II SA/Po 56/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2021 r. skargi C. C. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] odrzucił skargę C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika z urzędu, na postanowienie z dnia [...] września 2019 r. o odrzuceniu skargi.

W dniu [...] października 2020 r. (data nadania pocztowego – k. 5) C. C. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] października 2021 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Po [...]. Strona podniosła w uzasadnieniu skargi zarzuty w zakresie pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, gdyż "pełnomocnik był przyznany z urzędu", a ponadto skarżąca argumentowała, że była "po wypadku, w trakcie leczenia i rehabilitacji" (k. 4).

Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 6) Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą m.in. do wskazania, czy w piśmie z dnia [...] października 2020 r. strona jednocześnie wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tutejszego Sądu z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] o odrzuceniu skargi, a także do podania, kiedy i od kogo strona uzyskała informację o wydaniu przez tutejszy Sąd postanowienia z dnia [...] października 2019 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2019 r.

W odpowiedzi na to wezwanie strona piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r., wniesionym drogą pocztową [...] grudnia 2020 r. (k. 11), wyjaśniła, że w piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie. Jak oświadczyła – "[...].07.2020 r. została znaleziona w skrzynce na listy koperta z plikiem dokumentów, wśród których znajdowało się postanowienie WSA w Poznaniu z dn. [...].10.2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dn. [...].09.2019 r. List nie był awizowany, został wrzucony jak zwykły list do skrzynki" i w ten sposób strona dowiedziała się o "wniesieniu i odrzuceniu zażalenia z dn. [...].09.2019 r." (k. 10).

W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] marca 2021 r. do przedstawienia stanowiska w sprawie skargi C. C. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] (k. 18), ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu (radca prawny) w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. (k. 22) poparł skargę o wznowienie postępowania, podnosząc okoliczności, które miały świadczyć o braku możliwości działania strony w postępowaniu. Ponadto oświadczył, że "poza kontaktem telefonicznym do Skarżącej kierowana była między innymi korespondencja, o której mowa w piśmie listem poleconym o numerze nadania [...]".

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2021 r. (k. 26) skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z wyznaczonego dla niej radcy prawnego "z powodu prowadzenia przez niego sprawy tak, jak prowadził". Poza tym wniosła o przysyłanie wszelkich pism bezpośrednio do niej, w tym także tych, które "wróciły się nieodebrane do sądu". Sąd uznał to pismo za powiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi, o czym poinformował skarżącą i pełnomocnika. Pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] maja 2021 r., powołując się na tajemnicę zawodową, odmówił podania, kiedy poinformował skarżącą o wydaniu przez tutejszy Sąd postanowienia z dnia [...] września 2019 r. i postanowienia z dnia [...] października 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] (k. 28).

W wyniku sprawdzenia w elektronicznym systemie śledzenia przesyłek poleconych Poczty Polskiej, Sąd ustalił, że list polecony ekonomiczny o numerze przesyłki [...] został doręczony adresatowi dnia [...] lipca 2021 r. przez placówkę pocztową UP K. 1 (dane pod adresem internetowym: [...]

Następnie Sąd w dniu [...] czerwca 2021 r. (data doręczenia pisma sądowego – k. 35) wezwał skarżącą do nadesłania oryginałów lub poświadczonych urzędowo odpisów dokumentów w postaci "koperty z plikiem dokumentów, wśród których znajdowało się postanowienie WSA w Poznaniu z dn. [...].10.2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dn. [...].09.2019 r." – wszystko to w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania i pod rygorem rozpatrzenia sprawy na podstawie dotychczas zgormadzonego materiału procesowego. Skarżąca nie odpowiedziała na to wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z powyższego jednoznacznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego przysługuje od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest w szczególności postanowienie o umorzeniu postępowania oraz o odrzuceniu skargi (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r. s. 537).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że postanowienie tutejszego Sądu z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] o odrzuceniu skargi jest niewątpliwie orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, bowiem zamyka ono drogę do wydania wyroku. Orzeczenie to jest również prawomocne w rozumieniu art. 168 § 1 p.p.s.a., gdyż postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Sąd odrzucił zażalenie strony, reprezentowanej przez pełnomocnika z urzędu, na postanowienie z dnia [...] września 2019 r. o odrzuceniu skargi. Od tego ostatniego postanowienia nie został wniesiony środek odwoławczy. q

