II SA/Po 733/20

Dnia 22 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę

Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej Kolegium lub organem II instancji) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. (zwanego dalej Burmistrzem) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Burmistrz przyznał świadczenie wychowawcze A. D. na dziecko J. D.. We wniosku o przyznanie świadczenia A. D., jako członków rodziny w rozumieniu ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 zwanej dalej ustawą o pomocy państwa w wychowaniu dzieci) podał J. D. i M. D..

Wobec ustalenia przez organ, w oparciu o bazę PESEL, że jedynym dzieckiem A. D. w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest J. D., wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne. W toku postępowania wezwano wnioskodawcę o przedłożenie wyroków sądowych oraz innych dokumentów poświadczających sprawowanie opieki nad córką M. D.. Zdaniem organu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 tj. zwanej dalej K.p.a.) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a decyzja przyznająca prawo do świadczenia stała się ostateczna, nie został również przekroczony 5 - letni termin wskazany w art. 146 § 1 pkt 5 K.p.a., dlatego też organ wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania A. D. prawa do świadczenia wychowawczego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Burmistrz uchylił z dniem [...] stycznia 2017 r. decyzję Burmistrza z [...] maja 2016 r. przyznającą świadczenie wychowawcze na rzecz J. D. i jednocześnie odmówił prawa do tego świadczenia.

Podstawą w/w rozstrzygnięcia było ustalenie, iż jedynym dzieckiem A. D. (w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci) jest J. D., gdyż M. D. jest członkiem rodziny matki - byłej żony A. D., a ustalenia tego dokonano w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008 r. (sygn. akt IC [...]), zgodnie z którym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad M. D. powierzono matce, zapewniając jednocześnie ojcu prawo do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka oraz zasądzając od ojca na rzecz córki alimenty.

Kolejnym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. A. D. domagał się przyznania świadczenia wychowawczego na drugie dziecko w rodzinie J. D. wskazując jako członków rodziny: J. D. i M. D.. Decyzją z [...] października 2018 r. odmówiono przyznania prawa do tego świadczenia powołując się na wyrok rozwodowy i na niesprawowanie przez A. D. opieki nad córką. Na skutek odwołania A. D. uchylono decyzję z [...] października 2018 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia w wyniku czego decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] przyznano A. D. świadczenie wychowawcze na J. D. na okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniach [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r. przeprowadzono dwa wywiady środowiskowe w trakcie których ustalono, że A. D. bierze czynny udział w życiu córki i jest z nią związany emocjonalnie, a rodzice w porównywalnym stopniu czynią starania o wychowanie córki, każdy z nich na równi ma możliwość brania udziału w jej codziennym życiu. Wobec powyższego organ stwierdził, że rodzice M. D. sprawują opiekę naprzemienną nad dzieckiem (k. 40 akt admin. organu II instancji).

Wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. A. D. domagał się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] lutego 2017 r. nr [...] i przyznania świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad J. D. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. bądź zmiany w/w decyzji w pkt 2 w ten sposób, że świadczenie wychowawcze na J. D. zostanie przyznane A. D. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r.

W uzasadnieniu wniosku wskazano iż organ administracji wydając decyzję z [...] lutego 2017 r. nie dysponował dowodami w postaci wywiadu środowiskowego, który został przeprowadzony w dniach [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r. odnoszącymi się do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej nad M. D. i zakresu opieki realizowanej przez rodziców nad córką. Z wywiadów wynika tymczasem, że A. D. sprawuje opiekę naprzemienną nad córką, zatem jest ona pierwszym dzieckiem w rodzinie i na tej podstawie, przysługuje świadczenie wychowawcze na J. D..

