II SA/Po 207/23

Dnia 14 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2023 roku sprawy ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 30 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 maja 2023 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium" , "SKO") decyzją z 30 grudnia 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki X. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spółka", "X.") od decyzji Prezydenta Miasta P. (dalej: "Prezydent Miasta") z 20 maja 2022 r., nr [...], odmawiającej zmiany decyzji o warunkach zabudowy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z 21 kwietnia 2022 r. spółka wystąpiła o zmianę decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z pomieszczeniami o funkcji biurowo usługowej i garażem podziemnym przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], ark. [...], obręb Ł., położonych w P. przy ul. [...] – w zakresie dojazdu do projektowanej inwestycji.

Prezydent Miasta decyzją z 20 maja 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 155 i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."), odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium, wydając podaną na wstępie decyzję, wskazało, że postępowanie wyjaśniające w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. powinno obejmować ustalenie czy każda ze stron wyraża zgodę na wnioskowaną zmianę lub uchylenie decyzji, czy wnioskowanej zmianie lub uchyleniu decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne oraz czy za wnioskowaną zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Takich ustaleń brak w aktach sprawy.

Jednak zdaniem Kolegium powyższego naruszenia nie można uznać za mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie jest możliwe. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest w ocenie organu II instancji decyzją uznaniową lecz związaną, bowiem spełnienie przez wnioskodawcę warunków przewidzianych przepisami prawa powszechnie obowiązującego obliguje organ do wydania tej decyzji. Jeśli wniosek dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p.") oraz unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, organ powinien wydać decyzję pozytywną. Skoro określenie wymagań dla przedmiotowej inwestycji nastąpiło w decyzji wydanej w oparciu o normy prawne bezwzględnie obowiązujące nie jest dopuszczalne uznaniowe wprowadzenie zmian dla któregokolwiek z wymagań, uzasadnionej wyłącznie interesem inwestora. Zatem ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], nie mająca charakteru decyzji uznaniowej, nie mogła ulec zmianie w trybie określonym w art. 155 K.p.a.

Gdyby podzielić stanowisko dotyczące możliwości zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 K.p.a. to w ocenie organu odwoławczego wskazać należy, że w trybie tym nie dokonuje się ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. Zmiana ostatecznej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. dopuszczalna jest wyłącznie w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Może być ona dokonana tylko w granicach stanu faktycznego i prawnego sprawy pierwotnej, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Modyfikacja w tym zakresie powoduje zdaniem Kolegium, że mamy do czynienia ze sprawą nową, w której ma zapaść całkiem nowa decyzja.

Z dniem 27 maja 2021 r. na skutek ustawy z 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 922, dalej: "ustawa z 20 kwietnia 2021 r.") art. 61 ust. 1 u.p.z.p. otrzymał nowe brzmienie. W wyniku tej zmiany dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji wymaga oceny spełnienia podanych tam warunków. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzony w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. warunek nie był oceniany przy wydaniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...]. Tym samym dokonana zmiana stanu prawnego w zakresie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy jest przeszkodą do zmiany decyzji ostatecznej, przy której wydaniu badane były inne warunki aniżeli te, które wprowadziła ustawa nowelizująca.

Analogicznie ocenić trzeba wprowadzoną 3 stycznia 2022 r. ustawą z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986, dalej: "ustawa z 17 września 2021 r.") zmianę u.p.z.p. m.in. w zakresie sposobu wyznaczania obszaru analizowanego, rozumienia frontu terenu inwestycji i zmianę norm rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 64, poz. 1588 ze zm.) m.in. w zakresie sposobu ustalania parametrów zabudowy, w tym linii zabudowy.

W ocenie organu odwoławczego – przy zaakceptowaniu możliwości zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 K.p.a. – powyższe zmiany stanu prawnego eliminują możliwość zastosowania do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], zasad wynikających z art. 155 K.p.a. Niewątpliwie wpływają one w istotny sposób na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego tą decyzją. Zmiana rzeczonej decyzji prowadziłaby do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w związku z tym żądanie spółki narusza przepis szczególny i nie spełnia przesłanki słusznego interesu strony i interesu społecznego.

