II SA/Po 677/22

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Elektrownia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia 13 lipca 2022 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania Elektrownia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy R. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia 13 lipca 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie S..

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Decyzją z dnia 13 lipca 2022 r., nr [...], Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej wyżej.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 15 marca 2022 r. wpłynął wniosek z dnia 11 marca 2022 r. Elektrowni [...] sp. z o.o. dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Teren, o którym mowa we wniosku, nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, więc warunki zabudowy – zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") – ustala się w drodze decyzji. Zgodnie z treścią wniosku, inwestycja ma polegać na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą techniczną na terenie o powierzchni 17.200 m2. Z uwagi na powyższe, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z poźn. zm., dalej "r.p.m.o."), inwestor uzyskał zgodę na realizację przedsięwzięcia w drodze decyzji z dnia 10 stycznia 2022 r., [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji tej określono, że moc zainstalowanych paneli fotowoltaicznych będzie nie większa niż 1 MW (1000 kW). Burmistrz, zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., wyznaczył obszar analizowany wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Ustalono, że szerokość frontu działki wynosi 116 m. Trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem wynosi 348 m (3 x 116 m). W związku z powyższym wyznaczono minimalny obszar analizowany w odległości 348 m wokół granic działki objętej wnioskiem.

Po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowano projekt decyzji odmawiający ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ze względu na brak zabudowy w obszarze analizowanym, nie ma możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Po zapoznaniu się z projektem decyzji inwestor złożył uwagi pismem z dnia 1 czerwca 2022 r. Po przeanalizowaniu treści pisma postanowiono zweryfikować projekt decyzji, mając na uwadze treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Burmistrz dokonał analizy warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w następujący sposób:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu – zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się dla instalacji odnawialnego źródła energii;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej – zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie stosuje się dla instalacji odnawialnego źródła energii;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego – warunek spełniony, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. – warunek spełniony, wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi – warunek nie został spełniony, planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. "jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust . 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące". Z powyższego wynika, że w studium nie ma obowiązku przewidywać rozmieszczenia instalacji o mocy mniejszej niż 500 kW, jak również instalacji o mocy do 1000 kW, spełniających wymogi z pkt 1 oraz urządzeń innych niż wolnostojące. Wolą ustawodawcy było zniesienie barier w wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii wynikających z konieczności uwzględniania w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Dokonano tego poprzez podniesienie granicy mocy 100 kW do 500kW dla wybranych instalacji wykorzystujących odnawialne źródła energii oraz poprzez wyłączenie powyższych ograniczeń w odniesieniu do urządzeń innych niż wolnostojące (zamontowanych na budynkach – art. 2 pkt 20a u.p.z.p.) oraz instalacji fotowoltaicznych do 1000 kW mocy. Projektowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni słonecznej S. o mocy do 1MW ma zostać zrealizowana na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie S.. Działki te, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, stanowią grunty rolne oznaczone symbolami RIVb, RV i RVI. Projektowana inwestycja nie spełnia warunku zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p., tj. klasy gruntu rolnego. W związku z powyższym, konieczna jest analiza jej zgodności ze studium, bowiem nie stanowi ona wyjątku z art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p.

Funkcja określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej Gminy R. z dnia 28 listopada 2018 r., dalej "uchwała nr [...]") dla działek nr [...] i [...] to tereny zalesień, oznaczone symbolem ZLz. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że w studium nie przewiduje się rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (tym bardziej urządzeń o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW) dla działek nr [...] i [...]. Burmistrz podkreślił, że w jego ocenie nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji o mocy do 1 MW z uwagi na sprzeczność z przepisami odrębnymi (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.). Planowana inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest sprzeczna z przepisem odrębnym, tj. art. 10 ust. 2a tej ustawy. Zatem warunek zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi nie został spełniony.

W odwołaniu z dnia 20 lipca 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego inwestor Elektrownia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza i orzeczenie co do istoty sprawy.

Decyzji organu I instancji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 i art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez brak wszczęcia postępowania;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku instalacji fotowoltaicznych o mocy powyżej 500 kW (1000 kW w przypadku lokalizowania na gruntach rolnych klasy V, VI, Vlz i nieużytki), takie inwestycje mogą być realizowane wyłącznie na podstawie stosownych postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pod pojęciem przepisów odrębnych należy w niniejszej sprawie rozumieć regulacje art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., podczas gdy wskazane przepisy stanowią jedynie "instrukcje postępowania" dla organów gminy, przyjmujących regulacje dotyczące ładu przestrzennego w gminie i nie mogą stanowić podstawy wydania albo odmowy wydania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych (w tym decyzji o warunkach zabudowy).

