II SA/Op 205/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu L. Ś. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO.40.1428.2019.oś w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala sprzeciw.

Przedmiotem sprzeciwu wniesionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez L. Ś. (dalej również jako "skarżący", "inwestor") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej również jako "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO.40.1428.2019.oś, uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Opola (dalej również jako "organ pierwszej instancji") z dnia 26 kwietnia 2019 r., nr OŚR.I.BS.7670-34/08, określającą na rzecz skarżącego środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu lakiernictwa pojazdowego przy jednorodzinnym budynku mieszkalnym z częścią garażowo-warsztatową, poprzez zainstalowanie jednostanowiskowej kabiny lakierniczo-suszarniczej, tj. "w wariancie 2 proponowanym przez inwestora", na działce nr a, k.m.[...], obręb [...] w [...].

Wniesienie sprzeciwu poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Pismem z dnia 4 kwietnia 2008 r. L. Ś. wystąpił do Prezydenta Miasta Opola o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla inwestycji polegającej na budowie warsztatu lakiernictwa pojazdowego przy istniejącym jednorodzinnym budynku mieszkalnym z częścią garażowo-warsztatową poprzez zainstalowanie jednostanowiskowej kabiny lakierniczo-suszarniczej firmy L., stanowiącej samodzielny moduł z przyłączeniem wymaganych mediów na działce nr a w [...]. We wniosku tym wskazał, iż ubiega się o tę decyzję w związku z prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu postępowaniem w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego dokończenia budowy budynku mieszkalnego z warsztatem lakierniczym na działce nr a i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

W związku z powyższym pismem z dnia 5 maja 2008 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie, jednocześnie organ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu (PPIS) o zaopiniowanie wniosku pod kątem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego ewentualnego zakresu.

Po uzyskaniu opinii PPIS w Opolu z dnia 19 maja 2008 r. stwierdzającej brak potrzeby nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia raportu, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r., nr [...], organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie zgodnym z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Wymagany raport inwestor złożył w dniu 18 czerwca 2008 r., a przy piśmie z dnia 12 sierpnia 2008 r. uzupełnienie raportu.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2008 r. organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości, na stronie internetowej Urzędu Miasta i w "Nowej Trybunie Opolskiej", dane o wniosku inwestora, informując o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty opublikowania zawiadomienia.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. organ wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia do PPIS w Opolu, który postanowieniem z dnia 10 września 2008 r., nr [...], dokonał uzgodnienia.

I. Decyzją z dnia 26 listopada 2008 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, określił L. Ś. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Na skutek rozpatrzenia odwołania K. S., decyzją z dnia 19 maja 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z kolei, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpatrzeniu skargi E. S. i K. S. od ww. decyzji Kolegium, wyrokiem z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 273/09, oddalił skargę E. S. z uwagi na brak legitymacji procesowej, uwzględnił natomiast skargę K. S. i uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że została ona podjęta z naruszeniem art. 56 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 i art. 11 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Opola z dnia 26 listopada 2008 r. zakwestionowała także L. B., zaś Kolegium decyzją z dnia 19 maja 2009 r., nr [...], umorzyło w stosunku do niej postępowanie odwoławcze, przyjmując, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu rozpoznając skargę wywiedzioną od ww. rozstrzygnięcia przez L. B., wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 271/09, uchylił decyzję Kolegium z dnia 19 maja 2009 r., z kolei NSA wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10, oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania odwołania L. B. SKO w Opolu, decyzją z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 26 listopada 2008 r., nr [...], i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Następnie decyzją z dnia 1 lipca 2013 r., nr [...], Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania K. S. Na skutek skargi wywiedzionej od ww. rozstrzygnięcia przez K. S. WSA w Opolu wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 465/13, uchylił decyzję Kolegium z dnia 1 lipca 2013 r. oraz decyzję tego organu z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...].

Ponownie rozpoznając odwołanie K. S., SKO w Opolu uzupełniło akta administracyjne sprawy o dokumentację obrazującą w pełnym zakresie oddziaływanie inwestycji na środowisko i ustaliło, że liczba stron postępowania przekracza 20. Dlatego dalsze zawiadomienia organ odwoławczy realizował w trybie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Decyzją z dnia 4 maja 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 26 listopada 2008 r., nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1, art. 7 i art. 77 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego

II. Ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia stron postępowania i następnie decyzją z dnia 14 marca 2018 r., nr [...], określił L. Ś. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu lakiernictwa pojazdowego przy jednorodzinnym budynku mieszkalnym z częścią garażowo-warsztatową, poprzez zainstalowanie jednostanowiskowej kabiny lakierniczo- suszarniczej, tj. w wariancie 2 proponowanym przez inwestora.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. S. oraz W. B. i J. B. - spadkobiercy L. B. - przedkładając na wezwanie organu odwoławczego wypis z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 2 marca 2016 r. oraz zarzucając wydanej decyzji naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie decyzji bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego.

Do organu odwoławczego wpłynęły również pisma A. W., D. W. i L. W., a także A. Z. i R. Z. (wszystkie pisma datowane na 16 listopada 2018 r.), wraz z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach strony postępowania. W toku postepowania Kolegium ustaliło, że wśród właścicieli działek, które - zgodnie z mapami obrazującymi oddziaływanie inwestycji na środowisko przedłożonymi przez inwestora - znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji - spośród wskazanych wyżej osób - figuruje A. W. (współwłaścicielka działki nr b, z k.m. [...], obręb [...] w [...]).

