II SA/Łd 1079/23

Dnia 12 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2024 roku sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 października 2023 r. znak KO.463.35.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 19 października 2023 r. znak: KO.463.35.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z 11 sierpnia 2023 r. znak: RŚ.6232.6.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów.

Z akt administracyjnych wynika, że sprawa nałożenia na F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej w skrócie "Spółka") spornej kary pieniężnej była już przedmiotem rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, które decyzją z 23 czerwca 2023 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy T. z 24 kwietnia 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Rozpatrując sprawę ponownie decyzją z 11 sierpnia 2023 r. Wójt Gminy T., na podstawie art. 9zb ust. 1 w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 z późn.zm., obecnie Dz.U z 2023 r., poz. 1469 z późn.zm. - dopisek Kolegium, dalej w skrócie "u.c.p.g."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), orzekł o nałożeniu na F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kary pieniężnej:

1) w wysokości 220,00 zł za nieosiągnięcie w 2021 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych,

2) w wysokości 645,00 zł za nieosiągnięcie w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

Motywując punkt 1 decyzji organ wskazał, że Spółka prowadzi działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych i jest wpisana do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Wójta Gminy T. pod nr [...] (wpis z [...] lutego 2013 r.). Jako podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych z nimi umów zgodnie z art. 9g u.c.p.g (sprawozdanie roczne nr [...] z 30 stycznia 2022 r. - dział VII. Tabela A - wykaz właścicieli nieruchomości, od których Spółka odebrała odpady komunalne, na podstawie podpisanych umów), strona jest zobligowana do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W 2021 r. wymagany poziom wynosił 20 %. Łączna masa odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi w 2021 r. wynosi 0,089 Mg, natomiast łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych w 2021 r. wynosi 4,420 Mg, zatem poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2021 rok wynosi 2,01%. Różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w roku 2021 poziomem przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu wynosi 17,99%. Brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w 2021 r. stanowi 0,795 Mg. Kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu wynosi 219,59 zł (276,21 zł/Mg x 0,795 Mg = 219,59 zł), po zaokrągleniu do pełnych złotych 220,00 zł, przy czym zgodnie z art. 9zd ust. 1 u.c.p.g. kara winna być uiszczona w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Jak podkreślił organ Spółka nie kwestionowała sposobu wyliczenia kary pieniężnej, ani faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości.

Organ pierwszej instancji rozważając możliwość odstąpienia od nałożenia kary i udzielenia pouczenia, zgodnie art. 189f k.p.a. stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że waga stwierdzonego naruszenia jest znikoma. Spółka w 2020 r. nie osiągnęła poziomu recyklingu, wobec powyższego za to naruszenie na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna (decyzja Wójta Gminy T. z 30 czerwca 2022 r. znak: RŚ.6232.6.2022). Poziomu recyklingu nie osiągnęła również w roku 2021. Nie ma tu mowy o incydentalnym, jednostkowym nie wykonywaniu obowiązków ustawowych, lecz o utrwalonej praktyce tego podmiotu. Do odstąpienia od wymierzenia kary może dojść tylko wówczas, gdy Spółka wykaże, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika, ażeby strona podjęła jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. Spółka w swoich sprawozdaniach podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości wykazuje jednego przedsiębiorcę, od którego odbiera wyłącznie niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne licząc się z faktem, że poziom recyklingu wynika tylko z odpadów wysegregowanych z frakcji zmieszanej. Prowadzenie odbioru odpadów tylko w ten sposób na terenie gminy T. związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że podmiot ma możliwość wyboru, czy chce czy nie podjąć takie ryzyko. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągnięte poziomy recyklingu. Spółka jest świadoma w jakim reżimie prawnym funkcjonuje, a osiąganie wymaganego poziomu recyklingu jest obligatoryjne. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. W sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zaprzestania naruszenia prawa. Z tego też względu organ uznał, że niewymierzenie kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, w kontekście przedstawionych w toku postępowania wyjaśnień, nie spełniłoby celów, dla których została ona wymierzona.

Uzasadniając punkt 2 rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji argumentował analogicznie jak w przypadku punktu 1 decyzji, odwołując się do sprawozdania rocznego nr [...] z 24 stycznia 2023 - dział VII, Tabela A. Wskazał, że wymagany w roku 2022 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 25 %. Łączna masa odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi wynosi 0,196 Mg, łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych wynosi 9,82 Mg. Spółka w 2022 r. osiągnęła poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych 2,00%. Różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w dany roku rozliczeniowym poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 23 %. Brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu stanowi 2,259 Mg (23% x 9,820 Mg)/100%. Kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu wynosi 645,17 zł (285,60 zł x 2,259 Mg), po zaokrągleniu do pełnych złotych - 645,00 zł i zgodnie z art. 9zd ust. 1 u.c.p.g. kara winna być uiszczona w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Organ podkreślił, że Spółka nie kwestionowała sposobu wyliczenia kary pieniężnej, ani faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości.

Zdaniem organu, w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. Motywując swoje stanowisko w tej kwestii organ powtórzył zasadniczo argumentację przytoczoną w uzasadnieniu punktu 1 decyzji, dodając że Spółka w roku 2020, nie osiągnęła poziomu recyklingu, wobec powyższego za to naruszenie na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna (decyzja Wójta Gminy T. z 30 czerwca 2022 r. znak: RŚ.6232.6.2022). Poziomu recyklingu nie osiągnęła również w roku 2021 ani 2022. W sprawie nie została spełniona przesłanka zaprzestania naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka reprezentowana przez adwokata wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6; art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1; art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 i art. 8 § 1; art. 107 § 1 pkt 4; art. 189c w zw. z art. 107 § 3; art. 189e w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1; art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., a także zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. w zw. z obwieszczeniem Ministra Klimatu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2021 i obwieszczeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022; ewentualnie w razie nieuznania powyższego zarzutu za uzasadniony art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g.; art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców; art. 8 Prawa przedsiębiorców.

Powołaną na wstępie decyzją z 19 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że w przypadku spraw w przedmiocie wymierzenia kary za niewypełnienie obowiązków z art. 9g u.c.p.g., zasadnym jest wydawanie odrębnych decyzji (w znaczeniu materialnym i formalnym) za dany rok kalendarzowy. Wydawanie w sprawach dotyczących wymierzenia kary za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu jednej decyzji (w znaczeniu formalnym), obejmującej kilka lat jest akceptowane przez sądy administracyjne (wyrok WSA w Gliwicach z 31.05.2022 r. sygn. akt II SA/G1 232/22, CBOSA). Decyzje dotyczące kilku lat nie stanowią, w znaczeniu materialnym, pojedynczej decyzji obejmującej wszystkie lata, ale stanowią sumę kilku decyzji dotyczących poszczególnych lat. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. poprzez nieuprawnione wszczęcie jednego postępowania administracyjnego i wydanie jednej decyzji formalnej zawierającej dwie decyzje materialne o nałożeniu kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021 i 2022. Organ I instancji wydał jedną decyzję w znaczeniu formalnym z 11 sierpnia 2023 r., która zawiera 2 decyzje (rozstrzygnięcia i uzasadnienia) w znaczeniu materialnym odnoszące się do roku 2021 i 2022.

Kolegium za trafny uznało zarzut naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a., jednakże stwierdzone uchybienie nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie zawiadomienie z 31 lipca 2023 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zostało skierowane do Spółki i doręczone 4 sierpnia 2023 r., a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., strona powinna nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż miało ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tej sprawie pełnomocnik powołał się jedynie na okoliczność, że strona została pozbawiona możliwości zweryfikowania czy organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie zgodnie z wytycznymi SKO zawartymi w decyzji z 23 czerwca 2023 r.

W przekonaniu organu odwoławczego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 9g pkt 1 u.c.p.g., a powołanie go w uzasadnieniu decyzji nie świadczy o wydaniu decyzji w oparciu o wadliwą podstawę prawną. Istotne w sprawie jest to, że organ pierwszej instancji faktycznie rozstrzygnął sprawę w oparciu o właściwą podstawę prawną, mającą zastosowanie w realiach niniejszego stanu faktycznego. Błąd organu, dotyczący niepowołania w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 9g pkt 1 u.c.p.g. nie może być traktowany jako błąd w zakresie stosowania prawa. Błąd w zakresie stosowania prawa musiałby się odnosić do kwestii rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, względnie rozbieżności między rozstrzygnięciem a treścią uzasadnienia. Z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w sprawie. Również podanie w osnowie decyzji nieaktualnego publikatora u.c.p.g., nie świadczy o wydaniu decyzji w oparciu o przepisy (ustawę) nieobowiązującą w dacie wydania. Uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

Chybiony - w przekonaniu Kolegium - jest również zarzut naruszenia art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W rozpatrywanych sprawach przepisy u.c.p.g. od 1 stycznia 2021 r. i od 1 stycznia 2022 r. były wielokrotnie nowelizowane. W żadnej z dokonanych w międzyczasie nowelizacji u.c.p.g. ustawodawca nie odniósł się do kwestii intertemporalnych w zakresie regulacji prawnych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal pod ich rządami trwają, zasada ta nie ma zastosowania w tej sprawie. Zdarzeniem stanowiącym podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej był niedopełniony przez skarżącą obowiązek osiągnięcia w 2021 r. i 2022 r. wymaganego przepisem art. 9g u.c.p.g. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w u.c.p.g. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Z tego też względu nałożona została na Spółkę kara, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. Zatem, w sprawie mają zastosowanie przepisy z momentu wyżej wskazanego zdarzenia. Nawet gdyby uznać, iż w sprawie mają zastosowanie regulacje obowiązujące w dacie orzekania, to należy zaznaczyć, że przepisy stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej w rozpatrywanych sprawach, tj. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. - nie zmieniły swojego brzmienia od 31 grudnia 2020 r. Zmiana art. 9x ust. 3 u.c.p.g. z 1 stycznia 2022 r. pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę, ponieważ zastosowanie ma art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Inne zmiany przepisów u.c.p.g. nie miały żadnego wpływu na nałożenie i wysokość kary pieniężnej.

Bezpodstawne są także zarzuty naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji, zatem nie mogły zostać naruszone. Przepisy prawa stanowiące podstawę prawną decyzji z 11 sierpnia 2023 r. nie budzą wątpliwości w zakresie ich interpretacji w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Wbrew temu co podaje strona, organ I instancji nie obciążył jej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania strona nie miała wpływu. Spółkę obciąża tylko i wyłącznie jej własne zachowanie polegające na prowadzeniu takiej, a nie innej działalności gospodarczej i podejmowanie dla zysku takiego, a nie innego ryzyka biznesowego w tym zakresie.

Jak stwierdziło następnie Kolegium materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy u.c.p.g., która określa zasady ustalania kary pieniężnej za nieosiągnięcie w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.

Organ drugiej instancji przytoczył art. 9n ust. 1, ust. 2 i ust. 7, art. 9g pkt 1, art. 3b ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9zb ust. 1, art. 9zd ust. 1, art. 9zf u.c.p.g., art. 291 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawa ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1530), a następnie wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II, Lp. tabeli 1051, obwieszczenia Ministra Klimatu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2021 (M.P. z 2020 r. poz. 961), jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie odpadów niesegregowanych na składowisku wynosi 276,21 zł/Mg. Natomiast zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II, Lp. tabeli 1051, obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M.P. z 2021 r. poz. 960), stawka opłaty za umieszczenie na składowisku zmieszanych odpadów komunalnych wynosi 285,60 zł/Mg.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Spółka w 2021 i 2022 r. prowadziła na terenie gminy T. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych, która jest wpisana pod numerem [...] (data wpisu [...].02.2013 r.) do prowadzonego przez Wójta Gminy T. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy T. w oparci o umowy zawarte z właścicielami nieruchomości. Spółka nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. Wymagany w roku 2021 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosił 20%. Z danych przedstawionych przez Spółkę w zatwierdzonym sprawozdaniu podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z 30 stycznia 2022 r. wynika, że w roku 2021 łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosiła 0,089 Mg, a łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wynosiła 4,4200 Mg. Strona w 2021 roku osiągnęła więc poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (P) 2,01%. Mając na uwadze łączną masę odebranych wytworzonych odpadów komunalnych, poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych winien wynosić 0,884 Mg (według wyliczenia 20 x 4,420 Mg : 100). Brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 0,795 Mg (0,884 Mg - 0,089 Mg). Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 219,59 zł (0,795 Mg x 276,21 zł/Mg), co po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej) stanowi kwotę 220 zł.

Nieosiągnięcie przez Spółkę wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na Spółce obowiązku wynikającego z art. 9g u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g., w wyżej wyliczonej wysokości. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej, w szczególności w sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021.

Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia art. 189e w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium, nie można w kontekście przedmiotowej sprawy uznać pandemii COVID-19 w 2021 roku za działanie siły wyższej. Pandemia COVID-19 zaczęła się na początku 2020 r., a nałożona kara dotyczy niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 9g u.c.p.g., w 2021 r. w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Spółka w 2021 r. nie została zaskoczona sytuacją faktyczną związaną z epidemią, ale miała już obraz funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi wynikający z obowiązujących przepisów. Nadto, strona poza wskazaniem zaistnienia samego zdarzenia i okoliczności z tym związanych (ustanowienie szeregu ograniczeń, nakazów i zakazów; nałożone ograniczenia w przemieszczaniu się czy funkcjonowania określonych zakładów pracy, a także konieczność poddania się w określonych przypadkach izolacji lub kwarantannie) nie wykazała istnienia związku przyczynowo - skutkowego epidemii COVID-19 w 2021 roku ze stwierdzonym naruszeniem. Spółka poza powołaniem się na stan epidemii nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, które uniemożliwiły jej wywiązanie się z ustawowego obowiązku. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę w 2021 r. z obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. było wynikiem rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej COVID-19. Jak podaje strona "W roku 2021 oraz 2022 w wielu firmach nadal obowiązywała zmieniona organizacja pracy związana z wprowadzeniem systemu pracy zdalnej (lub hybrydowej), co skutkowało z kolei wzrostem liczby odbieranych odpadów z terenów nieruchomości zamieszkałych, przy jednoczesnym zmniejszeniu produkcji odpadów opakowaniowych w nieruchomościach niezamieszkałych. Znaczna część przedsiębiorców, z którymi strona zawarła umowy na zagospodarowanie odpadów nie prowadziła wcale swoich działalności z uwagi na wprowadzone zakazy lub prowadziła je w ograniczonym wymiarze (przy czym dotyczyło to w dużej mierze działalności, w których powstaje dużo odpadów opakowaniowych - np. gastronomii). Wskazana okoliczność ma również bezpośredni wpływ na zmniejszenie liczby segregowanych odpadów". Tak więc stan epidemii / zagrożenia epidemicznego miał wpływ na ilość odbieranych odpadów a nie na kwestię możliwości osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

W ocenie Kolegium, w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. III OPS 1/21, Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2021 r. na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. W sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, że w przypadku strony skarżącej różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w 2021 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 17,99% (20% - poziom, który strona powinna osiągnąć, 2,01% - poziom, który strona faktycznie osiągnęła). Zatem, Spółka w 2021 r. osiągnęła jedynie 1/10 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem w rozumieniu art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji R.P.). W rozpatrywanej sprawie cele ochrony środowiska nie zostały osiągnięte.

Nadto, jak trafnie wskazał organ I instancji, Spółka również w roku 2020 nie osiągnęła wymaganych poziomów recyklingu, za co na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna. Naruszenie prawa przez Spółkę ma charakter powtarzający się.

W sprawie nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, ponieważ strona nie osiągnęła w 2021 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Nie zaprzestała też naruszania prawa, ponieważ jest ono nieusuwalne w skutkach. Zaprzestanie naruszania prawa w 2021 r. jest niemożliwe. Nawet, jeżeli strona skarżąca w kolejnym roku kalendarzowym osiągnęłaby wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obowiązek ustawowy zostałby zrealizowany w tym roku, co nie pozwala na stwierdzenie o zaprzestaniu naruszania prawa, które miało miejsce w 2021 r. i zostało udokumentowane w sprawozdaniu.

W sprawie nie ma również zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., ponieważ usunięcie naruszenia prawa jest w realiach sprawy niniejszej niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2021 rok. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa, tj. prowadzenie akcji promujących działania i postawy proekologiczne mające na celu m.in. zwiększenie świadomości mieszkańców w zakresie prawidłowej segregacji odpadów nie rodzą skutku usunięcia naruszeń. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Na podjęte rozstrzygnięcie nie może wpłynąć również podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż brak osiągnięcia wymaganych poziomów wynika wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych. Przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W sytuacji, gdy osoba zagrożona karą nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu bądź spełnienia pozostałych wymagań określonych w art. 9g u.c.p.g. z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. W rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. W odwołaniu wskazano jedynie ogólnie na to, że "strona nie miała obiektywnej możliwości zapewnienia osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu". Samo ogólnikowe stwierdzenie nie świadczy o tym, że Spółka uczyniła wszystko, czego można było od niej rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów w 2021 r. nie dopuścić. Strona jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać jak najwyższy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców, do ich segregowania. Godząc się na odbieranie odpadów w formie nieselektywnej Spółka musi się liczyć z tym, iż będzie to finalnie rzutować na poziom recyklingu. Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce, czy nie, podjąć takie ryzyko. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy recyklingu. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach. W razie potrzeby strona może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, jakie w tym zakresie podejmowała działania. Przyczyną odstąpienia od nałożenia na stronę skarżącą kary nie może być okoliczność braku możliwości wyegzekwowania na właścicielach nieruchomości niezamieszkałych zbierania odpadów w sposób selektywny. Skoro Spółka zdecydowała się na zawieranie umów z właścicielami nieruchomości na terenie gminy T. na odbiór odpadów niesegregowanych to winna mieć świadomość konsekwencji wiążących się z tym. To przedsiębiorca sam decyduje z kim zawiera umowy i na odbiór jakich odpadów (segregowanych czy nie).

Strona nie wykazała nadto, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika też, żeby podjęto jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa, jak chociażby wskazane w art. 6ka u.c.p.g. W aktach sprawy brak informacji, by strona skarżąca przekazała w 2021 r. Wójtowi Gminy T. informacje o niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Ustawodawca, w omawianych przepisach, nie wskazał, że przedsiębiorca może osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu np. tylko w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać warunków z rozporządzenia. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy w kontekście kary nakładanej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Istotą deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest nieosiągnięcie wymaganych poziomów. Kara pieniężna przewidziana w art. 9x ust. 2 należy do kategorii bezwzględnie określonych i jest obliczana w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Za nieracjonalne i bezprawne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się strona, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązującego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W konsekwencji przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca mógłby zawsze powołać się na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu. Skoro strona świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydowała się na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach, w których zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g., to na niej spoczywa obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu. Zatem, to Spółka powinna przedsięwziąć we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające jej osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów. Strona nie wykazała, aby zwracała się do gminy o podjęcie konkretnych i zgodnych z ustawą działań polepszających możliwości osiągnięcia przez nią wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Nie wykazała też, aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywne do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane).

Dla odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej na stronę bez znaczenia jest fakt czy jednostka samorządu terytorialnego zobowiązana będzie do uiszczenia kary z tytułu nieosiągnięcia przez gminę poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Gmina również zobowiązana jest do osiągnięcia wymaganych przepisami prawa poziomów, takich samych jak przedsiębiorcy odbierający odpady komunalne, a w przypadku ich nieosiągnięcia podlega takim samym karom jak przedsiębiorcy - art. 9z ust. 2 u.c.p.g.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nakładając karę za 2021 r. nie naruszył art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.

W tej sytuacji - zdaniem Kolegium - brak jest podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2021 rok.

Przechodząc następnie do kwestii nałożenia kary za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2022 rok, organ odwoławczy podkreślił, że wymagany w roku 2022 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosił 25%. Z danych przedstawionych przez Spółkę w zatwierdzonym sprawozdaniu z 24 stycznia 2023 r. wynika, że w roku 2022 łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosiła 0,1960 Mg, podczas gdy łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wynosiła 9,8200 Mg. Strona w 2022 r. osiągnęła więc poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych 2%. Mając na uwadze łączną masę odebranych wytworzonych odpadów komunalnych, poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych winien wynosić 2,4550 Mg (według wyliczenia 25 x 9,8200 Mg : 100). Brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 2,2590 Mg (2,4550 Mg - 0,1960 Mg). Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 645,17 zł (2,2590 Mg x 285,60 zł/Mg), co po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej) stanowi kwotę 645 zł.

Zdaniem Kolegium, nieosiągnięcie przez Spółkę w roku 2022 wymaganego prawem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na Spółce obowiązku wynikającego z art. 9g u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g., w wyżej wyliczonej wysokości. Tym samym, niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1 u.c.p.g.

Niezasadne - zdaniem Kolegium - są również zarzuty naruszenia art. 189e k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji powielił w tym zakresie argumentację przytoczoną w motywach decyzji w przedmiocie kary za 2021 r. Podkreślił, że pandemia COVID-19 zaczęła się na początku 2020 r., Spółka w 2022 r. nie została zaskoczona sytuacją faktyczną związaną z epidemią, ale miała już obraz funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi wynikający z obowiązujących przepisów. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę w 2022 r. z obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. było wynikiem rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej COVID-19.

Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie nie naruszono także art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Motywując swoje stanowisko w tej kwestii Kolegium powtórzyło argumenty podniesione w zakresie kary za 2021 r. Wskazało także, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma, ponieważ w przypadku strony różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w 2022 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 23% (25% poziom, który strona powinna osiągnąć - 2% poziom, który strona faktycznie osiągnęła). Spółka osiągnęła więc jedynie 1/12 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

Dodatkowo, jak wskazał organ pierwszej instancji, Spółka również w latach 2020 i 2021 nie osiągnęła wymaganych poziomów recyklingu, zatem naruszenie prawa ma - zdaniem Kolegium - charakter powtarzający się.

W sprawie nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, ponieważ strona nie osiągnęła w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Strona nie zaprzestała naruszania prawa, ponieważ jest ono nieusuwalne w skutkach. Zaprzestanie tego naruszania prawa w 2022 r. jest niemożliwe. Nawet, jeżeli strona skarżąca w kolejnym roku kalendarzowym osiągnęłaby wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obowiązek ustawowy zostałby zrealizowany w tym roku, co nie pozwala na stwierdzenie o zaprzestaniu naruszania prawa, które miało miejsce w 2022 r. i zostało udokumentowane w sprawozdaniu.

Zdaniem Kolegium, w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., ponieważ usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2022 rok. Wobec powyższego zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej, pomimo ziszczenia wskazanych w tym przepisie przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary jest nieuzasadniony.

Na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie może wpłynąć podnoszona przez stronę okoliczność, iż brak osiągnięcia wymaganych poziomów wynika wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych. W tym zakresie Kolegium powtórzyło uprzednio przytoczoną argumentację w przedmiocie kary za 2021 r. W szczególności brak po stronie skarżącej wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g. W aktach sprawy brak informacji, by strona przekazała w 2022 r. Wójtowi Gminy T. informacje o niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych.

Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nakładając karę za 2022 rok nie naruszył art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. Organy nie mają obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez stronę i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji. Również fakt wydania decyzji niezgodnej z oczekiwaniem strony nie stanowi o naruszeniu przepisu art. 8 k.p.a.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2022 rok. Nałożenie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2022 rok jest uzasadnione.

Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. reprezentowana przez adwokata zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty:

I. naruszenia przepisów postępowania, a to:

1) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi;

2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnym wyroku sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania;

3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a., poprzez:

a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

b) uznanie, że "nie sposób w kontekście przedmiotowej sprawy uznać pandemii COVID-19 w 2021 r. za działanie siły wyższej" (str. 11 decyzji), jak również, że "nie sposób w kontekście przedmiotowej sprawy uznać pandemii COVID-19 w 2022 r. za działanie siły wyższej" (str. 17 decyzji) i tym samym nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 w 2021 i 2022 roku na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2021 i 2022 roku,

c) uznanie przez organ II instancji, że: "Tak więc stan epidemii/zagrożenia epidemicznego miał wpływ na ilość odebranych odpadów a nie na kwestię możliwości osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych." (str. 11 decyzji odnośnie do kary pieniężnej za 2021 rok i str. 17 odnośnie do kary pieniężnej za 2022 rok), podczas gdy przeniesienie strumienia odpadów selektywnych z nieruchomości niezamieszkałych (których dotyczy niniejsze postępowanie) do nieruchomości zamieszkałych, w sposób oczywisty wpływa na możliwość osiągnięcia przez skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych;

d) oparcie decyzji o ustalenia nie wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w decyzji (uzasadnieniu decyzji) organ II instancji wskazał, że: "Nadto, jak wskazuje organ I instancji, Spółka również w roku 2020 nie osiągnęła wymaganych poziomów recyklingu, za co na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna. Zatem, naruszenie prawa przez Spółkę ma charakter powtarzający się." (str. 13 decyzji) oraz "Nadto, jak wskazał organ I instancji, Spółka również w latach 2020 i 2021 nie osiągnęła wymaganych poziomów recyklingu." (str. 18 decyzji), podczas gdy w aktach sprawy brak jest decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2020;

4) art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez SKO, że naruszenie przez organ I instancji w/w unormowań nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy naruszenie wskazanych przepisów ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, doprowadziło bowiem do wydania przez organ I instancji decyzji pomimo naruszenia wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że zarzut ten jest bezpodstawny, jak również że pandemia COVID-19 w 2021 i 2022 roku nie stanowi w kontekście przedmiotowej sprawy nadzwyczajnej okoliczności oraz, że pandemia COVID-19 nie miała wpływu na dopełnienie przez skarżącą obowiązku osiągnięcia w 2021 i 2022 roku w odniesieniu do masy odebranych przez skarżącą odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w u.c.p.g.;

6) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji twierdzeń nieuprawnionych oraz sprzecznych z elementarnymi zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a mianowicie:

a) uznanie przez organ II instancji, że: "Także bezpodstawne są pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawa przedsiębiorców. Przede wszystkim ww. przepisy nie stanowiły podstawy prawnej wydania decyzji przez organ I instancji, zatem nie mogły zostać naruszone." (str. 8 Decyzji), podczas gdy to, że organ I instancji wydając decyzję nie powołał danego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (w tym przypadku art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej: "Prawo przedsiębiorców"), nie oznacza, że organ I instancji nie naruszył danego przepisu prawa powszechnie obowiązującego;

b) przyjęcie przez organ II instancji, że: "Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców, do ich segregowania." (str. 14 Decyzji), podczas gdy z zasad logicznego rozumowania wynika, że nieruchomości niezamieszkałe nie mogą mieć mieszkańców;

c) poprzez wskazanie przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, że: "Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach." (str. 14 decyzji odnośnie do kary pieniężnej za 2021 rok i analogicznie str. 19 decyzji odnośnie do kary pieniężnej za 2022 rok), podczas gdy z uzasadnienia decyzji nie wynika, jakie "postępowanie administracyjne" SKO miało na myśli, co sprawia, że wywód organu II instancji w tym zakresie jest niezrozumiały;

d) poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, zawierającego wzajemnie sprzeczne ze sobą twierdzenia;

7) art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a., poprzez akceptację działania organu I instancji związanego z nie zawarciem w uzasadnieniu decyzji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara;

8) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągnięcie przez skarżącą w 2021 i 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu odpadów komunalnych i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągnięcie przez skarżącą w 2021 i 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych i poprzestanie na pouczeniu; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec skarżącej obowiązku zapłaty kary pieniężnej za nie osiągnięcie przez skarżącą w 2021 i 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych, w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym;

II. naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g., poprzez ich zastosowanie i bezzasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie za rok 2021 i 2022 w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia, w sytuacji, gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za rok 2021 i 2022;

ewentualnie, w razie nie uznania za uzasadniony ww. zarzutu:

2) art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g., poprzez akceptację przez organ II instancji nieuprawnionego wszczęcia jednego postępowania administracyjnego i wydania jednej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za dwa lata, podczas gdy art. 9g pkt 1 u.c.p.g. jednoznacznie odwołuje się do obowiązku osiągnięcia stosownych poziomów w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych w danym roku kalendarzowym;

3) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez uznanie przez organ II instancji, że "Także bezpodstawne są pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawa przedsiębiorców." (str. 8 decyzji), podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności:

- niedokonania przez organ I instancji na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2021 i 2022 roku wynika z przyczyn zależnych od skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od skarżącej niezależnych;

- uznanie przez organ I instancji, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2021 i 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu odpadów komunalnych i poprzestaniu na pouczeniu, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu;

- uznanie przez organ I instancji, że w sprawie w 2021 i 2022 roku nie miało miejsca działanie siły wyższej, podczas gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021 i 2022 z uwagi na wystąpienie siły wyższej - pandemii COVID -19;

4) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez uznanie przez organ II instancji, że: "Także bezpodstawne są pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawa przedsiębiorców." (str. 8 decyzji), podczas gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, powtarzając argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 9 stycznia 2024 r. Sąd oddalił wniosek organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i skierował sprawę do rozpoznania w trybie zwykłym na rozprawę.

Na rozprawie 12 marca 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę.

Na pytanie Sędziego sprawozdawcy czy w roku 2021 i 2022 Spółka podjęła działania zmierzające do zwiększenia poziomu recyklingu, a także czy skorzystała z możliwości przewidzianych w art. 6ka ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pełnomocnik odpowiedział, że nie posiada wiedzy co do skorzystania z art. 6 ka ust. 1 przez Spółkę oraz, że według jego wiedzy Spółka dokłada należytej staranności w dążeniu do utrzymywania wymaganego poziomu recyklingu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 k.p.a.).

Sąd badając w świetle zakreślonych wyżej kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 19 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy T. z 11 sierpnia 2023 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że sprawa nałożenia na stronę skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów była już raz przedmiotem zainteresowania organów administracyjnych. Mianowicie, decyzją z 24 kwietnia 2023 r. Wójt Gminy T. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 864,76 zł za nieosiągnięcie w 2021 r. i 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, którą należało wpłacić na wskazane w decyzji konto bankowe w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna. Kasując, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w motywach decyzji z 23 czerwca 2023 r. zwróciło uwagę na niekompletny materiał dowodowy, a mianowicie brak w aktach sprawy sprawozdań złożonych przez podmiot odbierający odpady, o których mowa w art. 9n u.c.p.g., z których wynikają poszczególne dane przyjęte przez organ pierwszej instancji do wyliczenia kary, co uniemożliwia zweryfikowanie zarówno poprawności danych przyjętych do wyliczenia kary jak i kwoty wyliczonej kary. Organ drugiej instancji zwrócił również uwagę, że zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami karę pieniężną wymierza się za dany rok kalendarzowy. Co prawda wydanie jednej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z formalnego punktu widzenia nie jest zabronione, to jednak rozstrzygniecie decyzji oraz jej uzasadnienie winny być tak skonstruowane aby były to dwa odrębne orzeczenia. Zatem, skoro organ w jednej decyzji nakłada kary pieniężne za 2021 rok i 2022 rok, to w sentencji decyzji winien odrębnie dla każdego roku wskazać wysokość nałożonej kary pieniężnej. Również uzasadnienie decyzji winno odnosić się odrębnie do poszczególnych lat, z uwagi na to, że przepisy mające w sprawie zastosowanie ulegały zmianie. Kolegium zwróciło nadto uwagę, że przepisy k.p.a. jak i przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidują zawierania w sentencji decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej numeru rachunku bankowego. Tego rodzaju informacje organ powinien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji. Także określenie terminu uiszczenia kary wynika z przepisu art. 9zd ust. 1 u.c.p.g. i nie powinno znaleźć się w sentencji decyzji. Organ odwoławczy zarzucił również organowi pierwszej instancji pominięcie brzmienia art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9zf u.c.p.g. i wymierzenie kary bez dokonania zaokrąglenia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji został zobowiązany przed nałożeniem kary administracyjnej do rozważenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. osobno dla każdego roku, za który nakłada karę i uzasadnienia zajętego w tym zakresie stanowiska zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. oraz usunięcia wspomnianych wyżej uchybień.

Powyższe ostateczne rozstrzygnięcie Kolegium, co potwierdza materiał aktowy sprawy nie zostało zakwestionowane przez stronę skarżąca i poddane ewentualnej kontroli sądów administracyjnych, w związku z czym uzyskało przymiot prawomocności.

Konfrontacja zebranego w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego i wydanych na jego podstawie rozstrzygnięć organów obu instancji uzasadnia konkluzję, że akta sprawy zostały uzupełnione o sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za okres sprawozdawczy 2021 r. oraz 2022 r. Nadto, organy administracyjne ustrzegły się istotnych błędów wytkniętych w wydanej uprzednio ostatecznej i prawomocnej decyzji Kolegium z 23 czerwca 2023 r. W kontrolowanej obecnie sprawie organ pierwszej instancji z formalnego punktu widzenia wydał jedną decyzję administracyjną, zawierającą w znaczeniu materialnym dwie decyzje, jako że odrębnie dla każdego roku kalendarzowego rozstrzygnął o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych. Każde z wydanych w tym zakresie rozstrzygnięć zostało również odrębnie umotywowane przez organy orzekające w sprawie. Zatem, choć regułą winno być wydanie przez organ odrębnej w znaczeniu formalnym i materialnym decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za każdy rok kalendarzowy, to nie sposób uznać, że na gruncie rozpatrywanej sprawy organy naruszyły art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy. Na marginesie powyższych uwag Sąd podziela w pełni i czyni swoim stanowisko Kolegium zaprezentowane w treści odpowiedzi na skargę w związku z podniesionym w skardze zarzutem.

Dogłębna analiza akt sprawy niniejszej dowodzi zatem, że organy obu instancji w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie poddanych obecnie sądowej kontroli rozstrzygnięć zgodnie z wymogami art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy. Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Uzasadnienia podjętych na gruncie rozpatrywanej sprawy rozstrzygnięć organów obu instancji zawierają precyzyjne wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei, uzasadnienia prawne zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium rzeczowo ustosunkowało się również do zarzutów odwołania. Lektura motywów decyzji pozwala prześledzić tok rozumowania organu oraz poznać przesłanki, które rzutowały o wydaniu takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Natomiast sam fakt, że poddana kontroli tutejszego Sądu decyzja nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej nie świadczy automatycznie o jej wadliwości. Mając powyższe na względzie, Sąd za chybione uznał zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Przytoczona zaś na ich poparcie ogólnikowa i lakoniczna argumentacja, stanowi swego rodzaju polemikę ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie i nie wnosi nic nowego do sprawy.

Nietrafny - w ocenie Sądu - jest również zarzut naruszenia art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a. Przepis art. 189c k.p.a. stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Mając na względzie powyższe unormowanie należy w całości podzielić zaprezentowane w tym zakresie stanowisko Kolegium, zgodnie z którym przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w roku 2021 oraz 2022 były wielokrotnie nowelizowane, natomiast w żadnej z dokonanych w międzyczasie nowelizacji tejże ustawy, ustawodawca nie odniósł się do kwestii intertemporalnych w zakresie regulacji prawnych będących podstawą wydania decyzji. W sytuacji, gdy w ustawie nowelizującej brak jest przepisów przejściowych, przyjąć należy, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po dniu jej wejścia w życie oraz do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal pod ich rządami trwają. Na gruncie rozpatrywanej sprawy zasada ta nie ma zastosowania. Zdarzeniem stanowiącym podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej był niedopełniony przez skarżącą Spółkę obowiązek osiągnięcia w 2021 r. i 2022 r. wymaganego przepisem art. 9g u.c.p.g. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Na gruncie rozpatrywanej sprawy miały więc zastosowanie przepisy obowiązujące z momentu wskazanego wyżej zdarzenia. Zgodzić się wobec tego trzeba z organem odwoławczym, że nawet gdyby przyjąć, że w sprawie mają zastosowanie regulacje obowiązujące w dacie orzekania, to przepisy stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej w rozpatrywanych sprawach, a mianowicie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. nie zmieniły swojego brzmienia w roku kalendarzowym 2021 oraz 2022. Dokonana zaś z dniem 1 stycznia 2022 r., na mocy art. 2 pkt 12 lit. b ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2151) nowelizacja art. 9x ust. 3 u.c.p.g. z obowiązującego w 2021 r. brzmienia "Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 (...)" na obowiązujące w 2022 r. brzmienie "Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 (...)", pozostaje bez istotnego wpływu na przedmiotową sprawę, albowiem w sprawie ma zastosowanie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Pozostałe nowelizacje ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie miały jakiegokolwiek wpływu zarówno na nałożenie jak i wysokość orzeczonej kary pieniężnej. Wpływu takiego nie wykazała zresztą strona skarżąca w motywach wywiedzionej do Sądu skargi jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie należy uwzględnić, iż sam fakt, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji nie odniósł się klarowanie do stanu prawnego, który winien mieć w sprawie zastosowanie, a uchybienie w tym zakresie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. konwalidowało Kolegium, nie może stanowić dostatecznej podstawy do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Za trafny, choć nierzutujący w istotnym stopniu na wynik sprawy, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie zaś do art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z zebranego w sprawie materiału aktowego wynika, że skarżąca Spółka w toku kontrolowanego postępowania ustanowiła pełnomocnika w osobie adwokata D. M., któremu zgodnie z dyspozycją art. 40 § 2 k.p.a. organ winien doręczać wszelką korespondencję. Wbrew tej zasadzie zawiadomienie z 31 lipca 2023 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zostało doręczone Spółce 4 sierpnia 2023 r., z pominięciem jej pełnomocnika. Powyższe uchybienie choć oczywiste, nie rzutuje istotnie na wynik sprawy. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2157/20, 23 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/21, 11 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1631/20, 6 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2905/14, 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, 24 maja 2007 r. sygn. akt II GSK 4/07, 23 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1614/06 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Spółki podnosząc zarzut tej treści w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, powielony następnie w skardze do Sądu stwierdził, że strona została pozbawiona możliwości zweryfikowania, czy organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim zawartymi w decyzji z 23 czerwca 2023 r. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie wykazał jednak, jak powyższe uchybienie rzutowało na wynik sprawy. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy obszerne wywody skargi ograniczające się do ogólnikowego wskazania, że stwierdzone uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów skargi należy podkreślić, że zgodnie z art. 3b ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej: 20 % wagowo - za rok 2021 (pkt 1); 25 % wagowo - za rok 2022 (pkt 2). W rozumieniu art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Natomiast stosownie do art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g., oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.p.c.g.). Kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 (art. 9zb ust. 1 u.c.p.g.). Podmiot, na który nałożono karę pieniężną, jest obowiązany uiścić tę karę w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.). Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 9zf u.c.p.g.).

Zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2.

Jak stanowi art. 291 ust. 1 i ust. 2 Prawa ochrony środowiska stawki opłat, ustalone w art. 290 ust. 1 oraz określone na podstawie art. 290 ust. 2, za rok poprzedni, podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Minister właściwy do spraw klimatu, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę, o której mowa w ust. 1.

Zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II wiersz 1051 tabeli, obwieszczenia Ministra Klimatu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2021 (M.P. z 2020 r., poz. 961), wydanym na podstawie art. 291 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, stawka opłat za umieszczenie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych wynosi 276,21 zł/Mg.

Natomiast zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II wiersz 1051 tabeli, obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M.P. z 2021 r., poz. 960), wydanym na podstawie art. 291 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, stawka opłat za umieszczenie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych wynosi 285,60 zł/Mg.

Po myśli § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1530 - dalej zwanego "rozporządzeniem"), poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oblicza się zgodnie ze wzorem: P = Mr/Mw x 100 % gdzie: P - oznacza poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, wyrażony w %, Mr - oznacza łączną masę odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi, wyrażoną w Mg, Mw - oznacza łączną masę wytworzonych odpadów komunalnych, wyrażoną w Mg.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie ustaleń, których strona skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze do tutejszego Sądu wynika, że F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. w roku kalendarzowym 2021 oraz 2022 prowadziła na terenie gminy T. działalność usługową w zakresie zbierania odpadów komunalnych, która jest wpisana do prowadzonego przez Wójta Gminy T. rejestru działalności regulowanej pod numerem [...] (data wpisu [...].02.2013) w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy T. w oparciu o umowy zawarte z właścicielami nieruchomości.

Bezspornym jest również, że w roku kalendarzowym 2021 wobec wymaganego przepisem art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. 20% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, Spółka osiągnęła zaledwie poziom 2,01 %.

Z kolei, w roku kalendarzowym 2022 wobec wymaganego art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. 25 % poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, Spółka osiągnęła poziom 2 %.

Ustalenia w tym zakresie i poczynione przez organ obliczenia matematyczne mają pełne oparcie w załączonych do sprawy sprawozdaniach rocznych z 30 stycznia 2022 r. nr [...] oraz z 24 stycznia 2023 r. nr [...]. W sprawie ponad wszelką wątpliwość strona skarżąca nie osiągnęła wymaganego przez ustawodawcę poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zarówno w roku kalendarzowym 2021 jak i w roku kalendarzowym 2022. Co za tym idzie, niewypełnienie ustawowego obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. stanowiło dostateczną podstawę wymierzenia skarżącej Spółce administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w wysokości 220,00 zł za nieosiągnięcie w 2021 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz w wysokości 645,00 zł za nieosiągnięcie w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W przekonaniu Sądu sposób obliczenia kary za rok 2021 oraz za rok 2022, a także ich wysokość nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Niezasadny jest wobec tego zarzut skargi naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g., poprzez ich bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z ustawowego obowiązku osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za rok 2021 i rok 2022. Odnosząc się do tej argumentacji godzi się zauważyć, że przepisy art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 1 i 2 u.c.p.g. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że podmiot odbierający odpady komunalne został zobligowany przez ustawodawcę do osiągnięcia w konkretnym roku kalendarzowym określonego przepisem ustawy poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ustawodawca nie pozostawił podmiotom odbierającym odpady jakiejkolwiek swobody w podjęciu decyzji, czy taki poziom zechcą osiągnąć, czy też nie, nie przewidział również jakichkolwiek okoliczności w świetle których ów podmiot mógłby się uwolnić od konieczności realizacji nałożonego ustawą obowiązku. Ferowana na gruncie rozpatrywanej sprawy argumentacja strony skarżącej o braku obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za roku 2021 i 2022 wsparta dodatkowo faktem, że Spółka nie jest jedynym podmiotem odbierającym odpady z terenu nieruchomości niezamieszkanych na obszarze gminy T., nie zasługuje na aprobatę. Gdyby przyjąć za słuszne prezentowane w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego stanowisko Spółki o braku obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych, wówczas w praktyce mogłoby się okazać, że przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. byłby "martwy". Przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to brakiem możliwości oddziaływania na to jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości czy też nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Strona skarżąca jako profesjonalista w branży, działająca od wielu lat, powinna być świadoma konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu. Obowiązki wynikające z art. 9g mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć wszelkiej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. Dodać w tym miejscu trzeba, że ustawodawca przewidział instrumenty pozwalające na podjęcie przedsiębiorcy zajmującemu się odbieraniem odpadów komunalnych działań przewidzianych w art. 6ka u.c.p.g., umożliwiających złagodzenie skutków niewykonania obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Z zabranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka zarówno w roku 2021 jak i roku 2022 nie podjęła żadnych czynności, których zasadniczych celem byłoby zwiększenie osiąganego przezeń wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Co istotne, na pytanie Sędziego sprawozdawcy zadane pełnomocnikowi Spółki w trakcie rozprawy w dniu 12 marca 2022 r., czy w roku 2021 i 2022 Spółka podjęła działania zmierzające do zwiększenia poziomu recyklingu, a także czy skorzystała z możliwości przewidzianych w art. 6ka ust. 1 u.c.p.g., pełnomocnik strony skarżącej nie potrafił udzielić jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie. Wskazał bowiem, że nie posiada wiedzy co do skorzystania przez Spółkę z art. 6 ka u.c.p.g. oraz, że według jego wiedzy Spółka dokłada należytej staranności w dążeniu do utrzymywania wymaganego poziomu recyklingu, nie precyzując jednak na czym polega owo dążenie.

Chybiony w świetle akt sprawy jest również zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Stosownie zaś do art. 189a k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 1). W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: pkt 1 - przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, pkt 2 - odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, pkt 3 - terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, pkt 4 - terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, pkt 5 - odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, pkt 6 - udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca nie przewidział przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, wobec czego organy obu instancji prawidłowo przed wydaniem poddanych kontroli Sądu rozstrzygnięć rozważyły możliwość odstąpienia od nałożenia kary odrębnie za rok 2021 i odrębnie za rok 2022 uwzględniając obowiązujące w tym zakresie regulacje art. 189f k.p.a. Zdaniem Sądu zgodzić się trzeba, z organami orzekającymi, że stanie faktycznym sprawy nie zostały spełnione łącznie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za roku 2021 jak i za rok 2022. Nie sposób przyjąć, jak oczekuje tego skarżąca Spółka, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Otóż, w roku 2021 Spółka z wymaganego 20 % poziomu recyklingu osiągnęła zaledwie 2,01%, zatem naruszenie prawa z całą pewnością nie jest znikome. Nie doszło również do zaprzestania naruszania prawa, albowiem spełnienie tej przesłanki w roku 2021 nie jest możliwe. Podjęcie ewentualnych działań zmierzających do zwiększenia osiąganego przez Spółkę poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych mogłoby przynieść skutki w kolejnych latach kalendarzowych, lecz nie w minionym roku 2021. Nadto, jak trafnie podnosiły organy obu instancji, naruszanie prawa przez Spółkę nie ma charakteru jednostkowego czy też mówiąc inaczej incydentalnego, skoro także w roku 2020 Spółka nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu recyklingu, za co decyzją z 30 czerwca 2022 r. znak: RŚ.6232.6.2022 Wójta Gminy T. została nałożona na stronę skarżąca administracyjna kara pieniężna.

Analogicznie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o roku 2022. W roku 2022 Spółka z wymaganego 25 % poziomu recyklingu osiągnęła zaledwie 2%, zatem naruszenie prawa z całą pewnością nie jest znikome. Nie doszło również do zaprzestania naruszania prawa, albowiem spełnienie tej przesłanki w roku 2022 nie jest możliwe. Podjęcie ewentualnych działań zmierzających do zwiększenia osiąganego przez Spółkę poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych mogłoby przynieść wymierne skutki w kolejnych latach kalendarzowych, lecz nie w minionym roku 2022. Nadto, jak trafnie podnosiły organy obu instancji, naruszanie prawa przez Spółkę nie ma charakteru jednostkowego czy też mówiąc inaczej incydentalnego, skoro w roku 2020 Spółka nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu recyklingu, za co decyzją z 30 czerwca 2022 r. znak: RŚ.6232.6.2022 Wójta Gminy T. została nałożona na stronę skarżąca administracyjna kara pieniężna. Poziomu tego nie osiągnęła również w roku w kolejnym roku 2021. Wskazać w tym miejscu trzeba, że Spółka w toku całego postępowania nie zdołała podważyć faktu nałożenia na nią wspomnianą wyżej ostateczną i prawomocną decyzją z 30 czerwca 2022 r. kary pieniężnej za 2020 r., podnosząc zarzutu braku tejże decyzji w aktach sprawy. Dodać w związku z tym trzeba, że brak w tym zakresie został uzupełniony przez organ pierwszej instancji, który przy piśmie z 8 marca 2024 r. załączył wspomnianą wyżej decyzję do akt sprawy. Wobec tego kwestia nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2020 r. poziomu recyklingu jest bezsporna i nie podlega jakiejkolwiek dyskusji.

Niezasadny, w przekonaniu Sądu, jest również zarzut naruszenia art. 189e k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 189e k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Sąd podziela w całości i czyni swoją zaprezentowaną w tym zakresie argumentację Kolegium, że powoływana przez stronę skarżącą pandemia Covid -19 nie może być uznana za siłę wyższą, zarówno dla oceny prawidłowości wymierzenia kary za rok 2021 jak i za rok 2022. Spółka poza ogólnikowym odwołaniem się do wprowadzonych wówczas ograniczeń, nakazów, zakazów, zmiany funkcjonowania zakładów pracy itd. nie wykazała jakiegokolwiek związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pandemią Covid-19 w roku 2021 i 2022 a stwierdzonym naruszeniem prawa w każdym w rozważanych okresów sprawozdawczych. Na marginesie wskazać trzeba, że pandemia innym podmiotom prowadzącym tego rodzaju działalność nie przeszkodziła w realizacji ich obowiązków ustawowych, a przynajmniej nie w takim stopniu, jak w przypadku strony skarżącej.

Bezzasadne w świetle poczynionych wyżej rozważań pozostają również zarzuty naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 Prawa przedsiębiorców.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.