W uzasadnieniu odniesiono się do naruszenia art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Jak wynika z treści uzasadnienia do decyzji, organ przyjął, że z przedmiotowych przepisów wynika, iż realizowanie przedsięwzięć z zakresu odnawialnych źródeł energii wymaga, aby w studium były uwzględnione obszary, na których takie inwestycje mogą być prowadzone. Należy podkreślić, że regulacja art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. stanowi jedynie normę instrukcyjną – określa ona bowiem obowiązki organu stanowiącego gminy przy przyjmowaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści przepisu wynika wyraźnie, że jeżeli w studium przyjęto regulacje, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., musi to znaleźć odzwierciedlenie w treści miejscowego planu (zachowanie zgodności między planem i studium, stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Z kolei art. 10 ust. 2a u.p.z.p. dotyczy zasad sporządzania studium (techniczne wymogi dotyczące treści studium) i jego treść skierowana jest wyłącznie do organów stanowiących gminy, które przyjmują treść studium. Jeżeli organy nie skorzystają z przysługujących im kompetencji i nie wskażą w studium obszarów do lokalizowania instalacji odnawialnych źródeł energii to oznacza, iż takie instalacje mogą być realizowane na dowolnym obszarze gminy, jeżeli spełnione zostają pozostałe warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przyjęcie interpretacji odmiennej, zgodnie z poglądem przedstawionym przez organ, prowadziłoby do wniosku, że dla zablokowania możliwości przeprowadzenia inwestycji w odnawialne źródła energii (a więc korzystania przez właściciela z nieruchomości zgodnie z konstytucyjnie chronionym prawem własności), wystarczające jest niepodejmowanie żadnych działań w tym zakresie przez organy. Brak wprowadzenia w studium określonych postanowień prowadziłby do sytuacji, w której pomimo braku wyraźnej podstawy prawnej w tym zakresie, wyłączona zostałaby możliwość realizowania inwestycji w odnawialne źródła energii na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. To z kolei prowadziłoby do nieuprawnionego (niewynikającego z ustawy) ograniczenia konstytucyjnych praw (w tym prowadzenia działalności gospodarczej) i ochrony własności (art. 21, art. 22 i art. 64 Konstytucji RP).

Spółka zaznaczyła, że art. 10 ust. 2a u.p.z.p. ma charakter techniczny (tj. określający zasady przyjmowania studium) i jest skierowany do organu stanowiącego gminy, nie może on stanowić materialnoprawnej podstawy wydania decyzji odmownej w zakresie warunków zabudowy. Dodatkowo podkreślono, że takiej podstawy nie może stanowić treść samego studium – brak zawarcia w studium informacji, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie oznacza, że nie jest możliwe wydanie w tym zakresie decyzji o warunkach zabudowy. Trzeba mieć bowiem na względzie, że zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., studium nie stanowi aktu prawa miejscowego, a więc nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Skoro studium nie jest źródłem prawa, to ewentualne sprzeczności pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a treścią studium są możliwe, dopuszczalne i w pełni akceptowalne.

Dodatkowo wskazano, że art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oraz postanowienia studium, przyjętego na podstawie tych przepisów, nie powinny być oceniane jako przepisy odrębne, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co do których musi zachodzić zgodność z decyzją o warunkach zabudowy. Przywołane przepisy nie nakładają w sposób wyraźny żadnych ograniczeń. Art. 10 ust. 2a u.p.z.p. zobowiązuje jedynie organ gminy do ujęcia w studium lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii o określonych parametrach. Jeżeli organ gminy tego nie zrobi, nie powinno to być traktowane jako jednoznaczne wyłączenie możliwości lokalizowania takich inwestycji, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (brak jest bowiem przepisów analogicznych jak w przypadku sklepów wielkopowierzchniowych – art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p.). Z powyższego wynika, że ani postanowienia studium, ani regulacje art. 10 ust. 2a i 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą być traktowane jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., które uzasadniałyby odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że w dniu 3 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986). Zgodnie z art. 4 powołanej ustawy, do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Niniejsza sprawa została wszczęta w marcu 2022 r., a zatem zastosowanie znajdują przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dokonanym nowelizacją.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślono, że dla prawidłowego zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. niezbędna jest ocena wnioskowanego przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm., dalej "u.o.z.e.") z uwzględnieniem przepisu art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące.