W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 marca 2018 r., nr [...], i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie z pominięciem podmiotów legitymujących się interesem prawnym w omawianym postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia statuowanej przez art. 10 § 1 K.p.a. zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.

III. Prowadząc kolejny raz postępowania w sprawie - Prezydent Miasta Opola decyzją z dnia 26 kwietnia 2019 r., nr OŚR.I.BS.7670-34/08, na podstawie art. 46 ust.1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 4a, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą) w związku z art. 153 ust. 1 (przepisy przejściowe) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. Nr 199, poz. 1227) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm. [obecnie Dz.U. z 2021 r. poz. 735], zwanej K.p.a.]), po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 4 kwietnia 2008 r. - orzekł o określeniu L. Ś. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu lakiernictwa pojazdowego przy jednorodzinnym budynku mieszkalnym z częścią garażowo-warsztatową poprzez zainstalowanie jednostanowiskowej kabiny lakierniczo-suszarniczej, tj. w wariancie 2 proponowanym przez inwestora. W dalszej kolejności Prezydent Miasta Opola określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ ustalił też, że przedsięwzięcie nie jest kwalifikowane do zakładów o zwiększonym, bądź dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także, że w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do przedstawienia w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Opola analizy porealizacyjnej w zakresie dotrzymywania dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej, sporządzonej w oparciu o pomiary poziomu hałasu, wykonane zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie, obowiązującymi na dzień wykonywania pomiarów oraz dotrzymywania wartości odniesienia lotnych związków organicznych (LZO) emitowanych z komory lakierniczej do powietrza, sporządzonej w oparciu o pomiary emisji LZO, wykonane zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie obowiązującymi na dzień wykonywania pomiarów - podczas normalnej pracy kabiny lakierniczej, w terminie 6 miesięcy od dnia oddania inwestycji do użytkowania. Postanowiono też, że w analizie porealizacyjnej należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w przedmiotowej decyzji, z rzeczywistym oddziaływaniem zakładu na środowisko oraz działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia. Dodano nadto, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, a także wskazał na dokumenty, które wnioskodawca - zgodnie z art. 46a ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - dołączył do wniosku. Podał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 (instalacje do powierzchniowej obróbki substancji lub produktów z wykorzystaniem rozpuszczalników organicznych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i na mocy art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślił też, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) zawierało przepis przejściowy (§ 4), stanowiący, że do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy organ wskazał, że lokalizacja przedsięwzięcia objęta jest granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]-[...] ([...]), przyjętego uchwałą Rady Miasta Opola z dnia [...], Nr [...] i zgodna jest z jego zapisami. Teren lokalizacji przedsięwzięcia oznaczony jest na rysunku planu symbolem 13.MNU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej/usługowej, dla którego zapisy planu stwierdzają dopuszczenie realizacji jednej lub obu funkcji na jednej działce i nie ustalają żadnych zakazów. Otoczenie lokalizacji przedsięwzięcia stanowią tereny o przeznaczeniu: a) od strony północnej - MNU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinno-usługowej z dopuszczeniem pod funkcję usługową max 50% powierzchni działki, z zakazem lokalizacji funkcji związanych z obsługą komunikacji, np. warsztatów samochodowych, baz transportowych itp., b) od strony zachodniej - P/U - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów zabudowy usługowej, z dopuszczeniem realizacji jednej lub obu funkcji na jednej działce; c) od strony południowej i wschodniej - tereny KD-D - tereny dróg publicznych; d) od strony południowej, po przeciwnej stronie ul. [...] - MN/U (jw.) oraz MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wobec znacznego upływu czasu od wszczęcia przedmiotowego postępowania (m.in. ze względu na okoliczność, że postępowanie sądowoadministracyjne było postępowaniem wieloletnim) wystąpił do wnioskodawcy (pismami z dnia 6 i 21 listopada 2017 r. oraz 20 grudnia 2017 r.) o zaktualizowanie dokumentów, potwierdzenie danych oraz złożenie wyjaśnień. W pismach z dnia 10 listopada 2017 r., 12 grudnia 2017 r. i 8 stycznia 2018 r., inwestor przedłożył zaktualizowane dokumenty i udzielił wyjaśnień, w ramach których podtrzymał wolę uzyskania decyzji środowiskowej dla instalacji kabiny lakierniczej, w celu dokończenia procesu budowy przed właściwym organem budowlanym. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wobec potwierdzonej przez inwestora aktualności wszystkich danych charakteryzujących przedmiotowe przedsięwzięcie, przedstawionych i analizowanych w raporcie z czerwca 2008 r. (wraz z uzupełnieniem z sierpnia 2008 r.), przeanalizował treść tego dokumentu w odniesieniu do zmienionego stanu prawnego w zakresie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska, dotyczących normowania poziomów substancji (zanieczyszczeń) w powietrzu oraz poziomów hałasu w środowisku i doszedł do wniosku, że wariant wybrany przez inwestora jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ze względu na energooszczędność układu oraz możliwość zastosowania lakierów wodorozcieńczalnych, co spowoduje ograniczenie emisji LZO. Organ zauważył, że źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego w projektowanej instalacji będzie nakładanie i suszenie powłoki w kabinie (funkcja lakiernicza), ogrzewanie kabiny palnikiem olejowym (funkcja suszarnicza) oraz wykonywanie prac przygotowawczych na elementach. Jednakże, środkami minimalizującymi uciążliwości związane z emisją zanieczyszczeń do powietrza będą: 1) zastosowanie energooszczędnej kabiny lakierniczej z palnikiem olejowym firmy L. w wersji PLUS, przystosowanej do aplikacji w jej wnętrzu lakierów wodorozcieńczalnych, o zwiększonych parametrach wentylacyjno-grzewczych; 2) zastosowanie w kabinie układu trzech filtrów o wysokim stopniu redukcji zanieczyszczeń w powietrzu usuwanym do środowiska; 3) zastosowanie recyrkulacji powietrza w kabinie podczas procesów suszenia, wyposażenie stanowiska prac przygotowawczych w odciąg miejscowy, umożliwiający zorganizowane odprowadzania zanieczyszczeń na zewnątrz obiektu; 4) stosowanie do lakierowania lakierów akrylowych, należących do grupy lakierów wodorozcieńczalnych i stanowiących mieszaninę żywic syntetycznych, pigmentów i rozpuszczalników, które spełniają wymagania Dyrektywy UE 2004/42/CE z 21 kwietnia 2004 r. o ograniczeniu emisji lotnych związków organicznych LZO.

