w całości rozważania prawne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2023 r., sygn. akt IV SA/Po [...] i przyjmuje je za własne.

Zwięźle jedynie odnosząc się do tego zagadnienia wskazać należy, że istotna dla kwestii obowiązywania rozporządzenia Wojewody [...] z 2007 r. jest nowelizacja przepisów na podstawie art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. nr 175, poz. 1462 ze zm.; dalej: "nowela lipcowa"). Zgodnie z tą ustawą kompetencja do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania została powierzona sejmikowi województwa, który taki obszar tworzy w drodze uchwały. Zmiana ta, zgodnie z art. 48 pkt 2 noweli lipcowej weszła w życie 1 stycznia 2008 r. W następnej nowelizacji analizowany przepis zmieniono w dniu 15 listopada 2008 r. na mocy art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227; - dalej "ustawa zmieniająca z 2008 r.") i otrzymał on następujące brzmienie: "obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały". Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia Sejmik Województwa [...] nie uchwalił obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w P. . Sporne jest więc, czy w wyniku nowelizacji przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązuje ustanowiony rozporządzeniem Wojewody [...] z 2007 r. obszar ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w P. .

Na tle tego problemu w judykaturze wykształciły się dwa odmienne poglądy. Pierwszy z nich zaprezentowany został w postanowieniu NSA z dnia 6 października 2010 r., sygn. II OSK 548/09 gdzie wskazano, że rozporządzenie wojewody będące aktem prawa miejscowego przestaje obowiązywać, kiedy zostanie uchylone, zastąpione nowym aktem prawa miejscowego czy też upłynie czas jego obowiązywania, który został określony w tym akcie normatywnym lub w ustawie, na podstawie której akt ten został wydany. Skoro natomiast nastąpiła zmiana przepisu upoważniającego do wydania rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. i równocześnie ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych, które wskazywałyby na utrzymanie w mocy wskazanego rozporządzenia oznacza to, że rozporządzenie nr 40/07 Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2007 r. utraciło moc obowiązującą. Stanowisko to znalazło aprobatę w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (por. wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Po 174/12 oraz z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 353/13).

Drugi pogląd dotyczący omawianej problematyki został przedstawiony w wyroku NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. II FSK 1077/10. Stanowisko to znalazło kontynuację w postanowieniu NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. I OSK 3141/17 wydanym już wprost na kanwie problematyki dotyczącej obszarów ograniczonego użytkowania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w wyniku wspomnianej noweli lipcowej zmieniono podmiot uprawniony i formę aktu tworzącego obszar ograniczonego użytkowania upoważniając do jego wydawania w drodze uchwały sejmik województwa. Ustawa zawierała jednak przepis przejściowy zawarty w art. 47 ust. 2 przewidujący zachowanie mocy przez akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych do czasu wydania nowych aktów przez organy przejmujące zadania i kompetencje. Co istotne, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. odnosi się nie tylko do aktów prawa miejscowego istniejących w dniu wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 2006 r.), ale do wszystkich aktów prawa miejscowego wydanych przez właściwe organy – na podstawie przepisów zmienianych tą ustawą – w okresie poprzedzającym przejęcie ich zadań i kompetencji przez inne organy administracji terenowej wymienione w ustawie. Tak więc skutkiem wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zmieniającej kompetencje do określania obszarów ograniczonego użytkowania było przedłużenie obowiązywania aktów dotychczas wydanych przez wojewodów do chwili podjęcia kolejnych aktów w tym zakresie już na nowych zasadach.

Sąd w składzie orzekającym podziela drugi z zaprezentowanych poglądów. Zdaniem Sądu rozporządzenie Wojewody [...] nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. - K. w P., które wprowadziło szereg zmian w rozporządzeniu Wojewody [...] nr 82/03 z dnia 17 grudnia 2003 r. zachowało – na podstawie przytoczonego wyżej przepisu przejściowego – moc obowiązującą po dniu 1 stycznia 2008 r. do czasu "wydania nowego aktu prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje", a zatem do wejścia w życie ewentualnej uchwały Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania lotniska P. - K.. Należy również podkreślić, iż wskazywane wyżej rozporządzenie Wojewody [...] nr 40/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P. K. w P., nie utraciło mocy z dniem 15 listopada 2008 r. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowisko to wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt II CSK 421/10, LEX nr 863961 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt III CZP 62/16, LEX nr 2151575).

W świetle powyższych rozważań organ I instancji zasadnie przyjął, że na obszarze planowanej inwestycji nadal obowiązuje zakaz budowy domów mieszkalnych. Jak bowiem wynika z § 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody [...] z 2007 r., w § 6 rozporządzenia Wojewody [...] z 2003 r. wprowadzono następującą zmianę: "w obszarze ograniczonego użytkowania wprowadza się ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących budynków oraz sposobu korzystania z terenów, określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia". Zgodnie z treścią wskazanego załącznika, w strefie I wprowadzono m.in. zakaz budowy budynków mieszkalnych. Planowana inwestycja jest więc niezgodna z przepisami tego rozporządzenia, a w konsekwencji, w sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Reasumując, Sąd uznał, że rozpoznając niniejszą sprawę organy zgromadziły potrzebny materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów prawa i podjęcia przez organ I instancji decyzji w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z powodu braku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zasadnie następnie utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt 1 zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 marca 2023 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).