W skardze skierowanej do tut. Sądu spółka, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 154 i art. 155 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo, że zmiana decyzji organu w zakresie wnioskowanym przez skarżącą mogła nastąpić w trybie art. 155 K.p.a.; 2. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; 3. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, jego dowolną ocenę, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy powodujące odmowę zmiany decyzji o warunkach zabudowy; 4. art. 155 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji i błędne uznanie, że naruszenie art. 155 K.p.a. polegające na (a) pominięciu obowiązku ustalenia czy każda ze stron postępowania wyraża zgodę na wnioskowaną zmianę jak również (b) pominięciu obowiązku ustalenia czy wnioskowanej zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne oraz (c) pominięciu obowiązku ustalenia czy za wnioskowaną zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony – nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 14 września 2023 r., pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 grudnia 2022 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z 20 maja 2023 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie zauważyć trzeba, że prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Ten ostatnio przywołany przepis stanowi, że w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.

Podzielić trzeba zapatrywanie Kolegium, że postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, w oparciu o art. 155 K.p.a. powinno obejmować ustalenie czy strona wyraża zgodę na zmianę tej decyzji, czy tej zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne, a także czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie jest już jednak zrozumiałe dlaczego prezentowane przez Kolegium przesłanki, które przemawiać mają za odmową wnioskowanej przez skarżącą zmianą decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], zostały niejako wyciągnięte przed nawias i dlaczego w kontrolowanej sprawie uznano, że akurat co do tych przesłanek przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego nie jest konieczne. Tymczasem rzeczone przesłanki wpisują się w wynikające z art. 155 K.p.a. kryterium, zgodnie z którym wnioskowanej zmianie nie mogą sprzeciwiać się przepisy szczególne.

Art. 155 K.p.a. określa zarówno zakres postępowania dowodowego jakie powinno być przeprowadzone przez orzekający w sprawie organ administracji, jak i przesądza o tym, że przepis ten można zastosować jedynie wówczas, gdy zmiana decyzji ostatecznej nie spowoduje naruszenia przepisu prawa materialnego na podstawie, którego wydana została decyzja stanowiąca przedmiot postępowania nadzwyczajnego.

Niewątpliwie to właśnie przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, które ma zostać zmienione, stanowią (choć nie wyłącznie one) jedne z przepisów szczególnych, o jakich mowa w art. 155 K.p.a. Przepis ten jest bowiem przepisem o szczególnym charakterze i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze uznaniowym lub słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula: "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". O interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem).

Co za tym idzie dla oceny czy w stosunku do określonej decyzji ostatecznej może znaleźć zastosowanie tryb o jakim mowa w art. 155 K.p.a. kluczowe znaczenie ma zweryfikowanie czy przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania danej decyzji umożliwiają jej zmianę w sposób wnioskowany przez stronę, czy zamierzony przez działający z urzędu organ, czy też było to jedyne możliwe w danym stanie faktycznym i prawnym sprawy rozstrzygniecie, którego zmiana musiałaby się wiązać z naruszeniem tych przepisów (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie jest zatem trafne stanowisko Kolegium jakoby decyzja o warunkach zabudowy nie mogła podlegać zmianie w trybie art. 155 K.p.a. Brak jest bowiem powszechnie obowiązującej normy prawnej, z której zakaz taki by wynikał. Zakazu takiego nie sposób także wywnioskować z samego charakteru decyzji o warunkach zabudowy.

Zauważyć trzeba, że wprawdzie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter związany, jednak związanie to polega wyłącznie na tym, że rozpoznający podanie strony organ jest związany treścią wniosku, którego nie może samodzielnie modyfikować, a jednocześnie nie może odmówić jego uwzględnienia (to jest ustalenia warunków zabudowy), w sytuacji gdy objęte wnioskiem zamierzenie spełnia wymogi z art. 61 u.p.z.p.