Dalej organ podniósł, że ze względu na prognozowaną wielkość zużycia LZO w instalacji równą 0,035 Mg/rok, procesy lakierowania lub obróbki wykończeniowej pojazdów, w tym prowadzonych w ramach napraw samochodów, zgodnie z obowiązującym w dacie złożenia wniosku rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 sierpnia 2003 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji - nie podlegały standardom emisyjnym (0,5 Mg/rok). Podkreślił, że aktualnie obowiązującym aktem w tym zakresie jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. 2018 r. poz. 680 ze zm.), jednakże procesy wprowadzone, jako procesy wtórne, tj. realizowane jako naprawcze i remontowe, nie podlegają takiej analizie. Ponadto z przeprowadzonych obliczeń rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu wynika, że poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny nie wystąpią przekroczenia poziomów dopuszczalnych ani poziomów odniesienia emitowanych substancji. Obliczenia przedstawione w raporcie (z 2008 r.) sporządzone i ocenione były według obowiązujących wówczas rozporządzeń Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2003 r. Nr 1, poz. 12) oraz z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. Aktualnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie są rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu oraz z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. Jednakże w wyniku zmiany przepisów nie uległa zmianie metodyka obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu, również nie zmieniły się wartości odniesienia substancji analizowanych w raporcie. Organ podkreślił, że w nowym stanie prawnym analizie podlega dodatkowo pył zawieszony PM2.5 (jako standard jakości powietrza), dla którego poziom dopuszczalny od 2015 r. wynosi 25 μg/m3 dla okresu uśredniania wyników rok kalendarzowy. Na okoliczność analizy w tym zakresie przyjęto założenie, iż całą ilość obliczonego w raporcie pyłu zawieszonego PM10 stanowi pył PM2,5 (sytuacja najbardziej niekorzystna). Obliczenia przedstawione w raporcie wskazują, na dotrzymanie poziomu dopuszczalnego ustalonego dla pyłu PM2,5. W odniesieniu do emisji hałasu, organ wskazał, że źródłem emisji hałasu do środowiska z tytułu eksploatacji planowanego przedsięwzięcia są elementy kabiny lakierniczo-suszarniczej, wentylator nawiewny, wentylator wywiewny i sprężarka. Podkreślił, że obliczenia przedstawione w raporcie z 2008 r. ocenione były według obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, natomiast zmiany wprowadzone do rozporządzenia nie mają wpływu na ocenę dotrzymywania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ dodał też, że odpady powstające w trakcie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia będą magazynowane w sposób selektywny, w odpowiednio oznakowanych pojemnikach, usytuowanych w części warsztatowo-garażowej obiektu, a następnie przekazywane zewnętrznym odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia. Natomiast umowa z uprawnionym odbiorcą zawarta zostanie z chwilą uruchomienia instalacji. Planowane przedsięwzięcie nie będzie generowało ścieków technologicznych. Organ pierwszej instancji podkreślił, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie znacznie przekształconym przez człowieka, poza obszarami o wysokich walorach przyrodniczych, w tym poza obszarowymi formami ochrony przyrody. Z uwagi na małą skalę planowanej działalności, na podstawie obliczeń przeprowadzonych w raporcie oraz szczególnego usytuowania w terenie nieruchomości wyznaczonej na lokalizację, wyrażono opinię (również przez organ inspekcji sanitarnej współuczestniczący w postępowaniu), że realizacja przedsięwzięcia nie powinna spowodować ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich. W dalszej kolejności organ odniósł się do zagadnienia skumulowanego oddziaływania przedmiotowej instalacji z funkcjonującym warsztatem lakiernictwa pojazdowego przy ul. [...] i stwierdził, że zastrzeżenia w tym zakresie są nieuzasadnione, bowiem obie instalacje usytuowane są względem siebie w odległości 950 m w linii prostej, w związku z tym, biorąc pod uwagę wyniki analiz przedstawionych na potrzeby przedmiotowego postępowania, nie przewiduje się kumulacji oddziaływań. Dodał też, że wskazywana przez strony w toku postępowania [...], usytuowana w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia od wielu lat nie funkcjonuje, stąd nie podlega analizie w zakresie kumulowania się oddziaływań. Instalacja prowadzona w ramach A. Sp. z o.o., od 2011 r. funkcjonuje przy ul. [...] w [...], na terenie W., a obiekt przy ul. [...] nie jest użytkowany. Ostatecznie zaś ponownie odnosząc się do zagadnienia kumulowania się zanieczyszczeń z instalacją usytuowaną przy ul. [...] w [...] ("warsztat lakiernictwa pojazdowego"), organ wskazał, że w podanej lokalizacji nie ma funkcjonującego warsztatu lakiernictwa pojazdowego, a jedynie przedsiębiorstwo handlowo usługowe zajmujące się sprzedażą [...], w tym lakierów samochodowych. Nie znajduje zatem podstaw - w jego ocenie - zarzut stron o niedokonaniu przez organ oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się z kolei do zastrzeżeń, co do wiarygodności sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko z 2008 r., organ podkreślił, iż wobec potwierdzonej przez inwestora aktualności (na ówczesnym etapie postępowania) wszystkich danych charakteryzujących przedmiotowe przedsięwzięcie, przedstawionych i analizowanych w tym dokumencie (wraz z uzupełnieniem z sierpnia 2008 r.), przyjął wartość merytoryczną dokumentu jako poprawną oraz wiążącą w sprawie. Zaznaczył, że treść raportu została przeanalizowana przez organ również ze względu na zmieniony (w stosunku do roku 2008 r.) stan prawny w zakresie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzeń Ministra Środowiska dotyczących normowania poziomów substancji (zanieczyszczeń) w powietrzu oraz poziomów hałasu w środowisku. Nadto, odnosząc się do wcześniejszych rozważań zawartych w uzasadnieniu organ - jako nieuprawniony - ocenił zarzut dotyczący niezgodności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego dla danego terenu m.p.z.p. Końcowo wyjaśnił, że podstawę prawną do wydania decyzji stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 ustaw Prawo ochrony środowiska, w związku z przepisem przejściowym art 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który w wyniku rozstrzygnięć sądowo-administracyjnych pozostał aktualny.

