II SA/Po 757/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2024 r. w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Decyzją z dnia 26 września 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania S. K. (dalej również jako "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 lutego 2023 r., nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 15 lutego 2023r., działając na podstawie przepisów: art. 7 ust. 1 i 1a w zw. z art. 2, art. 3, art. 6, art. 6a, ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz.U. z 2021r. poz. 2021), odmówił S. K. przyznania dodatku mieszkaniowego wskazując, iż udział wnioskodawcy w wydatkach własnych na mieszkanie jest wyższy od wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu. A to zgodnie z przywołaną ustawa stanowi negatywną przesłankę do przyznania dodatku mieszkaniowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł drogą elektroniczną S. K., który zakwestionował wysokość dochodu jego rodziny ustaloną przez Prezydenta Miasta [...]. Zdaniem odwołującego organ nie uwzględnił bowiem że musiał on, jako przedsiębiorca opłacić podwykonawców (kopie faktur w załączeniu), co znacznie obniżyło rzeczywisty dochód rodziny.

W dniu 13 września 2023 r. wpłynęło do Kolegium pismo strony podtrzymujące stanowisko dotyczące pomniejszenia uzyskanego dochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazało, iż S. K. złożył wniosek w dniu 21 stycznia 2023 r., w którym wskazał 5 osobową rodzinę - należało ustalić średniomiesięczne dochody rodziny dla 5 osób w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2022 r. Z akt sprawy - zgodnie z deklaracją samego S. K. wynika, że dochody gospodarstwa domowego wnioskodawcy obejmujące ww. miesiące wyniosły łącznie: [...] zł. Zatem średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosił: [...] zł, co w przeliczeniu na osobę (5) miesięcznie daje kwotę [...]zł.

Tym samym 10% z miesięcznych dochodów rodziny, o których mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynosi [...] zł. Natomiast kwota ustalonych wydatków na powierzchnię normatywną mieszkania wyniosła [...] zł: 78,82m2 (powierzchnia użytkowa mieszkania) x [...] zł za m2 czynszu + zimna woda [...] zł + centralne ogrzewanie [...] zł i wywóz odpadów [...] zł co daje [...] zł łącznej kwoty miesięcznych wydatków na mieszkanie.

Organ wskazał, iż kwotę tą należało podzielić przez 78,82 co dało [...] zł x 65 m powierzchni normatywnej = [...] zł + ryczałt za brak c.w. [...] + ryczałt za brak gazu [...] zł = [...] zł.

A zatem w przedmiotowej sprawie ustawowy udział w wydatkach na mieszkanie, tj. [...] zł jest wyższy od wydatków przypadających na normatywną powierzchnię mieszkania: [...] zł i tym samym na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy nie można przyznać stronie wnioskowanego dodatku.

Odnosząc się do treści odwołania oraz późniejszego pisma Kolegium wskazało, iż to sam wnioskodawca zadeklarował, że jego przychody z działalności gospodarczej w październiku 2022 r. wyniosły [...] zł, a w listopadzie [...] zł. Natomiast koszty ich uzyskania odpowiednio: [...] zł oraz [...] zł - co dało dochody w wysokości [...] zł w październiku i [...] zł w listopadzie. Łącznie zatem [...] zł. I w takiej wysokości, już po uwzględnieniu kosztów ich uzyskania, przyjęły je organy. Jednocześnie wnioskodawca zadeklarował, że w grudniu 2022 r. osiągnął stratę w działalności gospodarczej w wysokości: [...] zł. Jak wynika z odwołania stratę tę spowodować miała zapłata faktur podwykonawcom.

Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390) konieczność zapłaty podwykonawcom przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, tj. strata w bieżącej działalności gospodarczej nie została wskazana w ww. przepisie, jako okoliczność obniżająca dochód.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. K. zarzucając naruszenie art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, poprzez nie pomniejszenie uzyskanych w październiku, listopadzie i grudniu 2022 r. przychodów o koszty uzyskania przychodu poniesione w grudniu 2022 r., stanowiące w głównej mierze zapłatę podwykonawcom za usługi, z których przychód miał w październiku i listopadzie 2022 r.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania i nakazanie Przeciwnikowi skargi pomniejszenie przychodów uzyskanych przeze mnie w październiku, listopadzie i grudniu 2022 r. o koszty uzyskania przychodu poniesione w grudniu 2022 r.;

2. nakazanie Przeciwnikowi skargi wydania decyzji, na podstawie której ponownie wyliczone będą dochody przypadające na jednego członka mojego gospodarstwa domowego uzyskane w październiku, listopadzie i grudniu 2022 r. z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodu poniesionych również w grudniu 2022 r. i wypłacony będzie dodatek mieszkaniowy wraz z należnymi odsetkami ustawowymi;

3. rozpoznanie sprawy również w nieobecności Skarżącego lub jego pełnomocnika, jeżeli zostanie ustanowiony; a także wydanie wyroku zaocznego w przypadku spełnienia przesłanek do wydania wyroku zaocznego;