Następnie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie, o którym mowa w art. 280 p.p.s.a., nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tych czynności jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest bowiem od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia. Po drugie, powinna być wniesiona w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I OSK 910/17, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Idąc dalej, Sąd zauważa, że jako przesłankę wznowienia postępowania skarżąca wskazała w piśmie procesowym z dnia [...] października 2020 r. przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie podnosi się, że w sytuacji, gdy błędnie przywołano przepis stanowiący podstawę wznowienia, konieczna jest ocena, czy pomimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1473/1, dostępne jw.). W ocenie Sądu z treści skargi wynika, że podstawą wznowienia postępowania był przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała.

W orzecznictwie wskazuje się, że w ramach wstępnej kwalifikacji skargi o wznowienie postępowania należy mieć na uwadze, iż dla wykazania warunku oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia nie wystarczy samo jej przytoczenie w skardze. Należy wykazać, że ustawowa podstawa w danej sprawie rzeczywiście istnieje, a więc przytoczyć fakty i okoliczności mieszczące się w dyspozycji przepisu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 71/12, dostępny jw.).

W sprawie nie zaszła przeszkoda do żądania wznowienia postępowania, o której mowa w art. 278 p.p.s.a, jednak skarżąca nie wykazała, że zachowała termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi jest terminem procesowym zawitym.

Z kolei art. 279 p.p.s.a. wśród elementów skargi o wznowie wymienia ponadto również wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Natomiast przepis art. 280 § 2 p.p.s.a. przewiduje możliwość żądania od podmiotu wnoszącego skargę uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu. Odnosi się to do okoliczności, co do których sąd uzna, że są niewystarczająco przedstawione w skardze. Samo wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem koniecznym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowienia, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2005 r. sygn. akt II FSK 795/05, dostępny jw.; por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 280).

W niniejszej sprawie skarga o wznowienie (pismo procesowe z dnia [...] października 2020 r.) w ogóle nie wskazywała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi (wymóg z art. 279 p.p.s.a.). W wykonaniu wezwania do uzupełnienia tego braku, strona w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. przedstawiła okoliczności, których Sąd nie uznał za wystarczające uprawdopodobnienie w zakresie wskazania, w jakich okolicznościach i kiedy strona dowiedziała się o wydaniu orzeczeń w sprawie o sygn. II SA/Po [...], tj. postanowienia z dnia [...] września 2019 r. o odrzuceniu skargi, a także postanowienia z dnia [...] października 2019 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Również dotychczasowy pełnomocnik strony nie przedstawił Sądowi takich informacji, które uwiarygodniłyby stanowisko strony skarżącej. Pełnomocnik poprzestał na wskazaniu numeru przesyłki poleconej, którą skierował do strony. Wobec tego Sąd w dniu [...] czerwca 2021 r. wezwał skarżącą do nadesłania oryginałów lub poświadczonych urzędowo odpisów dokumentów, o których mowa w piśmie strony z dnia [...] grudnia 2020 r. (w terminie 7 dni od doręczenia wezwania i pod rygorem rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału procesowego). Wezwanie to było uzasadnione z tego powodu, że Sąd powziął wątpliwości co do wiarygodności oświadczenia strony, która w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. oświadczyła, że "[...].07.2020 r. została znaleziona w skrzynce na listy koperta z plikiem dokumentów, wśród których znajdowało się postanowienie WSA w Poznaniu z dn. [...].10.2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dn. [...].09.2019 r. List nie był awizowany, został wrzucony jak zwykły list do skrzynki" i w ten sposób strona dowiedziała się o "wniesieniu i odrzuceniu zażalenia z dn. [...].09.2019 r.". Poważne wątpliwości co do zgodności takiego twierdzenia z rzeczywistością wynikały z tego, że w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] został ustanowiony dla skarżącej i działał od [...] sierpnia 2020 r. (k. 58) pełnomocnik z urzędu. Dlatego też korespondencja sądowa w tej sprawie nie była doręczana stronie osobiście, lecz jej pełnomocnikowi z urzędu (art. 67 § 5 p.p.s.a.). I tak – odpis postanowienia z dnia [...] września 2019 r. o odrzuceniu skargi został doręczony pełnomocnikowi [...] października 2019 r. (k. 70 akt o sygn. II SA/Po [...]), natomiast odpis postanowienia z dnia [...] października 2019 r. o odrzuceniu zażalenia na to postanowienie został doręczony [...] listopada 2019 r. (k. 88). Wobec tego Sąd skierował do pełnomocnika skarżącej zapytanie m.in. co do tego, czy i kiedy kierował do strony korespondencję, w której zawiadomiłby skarżącą o wydaniu postanowienia z dnia [...] września 2019 r. i postanowienia z dnia [...] października 2019 r. w sprawie o sygn. II SA/Po [...].