Pismem z dnia 27 maja 2019 r., odwołania od powyższej decyzji wnieśli K. S., W. B. i J. B., D. i L. W. oraz A. W. W jednolitych pod względem treści odwołaniach, skarżący zarzucili: naruszenie: a) art. 7 K.p.a. przez wydanie decyzji pomimo braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; b) art. 77 K.p.a. z powodu braku zebrania całego materiału dowodowego; c) art. 80 K.p.a. przez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego; d) art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. przez brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji aktu subsumcji stosowanej normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego sprawy; e) art. 46 ust. 2a, art. 52, art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; f) art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na podstawie powyższych zarzutów wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podnieśli, że organ pierwszej instancji dopuścił się dowolności oraz zaniechań przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby w postępowaniu dokonano analizy "pod względem celowości i zakresu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia". Nie wynika to również z uzasadnienia kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym uznali, że organ nie dokonał oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, polegającej na weryfikacji sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Co więcej, poddali w wątpliwość wartość dowodową sporządzonego w 2008 r. raportu, który - jak podnieśli - pomimo upływu tak długiego czasu, nie był aktualizowany. Dodali, że organ nie zwrócił się do autora raportu o potwierdzenie jego aktualności (chociażby ze względu na zaprzestania produkcji urządzeń w nim opisanych). Dodali, że dokładne wyjaśnienie tej sprawy wymaga zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego aktualizacji. Końcowo zarzucili, iż Prezydent Miasta Opola nie zobowiązał prowadzącego instalację podmiotu korzystającego ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu ustaliło, że w dniu [...] stycznia 2018 r. zmarła jedna ze stron postępowania – M. G. (właścicielka działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. działek nr: c, d oraz e, z k.m. [...], obręb [...] w [...]). W związku z powyższym Kolegium podjęło czynności mające na celu ustalenie spadkobierców zmarłej strony.

W tak ustalonym stanie faktycznym, opisaną na wstępie decyzją z dnia 31 maja 2022 r. SKO w Opolu uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz wskazało, że materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, obowiązujące w dacie złożenia wniosku, co wynika z treści art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 , art. 46 ust. 4 pkt 2, art. 46 a ust. 1, art. 51 ust. 1-3 , art. 53, art. 56, art. 57, art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem). Kolegium przypomniało też, że w przedmiotowym postępowaniu organy, na mocy art. 153 P.p.s.a., pozostają związane oceną prawną oraz wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10, co do ustalenia kręgu stron postępowania. Podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego, stąd ocena prawna sprawy odnosząca się do ustalenia kręgu stron postępowania, winna zostać przyjęta przez organy administracyjne jako wiążąca i aktualna.