Z faktu, że decyzja organu rozpoznającego wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie ma charakteru uznaniowego nie wynika przy tym, by dla danego terenu możliwym było wydanie jedynie jednej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o treści zdeterminowanej stanem faktycznym danej nieruchomości i jej otoczenia. Wręcz przeciwnie dla danego terenu zarówno formalnie, jak i w większości przypadkowo także faktycznie możliwym jest wydanie szeregu różnych decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, których jedynym wspólnym mianownikiem będzie to, że te odmienne zamierzenia muszą odpowiadać wymogom określonym w art. 61 u.p.z.p.

Nie można zgodzić się wobec tego z poglądem, że niedopuszczalnym jest dokonywanie w trybie art. 155 K.p.a. zmian ostatecznych decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem zmiana taka jest co do zasady dopuszczalna, a jedynie musi mieścić się w granicach wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (czyli spełniać wymogi wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz nie może doprowadzić do naruszenia przez zmodyfikowaną zabudowę bądź zagospodarowanie terenu pozostałych wymagań wynikających z art. 61 u.p.z.p. (por. przywołany już wyrok NSA z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18).

Błędne jest także stanowisko prezentowane już nie tylko przez Kolegium, ale także przez Prezydenta Miasta, jakoby wniosek skarżącej zmierzał do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skarżąca zwróciła się bowiem o zmianę decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], o warunkach zabudowy w bardzo ograniczonym zakresie polegającym na zastąpieniu dotychczas dopuszczonego jednego zjazdu (wjazdu-wyjazdu) na rzecz dwóch zjazdów (wjazdów-wyjazdów) z tej samej ul. [...].

Na żadnym etapie postępowania nie zostało ponadto wykazane, aby mające miejsce już po dniu wydania rzeczonej decyzji nowelizacje stanowiły w świetle art. 155 K.p.a. o niedopuszczalności tak wnioskowanej zmiany.

Przez zmianę stanu prawnego uniemożliwiającą dokonanie zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. rozumieć zaś trzeba nie wejście w życie jakichkolwiek nowych, bądź zmienionych aktów prawnych zawierających nowe przepisy rozumiane jako jednostki redakcyjne tekstu prawnego, lecz wprowadzenie nowych bądź zmienionych norm prawnych odnoszących się do przedmiotu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, której zmiany w trybie art. 155 K.p.a. domaga się strona.

Dla ustalenia czy określona zmiana przepisów stanowi zmianę uniemożliwiającą zmianę w trybie art. 155 K.p.a. uprzednio wydanej decyzji ostatecznej koniecznym jest właśnie ustalenie, czy zmiana ta wprowadziła nowe normy prawne dotyczące przedmiotu postępowania, co w przypadku decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczać musi wprowadzenie nowych, bądź zmienionych norm dotyczących możliwego zagospodarowania terenu, którego dotyczyła zmieniana decyzja ostateczna (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18).

Organy wyszły w tym względzie z nieuprawnionego założenia, że samo dodanie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – na mocy ustawy z 20 kwietnia 2021 r. – pkt 6 powoduje taką zmianę stanu prawnego, która uniemożliwia skorzystanie z art. 155 K.p.a. Przepis ten przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku, zgodnie z którym zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 428 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Po pierwsze, organy całkowicie pominęły charakter wyliczenia z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustanowienie w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., że decyzja o warunkach zabudowy poza warunkami przewidzianymi w punktach pozostałych musi być zgodna z przepisami odrębnymi powoduje, że wyliczenie to nabiera otwartego charakteru i wymaga każdorazowej oceny przez właściwy organ, czy w okolicznościach konkretnej sprawy nie dochodzi do naruszenia jakiegoś przepisu szczególnego. Organy w żaden sposób nie rozważyły zaś na ile warunek ujęty aktualnie w pkt 6 stanowi rzeczywiście nowy wymóg dla uzyskania pozytywnej dla strony decyzji. Bez takich rozważań jednoznaczne stwierdzenie, że warunek ten nie był w ogóle oceniany przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], pozostaje gołosłowne.