W odpowiedzi pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. oświadczył, że do skarżącej kierowana była "między innymi korespondencja, o której mowa w piśmie w piśmie listem poleconym o numerze nadania [...]". W wyniku sprawdzenia w elektronicznym systemie śledzenia przesyłek poleconych Poczty Polskiej, Sąd ustalił, że list polecony ekonomiczny o numerze przesyłki 0[...] został nadany [...] lipca 2020 r. i doręczony adresatowi dnia [...] lipca 2021 r. przez placówkę pocztową UP K. 1. Wobec braku jakichkolwiek poszlak wskazujących na to, że do strony zostało skierowane przez pełnomocnika z urzędu w lipcu 2020 r. inne pismo informujące o wydanych orzeczeniach w sprawie o sygn. II SA/Po [...], Sąd wezwał skarżącą w dniu [...] czerwca 2021 r. do nadesłania odpowiednich dokumentów na poparcie swoich twierdzeń co do okoliczności dowiedzenia się o wyżej wskazanych orzeczeniach w sprawie II [...] Pomimo wyznaczenia odpowiedniego terminu (7 dni od daty doręczenia) strona nie zareagowała na to wezwanie. W takich okolicznościach Sąd był zobowiązany rozstrzygnąć sprawę na podstawie zgromadzonego materiału procesowego.

W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na zachowanie terminu do wniesienia skargo o wznowienie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. W tym wypadku trzymiesięczny termin do wniesienia skargi należało liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Sąd uznał za całkowicie niewiarygodne twierdzenia skarżącej co do okoliczności i samej daty, w jakich miała dowiedzieć się o wydaniu przez tutejszy Sąd postanowienia z dnia [...] września 2019 r. i postanowienia z dnia [...] października 2019 r. w sprawie o sygn. II SA/Po [...].

Po pierwsze strona powołała się na znalezienie w skrzynce pocztowej w dniu [...] lipca 2020 r. bliżej nieokreślonej przesyłki z plikiem dokumentów, wśród których miało znajdować się postanowienie z dnia [...] października 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2019 r. List ten miał nie być awizowany, gdyż "został wrzucony jak zwykły list do skrzynki". Skarżąca, pomimo wezwania nie przedstawiła Sądowi do wglądu żadnych dokumentów, o których mowa w jej twierdzeniach. Nie wskazała też kto był nadawcą tej przesyłki. W sposób oczywisty zaś nadawcą tym nie mógł być tutejszy Sąd, który korespondencję sądową kierował do pełnomocnika ustanowionego z dla skarżącej z urzędu.

Po drugie, ze względu na stanowisko dotychczasowego pełnomocnika skarżącej, przy jednoczesnym milczeniu samej strony, jedyną wiarygodnie przedstawioną okolicznością, uprawdopodobnioną wskazaniem numeru przesyłki pocztowej, było nadanie przez pełnomocnika do strony skarżącej przesyłki poleconej w dniu [...] lipca 2020 r. i doręczenie jej w dniu [...] lipca 2020 r. Wobec tego Sąd uznał, że jeżeli strona o wydaniu postanowień z dnia 26 września i [...] października 2020 r. miała dowiedzieć się z jakiejś bliżej niesprecyzowanej korespondencji, to – przy założeniu najbardziej korzystnym dla strony, a zarazem znajdującym jakieś swoje podstawy w okolicznościach sprawy – byłby to najpóźniej dzień [...] lipca 2020 r., a nie [...] lipca 2020 r., jak twierdziła strona. Trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., upłynąłby w takim wypadku z dniem [...] października 2020 r. (art. 83 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji uprawniony jest wniosek, że skarżąca, wnosząc w dniu [...] października 2020 r. skargę o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, uczyniła to bez wykazania zachowania terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Niewykazanie zachowania tego terminu, przy jednoczesnym upływie okresu dłuższego niż 3 miesiące od uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, należało uznać za równoznaczne z wniesieniem skargi z uchybieniem terminu. Stanowiło to samodzielną podstawę do odrzucenia tej skargi na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