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obliguje organ administracji publicznej w pierwszej kolejności do ustalenia, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustaleniami jest związany i które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Kolegium zauważało, że kwestia zgodności przedmiotowej inwestycji z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była badana przez organ pierwszej instancji i szczegółowo omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd jako prawidłową uznało ostateczną konkluzję Prezydenta Miasta Opola, że planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z uregulowaniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]-[...] ([...]), przyjętego uchwalą Rady Miasta Opola Nr [...] z dnia [...]. Dodało, że teren obejmujący miejsce lokalizacji przedsięwzięcia oznaczony jest na rysunku planu symbolem 13MNU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej/usługowej, który zgodnie z ustaleniami planu (tabela 1 - przeznaczenie terenów), dopuszcza możliwość realizacji jednej lub obu funkcji na jednej działce. Jest to teren położony w południowo-wschodniej peryferyjnej dzielnicy w [...]-[...], o zróżnicowanym charakterze, który utrzymany jest obowiązującym m.p.z.p. (zabudowa jednorodzinna, jednorodzinno-usługowa; również obiekty produkcyjno-składowo-magazynowe). Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi formę oceny dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zachowania określonych prawem wymagań w zakresie ochrony środowiska. Ochrona przed uciążliwościami działalności inwestycyjnej nie oznacza przy tym, że niedopuszczalna jest jakakolwiek działalność mogąca mieć negatywny wpływ na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Dodało, że w polskim systemie prawnym nie ustanowiono zasady prymatu ochrony środowiska nad innymi względami, a ramy uwzględniania kwestii ochrony środowiska wyznacza zasada zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP). W myśl tej zasady organ administracji orzekający w sprawie powinien mieć na uwadze także uwarunkowania związane z rozwojem społeczno-gospodarczym. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że podstawowym dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 K.p.a. oceny wartości dowodowej tego dokumentu. Zauważyło, że raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednia wiedzę. Dlatego zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Dokonując zatem oceny wartości dowodowej raportu o oddziaływaniu na środowisko, opracowanego na potrzeby przedmiotowego postępowania w 2008 r. (uzupełnionego w 2008 r., a następnie - w postępowaniu odwoławczym - w 2014 r.), Kolegium stwierdziło, że dokument ten budzi poważne zastrzeżenia, które nie zostały wyeliminowane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Przy czym dowodu tego (bądź jego uzupełnienia) nie mogły zastąpić bądź uzupełnić - wyjaśnienia oraz zapewnienia inwestora wskazujące, iż raport nadal w całości zachowuje swoją aktualność, jak również wywody organu pierwszej instancji zawarte w motywach zaskarżonej decyzji, zmierzające do wykazania, iż pomimo znacznego upływu czasu od sporządzenia omawianego dowodu (14 lat), a nawet zmiany (w stosunku do roku 2008) stanu prawnego w zakresie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzeń Ministra Środowiska dotyczących normowania poziomów substancji (zanieczyszczeń) w powietrzu oraz poziomów hałasu w środowisku - dokument ten zachowuje w dalszym ciągu w całości aktualność. Kolegium zauważyło, iż żaden z przepisów ustawy środowiskowej nie nakłada obowiązku aktualizacji raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska w związku z upływem czasu w następstwie długotrwałego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Jednakże raport - jako dowód - wymaga rzetelnej oceny w postępowaniu i właściwy organ może dojść do przekonania, że od czasu sporządzenia raportu pojawiły okoliczności, które wymagają uzupełnienia. Dokonując oceny oddziaływania na środowisko, właściwy z zakresu ochrony środowiska organ zobowiązany jest przede wszystkim ustalić, czy ingerencja planowego przedsięwzięcia w środowisko została zaplanowana w sposób optymalny i czy zakładane korzyści z jego realizacji bilansują straty w środowisku. Przeprowadzenie takiej oceny jest zaś możliwe wyłącznie z uwzględnieniem najbardziej aktualnych osiągnięć nauki oraz techniki. Uwzględniając powyższe Kolegium uznało, że z uwagi na znaczny upływ czasu od sporządzenia raportu, jak również charakter inwestycji, zachodzi potrzeba zweryfikowania - przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć naukowo-badawczych, także technologicznych - czy przeprowadzona na gruncie raportu z 2008 r. ocena oddziaływania inwestycji na środowisko - daje pełny obraz tego zagadnienia, czy też wymaga uzupełnienia. Ponadto weryfikacja ta winna także przebiegać w kierunku ustalenia - w oparciu o najbardziej aktualne dane - rozwiązań, które w najwyższym stopniu będą chroniły środowisko. Kolegium stwierdziło, że zawarte w raporcie dane dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko - wymagają aktualizacji w całokształcie, w tym ze szczególnym uwzględnieniem kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń oraz hałasu, kumulacji oddziaływań, a także rozwiązań chroniących środowisko. Przy czym badanie tych kwestii wymaga wiedzy specjalnej i nie pozostaje w sferze działań organu administracji publicznej ani też nie powinno bazować na oświadczeniach samego inwestora. Stąd zasadnym będzie skorzystanie w takiej sytuacji z pomocy podmiotu posiadającego stosowne kwalifikacje, zaś kompleksowa ocena w tym zakresie pozwoli na zweryfikowanie oraz uzupełnienie tego dowodu. W konsekwencji Kolegium uznało, że skoro w realiach omawianej sprawy zaistniała konieczność znaczącego, zasadniczego zweryfikowania i uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to nie jest możliwe usunięcie tego braku w postępowaniu odwoławczym, przy wykorzystaniu możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 § 1 K.p.a. spowodowałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 K.p.a., natomiast zastosowanie przepisu art. 138 K.p.a. powinno następować z poszanowaniem tej podstawowej zasady postępowania administracyjnego. Równocześnie - na co zwróciło uwagę Kolegium - organ pierwszej instancji powinien podjąć czynności umożliwiające wezwanie do udziału w postępowaniu wszystkich spadkobierców M. G. - względnie - osób wymienionych w art. 30 § 5 K.p.a. (tj. osób sprawujących zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu administracji publicznej). Działania te organ winien podjąć w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a.