Po drugie, organy na żadnym etapie postępowania nie rozważyły, czy art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. w okolicznościach faktycznych tej konkretnej sprawy w ogóle stanowi przeszkodę do zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Inaczej rzecz ujmując organy te nie wyjaśniły, czy wnioskowanej zmianie sprzeciwia się art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., a więc czy przepis ten determinuje odmienne rozstrzygnięcie w sprawie. Przypomnienia wymaga, że w świetle art. 155 K.p.a. zmiana ostatecznej decyzji jest dopuszczalna, o ile nie sprzeciwiają się jej przepisy szczególne. W tym celu organy powinny jednak przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, aby w wyniku takiego postępowania dokonać subsumpcji okoliczności faktycznych pod wynikającą z rzeczonego przepisu normę prawną. Takich ustaleń w sprawie w ogóle nie poczyniono, a zatem nie wiadomo na ile i czy w ogóle art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. stanowi przeszkodę dla dokonania wnioskowanej zmiany. Organy w żaden sposób nie wykazały, aby zamierzenie budowlane znajdowało się, na którymkolwiek z obszarów ujętych art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.

Analogicznie rzecz ma się z przywołanymi przez Kolegium zmianami spowodowanymi ustawą z 17 września 2021 r. Także wobec tej nowelizacji organy nie poczyniły bardziej szczegółowych rozważań zmierzających do wykazania na ile jej wprowadzenie ma znaczenie dla zastosowania art. 155 K.p.a., to jest, czy wprowadzone w ten sposób zmiany stanu prawnego sprzeciwiają się zmianie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wnioskowanym przez skarżącą spółkę. Kolegium ograniczyło się w istocie do zasygnalizowania, że takie nowelizacja miała miejsce, jednak nie wyjaśniło już na ile doprowadziło to w ogóle do zmiany obowiązującego stanu prawnego, w porównaniu z dotychczasowym stanem prawnym, i dlaczego wnioskowana zmiana decyzji Prezydenta Miasta z 17 listopada 2008 r., nr [...], staje się z tego powodu niedopuszczalna.

W konsekwencji powyższego w kontrolowanej sprawie dopuszczono się istotnego naruszenia art. 155 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w trybie tego przepisu nie jest dopuszczalna zmiana ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że każda zmiana stanu prawnego, niezależnie od jej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, uniemożliwia dokonanie zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie.

Ponadto, w sprawie tej doszło do istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., bowiem nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do oceny, czy wnioskowanej przez skarżącą zmianie sprzeciwiają się przepisy szczególne, a więc przywołane przez organy przepisy wprowadzone po wydaniu decyzji, której zmiana ta ma dotyczyć. Z góry uznano, że proponowana przez skarżącą zmiana prowadziłaby do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, które zmierzałoby do weryfikacji tak postawionej tezy.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające zmierzające do wykazania, czy zmiany stanu prawnego z ustawy z 20 kwietnia 2021 r., jak również z ustawy z 17 września 2021 r., sprzeciwiają się wnioskowanej przez skarżącą zmianie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. Organ powinien dokonać szczegółowej oceny w odniesieniu do proponowanej przez skarżącą zmiany w zakresie tego, czy przeprowadzona już w sprawie analiza urbanistyczna pozwala na jej wprowadzenie uwzględniwszy wspomniane nowelizacje, a jeżeli ta analiza urbanistyczna okazałaby się w tym względzie niewystarczająca organ rozważy przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym możliwość pozyskania dodatkowej analizy w niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie. Organ weźmie także pod uwagę art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., w świetle którego decyzje wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Ponadto, jeżeli dotychczasowe nie będzie stanowiło o przeszkodzie dla wnioskowanej w sprawie zmiany, organ przeprowadzi postępowanie co do spełnienia przesłanek z art. 155 K.p.a. w pozostałym zakresie.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. postanowiono w pkt II. sentencji wyroku.