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Burmistrz odmówił wznowienia postępowania, które to postanowienie zostało uchylone postanowieniem SKO w P. z [...] czerwca 2019 r. z przyczyn formalnych i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] lutego 2017 r. wyjaśniając w jaki sposób interpretuje definicję rodziny zawartą w art. 2 pkt. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz wskazując, iż w ocenie organu brak orzeczenia o opiece naprzemiennej wobec córki M. D. jest przeszkodą w uznaniu jej za członka dwóch rodzin (matki oraz ojca). Organ I instancji wskazał, iż faktycznie w odniesieniu do okresu świadczeniowego [...] przeprowadził wywiady środowiskowe w dniach [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r., lecz uczynił to kierując się wskazaniami tutejszego Kolegium zawartymi w decyzji z [...] maja 2018 r. ([...]).

W odniesieniu do decyzji z [...] sierpnia 2019 r. w odwołaniu sformułowano zarzut naruszenia art. 151 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, podczas gdy wobec wystąpienia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję, zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, iż organ wydając decyzję z [...] lutego 2017 r. wprawdzie nie dysponował dowodami w postaci wywiadów środowiskowych przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r., jednakże wywiady te potwierdziły istniejący już w dacie wydania decyzji stan faktyczny polegający na sprawowaniu opieki naprzemiennej przez A. D. nad córką M. D.. Tym samym okoliczności faktyczne polegające na sprawowaniu opieki naprzemiennej nad córką [...] przez A. D. istniały już [...] lutego 2017 r., lecz nie były organowi znane. Zdaniem odwołującego się, nie można przyznać racji organowi, że treść wyroku rozwodowego implikuje możliwość uznania, że w niniejszej sprawie nie ma miejsca opieka naprzemienna nad córką M. D. oraz że odwołujący nie sprawuje faktycznej opieki nad córką. Nie wyklucza to uznania, że dziecko objęte jest opieką naprzemienną. Zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez pominięcie, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w chwili wydawania decyzji i uznanie, że przyczyną uchylenia dotychczasowej decyzji nie może być nowa wykładnia przepisów prawa w innej sprawie.

Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że nie ma wątpliwości, iż określenie "nowe dowody" zawarte w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odnosi się do dowodów, które istniały w dacie podejmowania decyzji, lecz organ nimi nie dysponował. Tymczasem bezspornym jest, że dowody w postaci wywiadów środowiskowych z dnia [...] lipca 2018 r. oraz z [...] lipca 2018 r. nie istniały w dacie podejmowania decyzji w lutym 2017 r. Zestawienie zatem dat przeprowadzenia wywiadów środowiskowych oraz daty rozstrzygnięcia nie pozostawia wątpliwości że przedmiotowa sytuacja nie spełnia wymogów wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wskazano, że w toku postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2017 r. A. D. został wezwany do przedłożenia dokumentów poświadczających sprawowanie opieki nad córką [...] i realizując to wezwanie strona złożyła do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008r. (sygn. sprawy I C [...]) zawierający rozstrzygnięcie o wykonywaniu władzy rodzicielskiej oraz o alimentach. Na podstawie tego wyroku organ I instancji uznał, iż ówcześnie obowiązujące art. 2 pkt 14 w zw. z art. 2 pkt. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie pozwalają na uznanie córki [...] za pierwsze dziecko pana A. D. (w rozumieniu ustawy). Zdaniem organu II instancji, skoro w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia rodziny a językowa wykładnia tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, to należy uznać, że ustawodawca - na gruncie omawianej ustawy

instytucję rodziny rozumiał tak, jak wyraził to w ww. definicji. Powyższy przepis jest przepisem szczególnym i - jako taki - musi być wykładany ściśle. Kolegium wskazało nadto, że decyzja z [...] maja 2018 r. ([...]) odnosiła się do okresu świadczeniowego [...], podczas którego dominująca wykładnia przepisów dopuszczała możliwość dokonywania przez organ administracji ustaleń faktycznych odnoszących się do sprawowania opieki nad dzieckiem, w tym dokonywania samodzielnej oceny czy opieka ta ma charakter opieki naprzemiennej.

Skargę na decyzję organu II instancji wniósł A. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych, w tym o kosztach zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. W przypadku, gdy uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie będzie możliwe wniesiono o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] lipca 2020 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji.

Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucono:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., art. 151 §1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 2 pkt. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja Burmistrza z [...] sierpnia 2019 r. winna zostać uchylona, bowiem została wydana z naruszeniem art. 145 §1 pkt. 5 K.p.a., gdyż zarówno organ I Instancji, jak również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, błędnie ustalili i w konsekwencji przyjęli, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2017 r., podczas gdy w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. nieznane organowi, który wydał decyzję, uzasadniające uchylenie decyzji z [...] lutego 2017 i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy;

- naruszenie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci mające istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez organ odwoławczy (jak również pierwotnie przez organ I instancji), że powołana przez skarżącego okoliczność, potwierdzająca fakt sprawowania przez skarżącego opieki nad M. D., noszącej znamiona opieki naprzemiennej, sprowadza się do nowej wykładni przepisów prawa (ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci) ukształtowanych w innej sprawie, przez co nie nosi znamion nowych okoliczności w rozumieniu tego przepisu K.p.a., gdy tymczasem spełnione zostały przesłanki uzasadniające kwalifikację w/w faktów jako nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 §1 pkt. 5 K.p.a.;

- naruszenie art. 7, 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w zaniechaniu przez organ I Instancji oraz organ odwoławczy wszechstronnego i wyczerpującego zbadania sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. (Dz.U. jak wyżej).

Następnie przypomnieć wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zgodnie z którego treścią wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni literalnej ww. przepisu należy wskazać, że ujawnieniu muszą podlegać nowe fakty lub dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi w czasie wydawania tej decyzji.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie ukształtowały się dwa poglądy w zakresie wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 3632/18 i z 19 września 2019 r., sygn. akt. II OSK 1963/19. Według pierwszego z poglądów judykatury, nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. Naruszenie prawa nie może bowiem być odnoszone tylko do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Zwolennicy tego poglądu wskazują, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, w tym m.in. podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2947/14; z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 815/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 807/11; z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 963/13; z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2874/18; z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 3632/18; z 19 września 2019 r., sygn. akt. II OSK 1963/19; dostępne w CBOIS). W uzasadnieniu tego poglądu wskazuje się także, że na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, spoczywa obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Jeżeli zatem w dacie wydania decyzji istnieje dowód, który nie jest znany organowi, to decyzja wydana z jego pominięciem zapada z naruszeniem przepisów postępowania, choć nie zawsze winę za pominięcie tego dowodu można przypisać organowi. W doktrynie stanowisko takie prezentują autorzy komentarzy do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 662-663; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 341-342; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 529) oraz inni autorzy poruszający rozpatrywane zagadnienie (B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 233-234; M. Romańska, Skuteczność orzeczeń sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 278-279).

Według drugiego stanowiska judykatury oraz doktryny sam fakt zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie przesądza o wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest bowiem stwierdzenie przez sąd naruszenia przepisów postępowania. Ujawnienie zatem nowych istotnych dla sprawy okoliczności lub dowodów istniejących w dacie wydawania decyzji a nieznanych organowi w dacie jej wydawania będzie stanowiło podstawę do uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy powiązane będzie z jakimiś zaniedbaniami ze strony organu (m.in. NSA w wyrokach: z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1714/16; z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 227/10; z dnia 25 października 2011, sygn. akt II GSK 453/10; dostępne w CBOIS; oraz w literaturze: J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16; A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 392).

Sąd w składzie niniejszym przyjmuje drugą z ww. koncepcji. Konsekwencją przyjęcia drugiego z przedstawionych poglądów jest uznanie, że brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z [...] lutego 2017 r. nr [...]