Idąc dalej, Sąd wyjaśnia, że niezależną przesłanką odrzucenia skargi o wznowienie postępowania był również brak oparcia tej skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, o czym też będzie mowa poniżej.

W judykaturze wskazuje się, że niemożność działania jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Pozbawienie strony możliwości działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, którego dotyczy skarga o wznowienie. Stąd też, aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., muszą zatem zostać spełnione trzy przesłanki: w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 2557/11, dostępny jw.). Jednocześnie konieczne jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania, gdyż o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania (zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1144/10, dostępny jw.). Pozbawienie możności działania zachodzi jedynie wówczas, gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części (zob. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 131/10, dostępny jw.). Brak możności działania musi być skutkiem naruszenia procedury przez sąd, polegającym na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony (zob. wyroki NSA z dnia 20 maja 2003 r. sygn. akt II SAB 18/03 i 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2213/17, dostępne jw.).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie przytoczyła żadnych faktów i okoliczności mieszczących się w dyspozycji przepisu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. To, że strona była "po wypadku, w trakcie leczenia i rehabilitacji" nie oznacza, że nie mogła działać w sprawie i podejmować samodzielnie czynności procesowych. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, że tutejszy Sąd naruszył określone przepisy prawa, wskutek czego pozbawił stronę możności działania w sprawie (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Strona w ogóle nie wykazała, że na skutek niezależnych od niej, obiektywnych okoliczności, nie mogła podejmować czynności procesowych w sprawie, a co Sąd obwiązany był wziąć pod uwagę przed rozstrzygnięciem jej sprawy. Tym samym nie można twierdzić, że doszło do naruszenia procedury przez tutejszy Sąd, polegającego na tym, że skarżąca została pozbawiona ustawowego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Co więcej, przed wydaniem w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] postanowienia z dnia [...] września 2019 r. o odrzuceniu skargi został dla strony ustanowiony pełnomocnik z urzędu (radca prawny), który działał za stronę w postępowaniu. Sąd wcześniej skutecznie dokonywał doręczeń na adres strony. Poza tym po rozpatrzeniu wniosku strony o przyznanie pełnomocnika Sąd doręczył skarżącej w dniu [...] lipca 2019 r. (pod adresem zamieszkania) odpis postanowienia z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie prawa pomocy (k. 18 załącznika do akt – sygn. SPP/Po [...]). Skarżąca zatem miała zapewniony udział w postępowaniu i domniemane niedogodności związane z przebytym wypadkiem i rehabilitacją (rekonwalescencją) nie stanowiły przeszkody do udziału w procesie.

W dalszym toku postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] pełnomocnikowi strony został doręczony odpis postanowienia z dnia [...] września 2019 r., od którego zostało wniesione zażalenie następnie odrzucone przez Sąd postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Odpis tego ostatniego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi [...] listopada 2019 r., a środek odwoławczy od tego postanowienia nie został wniesiony. Wobec tego podkreślić również należy, że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Nie może to zatem stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1160/04, dostępne jw.). Z faktu, że skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika nie można wywieść wniosku o braku możności działania w sprawie. Z kolei z faktu, że pełnomocnik ten został dla strony ustanowiony z urzędu nie można wyprowadzić tezy o braku należytej reprezentacji. Niezadowolenie z działań pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie świadczy o braku należytej reprezentacji strony w procesie ani tym bardziej nie jest okolicznością uzasadniającą przypisanie sądowi administracyjnemu naruszenia przepisów prawa skutkującego pozbawieniem strony możności działania w sprawie. Tym samym nie stanowi to ustawowej podstawy wznowienia postępowania.

Skoro powołane w skardze o wznowienie postępowania okoliczności nie wyczerpywały ustawowej podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., skargę tę należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie przywołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.