Kolegium zaznaczyło, że system planowania i zagospodarowania przestrzennego stanowi spójną całość i nie można oczekiwać, że instalacje odnawialnych źródeł energii traktowane będą przez ustawodawcę inaczej dla celów planowania przestrzennego, a inaczej dla zagospodarowania. Organ zwrócił uwagę na szczególny sposób traktowania przez prawodawcę przedsięwzięć polegających na budowie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500kW. Ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW i ponad 500 kW, wprowadzając odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Po drugie podkreślono, że regulacja zawarta w przepisach art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje na to, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, były realizowane co do zasady przede wszystkim na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Tego rodzaju inwestycje mają niewątpliwie istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Wobec tego, co do zasady wykluczona jest dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju zamierzeń w drodze ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile prowadzi to do zmiany przeznaczenia terenu. Zmiana przeznaczenia terenu może zostać dokonana jedynie w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub też zmiany istniejącego planu.

W sytuacji, gdy inwestycji nie można zaliczyć do urządzeń i instalacji wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (tj. do urządzeń infrastruktury technicznej lub instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.), nie ma podstaw do stosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Co więcej dodano, że planowane wprowadzenie, na terenie użytkowanym rolniczo, nowej funkcji zabudowy i zagospodarowania w postaci zabudowy przemysłowej systemem fotowoltaicznym - lokalizacja przedsięwzięcia w ogóle nie mogła być ustalona w drodze decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59-64 u.p.z.p. Innymi słowy, niedopuszczalne było nie tylko zastosowanie przepisu art. 61 ust. 3 tej ustawy, ale w ogóle takiego trybu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dodatkowo Kolegium wskazało, że art. 10 ust. 2a u.p.z.p. pozwala na twierdzenie, iż nie jest możliwe lokalizowanie wskazanych w tym przepisie urządzeń bez uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium. W konsekwencji realizacja tych urządzeń na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbywać się tylko na obszarach wskazanych w studiach. W przedmiotowej sprawie zwrócić należy uwagę, że planowane zamierzenie polega na budowie elektrowni słonecznej S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i [...]. Zamierzenie planowane jest do realizacji na gruntach rolnych klasy RIVb, RV, RVI. W najbliższym otoczeniu znajdują się głównie grunty rolne. Działki objęte wnioskiem znajdują się w obszarze objętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętym uchwałą nr [...], przy czym przyjęto dla nich przeznaczenie jako tereny zalesień oznaczone symbolem ZLz. Z powyższego wynika, że dla terenu inwestycji, który jest objęty studium, nie przewidziano możliwości realizacji zamierzenia polegającego na zabudowie systemami fotowoltaicznymi. W rezultacie Kolegium doszło do wniosku, że brak jest możliwości uwzględnienia wniosku.

Kolegium – przeciwnie do organu pierwszej instancji – nie uznało, że wnioskowane zamierzenie należy zaliczyć do odnawialnych źródeł energii, korzystających ze zwolnienia określonego w treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p., niemniej jednak podkreśliło, iż inna ocena w tym zakresie nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium przychyliło się do stanowisk orzeczniczych sprowadzających się do przyjęcia, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 500 kW – zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też według decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – może odbyć się jedynie na obszarach wskazanych w studium, co jest zgodne ze stanowiskiem zajętym przez Burmistrza wyrażonym w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 9 września 2022 r. Elektrownia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego M. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz zasądzenie kosztów postępowania (k. [...]-[...] akt sądowych). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji;

2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 9 ust. 4-5 i art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że:

- przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. mogą być postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, podczas gdy z przepisów art. 9 ust. 4-5 u.p.z.p. wyraźnie wynika, że studium nie jest aktem prawa miejscowego;