4. zasądzenie od Przeciwnika skargi na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania skargowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż w obu decyzjach jego dochody z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy - czyli z października, listopada i grudnia 2022 r. - nie pomniejszono o koszty uzyskania przychodu poniesione w grudniu 2022 r., stanowiące w głównej mierze zapłatę podwykonawcom za usługi, z których przychód miałem w październiku i listopadzie 2022 r. Jest to niezgodne z art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Bezpodstawne jest założenie obu decyzji, że w celu obliczenia średnich dochodów uwzględnia się tylko koszty poniesione w danym miesiącu, w którym wykazuje się przychód, a nie uwzględnia się kosztów z miesiąca, w którym nie wykazuje się przychodu (czyli, jeżeli koszty przewyższają dochody w danym miesiącu).

Podobnie jak podatek dochodowy i VAT rozlicza się uwzględniając całość przychodów i kosztów z danego okresu rozliczeniowego, tak samo powinny być liczone dochody gospodarstwa domowego w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Oczywiste jest, że koszty uzyskania przychodu mogą powstać niezależnie od uzyskanych w danym miesiącu dochodów - czyli zarówno w miesiącach, w których dochód przewyższa koszty, jak i w miesiącach w których koszty przewyższają dochód. Skoro ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 3 pkt 1 lit. a) stwierdza, że dochodem są przychody podlegające opodatkowaniu pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, to oznacza to, że należy uwzględniać całość przychodów i kosztów z danego okresu, na podstawie których powstają zobowiązania podatkowe. Uzyskane w danym okresie przychody podlegające opodatkowaniu to nie tylko przychody z miesięcy, których nie ma straty, ale przychody pomniejszone o wszystkie koszty poniesione w całym danym okresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt II SPP/Po [...] umorzono postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd.

W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a żadna ze stron poinformowana o powyższym nie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie przyznania Skarżącemu dodatku mieszkaniowego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż istota sporu w niniejszej sprawy sprowadza się do prawidłowości obliczenia dochodu uzyskanego przez Skarżącego, a dokładnie kwestii możliwości odliczenia straty poniesionej w miesiącu grudniu od dochodów uzyskanych w miesiącach październiku i listopadzie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (obecnie Dz. U. z 2023 r., poz. 1335), dodatek ten przysługuje osobom, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie:

1) jednoosobowym - 40%,

2) wieloosobowym - 30%

- przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6.

Jeśli chodzi o pojęcie dochodu ustawa nie formułuje własnej definicji tego pojęcia, lecz odsyła w tym zakresie do art. 3 pkt 1 u.ś.r., który stanowi – w części w jakiej miał zastosowanie w sprawie (lit. a) - że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, 2687 i 2745 oraz z 2023 r. poz. 28), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. a) przychody podlegające opodatkowaniu, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Powołany przepis odwołuje się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale jedynie w zakresie ustalenia rodzajów przychodów, jakie podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu dochodu rodziny. Nie oznacza to jednak, że sposób ustalania dochodu określony w u.ś.r. jest tożsamy ze sposobem ustalania dochodu dla celów podatkowych, określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych Należy bowiem zauważyć, że stosownie do powołanego art. 3 pkt 1 u.ś.r. ustawodawca nakazał uwzględniać w dochodzie rodziny także dochody niepodlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem ustalenie dochodu rodziny do celów określonych w u.ś.r., a tym samym, z mocy art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, także do celów przyznania dodatku mieszkaniowego, następuje wyłącznie w oparciu przepisy u.ś.r.

W ustawie tej ustawodawca wskazał zaś wyraźnie, że przychody pomniejsza się jedynie o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Natomiast straty z działalności gospodarczej nie zostały wymienione jako podlegające odliczeniu, czy też wyłączeniu z uzyskanego przychodu.

Jak wskazano w wyroku NSA z 25 czerwca 2019 r. (sygn. akt I OSK 2127/17) okoliczność, że art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje możliwość odliczenia straty z lat ubiegłych od dochodu jest szczególną instytucją, mającą zastosowanie wyłącznie na gruncie tejże ustawy i na warunkach w niej określonych. Brak jest natomiast postaw do uwzględnienia straty z ubiegłych lat przy obliczaniu dochodu na potrzeby ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. W powołanym wyroku NSA dodatkowo podkreślił, że ustawodawca dla ustalania prawa do świadczeń rodzinnych przyjął za miarodajny dochód w roku poprzedzającym okres zasiłkowy i od jego wysokości uzależnił prawo wnioskodawcy do uzyskania świadczenia.

Sąd miał przy tym na uwadze, iż strata została poniesiona w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, to jednakże w ocenie Sądu, mając na uwadze cel dodatku mieszkaniowego, należy uznać, że organ dochód powinien liczyć osobno dla każdego miesiąca, a następnie dochód ten zsumować jako dochód z trzech miesięcy.