W sprzeciwie wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie, L. Ś. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji braku rzeczywistych naruszeń przepisów postępowania oraz braku konieczności czynienia dodatkowych wyjaśnień sprawy oraz art. 12 w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania i przewlekłe prowadzenie sprawy. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]-[...] ([...]), uchwalonego uchwałą Rady Miasta Opola z dnia [...], Nr [...]. Dodał, że postępowanie sprawie trwa już kilkadziesiąt lat, w związku tym wielokrotnie aktualizował dokumenty, czy też składał wyjaśnienia w sprawie. Na podstawie złożonych uaktualnień organ pierwszej instancji dogłębnie przeanalizował wszystkie dane charakteryzujące przedmiotowe przedsięwzięcie w odniesieniu do zmienionego stanu prawnego w zakresie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. w zakresie normowania emisji LZO, zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu. W odniesieniu do analizy przedstawionej w raporcie z 2008 r. oceniona została kwestia stosowanych materiałów malarskich "nowej generacji" oraz wzięto pod uwagę energooszczędną kabinę lakierniczo-suszarniczą firmy L. serii PLUS, tj. o zwiększonych parametrach wentylacyjno-grzewczych, przystosowana do aplikacji w jej wnętrzu lakierów wodorozcieńczalnych, która również przyjęta została do analizy w raporcie w 2008 r. Dlatego, nie zgodził się z zarzutem Kolegium, że z uwagi na upływ czasu kabina ta może być już nieprodukowana i w tym zakresie raport powinien być zaktualizowany. Zdaniem skarżącego, w decyzji z dnia 26 kwietnia 2019 r., organ zawarł wszystkie rozwiązania techniczno-technologiczne wynikające z DTR producenta kabiny, a które przyjęte zostały do obliczeń w raporcie ooś, pozostałe zaś warunki zainstalowania kabiny zawarto w pkt 3.1 sentencji decyzji. W przekonaniu skarżącego, zastrzeżenia Kolegium względem raportu stanowią próbę "przymuszenia" go do opracowania nowego raportu ooś, czy też zniechęcenia do kontynuowania procesu inwestycyjnego. Końcowo dodał, że ostatnie postępowanie odwoławcze trwało trzy lata, podczas którego Kolegium skupiło się głównie na ustaleniu spadkobierców/kuratorów spadku po zmarłej M. G. W konsekwencji sprawa ponownie została przekazana do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, powodując tym samym kolejne przedłużenie w jej rozpoznaniu i narażając skarżącego na wielkie straty finansowe związane z nieosiąganiem przychodu z planowanej działalności.

W odpowiedzi na sprzeciw organ, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jego oddalenie. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów sprzeciwu wyjaśnił, że w oparciu o uregulowania K.p.a. - Prezydent Miasta Opola obowiązany był do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas możliwa jest ocena, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Jest to niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Tymczasem przeprowadzona przez organ odwoławczy ocena wartości dowodowej raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowanego na potrzeby przedmiotowego postępowania w 2008 r. (uzupełnionego w 2008 r., a następnie - w postępowaniu odwoławczym - w roku 2014 ) - wykazała, iż dowód ten budzi istotne zastrzeżenia, które nie zostały wyeliminowane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji, pomimo, iż odnotował w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 kwietnia 2019 r. dostrzeżone rozbieżności, to jednak nie podjął stosownych czynności - zgodnych z zasadami procedury administracyjnej. Za takie zaś nie mogły zostać uznane "uzupełniające" ("aktualizujące") raport - wyjaśnienia samego inwestora bądź też czynione przez organ pierwszej instancji - wobec znacznego upływu czasu od daty sporządzenia omawianego dowodu (14 lat) oraz wobec zmiany (w stosunku do roku 2008) stanu prawnego w zakresie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzeń Ministra Środowiska dotyczących normowania poziomów substancji (zanieczyszczeń) w powietrzu oraz poziomów hałasu w środowisku - analizy, zmierzające do wykazania, że okoliczności te nie miały znaczenia dla oceny stanu faktycznego sprawy. Kolegium zaznaczyło, że pomimo, iż to organ dokonuje oceny sprawy w zakresie obowiązującego prawa to badanie kwestii obejmujących wiedzę specjalną - nie pozostaje w sferze działań organu administracji publicznej ani też nie powinno bazować na oświadczeniach samego inwestora. Stąd zasadnym byłoby również skorzystanie z pomocy podmiotu posiadającego stosowne kwalifikacje. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo, iż żaden z przepisów ustawy środowiskowej nie nakłada obowiązku aktualizacji raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska w związku z upływem czasu w następstwie długotrwałego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, to jednak raport wymaga rzetelnej oceny jako dowód w postępowaniu i w sytuacji dostrzeżenia jego braków (np. w sytuacji zmiany stanu prawnego bądź też zmian odnoszących się do technologii czy wymogów w obszarze ochrony środowiska) - konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Dokonując oceny oddziaływania na środowisko, właściwy z zakresu ochrony środowiska organ ma przede wszystkim ustalić, czy ingerencja planowego przedsięwzięcia w środowisko została zaplanowana w sposób optymalny i czy zakładane korzyści z jego realizacji bilansują straty w środowisku. Przeprowadzenie takiej oceny jest zaś możliwe wyłącznie z uwzględnieniem najbardziej aktualnych osiągnięć nauki oraz techniki. Z uwagi zatem na znaczny upływ czasu od sporządzenia przedmiotowego raportu (14 lat), odnotowane zmiany w zakresie obowiązującego prawa, ale także charakter inwestycji będącej przedmiotem postępowania Kolegium doszło do przekonania, iż zachodzi potrzeba dokonania swego rodzaju ewaluacji objętych tym raportem treści, celem zweryfikowania - przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć naukowych i technologicznych - czy przeprowadzona na gruncie raportu z 2008 r. ocena oddziaływania inwestycji na środowisko - daje pełny obraz tego zagadnienia, czy też wymaga uzupełnienia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów objętych sprzeciwem, Kolegium wskazało, iż przywoływane przez skarżącego okoliczności, dotyczące innych postępowań administracyjnych toczących się w przeszłości, jak również okoliczności mające świadczyć o naruszeniu zasady szybkości postępowania odwoławczego - nie stanowią przedmiotu rozpoznania w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem. Dodało też, że nieuprawnione pozostaje dezawuowanie czynności przeprowadzonych w toku postępowania, a zmierzających do ustalenia danych osobowych i adresowych następców prawnych, względnie - kuratorów spadku - po zmarłej M. G. (jednej ze stron postępowania). Powyższe wynikało bowiem z ustalonego dopiero w postępowaniu odwoławczym - faktu śmierci ww. strony postępowania, która miała miejsce w dniu [...] stycznia 2018 r. - tj. w czasie procesowania przed organem pierwszoinstancyjnym, jak również z treści art. 30 § 5 i art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. W tym względzie wpłynęły napotkane przez Kolegium przeszkody (m.in.) w obszarze działań zmierzających do pozyskania w sposób najbardziej przystępny danych adresowych osób, które podlegały wezwaniu do udziału w postępowaniu, jak również niespójne informacje w kwestii toczącego się postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po ww. stronie postępowania. Z kolei organ pierwszej instancji - mimo że śmierć ww. strony nastąpiła w toku postępowania przed tym organem - nie podjął jakichkolwiek czynności w tym zakresie, gdy tymczasem badanie przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a., winno być przeprowadzone z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - zwanej dalej jako P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. W przypadku sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego zakres rozpoznania sprawy przez sąd oraz zakres stosowanych środków jest ograniczony.