- regulacje art. 10 ust. 2a i 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. mogą stać na przeszkodzie wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej na zawnioskowanym terenie (z uwagi na brak w studium określenia obszarów, na których mogą być lokowane urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawianych), podczas gdy wskazane przepisy adresowane są wyłącznie do organów gminy, przystępujących do procedury uchwalania studium lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z tego powodu nie mogą stanowić podstawy do wydania odmownej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

b) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wyjątek dotyczący spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej musi być spełniony w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii o parametrach innych, niż wynikające z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., podczas gdy z przepisu wyraźnie wynika, że ustawowym wyjątkiem objęte są wszystkie instalacje odnawialnych źródeł energii, niezależnie od ich mocy, a tym samym wszystkie warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącej zostały spełnione.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka przywołała liczne orzeczenia i stanowisko doktryny na poparcie powyższych zarzutów. Na wstępie podkreśliła, że Burmistrz w sposób prawidłowy (odwrotnie niż później Kolegium) zinterpretował treść art. 61 ust. 1 pkt li 2 w zw. z art. 61 ust 3 u.p.z.p., przyjmując że ani tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, ani konieczność zachowania dostępu do drogi publicznej nie muszą być spełnione, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy ma dotyczyć zamierzenia inwestycyjnego w postaci elektrowni fotowoltaicznej, a więc instalacji odnawialnego źródła energii. Skarżąca wskazała na naruszenie przez Kolegium art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium błędnie przyjęło, że ponieważ studium nie przewiduje możliwości lokalizowania na wskazanej we wniosku nieruchomości elektrowni słonecznej, to wydanie decyzji stałoby w sprzeczności z taką regulacją studium (zachodzi więc przypadek niezgodności z przepisami odrębnymi). Ponadto organ zaznaczył również, że planowana inwestycja musi być zgodna z treścią art. 10 ust. 2a u.p.z.p., który ustala zasady dotyczące treści studium w zakresie instalacji odnawialnych źródeł energii.

Co do zgodności decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami studium skarżąca podkreśliła, że:

1) przepisami, z którymi decyzja musi być zgodna są wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z treścią art. 87 Konstytucji RP, za źródła takiego prawa uważa się: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a także akty prawa miejscowego, uchwalone przez odpowiednie organy (na obszarze działania takich organów);

2) za źródło prawa powszechnie obowiązującego nie mogą więc być uznane postanowienia studium. Zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym nie może ono stanowić podstawy dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, dotyczącej zainteresowanego podmiotu;

3) jak wynika z treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p., postanowienia studium pozostają wiążące wyłącznie dla organów gminy w procesie uchwala miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca podniosła także, że błędne jest odwołanie się przez Kolegium do art. 10 ust. 2a u.p.z.p., który jest adresowany do organów odpowiedzialnych za przyjęcie treści studium i stanowi niejako "instrukcję" tego, co w studium powinno zostać zawarte. Nie oznacza to, że brak zawarcia w studium określonych informacji uniemożliwia uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy lub uwzględnienie określonych rodzajów inwestycji w później uchwalonym planie miejscowym ani, że treść studium (i ewentualne braki, np. co do lokalizowania instalacji odnawialnych źródeł energii) może stanowić podstawę wydania decyzji odmownej w zakresie określenia warunków zabudowy. Brak uwzględnienia w studium obszarów, na których mają być lokalizowane instalacje odnawialnych źródeł energii nie może stać na przeszkodzie wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Studium stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dla oceny wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie ma również znaczenia moc instalacji (w szczególności progi 500 kW/1000 kW). Wskazane w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. progi mocy stanowią wskazówki dla organów gminy przy uchwalaniu studium oraz następnie planu miejscowego.

Ponadto Kolegium dokonało błędnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przyjmując, że planowana inwestycja nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu tego przepisu, a więc nie może korzystać z preferencyjnych warunków uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Błędna jest interpretacja, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on wyłącznie mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii. Skoro tak, to ponieważ inwestycja ma być realizowana m.in. na gruntach rolnych klasy RIVb, a jednocześnie studium nie przewiduje lokalizowania instalacji odnawialnych źródeł energii (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) to nie jest możliwe zastosowanie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., i dla wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest, aby zamierzona inwestycja spełniała wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wyżej wskazano, w tym zakresie Kolegium nie podzieliło analizy przeprowadzonej przez Burmistrza, który prawidłowo uznał, że wyjątek z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. znajduje zastosowanie.