Przy czym zwrócić jeszcze raz należy uwagę, że ustawa o świadczeniach rodzinnych odwołuje się do źródła uzyskiwanego przychodu (tu z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej), a nie do dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej stanowiącego podstawę obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. O tym co stanowi i jak obliczać dochód autonomicznie określa ustawa o świadczeniach rodzinnych. Tym samym dla obliczenia wysokości dochodu uzyskiwanego z przychodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bez znaczenia pozostają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulujące kwestię obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Jeżeli więc wskazane pomniejszenia przychodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej przewyższają go, to w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma dochodu z tego tytułu. Nawet, jeśli w wyniku tej działalności powstała strata, to nie jest ona uwzględniana w liczeniu wysokości dochodu z konkretnego źródła przychodu, ani rozliczana w kontekście całości dochodów uzyskanych i wskazanych przez wnioskodawcę na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Z tych też względów słusznie w rubryce dochód za miesiąc grudzień wpisano 0. Tym samym suma dochodów z 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku słusznie została obliczony na kwotę [...]zł.

Odmienna interpretacja omawianych przepisów pozostawałaby w sprzeczności z celem ustawy o dodatku mieszkaniowym. Trzeba w tym miejscu podkreślić, iż istotą dodatku mieszkaniowego jest wspieranie przez gminę osób o niskich dochodach w ponoszeniu przez nie kosztów związanych z zajmowanym lokalem mieszkalnym. Celem przyznawania dodatku mieszkaniowego jest zrekompensowanie osobom uzyskującym niskie dochody, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania mieszkania, skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, wynikających ze zwiększonych wydatków na mieszkanie i podwyżki czynszów. Świadczenie to ma zatem pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, a spełniającej wymogi ustawy, w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje. Instytucja dodatku mieszkaniowego, uregulowana w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jest szczególnym świadczeniem pieniężnym wypłacanym przez gminę na rzecz wskazanych w ustawie osób o niskich dochodach, znajdujących się w trudnej sytuacji, którym przysługuje tytuł prawny do lokalu, w celu umożliwienia im zapłaty czynszu oraz pokrycia innych obciążających je wydatków na zajmowany lokal (vide: uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 20 maja 1996 r. sygn. akt OPK 12/96, ONSA 1997, z. 1, poz. 10; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 3118/95, niepubl.).

Z tych też względów w ocenie sądu obliczenie dochodu poprzez zsumowanie przychodów z 3 miesięcy i pomniejszenie go poniesione w tym okresie koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne nie znajduje uzasadnienia.

Przyjęcie takiej interpretacji omawianej regulacji może doprowadzić do sytuacji, iż osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą poprzez swoje działania (wystawianie faktur z odroczonym terminem płatności, kumulacja kosztów w określonym czasie) doprowadzi do sytuacji, że pomimo stabilnej sytuacji finansowej uzyska świadczenie przeznaczone dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Dochodząc do powyższych wniosków Sąd miał również na uwadze art. 7 ust. 10 ustawy, zgodnie z którym zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego.

Sens tego przepisu o charakterze ustawowym, a więc wiążącego organy w sprawie, jest jednoznaczny: w okresie 6 miesięcy od daty przyznania dodatku mieszkaniowego nie jest dopuszczalna jego zmiana niezależnie od zmiany okoliczności (danych), które były zawarte we wniosku i deklaracji. Ustawowy zakaz modyfikowania wysokości dodatku mieszkaniowego obejmuje tu okres rozpoczynający się w dniu wydania decyzji przez organ I instancji i kończący się z upływem 6 miesiąca od tej daty (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3285/14, CBOSA).

To zatem z woli ustawodawcy (Sejmu i Senatu RP), a nie organów lub sądu, wysokość dodatku mieszkaniowego w tym okresie nie może ulec zmianie ani na korzyść, ani na niekorzyść strony. Mechanizm ten stabilizuje bowiem sytuację strony i zarazem budżetu, z którego jest finansowane świadczenie w tymże okresie.

Biorąc powyższe na uwadze oraz mając na względzie, iż dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy Sąd uznał, że organ prawidłowo obliczył dochód Skarżącego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z deklaracją Skarżącego dochody gospodarstwa domowego wnioskodawcy obejmujące październik, listopad i grudzień wyniosły łącznie: [...] zł ([...] zł za październik plus [...] zł za listopad, w grudniu nie osiągnięto dochodu). Zatem średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosił: [...] zł, co w przeliczeniu na osobę (5) miesięcznie daje kwotę [...]zł.

Tym samym 10% z miesięcznych dochodów rodziny, o których mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy wynosi [...] zł. Natomiast kwota ustalonych wydatków na powierzchnię normatywną mieszkania wyniosła [...] zł, co organ szczegółowi i prawidłowo wyliczył.

Z powyższych względów słusznie organ uznał, iż udział w wydatkach na mieszkanie, tj. [...] zł jest wyższy od wydatków przypadających na normatywną powierzchnię mieszkania: [...] zł i tym samym na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy organ zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

-----------------------

2