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ujawnione w toku postępowania administracyjnego informacje dotyczące opieki naprzemiennej skarżącego i jego małżonki nad ich córką [...], nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W sprawie bezspornym jest bowiem, że na moment wydawania decyzji ostatecznej tj. w dniu [...] lutego 2017 r. organ nie dysponował wywiadami środowiskowymi, które zostały dopiero przeprowadzone w dniach [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r. w toku innego postępowania administracyjnego. Tymczasem dopiero z tych wywiadów wynika, że rodzice sprawują opiekę naprzemienną nad córką [...], która to okoliczność w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. nie była znana organowi. Aby dana okoliczność mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania, musi natomiast istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r. I OSK 2970/19, LEX nr 3071724). Na moment wydawania przedmiotowej decyzji ostatecznej organ dysponował jedynie wyrokiem rozwodowym z dnia [...] września 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. I C [...] przez Sąd Okręgowy w P., na podstawie którego ustalono, że opiekę nad córką [...] sprawuje jej matka. A. D. powyższych okoliczności faktycznych ustalonych przez organ wówczas nie kwestionował i nie twierdził, że nad córką sprawowana jest opieka naprzemienna. Co szczególnie istotne w sprawi to A. D. został wezwany do przedłożenia dokumentów poświadczających sprawowanie opieki nad córką [...] i realizując ro wezwanie przedłożył wyrok rozwodowy Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008 r. wydany w sprawie I C [...], zawierający rozstrzygnięcie o wykonywaniu władzy rodzicielskiej oraz alimentach. Organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. kierował się wykładnią przepisu zgodnie z którą w kompetencji organu administracji nie leży dokonywanie ustaleń odnoszących się do pozostawania dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców, gdyż fakt ten nie musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. W istocie zatem nowe okoliczności, na które powołuje się skarżący podlegają odmiennej ocenie w związku ze zmianą linii wykładni przedmiotowych przepisów. Organ I instancji kierował się przeważającą na moment wydawania decyzji wykładnią przepisów, zgodnie z którą pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego dane postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r. I OSK 1046/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej CBOSA). Jak wyjaśnił to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 947/17), na gruncie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci zasadą jest uznawanie danego dziecka za członka jednej rodziny a jednoczesne zaliczenia go do odrębnych rodzin obojga rodziców może nastąpić tylko wyjątkowo. Zdaniem organu nowa wykładnia przepisu nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania: "Ustalona w judykaturze nowa wykładnia przepisu prawnego, która - gdyby była zastosowana w sprawie - spowodowałaby odmienną decyzję, nie jest podstawą do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 KPA, gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani z nowym dowodem., ani z nową okolicznością faktyczną" (wyrok NSA z dnia 9 maja 1997 r. III SA 1549/95, oraz por. wyrok NSA z 5.12.1995r. SA/Ka 2158/94, wyrok NSA z 22.03.1996 SA/Lu 874/95).

Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że aby można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. muszą wyjść na jaw nowe okoliczności które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał i - po trzecie - są istotne dla sprawy. Istotne dla sprawy będą zatem tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia, a zatem których ocena miałaby znaczenie w sprawie, a nie tylko prowadziła do wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. II OSK 767/20, LEX nr 3035503). Przy tym wskazuje się, iż za nową okoliczność nie może zostać uznane oświadczenie, które sporządzone zostało po wydaniu decyzji ostatecznej, a zatem nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r. II OSK 2067/20 LEX nr 3096126). Z wyżej wskazaną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie bowiem oświadczenie o sprawowaniu opieki naprzemiennej zostało wyrażone już po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie.

Tymczasem dowód w postaci wywiadu środowiskowego nie istniał w momencie wydawania decyzji z [...] lutego 2017 r. Dopiero w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji istnieje dowód, który nie jest znany organowi, to decyzja wydana z jego pominięciem zapada z naruszeniem przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r. II OSK 1963/19, LEX nr 2732043). Tymczasem w niniejszej sprawie prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zatem nie zaszły przesłanki do uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2017 r. Tym samym zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy nie naruszyły również przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., gdyż dokonały wszechstronnego i wyczerpującego zbadania sprawy.

Mając na względzie powyższe wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi należało ją oddalić na mocy art. 151 P.p.s.a.