Ustawodawca świadomie rozróżnia pojęcia mikroinstalacji oraz instalacji odnawialnych źródeł energii. Za błędne należy uznać stanowisko, zgodnie z którym zmiany w art. 15 ust. 4 u.p.z.p. i art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy ze sobą wiązać. Art. 15 ust. 4 u.p.z.p. odnosi się do wymagań stawianych miejscowym planom zagospodarowania przestrzennego, natomiast art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma stanowić uproszczenie dla realizowania inwestycji w odnawialne źródła energii, które mają być lokalizowane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zakresie zasad zagospodarowania przestrzennego doprecyzowano dotychczasowa zasadę dotycząca planu zagospodarowania przestrzennego, który umożliwiając lokalizację budynków powinien umożliwić również lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną, którą najprościej zintegrować z budynkami mieszkalnymi. Ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energie ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust 3 u.p.z.p. W związku z rozbieżnością orzeczniczą zaproponowano rozszerzenie art 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie jest wymagane spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej.

Skarżąca zaznaczyła, że projektowana inwestycja polegająca na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych A o mocy do 2MW wraz z infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w postaci urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązków wynikających z art 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do spornej inwestycji. Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego w celu oceny dopuszczalności przedmiotowej zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko (k. [...] akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie elektrowni słonecznej S. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, spełnia określone prawem wymagania niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności czy jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

W tym zakresie istotne jest ustalenie czy decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji powinna być zgodna ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy oraz czy wszystkie inwestycje w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii są objęte wyłączeniem określonym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja Kolegium nie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p. Inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu na terenie działek nr [...] i [...] farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW (1000 kW). Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy twierdząc, że inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, a dokładniej art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., czym narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Burmistrz wskazał, że w studium nie ma obowiązku przewidywać rozmieszczenia instalacji o mocy większej niż 500 kW, spełniających wymogi określone w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. oraz urządzeń innych niż wolnostojące. Projektowana inwestycja nie spełnia warunku zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p., tj. klasy gruntu rolnego. W związku z powyższym, Burmistrz dokonał analizy jej zgodności ze studium stwierdzając, że w studium funkcja przedmiotowych działek to tereny zalesień, a zatem nie przewiduje się rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Kolegium podtrzymało argumentację Burmistrza dotyczącą konieczności zgodności planowanej inwestycji ze studium. Nie podzieliło natomiast stanowiska Burmistrza dotyczącego zaliczenia inwestycji do urządzeń i instalacji wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (tj. do urządzeń infrastruktury technicznej lub instalacji odnawialnego źródła energii), korzystających z wyłączeń określonych w przywołanym przepisie. Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska przedstawionego przez organy.

Skarżąca oparła zarzuty swojej skargi na naruszeniach przepisów m.in. art. 10 ust. 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i uczyniła to zasadnie. W pierwszej kolejności należy wyeksponować relację pomiędzy studium a decyzją o warunkach zabudowy.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy jest aktem prawnym, który stanowi podstawowy element w realizowaniu polityki przestrzennej. To bowiem na jego podstawie są stanowione miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Te zaś muszą wykazywać zgodność z przepisami studium. Innymi słowy, niezgodność planu miejscowego z przepisami studium jest podstawą do stwierdzenia jego nieważności (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), co jest najdalej idącą konsekwencją wadliwości prawnej.

Należy podkreślić, że studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.) w przeciwieństwie do planu miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Studium nie może mieć zatem takiej doniosłości prawnej, aby wpływać na proces stosowania prawa, gdyż nie wyraża norm prawnych wiążących organ administracji publicznej rozstrzygającego indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej. Niewątpliwie oddziałuje na proces uchwalania planu miejscowego, ale nie wpływa na odrębną instytucję prawną, jaką jest decyzja o warunkach zabudowy. Potwierdzeniem tejże tezy jest fakt, że ustawodawca, w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. w żaden sposób nie uzależnił wydania decyzji administracyjnej od warunków określonych w studium (zgodności z zapisami studium).

