II SA/Ol 238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe.

Decyzją z "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]"utrzymało w mocy decyzję "[...]"r., którą odmówiono I.L. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką.

W uzasadnieniu wskazano, że odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia była zasadna, gdyż uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy dla okoliczności faktycznych sprawy. Zły stan zdrowia męża matki Skarżącej oraz związany z tym brak możliwości sprawowania opieki nad żoną nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż istotne znaczenie ma brak formalnego legitymowania się przez niego orzeczeniem

o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W złożonej na tę decyzję skardze Skarżąca zarzuciła, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest bezzasadna. Podała, iż sprawuje opiekę nad rodzicami niezdolnymi do samodzielnego funkcjonowania. Do wniosku załączyła orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 3 grudnia 2020 r., z którego wynika, że mąż niepełnosprawnej matki zalicza się do osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji do 30 czerwca 2021 r., a data powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji istnieje od 21 października 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowego

z uwagi na uwzględnienie w całości przedstawionych w skardze argumentów i uchylenie zaskarżonej decyzji decyzją z "[...]"r.

Na decyzję autokontrolną skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, co ustalono z pracownikiem organu 28 kwietnia 2021 r. (k. 23 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn.zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono

z innych przyczyn bezprzedmiotowe.

W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, że do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403; postanowienie NSA z 21 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1259/06, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści powołanego przepisu, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium skorzystało z tej możliwości i zmieniło swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie przez wyeliminowanie zaskarżonej decyzji i podjęcie, na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., w dniu "[...]"r. decyzji, którą uchyliło w całości własną decyzję z "[...]"r. oraz decyzję wydaną organu pierwszej instancji "[...]" i przyznało Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności matką:

1) w okresie od 21 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 1830,00 zł miesięcznie,

2) w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. w wysokości 1971,00 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem, że w przypadku gdyby do 30 czerwca 2021 r. nie ustał stan epidemii ogłoszony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 z późn. zm.) (albo w okresie 30 dni następujących po jego odwołaniu) Skarżąca zachowuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji ojca, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zgodnie z intencją skargi Skarżącej przyznano wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne, uwzględniając podniesione w skardze argumenty.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.