II SA/Po 754/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., [...] Państwowy Inspektor Sanitarny (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu wniosku P. K., odmówił uzupełnienia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a."). W postanowieniu o odmowie uzupełnienia decyzji zawarto błędne pouczenie o prawie wniesienia od niego sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (k. 55-56 akt administracyjnych).

Postanowienie z dnia [...] września 2020 r., [...] P. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a wniesiony środek zaskarżenia zatytułował jako "sprzeciw na postanowienie".

W odpowiedzi Inspektor Wojewódzki stwierdził, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Po przeprowadzonej analizie uwarunkowań prawnych Sąd doszedł do przekonania, że wniesiony przez P. K. środek zaskarżenia jest niedopuszczalny.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że pouczenie, które dołączono do postanowienia z dnia [...] września 2020 r., [...] o możliwości wniesienia od niego sprzeciwu, jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sprzeciw przysługuje tylko od konkretnego rodzaju aktu administracyjnego, a konkretnie od decyzji, i to tylko takiej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (czyli decyzji kasacyjnej – uchylającej w trybie odwoławczym decyzję pierwszoinstancyjną i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia).

W analizowanym przypadku nie dość, że nie mamy do czynienia z decyzją, to także w zakresie samej postaci rozstrzygnięcia, nie odpowiada ono temu, od którego można byłoby wnieść sprzeciw. Postanowienie z dnia [...] września 2020 r., [...] ma bowiem za przedmiot odmowę uzupełnienia innej decyzji w trybie art. 111 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że środek zaskarżenia złożony przez P. K. w niniejszej sprawie zakwalifikował jako skargę. Poza przypadkiem, o którym mowa w art. 64a P.p.s.a., zaskarżenie przed sądem administracyjnym wywiedzione może być tylko w drodze takiego właśnie środka zaskarżenia.

Niezależnie Sąd zobligowany był do sprawdzenia z urzędu, czy postanowienie Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] września 2020 r., [...] mogło podlegać zaskarżeniu. Zwraca bowiem uwagę fakt, że wydano je w trybie niejako jednoinstancyjnym i przybrało ono postać rozstrzygnięcia niesamoistnego.

Powyższa analiza dała rezultat negatywny, a Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten określa P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w ustawie prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Postanowienie w sprawie uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 § 1b K.p.a. nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji, której uzupełnienia domaga się strona. Odnosi się to także do postanowienia w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji wydanej w drugiej instancji. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi, stąd skargę taką uznać trzeba za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. O niedopuszczalności skargi decyduje także i to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w postępowaniu administracyjnym nie przysługuje zażalenie, a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego, ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty.

Podobnie, jak wyjaśniono wyżej, wypowiadały się już sądy administracyjne w innych składach (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2019 r., II SA/Gl 279/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem skarga taka jest niedopuszczalna z innych przyczyn, niż wymienione w pkt. 1-5 § 1 art. 58 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu na podstawie art. 111 § 1b w związku z art. 3 § 2 pkt 2 i 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a.

Dostrzeżenie niedopuszczalności skargi nie pozwalało sądowi na merytoryczne odniesienie się do zarzutów skarżącego.

Zupełnie na marginesie Sąd wyjaśnia, że P. K. mógł kwestionować w drodze sprzeciwu decyzję kasacyjną Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], jednakże tego nie uczynił – w każdym razie sprzeciw taki nie został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu.

Warto niezależnie zwrócić uwagę, że ani niniejsze postanowienie, ani też fakt, że P. K. nie wniósł skutecznie sprzeciwu o decyzji kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], nie pozbawiły skarżącego praw do przedstawiania swoich racji w trybie procesowym w postępowaniu administracyjnym, a w przyszłości przed sądem administracyjnym. Pamiętać bowiem trzeba, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] nie zakończyła postępowania, a jedynie spowodowała przekazanie go zwrotnie do pierwszej instancji administracyjnej, gdzie P. K. ma pełne możliwości działania.