II SA/Ol 690/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2022 r. w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2022 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu W. O. kwotę 100,- zł (sto zł) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Mrągowie (dalej jako: PINB organ pierwszej instancji) 21 października 2021 r. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie rozbudowy przez A. S. (dalej jako: inwestor) budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w M., polegającej na dobudowie balkonu o określonych wymiarach, bez wymaganego pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym PINB jako strony postpowania uznał: inwestora, M. S. (właścicielkę mieszkania, w którym dokonano rozbudowy), Wspólnotę Mieszkaniową oraz W. O. (członka Wspólnoty, właściciela mieszkania przylegającego do mieszkania, w którym wykonano samowolnie roboty budowlane). Postanowieniem z 9 listopada 2021 r. PINB wstrzymał ww. roboty budowlane i pouczył inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację.

Odrębne zażalenia na to postanowienie wnieśli A. S., M. S. i W. O., który powoływał się na swój interes prawny, wynikający z ograniczenia wykonywania prawa własności poprzez negatywny wpływ wykonanej samowoli budowlanej na możliwość swobodnego i niezakłóconego korzystania z lokalu stanowiącego jego własność. Zażalenie inwestora zostało wniesione z uchybieniem terminu. Natomiast po rozpoznaniu pozostałych zażaleń Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB), 11 stycznia 2022 r. wydał dwa postanowienia. Wskutek rozpoznania zażalenia M. S. uchylił postanowienie PINB z 9 listopada 2021 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Natomiast po rozpoznaniu zażalenia W. O., umorzył postępowanie zażaleniowe uznając, że nie jest on stroną postępowania.

Wyrokiem z 5 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 215/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił postanowienie WINB z dnia 11 stycznia 2022 r.

w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego zainicjowanego zażaleniem W. O. Sąd uznał, że W. O., jako członek wspólnoty, wykazał swój własny, indywidualny interes prawny, a zatem ma przymiot strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Po zwrocie akt administracyjnych przez Sąd wraz z odpisem prawomocnego wyroku, WINB 16 sierpnia 2022 r. (pokwitowanie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w aktach administracyjnych) doręczył W. O. postanowienie z 11 stycznia 2022 r. wydane na skutek rozpoznania zażalenia M. S. na postanowienie PINB z 9 listopada 2021 r., w przedmiocie wstrzymania robot budowlanych.

23 sierpnia 2022 r. (data stempla pocztowego) W. O. (dalej: skarżący) wniósł skargę do tutejszego sądu na postanowienie WINB z 11 stycznia 2022 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.

Zarzucał, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem:

- art. 138 § 2 K.p.a., poprzez bezzasadne uchylenie się organu odwoławczego od przeprowadzenia postępowania i uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy co do istoty,

- art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 136 K.p.a., poprzez bezzasadne odstąpienie od ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz

- art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału

w postępowaniu.

Powołując się na wymienione zarzuty, skarżący wniósł o wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329

z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, a jego upływ sąd uwzględnia z urzędu. Określając termin do wniesienia skargi, powyższy przepis wyznacza początek jego biegu jedynie skarżącemu, któremu doręczono rozstrzygnięcie w sprawie. Nie wskazuje jednak wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu rozstrzygnięcia tego nie doręczono. W orzecznictwie sądowadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu, termin 30 dni na wniesienie skargi liczy się od dnia doręczenia decyzji (w rozpoznawanej sprawie postanowienia), stronie lub stronom, które uczestniczyły w tym postępowaniu. Jeżeli z tego uprawnienia nie skorzysta, nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli aktu administracyjnego, chyba że w złożonym w wymaganym terminie wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (por. postanowienia NSA: z 16 października 2021 r., sygn. akt I OSK 2351/12, z 13 lipca 20021 r, sygn. akt II OZ 401/21, dostępne w Internecie w bazie orzeczeń CBOSA). Z akt administracyjnych wynika, że postanowienie będące przedmiotem skargi zostało doręczone M. S. i pełnomocnikowi A. S. 14 stycznia 2022 r. Zatem termin do wniesienia skargi na to postanowienie upłynął z dniem 14 lutego 2022 r. Nie ma podstaw, aby termin ten był liczony odrębnie dla skarżącego od daty doręczania mu odpisu postanowienia z 11 stycznia 2022 r., które w dacie doręczenia było już ostateczne i prawomocne.

Skarżący nadał skargę w placówce pocztowej 23 sierpnia 2022 r., co oznacza, że uchybił terminowi na wniesienie skargi, określonemu w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.