W myśl art. 64a P.p.s.a. od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nadal zwanej K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uruchamia postępowanie sądowe szczególnego rodzaju. Jego zakres przedmiotowy jest bowiem ograniczony do kontroli tylko jednej kategorii ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Stosownie do treści art. 64e P.p.s.a. kontrola ta obejmuje tylko ocenę zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151 a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Sprzeciw uruchamia postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, ale jej przedmiotem jest sprawa administracyjna procesowa, a właściwie nierozstrzygnięta sprawa indywidualna, w której doszło jedynie do wyczerpania toku instancji w rozumieniu procesowym. Decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie przed sądem administracyjnym postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza w istocie konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, CBOSA).

W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, jeśli organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 91/19 - wszystkie publikowane w CBOSA).

Wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności oraz zasady prawdy materialnej (związanej z rozłożeniem ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym) jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a. ustanawiającym, obok innych wymogów decyzji, obowiązek zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tyle dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co rozpatrzyć merytorycznie całość sprawy. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same obowiązki co na organie pierwszej instancji w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). W tym zakresie może on zaś działać samodzielnie, bądź za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Z art. 136 § 1 K.p.a. wynika bowiem, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie.

Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64e P.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydał trafną decyzję.

Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania w sposób uniemożliwiający sanowanie tych wad w ramach uzupełniającego postępowania przez organ odwoławczy. Taka ocena Sądu wynika z konstrukcji materialnej sprawy administracyjnej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wyznaczonej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nadal zwanej ustawą. Dlatego - zdaniem Sądu - nie jest słuszne założenie, iż ocena decyzji kasacyjnej powinna bazować na kryteriach procesowych, formalnych i abstrahować od tego, co materialne. Aby wypowiedzieć się o takim czy innym zakresie sprawy, a tym bardziej rozstrzygnąć o jego istotnym znaczeniu - trzeba najpierw "sprawę" zidentyfikować i zrekonstruować. A to jest operacja w całości zrelatywizowana do prawa materialnego, bo właśnie w nim zakodowane są wszystkie elementy każdej sprawy administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie nieobowiązujące już przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - zwanej nadal ustawą, które zostały uchylone mocą art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych na podstawie przepisów Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 u.i.o.ś., przepisy dotychczasowe.

Analizowana sprawa została wszczęta wnioskiem złożonym przez skarżącego w dniu 4 kwietnia 2008 r. Natomiast o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko weszła w życie zgodnie z jej art. 174, z dniem 15 listopada 2008 r.

Stosownie zatem do treści art. art. 46 ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, bądź planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl art. 46 ust. 3 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie, a jej wydanie następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a także - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 46 ust. 1 pkt 1a i 2 ustawy). W myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 3 ust. 1 pkt 14 cyt. powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w odniesieniu do przedsięwzięcia analizowanego w przedmiotowej sprawie inwestor ma obowiązek sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Niezbędne elementy raportu wskazuje natomiast art. 52 ust. 1 ustawy.

Dodać również należy, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w przypadku przedsięwzięć, co do których obowiązek jego sporządzenia i przedłożenia organowi przez inwestora jest obligatoryjny, ma szczególne znaczenie dowodowe. Jest bowiem nie tylko załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji, ale przede wszystkim źródłem informacji o oddziaływaniach przedsięwzięcia na środowisko, a także ich skali i ewentualnych środkach zaradczych. Pomimo, iż raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, to inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Dlatego zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Natomiast brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych.

Z uwagi na powyższe nie ma wątpliwości, że słusznie Kolegium zarzuciło organowi pierwszej instancji, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z uwagi na znaczny upływu czasu, tj. 14 lat od jego sporządzenia oraz zmianę przepisów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzeń Ministra Środowiska dotyczących normowania poziomów substancji (zanieczyszczeń) w powietrzu oraz poziomów hałasu w środowisku - wymagał aktualizacji. Jak zauważyło Kolegium, w zakresie normowania lotnych związków organicznych raport został sporządzony w oparciu o uregulowania wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 sierpnia 2003 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 163, poz. 1584, z późn. zm.), z kolei w dacie wydania decyzji, tj. w dniu 26 kwietnia 2019 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. 2018 r. poz. 680, z późn. zm.), zaś aktualnie obowiązującym aktem pozostaje rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. poz. 1860). W zakresie normowania emisji zanieczyszczeń do powietrza w 2008 r. obowiązywało z kolei rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2003 r. Nr 1, poz. 12) oraz z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2008 r. Nr 47, poz. 281), natomiast w dniu 26 kwietnia 2019 r. kwestie te były regulowane rozporządzeniem z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) oraz z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). Z kolei w zakresie hałasu w dacie sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), które podlegało licznym zmianom (aktualnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 112). W kontekście powyższego zgodzić należy się z Kolegium, że dowodu z raportu bądź jego uzupełnienia nie mogły zastąpić wyjaśnienia oraz zapewnienia inwestora o aktualności raportu, jak również wywody organu pierwszej instancji zmierzające do wykazania, iż pomimo upływu czasu raport nie wymagał uzupełnienia. Niewątpliwie zawarte w raporcie dane dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko wymagają aktualizacji w całokształcie, w tym ze szczególnym uwzględnieniem kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń, hałasu, kumulacji oddziaływań, a także rozwiązań chroniących środowisko z uwzględnieniem aktualnych osiągnięć naukowo-badawczych a także technologicznych. Badanie tych kwestii wymaga natomiast wiedzy specjalnej i nie pozostaje w sferze działań organu administracji publicznej ani też nie powinno bazować na oświadczeniach samego inwestora.

Z tego względu organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję, która w ocenie Sądu odpowiada prawu, bowiem w sprawie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a., czyli decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Okolicznością, która niewątpliwie przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji był brak przeprowadzenia postępowania w oparciu o prawidłowo zaktualizowany raport a także, konieczność wezwania do udziału w postępowaniu wszystkich stron, w szczególności spadkobierców M. G. - względnie - osób wymienionych w art. 30 § 5 K.p.a. (tj. osób sprawujących zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu administracji publicznej). Obszar powyższych ustaleń wykraczał poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, które uprawniony i zobligowany był przeprowadzić organ odwoławczy stosownie do regulacji art. 136 K.p.a. Organ odwoławczy nie może bowiem zastąpić organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia, określonej w art. 15 K.p.a., zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a więc prawa strony do ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji.

Przedstawione naruszenia przepisów prawa materialnego a w konsekwencji również prawa procesowego powodują, że w tych okolicznościach przeprowadzenie postępowania dowodowego i rozpoznanie sprawy przez organ drugiej instancji w trybie art. 136 § 1 K.p.a. było niedopuszczalne. Przekraczałoby bowiem zakres uzupełniającego postępowania dowodowego i prowadziłoby do naruszenia zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż sprawa administracyjna w istocie byłaby rozpatrzona w pełnym zakresie tylko raz i tylko przez organ drugiej instancji.

Powyższa ocena Sądu odnosi się jedynie do oceny zasadności wydania przez organ odwoławczy na tym etapie postępowania i w tym stanie sprawy decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Z uwagi na charakter prawny instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, Sąd nie odnosił się do zasadności ustalenia na rzecz L. Ś. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu lakiernictwa pojazdowego przy jednorodzinnym budynku mieszkalnym z częścią garażowo-warsztatową, poprzez zainstalowanie jednostanowiskowej kabiny lakierniczo-suszarniczej, tj. "w wariancie 2 proponowanym przez inwestora", na działce oznaczonej geodezyjnie jako nr a, k.m. [...], obręb [...] w [...], gdyż wykraczałoby to poza granice rozpoznawanej obecnie sprawy sądowoadministracyjnej. Taka ewentualna ocena może zostać przeprowadzona przez Sąd dopiero w sytuacji, gdy właściwe organy rozstrzygną tę sprawę w toku instancji w oparciu o regulację ustawy, a strona wniesie wówczas odrębną skargę.

Na marginesie Sąd zauważa, iż niewątpliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie trwa bardzo długo, ale nawet taka okoliczność nie zwalnia organów od działania zgodnie z prawem, w tym nie niweluje konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia niewątpliwie powoduje przedłużenie postępowania, ale wspomnianego przedłużenia - zdaniem Sądu - nie można nazwać nieuzasadnionym.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.