Powyższą konstatację potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał: "Jeżeli studium nie jest aktem prawa miejscowego, to nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. co skutkuje tym, że jego ustalenia nie stanowią podstawy do wydania decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dopiero uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy powodują jej wygaśnięcie o ile wcześniej nie zostanie wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r., II OSK 346/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotne jest bowiem to, że wydając decyzję o warunkach zabudowy organ administracji w ogóle nie kieruje się ustaleniami określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. nie odnoszą się do żadnych założeń studium. A więc odwoływanie się do przepisu art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla elektrowni słonecznej stanowi nieuprawnione przekroczenie granic wykładni systemowej. Co prawda, o studium, planie miejscowym i decyzji o warunkach zabudowy jest mowa w jednej i tej samej ustawie, jednakże nie ma żadnych powiązań pomiędzy aktami stanowienia a aktem stosowania prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie zwróciła uwagę skarżąca, że studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy w procesie stosowania prawa.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. traktuje o zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Jak już wskazano wyżej jako przepisy odrębne nie może być zakwalifikowane studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy, gdyż ten akt nie wpisuje się w katalog aktów prawa miejscowego. Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. są regulacje o charakterze prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2019 r., II SA/Kr 380/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolegium nie mogło zatem uzależnić swojego rozstrzygnięcia od analizy zgodności planowanej inwestycji z zapisami studium. Powinno odstąpić od tejże analizy i skoncentrować swoją uwagę na spełnieniu przez planowaną inwestycję pozostałych przesłanek warunkujących wydanie decyzji pozytywnej (bądź negatywnej) dla inwestora.

Sąd pragnie podzielić również drugi z zarzutów skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z przywołanym przepisem "przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Ustawodawca posłużył się w tym zakresie pojęciem "instalacji odnawialnego źródła energii", którą zgodnie z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego – a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.

Kolegium przyjęło, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on wyłącznie mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii. Tym samym stwierdziło, że wyjątek dotyczący spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej musi być spełniony w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii o parametrach innych, niż wynikające z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.

Powyższa wykładnia nie ma umocowania w obowiązujących przepisach prawnych. Należy wskazać, że z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika, iż wskazane tam wyłączenie stosowania określonych przepisów dotyczy wszystkich instalacji odnawialnego źródła energii. Ustawodawca nie dokonał rozróżnienia w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że gdyby prawodawca chciał takie rozróżnienie wprowadzić to miał do tego odpowiednie możliwości. W art. 2 pkt 18 u.o.z.e. została wprowadzona definicja małej instalacji, natomiast w art. 2 pkt 19 u.o.z.e. – mikroinstalacji. Zatem posługując się pojęciami zdefiniowanymi w ustawie o odnawialnych źródłach energii ustawodawca mógł wskazać, że określone w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenia dotyczą tylko małych albo mikroinstalacji w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 18 u.o.z.e. albo art. 2 pkt 19 u.o.z.e. Jednakże takie ograniczenie przedmiotowe nie pojawiło się w przywołanym przepisie, z którego wyraźnie wynika, że ustawowym wyjątkiem objęte są wszystkie instalacje odnawialnych źródeł energii, niezależnie od ich mocy.

Jednocześnie nie można takiego zawężenia stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. doszukiwać się w treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Przywołane przepisy są odrębnymi normami adresowanymi do innych podmiotów. Przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest adresowany do organu wykonawczego gminy (w określonych przypadkach także wojewody – art. 60 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 3 u.p.z.p.) wydającego decyzję o warunkach zabudowy, natomiast art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jest adresowany do organu uchwałodawczego gminy (rady gminy) uchwalającego studium (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.). Przepisy te mają zatem odmiennych adresatów i regulują różne sytuacje prawne (wydawanie decyzji o warunkach zabudowy oraz uchwalanie studium). Jak już wcześniej ustalono, decyzja o warunkach zabudowy nie może być badana pod względem zgodności z postanowieniami studium. Zatem nie ma podstaw, aby traktować art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jako przepis modyfikujący art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze należało uchylić zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza, bowiem organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), uchylił wskazane decyzje (pkt I. sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim uwzględni, że przepisy studium nie stanowią przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., i że warunki wskazane w art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie stanowią przeszkody dla realizacji inwestycji – farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW. Ponadto organ jeszcze raz rozważy w oparciu o najnowsze orzecznictwo zagadnienie przeprowadzenia analizy zasady dobrego sąsiedztwa, a także dostępu do drogi publicznej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. 535), a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 980 zł, na co złożyło się: 500 zł – wpis stały od skargi, 480 zł – opłata za czynności radcy prawnego reprezentującego skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz 17 zł – opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa (pkt II. sentencji wyroku).

Niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 13 stycznia 2023 r., tj. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (zarządzenie na k. [...]-[...] akt sądowych).

/-/ P. Daniel /-/ E. Podrazik /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz