II SA/Kr 234/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Prezydent Miasta K. decyzją z 22 stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku z 6 września 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. k. w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa dziesięciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wbudowanymi garażami, z instalacjami wewnętrznymi, tj.: wod.-kan., elektryczną, gazową, c.o., wentylacją mechaniczną, instalacją elektryczną WLZ oraz zewnętrznego oświetlenia, kanalizacją opadową ze zbiornikami, zewnętrzną instalacją teletechniczną, wewnętrznym układem drogowym, miejscami gromadzenia odpadów zlokalizowana na działkach nr [...], [...],[...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] przy ulicy [...] w K..

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej: "P.b." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zagospodarowania przestrzennego nr [...] z 24 maja 2017 r. przeniesiona ostateczną decyzją nr [...] z 19 października 2018 r. (dalej: "decyzja WZ").

Stwierdził też, że inwestor złożył pozytywną opinię Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa z 13 grudnia 2019 r. oraz porozumienie w sprawie wstąpienia do umowy nr [...] z 31 stycznia 2017 r. wraz z aneksem nr 1 do umowy o zastępstwo inwestycyjne realizacji inwestycji drogowej z 31 stycznia 2017 r.

Wskazał również, że obszar oddziaływania określono jako obejmujący teren działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...]

Następnie organ I instancji zreferował wniesione przez strony postępowania (A. S., A. R. i G. R.) uwagi, odpowiedź inwestora na ww. uwagi oraz przedstawił własne wyjaśnienia w tym przedmiocie.

W szczególności uwagi dotyczyły:

- lokalizacji planowanej inwestycji w obszarze objętym Planem Generalnym lotniska [...] oraz przygotowywania miejscowego planu zagospodarowania [...]" i postulowanej w związku z tym konieczności zawieszenia postępowania;

- niezgodności parametru 17% dopuszczalnej zabudowy z decyzją WZ i przygotowywanym planem;

- zaplanowanie dojazdu wzdłuż ogrodzenia oddzielającego ogródki domków przy ul. [...], [...], co znacznie utrudni korzystanie z ww. nieruchomości wskutek hałasu i zakłóceń;

- zacienianie ogródków i okien południowych.

Końcowo organ wyjaśnił, że argumentacji ww. uwag nie potraktował jako wniosku o zawieszenie postępowania.

Od powyższej decyzji jednakowo brzmiące odwołania wnieśli:

- A. S. (właścicielka nieruchomości nr [...]), A. K. (współwłaścicielka nieruchomości nr [...]), I. S. (współwłaścicielka nieruchomości nr [...]), G. R. (współwłaściciel nieruchomości nr [...]) i J. S. (współwłaściciel nieruchomości nr [...]). Ww. nieruchomości objęte są obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Odwołujący w odwołaniach podnieśli, że:

zamierzenie budowlane dotyczy innej inwestycji niż przewidziana w decyzji WZ, która dotyczy budowy 12, a nie 10 budynków. Z zaskarżonej decyzji wynika, że inwestycja ma być realizowana m.in. na działce nr [...], gdy na załączonych do ww. decyzji WZ mapkach działka ta jest ujęta tylko w części - może to sprawiać kłopot przy właściwym obliczeniu powierzchni nieruchomości. Zaskarżona decyzja powołuje się na ostateczną decyzję nr [...] z 19 października 2018 r. przenoszącą decyzję WZ z 24 maja 2017 r. Odwołujący mają wątpliwości, czy decyzja z 19 października 2018 r. jest tożsama z decyzją WZ z 24 maja 2017 r., bo nie została skarżącym doręczona;

wydane pozwolenie na budowę pozostaje w sprzeczności z decyzją WZ w części odnoszącej się do "Wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich", zgodnie z którymi realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować m.in. ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tymczasem planowana inwestycja doprowadzi do znacznego ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń budynków zlokalizowanych na działkach o nr [...], [...], [...] i [...] od strony południowej faktycznie przybierze postać wysokiego muru ograniczającego dostęp słońca i skazującego wybudowane nieruchomości na ciągły cień. (...) Znaczne ograniczenie dostępu do światła dziennego spowoduje negatywne skutki dla korzystania z istniejącej nieruchomości, zaprojektowanie ogrodów uwzględniało obecne doświetlenie działek od strony południowej;

zgodnie z treścią decyzji WZ inwestor jest zobowiązany do zapewnienia ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Planowana inwestycja doprowadzi do znacznych uciążliwości w postaci hałasu i zanieczyszczenia. Planowany dojazd do posesji ma przebiegać wzdłuż ogrodzenia oddzielającego ogródki domów usytuowanych na działkach [...], [...], [...], [...] i [...], co znacznie utrudni korzystanie z nieruchomości wskutek hałasu i zakłóceń spowodowanych poruszającymi się pojazdami;

istniejąca kanalizacja nie jest wystarczająca dla już istniejących budynków, a przy większym deszczu wszystkie studzienki "wybijają" i powodują podtopienia. W ostatnim czasie przy ul. [...] jest realizowanych kilka nowych inwestycji, które wymagają podłączenia do istniejącego systemu kanalizacji. Budowa kolejnych 10 budynków mieszkalnych w sposób istotny przyczyni się do obciążenia niewydolnego już systemu kanalizacji;

zmniejszenie światła dziennego oraz emisja spalin wpłyną na zmniejszenie wartości nieruchomości znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...] i [...], jak również straty wynikające z konieczności zmiany lub zniszczenia roślinności stanowiącej zagospodarowanie ogrodów, dodatkowe koszty związane z użyciem energii elektrycznej i gazu na ogrzewanie, jeśli wskutek ciągłego zacienienia domy będą zimne i wilgotne;

istnieje możliwość zrealizowania kompleksu nowych budynków w pewnym oddaleniu od obecnie istniejących, w innej części działek o nr [...],[...] i [...];

zatwierdzony projekt budowlany pozwala z dużym prawdopodobieństwem domniemywać, że inwestor umieszczając nieruchomości na niewielkiej działce, oddzielonej od pozostałych będących w jego posiadaniu, w przyszłości umożliwi sobie podział i dalszą zabudowę. Tym samym powstałe budynki nie będą spełniały wymogu zabudowy do 30% powierzchni działki, jeszcze bardziej obniżając standard życia i wartość nieruchomości skarżących.

Odwołujący wnieśli ponadto o:

1. dopuszczenie dowodu z wizji lokalnej, co pozwoli naocznie i jednoznacznie przekonać się osobie podejmującej decyzję w sprawie jak wygląda wpływ jakichkolwiek inwestycji na istniejące nieruchomości;

2. zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu - ponieważ inwestycja ma mieć miejsce na obszarze objętym Planem Generalnym [...] na lata 2016-2036.

Wojewoda decyzją z 4 grudnia 2020 r. znak [...], na podstawie art. 134 K.p.a., art. 82 ust. 3 P.b. oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) utrzymał decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje P.b. w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ww. ustawy z 13 lutego 2020 r., który brzmi: do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Dalej organ II instancji odniósł się do wyżej sformułowanych zarzutów odwołań.

Ad. 1 organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji uzyskano ostateczną decyzję przeniesioną na rzecz inwestora ostateczną decyzją nr [...] z 19 października 2018 r., znak: [...] Decyzje te załączono do projektu budowlanego i oceniono zgodność projektu z decyzją WZ w części opisowej projektu zagospodarowania terenu.

Organ II instancji dokonał analizy zgodności projektu budowlanego z zapisami ww. decyzji WZ i stwierdził, że zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne, droga wewnętrzna i infrastruktura techniczna spełniają wymogi tej decyzji, w tym w zakresie: zachowania linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji, szerokości elewacji frontowej od ul. [...], szerokości pojedynczego budynku/segmentu w zabudowie bliźniaczej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu i do kalenicy, wysokości attyki części parterowych budynków, dachów budynków w tym nachylenia połaci dachowych, dachów części parterowych, miejsc postojowych dla każdego budynku.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zaprojektowanie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, gdy decyzja WZ została wydana dla 12 takich budynków, nie świadczy o niezgodności projektu budowlanego z decyzją WZ.

Kolejno organ II instancji wskazał, że w tytule zaskarżonej decyzji wskazano działki inwestycyjne, w tym m.in. działkę nr [...]. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu obszar inwestycji oznaczono graficznie - obszar ten obejmuje w części działkę nr [...] i jest tożsamy z obszarem inwestycji oznaczonym na graficznym załączniku nr 4 do decyzji WZ.

Decyzja z 19 października 2018 r. o przeniesieniu decyzji WZ na nowego inwestora, wydana na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2008 r., poz. 1945), nie zmieniła warunków decyzji z 24 maja 2017 r.

Ad. 2 organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany spełnia wymogi art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b. Projekt zawiera analizy przesłaniania i zacieniania, z których wynika spełnienie przez projektowaną inwestycję wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej "rozporządzenie". Projektant w postępowaniu odwoławczym złożył dodatkową (uzupełniającą) analizę zacieniania, sporządzoną osobno dla dnia równonocy wiosennej i jesiennej.

Teren inwestycji ma kształt zbliżony do wydłużonego prostokąta. Projektowane budynki usytuowano najbliżej południowej granicy działki inwestycyjnej z działką nr [...] (niezabudowaną), tj.: od 3,06 m do 6,06 m - ścianą bez okien i od 4,04 m do 7,04 m - ścianą z oknami. Natomiast od granicy z działkami skarżących ściany z oknami budynków projektowanych są oddalone o 8,44 m.

Projektowane obiekty (mające wysokość do kalenicy 8 m) znajdują się w odległości od 12,41 m do 13,08 m od najbliższych budynków (mieszkalnych jednorodzinnych - będących własnością skarżących) – spełniając ww. przepis.

Zdaniem organu II instancji załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania i zacieniania stanowi wystarczający materiał dowodowy, z którego wynika, że spełniono wymogi ww. przepisów, a organ architektoniczno-budowlany sprawdzając projekt budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma uprawnień do podważania prawidłowości sporządzonej przez projektanta (posiadającego uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności) analizy spełnienia wymogów ww. przepisów. Jeżeli na rysunkach i wnioskach ww. analizy projektant stwierdził ich spełnienie, a rysunki te są sporządzone w sposób czytelny i część graficzna jest spójna z wnioskami - organ nie ma podstaw do ich podważania.

Organ odwoławczy podkreślił, że ww. przepisy nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości. Wskazują jedynie minimalne parametry, jakie muszą być w tym względzie zachowane. Nawet, gdy po wybudowaniu inwestycji skarżący zaobserwują ograniczenie dostępu światła słonecznego i większe niż dotychczas zacienienie spowodowane przez nowy budynek, to nie będzie to automatycznie oznaczało, że naruszone zostały wymogi ww. przepisu.

Ad. 3 organ II instancji wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji uzyskano ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z 11 lipca 2016 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą załączono do projektu budowlanego.

Opisując ww. decyzję organ odwoławczy wskazał głównie na krótkotrwałe lokalne i odwracalne zanieczyszczenia powietrza, oddziaływania akustyczne i wytworzone odpady na etapie realizacji przedsięwzięcia.

Natomiast na etapie eksploatacji wzrost emisji zanieczyszczeń do atmosfery spowodowany będzie ruchem samochodów, jednak ilości te będą w stosunku do stanu obecnego niewielkie. Ze względu na niski poziom generowanego hałasu strefa oddziaływań akustycznych na terenie analizowanego zespołu zabudowy nie obejmie zlokalizowanych w pobliżu istniejących budynków mieszkalnych. Ścieki sanitarne będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, natomiast wody opadowe będą zagospodarowane na własnym terenie tak, by nie zakłócać bilansu wodnego sąsiednich działek. Powstające odpady komunalne gromadzone selektywnie oraz zmieszane będą odbierane przez uprawnionych odbiorców.

Podsumowując organ II instancji stwierdził, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko i tereny sąsiednie w czasie jego realizacji i eksploatacji nie będzie ponadnormatywne. Oddziaływanie na etapie eksploatacji będzie stałe o niewielkim nasileniu. Przedsięwzięcie nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji a jego zasięg oddziaływana nie będzie wykraczał poza teren objęty inwestycją.

Ad. 4 organ odwoławczy wskazał, że do projektu budowlanego załączono uzyskaną informację techniczną Wodociągów Miasta K. i warunki techniczne Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., w których opisano szczegółowo m.in. warunki podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej i sposób odprowadzenia wód opadowych z planowanej inwestycji. W opisie branży instalacyjnej projektu budowlanego wskazano też, że wszystkie ścieki sanitarne z projektowanych budynków odprowadzane będą grawitacyjnie do rozbudowywanej sieci kanalizacji sanitarnej prowadzonej w drodze wewnętrznej. Wody opadowe i roztopowe z dachów i terenu inwestycji będą częściowo rozprowadzane na terenie inwestycji, a częściowo gromadzone w zbiornikach bezodpływowych. W projekcie zamieszczono bilans wód opadowych. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu oznaczono przebieg projektowanych instalacji. Sporządzony przez uprawnionych projektantów projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami opracowania.

Ad. 5 organ II instancji wskazał, że podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące hipotetycznego obniżenia wartości ich nieruchomości, strat w roślinności ogrodów, czy zwiększonych rachunków za energię i ogrzewanie - nie stanowią przedmiotu oceny organu, gdyż nie leżą w jego kompetencji. Właściwym do rozpatrzenia ww. kwestii będzie sąd cywilny.

Ad. 6 organ odwoławczy stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej działając na podstawie swojej właściwości i zgodnie z przepisami prawa nie może sugerować inwestorowi zmiany lokalizacji projektowanych budynków, bo jest związany zakresem wniosku inwestora i tylko w tym zakresie sprawdza zgodność tego wniosku z przepisami. Nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania, jeżeli spełnione są przepisy P.b. W sytuacji, kiedy inwestor spełnił wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b., zgodnie z dyspozycją art. 35 ust.4 P.b., nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ad. 7 organ II instancji wskazał, że domniemania i przypuszczenia skarżących nie są poparte żadnymi dowodami. Hipotetyczne przyszłe zamiary inwestora nie są rozpatrywane przez organy i nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania.

Odnosząc się do wniosku skarżących o przeprowadzenie przez organ wizji lokalnej organ II instancji przywołał art. 75 § 1, art. 78 i art. 80 K.p.a. i wskazał, że nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń.

Z kolei odpowiadając na wniosek o zawieszenie postępowania organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 98 § 1 K.p.a. postępowanie można zawiesić jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte. Wnioskodawcą w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jest inwestor i tylko w przypadku złożenia przez niego wniosku o zawieszenie postępowania oraz braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania i zagrożenia interesu społecznego, zawieszenie byłoby możliwe. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania z urzędu (art. 97 K.p.a.).

Niezależnie od uznania, że podniesione przez odwołujących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, organ II instancji stwierdził, że zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania lecz sprawdzić również, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. Przywołał treść ww. przepisów. Wskazał, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska.

Organ odwoławczy sprawdził projekt budowlany i stwierdził, że na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dla inwestycji uzyskano ostateczną decyzję WZ przeniesioną na rzecz inwestora ostateczną decyzją z 19 października 2018 r. Organ stwierdził zgodność projektu budowlanego z tą decyzją.

Inwestycja znajduje się na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Ze względu na parametry i zakres przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b oraz pkt. 56 lit. a rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zaliczono je do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z 11 lipca 2016 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą załączono do projektu budowlanego. W decyzji tej stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...] poprzez zjazd realizowany wg. odrębnej procedury administracyjnej.

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, trwale zszyty i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami. Do projektu budowlanego załączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, które nie budzi wątpliwości organów. Podsumowując organ II instancji stwierdził spełnienie wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b.

Końcowo, badając zgodność z prawem decyzji I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom prawa oraz, że brak jest podstaw do jej zakwestionowania. W trakcie prowadzonego przez organ l instancji postępowania 30 września 2019 r. zawiadomiono strony o wszczęciu tego postępowania i 2 grudnia 2019 r. zawiadomiono o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału i zgłoszonych żądań. Strony postępowania skorzystały z tego prawa i złożyły uwagi, do których organ l instancji odniósł się w uzasadnieniu ww. decyzji. Organ II instancji wskazał też na treść art. 4 P.b.

G. R. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 4 grudnia 2020 r. znak [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł także, by Sąd dokonał również kontroli postępowania prowadzonego przez organ I instancji i wydanej przezeń decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, że:

- organy obu instancji kierowały korespondencję do stron na niewłaściwe adresy tj. adresy niebędące faktycznym miejscem zamieszkania stron, czym pozbawił możliwości, względnie w istotny sposób ograniczył możliwość przedstawiania w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom swych racji, formułowania zarzutów i uwag, zapoznania się z materiałem dowodowym, zgłaszania własnych dowodów, czym w istocie rzeczy pozbawił strony prawa do udziału w postępowaniu,

- organy administracji architektoniczno-budowlanej udzieliły inwestorowi pozwolenia na budowę zatwierdzając jednocześnie projekt budowlany w sytuacji, w której inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane częścią działki [...],

- organ II instancji nie zbadał prawidłowości decyzji I instancji ograniczając się jedynie do ogólnego i niepodlegającego kontroli i weryfikacji wskazania, że stwierdzono zgodność projektu budowlanego z decyzją WZ, a także, że "projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", "spełniono warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie stwierdza się naruszenia przepisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia" zaś "badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 22 stycznia 2020 roku, znak: [...], organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom prawa" (nie wskazując nawet jakim to innym wymogom) oraz, że brak jest podstaw do jej zakwestionowania,

- zaskarżona decyzja narusza art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Skarżący podniósł, że jednym z najistotniejszych zaniedbań w toku prowadzonego przez organy administracyjne postępowania jest wadliwy dobór adresów stron postępowania, na które kierowana była korespondencja. Uchybienie organu II instancji jest tym donioślejsze, że osoby, które złożyły odwołania od decyzji I instancji w treści odwołań wskazały swoje adresy zamieszkania a zarazem adresy korespondencyjne. W skardze skarżący podał przykłady błędnego adresowania przez organ przesyłek zarówno do samego skarżącego i jego żony, jak i innych stron postępowania administracyjnego. W ten sposób, zdaniem skarżącego, strony postępowania zostały pozbawione możliwości przedstawiania w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę swych racji, formułowania zarzutów i uwag, zapoznania się z materiałem dowodowym, zgłaszania własnych dowodów, czyli w istocie rzeczy prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wg skarżącego powyższe skorelowane jest z działaniem faworyzującym inwestora, szczególnie widocznym w przypadku działań organu II instancji, któremu referent prowadzący postępowanie pocztą elektroniczną przesyłał odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 stycznia 2020 roku zwracając się z "prośbą" o udzielenie odpowiedzi na zarzuty skarżących. Pozostałe strony nie otrzymały jednak podobnej "prośby" o ustosunkowanie się do pism złożonych w toku postępowania odwoławczego przez inwestora tj. do pisma z 4 listopada 2020 r. oraz do pisma z 12 listopada 2020 r. Pisma te nie zostały im też przesłane pocztą elektroniczną. Postępowanie takie narusza zasadę równego traktowania stron postępowania administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą bezstronności oraz równego traktowania wyrażoną w przepisie art. 8 K.p.a.

Ponadto w przypadku Ł. Z. z pewnością doszło do omyłki w pisowni jego nazwiska, wskutek czego wysyłana do niego korespondencja powracała nieodebrana. Z informacji ujętych w bazie CEIDG wynika, że przy placu [...] w K. Ł. Ż. (a nie [...]) prowadzi od 1993 roku działalność gospodarczą w budynku nr [...], tyle że nie w lokalu nr [...] (na taki adres organy kierowały korespondencję) a w lokalu nr [...]. Na dowód powyższego skarżący przesłał wydruk informacji z CEIDG.

Skarżący wskazał, że w toku postępowania podnoszono kwestię objęcia decyzją o warunkach zabudowy działki nr [...] w kontekście zamierzonego przez inwestora usytuowania zabudowy dziesięciu budynków mieszkalnych bliźniaczych wyłącznie na działkach [...] oraz [...] w bezpośredniej bliskości istniejącej zabudowy przy ul. [...]. Kwestia ta została przez organy architektoniczno-budowlane pominięta, a w świetle zapisów decyzji WZ ma doniosłe znaczenie. Działka [...] nie stanowi własności inwestora a P. B., zatem inwestor nie posiada prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Organy administracyjne w sposób bezrefleksyjny przyjmują, że wnioskodawca posiada uprawnienie do dysponowania na cele budowlane częścią działki nr [...]. Wobec powołania się przez organy administracyjne na oświadczenie inwestora skarżący oświadczenie to zakwestionował wnosząc o jego weryfikację przez sąd stosownymi dokumentami. Brak prawa do dysponowania częścią działki [...] na cele budowlane ma istotne zaś znaczenie pod kątem spełnienia wymogów określonych decyzją WZ, w której w pkt Il.l.b oraz II.2.a określono, że udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji ustala się na poziomie 70%, przy jednoczesnym określeniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na poziomie 17% (z tolerancją do 2%).

Skarżący zarzucił, że kontrola zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie została przez organy prawidłowo i należycie przeprowadzona.

Zdaniem skarżącego rozpoznanie sprawy (w szczególności przez organ odwoławczy) ograniczyło się bowiem jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją WZ, że projekt terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, spełniono warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Samo stwierdzenie takich faktów bez wskazania, jakie aspekty organ kontrolował i na czym zgodność ta polega, nie poddaje się żadnej kontroli, w szczególności kontroli sądu administracyjnego.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także odnosząc się do zarzutów skargi.

W piśmie procesowym z 27 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację uzupełniającą skargę. W szczególności zarzucił, że projekt budowlany nie przewiduje klarownych rozwiązań w zakresie odprowadzenia wód opadowych. Podniósł, że z pisma ZIKiT w K. z 2 października 2018 r. wynika, iż "w rozpatrywanym terenie obowiązuje rozdzielczy system kanalizacji. W rejonie planowanej inwestycji brak jest miejskiej kanalizacji opadowej. W związku z tym dopuszcza się, by wody opadowe i roztopowe z planowanej inwestycji mogły być zagospodarowane na własnym terenie tak, by nie zakłócać gospodarki wodnej sąsiednich działek w tym również ulicy". Zagospodarowanie wód na własnym terenie nie podlega uzgodnieniom niemniej powinno zostać przedstawione w projekcie zagospodarowania terenu opracowanym przez uprawnionego projektanta. W projekcie budowlanym projekt zagospodarowania w pkt 5.1 przewiduje odprowadzenie wód opadowych do projektowanej instalacji i sieci kanalizacyjnej przy ul. [...] (wg odrębnego opracowania). Rozwiązanie to nie koreluje z warunkami i wytycznymi określonymi przez MPWiK oraz ZIKiT. Ponadto "odrębne opracowanie", o którym mowa w projekcie zagospodarowania terenu nie zostało opracowane. W rezultacie dokumentacja projektowa, która została zatwierdzona przez organy, jest niekompletna. Nie sposób ustalić, czy i do czyjej sieci kanalizacyjnej wody opadowe zostaną odprowadzone w ul. [...], zważywszy, że MPWiK ani ZIKiT wód opadowych nie przyjmą. Zarzucił naruszenie § 28 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b P.b.

Ponadto zarzucono niezgodność projektu z decyzją środowiskową z 11 lipca 2016 r., która dotyczy zespołu 12 budynków jednorodzinnych, a nie 10 takich budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z 8 kwietnia 2021 r. (k. 40), wyznaczył na dzień 13 maja 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie. Z powyższych względów nie było możliwości wyznaczenia rozprawy.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe.

Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. k. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa dziesięciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wbudowanymi garażami, z instalacjami wewnętrznymi, tj.: wod.-kan., elektryczną, gazową, c.o., wentylacją mechaniczną, instalacją elektryczną WLZ oraz zewnętrznego oświetlenia, kanalizacją opadową ze zbiornikami, zewnętrzną instalacją teletechniczną, wewnętrznym układem drogowym, miejscami gromadzenia odpadów zlokalizowana na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Krowodrza przy ulicy [...] w K.".

Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że:

- na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dla inwestycji uzyskano ostateczną decyzję WZ przeniesioną na rzecz inwestora ostateczną decyzją z 19 października 2018 r.;

- inwestycja znajduje się na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, a ze względu na jej parametry i zakres zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z wydaną dla przedmiotowego zamierzenia ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z 11 lipca 2016 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (karty od 38 do 42 tomu l) załączoną do projektu budowlanego, brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tegoż przedsięwzięcia;

- teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez zjazd realizowany wg odrębnej procedury administracyjnej. Do projektu budowlanego załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty od 118 do 122 tomu l). Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. (karty od 71 do 102 tomu l). Do projektu budowlanego załączono, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 P.b., oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (karty od 71 do 102 tomu l);

- w rejonie planowanej inwestycji brak jest miejskiej kanalizacji opadowej.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b.:

1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;

(...)

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z kolei stosownie do art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany powinien zawierać:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;

2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;

3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;

5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.

Odnosząc ww. przepisy do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż co do zasady organy w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie kontrolują rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, a jedynie kontrolują projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.

Trzeba przy tym jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.

W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączono wszystkie wymagane dokumenty i analizy sporządzone przez osoby uprawnione. Organy dokonały też własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów, co nie budzi wątpliwości Sądu. Wbrew zarzutom skarżącego nie budzi wątpliwości Sądu również treść oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnośnie zarzucanego skargą naruszenia prawa stron do udziału w postępowaniu należy wskazać, jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że zarzut wadliwego doręczania korespondencji na nieaktualne adresy stron jest nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 41 § 1 i 2 K.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Z powyższego wynika, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania z urzędu, czy znany mu adres strony jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 2 K.p.a. ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona zaniedbała obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu w toku postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2322/15 – powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, żeby strony, w szczególności te wskazane w treści skargi, wypełniły obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu. Takim zawiadomieniem nie jest bowiem wpisanie w treści odwołania innego niż dotychczasowy adresu strony, przy braku wyraźnego zawiadomienia organu, że adres ten jest nowym adresem strony do doręczeń (akta II instancji, karta nr 3, 8, 12, 15, 19).

Również w trakcie prowadzonego przez organ II instancji postępowania i kierowanej do stron korespondencji, żadna ze strona nie zakwestionowała prawidłowości doręczeń, jak również nie wskazała nowego adresu do doręczeń.

Co przy tym istotne, zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, skutecznie podnieść może wyłącznie strona, która została takiego udziału pozbawiona. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyrok NSA z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1584/18).

W związku z powyższym zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa czynnego udziału innych stron w postępowaniu, podnoszone w imieniu innych stron tego postępowania, nie mogły przynieść zamierzonego skutku.

Co więcej opisany wyżej sposób doręczania nie uniemożliwił stronom chcącym działać w przedmiotowym postępowaniu składania wniosków i uwag w postępowaniu I instancji i odwołań.

Z kolei w postępowaniu sądowym pisma były doręczane wszystkim stronom również na adresy wskazane przez skarżącego, co niewątpliwie umożliwiło wszystkim stronom wypowiedzenie się w sprawie. Jednak poza skarżącym, pozostałe strony postępowania, mimo doręczenia im pism w sprawie, nie zajęły stanowiska.

Zarówno skarżący, jak i pozostałe strony, miały w trakcie postępowania możliwość zapoznawania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z pismami inwestora z 4 listopada 2020 r. i z 12 listopada 2020 r.

Na marginesie warto wskazać, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest wskazanie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2013r., sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, jakich konkretnych czynności nie mógł podjąć, względnie jakich uprawnień został pozbawiony.

Przechodząc do dalszej oceny poddanej kontroli sądowej decyzji Sąd stwierdza, że wszystkie podniesione w skardze i jej uzupełnieniu zarzuty okazały się niezasadne. Decyzje obu instancji, jako nieobarczone istotnymi uchybieniami, okazały się zgodne z prawem, co skutkować musiało oddaleniem skargi.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej wynika z prawa własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Zgodnie z art. 35 P.b. zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę został ograniczony do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w zakresie projektu budowlanego, do zbadania jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia.

W powyżej wskazanym zakresie organ odwoławczy przedstawił rzetelną i wnikliwą analizę zgodności projektu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, drogi wewnętrznej i infrastruktury technicznej z decyzją WZ, wskazując szczegółowo odpowiednie fragmenty dokumentacji projektowej w odniesieniu do poszczególnych uregulowań decyzji WZ.

W szczególności organ II instancji trafnie wskazał na zgodność przedmiotowej inwestycji z postanowieniami decyzji WZ w zakresie:

- zachowania linii zabudowy,

- wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, który wynosi 15,36% - w decyzji WZ (17% z tolerancją 2%),

- udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji, który wynosi 70,05% - w decyzji WZ (min. 70%),

- szerokości elewacji frontowej od ul. [...], która wynosi ok. 6,82 m (w decyzji WZ ustalono: 7 m, z tolerancją do 0,5 m),

- szerokości pojedynczego budynku/segmentu w zabudowie bliźniaczej, która wynosi 10,07 m (w decyzji WZ ustalono od 7 do 11 m),

- wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która wynosi: 5,0 m do okapu i 8,0 m do kalenicy, a wysokość attyki części parterowych budynków wynosi: 3,34 m; wysokość mierzona jest od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku zgodnie z decyzją WZ,

- dachów budynków zaprojektowanych jako dwuspadowe, symetryczne, o nachyleniu połaci dachowych 36° (spełniono warunek II 1.d. decyzji WZ określającą dopuszczalne nachylenie w przedziale 30°-45°),

- części parterowych z dachami płaskimi - spełniono warunek II 1.e. decyzji WZ,

- zaprojektowania po 2 miejsca postojowe dla każdego budynku – zgodnie z warunkiem II 4.e. decyzji WZ.

Spełnienie powyższych jak i pozostałych wymogów decyzji WZ opisano w projekcie budowlanym w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (karty od 107 do 111 tomu l), co organ odwoławczy słusznie uznał za prawidłowe.

Zatwierdzony przez organ l instancji projekt budowlany dotyczy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a decyzja WZ została wydana dla 12 takich budynków. Jak trafnie wskazał przy tym organ odwoławczy, powyższe nie świadczy o niezgodności projektu budowlanego z decyzją WZ, ponieważ inwestor nie ma obowiązku zrealizowania wszystkich wyliczonych budynków określonych w decyzji WZ. Niezgodność taka zachodziłaby, gdyby projekt budowlany przewidywał budowę większej liczby budynków, niż przewidziana w decyzji WZ.

Podobnie ma się rzecz z podniesionym przez pełnomocnika skarżącego bezzasadnym zarzutem niezgodności projektu z decyzją środowiskową z 11 lipca 2016 r., która dotyczy zespołu 12 budynków jednorodzinnych, a nie 10 takich budynków.

Jak trafnie wskazał organ II instancji, jako teren przedmiotowej inwestycji, zarówno w projekcie jak i w wydanych w sprawie decyzjach, jednoznacznie wskazano działki inwestycyjne, w tym m.in. działkę nr [...]. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu (karta 115 tomu l) obszar inwestycji oznaczono graficznie i opisano narożniki tego obszaru literami: A, B, C, D, E i F - obszar ten obejmuje w części działkę nr [...] i jest tożsamy z obszarem inwestycji oznaczonym na graficznym załączniku nr 4 do decyzji WZ (karta 12 tomu l). Wbrew twierdzeniom odwołujących się nie ma zatem żadnego kłopotu z właściwym obliczeniem powierzchni terenu inwestycji.

Odnosząc się do przeniesienia na inwestora decyzji WZ decyzją z 19 października 2018 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 63 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741), organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji.

Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Nie było zatem żadnych podstaw prawnych, aby doręczać decyzję o przeniesieniu decyzji WZ właścicielom działek w obszarze oddziaływania inwestycji.

Należy zaznaczyć, że z załączonych do projektu obu ww. decyzji jednoznacznie wynika, że decyzja o przeniesieniu decyzji WZ na nowego inwestora w żadnym stopniu nie zmieniła warunków decyzji pierwotnej z 24 maja 2017 r.

Co istotne, jako że obie ww. decyzje zostały załączone do projektu budowlanego (karty od 5 do 13 tomu l) i co za tym idzie akt l instancji, strony miały nieskrępowaną możliwość zapoznania się z nimi, jak i z kompletnym materiałem dowodowym (w tym z projektem budowlanemu) przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do analizy przesłaniania i zacieniania istniejących budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach, należy wskazać, że przedmiotowe zamierzenie, jego forma, kształt i bryła, są tak zaprojektowane, aby nie naruszać zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów należy tu podkreślić, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany spełnia w tym zakresie wymogi art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b., to jest sporządzony jest z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Projekt zawiera analizy: przesłaniania (karta 116 tomu l) i zacieniania (karta 117 tomu l), z których wynika niewątpliwe spełnienie przez projektowaną inwestycję wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia. Projektant w postępowaniu odwoławczym złożył dodatkową (uzupełniającą) analizę zacieniania, sporządzoną osobno dla dnia równonocy wiosennej i jesiennej (załączoną do akt II instancji).

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli miedzy ramionami kata 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca cześć tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (...).

Prawidłowo również wykazano, zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, że pokoje mieszkalne w istniejących budynkach mają zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7 - do 17. W istocie z ww. analiz wynika, że okna od strony południowej na parterze budynków sąsiednich na działkach nr [...], [...], [...] i [...] zacieniane będą jedynie po godz. 16.00, co należy uznać za niewielki negatywny wpływ planowanej inwestycji na istniejącą zabudowę.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, teren inwestycji ma kształt zbliżony do wydłużonego prostokąta. Projektowane budynki usytuowano najbliżej południowej granicy działki inwestycyjnej z działką nr [...] (niezabudowaną), tj.: od 3,06 m do 6,06 m - ścianą bez okien i od 4,04 m do 7,04 m - ścianą z oknami (co jest zgodne z § 12 rozporządzenia).

Natomiast od granicy z działkami skarżących ściany z oknami budynków projektowanych są oddalone o 8,44 m. Projektowane obiekty (mające wysokość do kalenicy 8 m) znajdują się w odległości od 12,41 m do 13,08 m od najbliższych budynków (mieszkalnych jednorodzinnych - będących własnością skarżących), co przesądza o braku niedopuszczalnego przesłaniania w rozumieniu § 13 rozporządzenia, bowiem odległość między tymi obiektami jest większa niż wysokość przesłaniania.

Podsumowując powyższą kwestię należy stwierdzić, że podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące przesłaniania i zacieniania okazały się bezzasadne, ponieważ jak wyżej wykazano, planowana inwestycja nie narusza zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia, zapewniając zgodnie z tymi przepisami prawidłowe nasłonecznienie.

Rysunki i wnioski ww. analiz sporządzone są w sposób czytelny, a część graficzna jest spójna z wnioskami. Skarżący i odwołujący się nie przedłożyli żadnego materiału dowodowego, ani nie przedstawili rzeczowej argumentacji, z której mogłoby wynikać, że przedmiotowe analizy sporządzona są nieprawidłowo, a wnioski w nich zawarte są błędne.

Twierdzenie odwołujących, jakoby inwestycja miała przybrać postać wysokiego muru ograniczającego dostęp słońca i skazującego wybudowane nieruchomości na ciągły cień, co spowoduje dodatkowe koszty związane z użyciem energii elektrycznej i gazu na ogrzewanie, jawi się jako gołosłowna i sprzeczna z realiami niniejszej sprawy.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przepisy nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości. W szczególności zacienienie w pewnym stopniu przydomowych ogródków i znajdującej się tam roślinności nie może być uznane za reglamentowane w obowiązujących przepisach prawa budowlanego. Przepisy dotyczące przesłaniania i nasłoneczniania odnoszą się do pokoi mieszkalnych, a zatem do budynków mieszkalnych, a nie niezabudowanych części działek. Dopuszczalne przez prawo ograniczone zacienienie nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości przyjętych w projekcie rozwiązań.

Odnosząc się do zarzutów uciążliwości w postaci hałasu, zanieczyszczenia i zakłóceń spowodowanych pojazdami poruszającymi się po planowanym dojeździe do posesji przebiegającym wzdłuż ogrodzenia oddzielającego ogródki domów usytuowanych na działkach [...], [...], [...], [...] i [...], należy wskazać, jak trafnie dostrzegł organ odwoławczy, że wzrost emisji zanieczyszczeń do atmosfery i hałasu spowodowanych ruchem samochodów będzie w stosunku do stanu obecnego niewielki. Oddziaływanie na etapie eksploatacji będzie stałe, o niewielkim nasileniu. Przedsięwzięcie nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji. Nie sposób zatem przyjąć, by realizacja przedmiotowej inwestycji, poza etapem budowy, miała znacznie utrudnić korzystanie z nieruchomości sąsiednich.

Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził organ II instancji, że wpływ zmniejszenia ilości światła dziennego oraz emisji spalin i hałasu na zmniejszenie wartości nieruchomości znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...] i [...], jak również straty wynikające z konieczności zmiany lub zniszczenia roślinności stanowiącej zagospodarowanie ogrodów, nie leżą w kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji ww. kwestie nie mogły być również przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Na marginesie warto jedynie wyjaśnić, że w zabudowie miejskiej, która stopniowo, ale konsekwentnie realizowana jest w bliższym i dalszym otoczeniu ulicy [...], typową i niemożliwą do uniknięcia cechą jest pewien wzajemny wpływ zabudowanych działek i ich użytkowania na zabudowane działki sąsiednie. Z kolei poprowadzenie szlaku komunikacyjnego (drogi wewnętrznej) bliżej granicy nieruchomości skarżących skutkuje m.in. większym oddaleniem obiektów kubaturowych inwestycji od ich domów i ogródków, których zacienianie kontestują. Skarżący nie mógł racjonalnie spodziewać się, że nienależąca do niego działka od strony południowej pozostanie na zawsze niezabudowana.

Kolejno, odnosząc się do zarzutów dotyczących niewystarczającej przepustowości i wydolności istniejącej kanalizacji, a także że przy większym deszczu wszystkie studzienki "wybijają" i powodują podtopienia, zdaniem Sądu trafnie organ II instancji wskazał, że ścieki sanitarne z przedmiotowej inwestycji będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, natomiast wody opadowe będą zagospodarowane na własnym terenie tak, by nie zakłócać bilansu wodnego sąsiednich działek.

Powyższe w sposób niebudzący wątpliwości wynika m.in. z złączonej do projektu budowlanego informację technicznej Wodociągów Miasta K. z 11 października 2018 r. (karty 19-20 tomu l) i warunków technicznych Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 2 października 2018 r. (karta 21 tomu l), w których opisano szczegółowo warunki podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej i sposób odprowadzenia wód opadowych z planowanej inwestycji.

Powyższe koresponduje z opisem branży instalacyjnej projektu budowlanego (tomy: II, III, IV, V i VI) gdzie jednoznacznie wskazano, że wszystkie ścieki sanitarne z projektowanych budynków odprowadzane będą grawitacyjnie do rozbudowywanej sieci kanalizacji sanitarnej prowadzonej w drodze wewnętrznej. Natomiast wody opadowe i roztopowe z dachów i terenu inwestycji będą częściowo rozprowadzane na terenie inwestycji, a częściowo gromadzone w zbiornikach bezodpływowych. W projekcie zamieszczono bilans wód opadowych. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu oznaczono przebieg projektowanych instalacji.

Należy przyznać rację skarżącemu, że pewne stwierdzenia zawarte w projekcie dotyczące przewidywanego odprowadzenia wód opadowych do projektowanej instalacji i sieci kanalizacyjnej przy ul. [...], można uznać za nieprecyzyjne czy mylące. Jednak, zdaniem Sądu, wobec zawartego na k. 138-161 projektu (Tom I część 6) projektu budowy instalacji kanalizacji opadowej wraz z odwodnieniem wewnętrznego układu komunikacyjnego i zbiornikami retencyjnymi, w którym przewidziano m.in. koncepcję odprowadzenia wód opadowych do projektowanego miejskiego kanał deszczowego w ul. [...] z uwzględnieniem zasady ograniczenia ilości odprowadzanych wód opadowych do poziomu ilości wód liczonych jak dla terenu zielonego, ze współczynnikiem spływu 0,1 (k. 141), należy uznać, że projektowane zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych jest zgodne z prawem. Należy tu podkreślić, że niewątpliwie według ww. projektu, nadmiar wód opadowych będzie retencjonowany na terenie inwestycji (k. 144).

Zatem i zarzuty w tym przedmiocie, sformułowane przez pełnomocnika skarżącego, należało uznać za bezpodstawne.

Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera wszystkie wymagane przepisami P.b. opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Sporządzony przez uprawnionych projektantów projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami opracowania.

W związku z powyższym nie sposób uznać, by takie okoliczności jak realizacja w ostatnim czasie przy ul. [...] kilku nowych inwestycji, które wymagają podłączenia do istniejącego systemu kanalizacji, wobec jednoznacznego uzgodnienia gestora sieci i prawidłowej dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji, mogły spowodować niewydolność istniejącego systemu kanalizacji skutkującą uznaniem projektowanych instalacji za wadliwe, naruszające przepisy.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że istnieje możliwość zrealizowania kompleksu nowych budynków w pewnym oddaleniu od obecnie istniejących, w innej części działek nr [...], [...] i [...], Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że ramy postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę co do zasady wyznacza treść wniosku inwestora. Jeżeli, jak w niniejszej sprawie, rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym spełniają wymogi określone w przepisach prawa budowlanego, w szczególności w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b., zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 P.b., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z kolei w odniesieniu do kwestii domniemania w przyszłości podziału i dalszej zabudowy działek inwestora z naruszeniem wymogu zabudowy do 30% powierzchni działki, co jeszcze bardziej obniży standard życia i wartość nieruchomości skarżącego, Sąd uznał za trafne stanowisko organu odwoławczego, że takie przypuszczenia nie są poparte żadnymi dowodami, a hipotetyczne przyszłe zamiary inwestora wykraczają poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej i nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowym postępowaniu. Należy przy tym zaznaczyć, że w ewentualnych przyszłych postępowaniach, organy architektoniczno-budowlane będą zobowiązane do sprawdzania zachowania przez takie inwestycje odpowiednich parametrów i wskaźników.

Jeżeli chodzi o wniosek dowodowy o przeprowadzenie wizji lokalnej, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że mając na uwadze treść art. 75, art. 78 i art. 80 K.p.a., uprawnienie stron postępowania do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom ze względu na ich celowość i zasadę szybkości postępowania. W sprawie niniejszej brak było dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Nie sposób wymagać od organów przeprowadzania wszelkich dowodów, ale należy wymagać przeprowadzania dowodów na okoliczności istotne w sprawie. W niniejszej sprawie organ II instancji słusznie stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, jest wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że przeprowadzenie oględzin mogło doprowadzić do ujawnienia jakichkolwiek okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, które nie wynikałyby z już zgromadzonego obszernego materiału dowodowego, w tym jak wgląda wpływ inwestycji na istniejące nieruchomości.

Zdaniem Sądu trafnie organ odwoławczy odniósł się również do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu ze względu na usytuowanie inwestycji na obszarze objętym Planem Generalnym lotniska [...] na lata 2016-2036, bowiem w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 97 i art. 98 K.p.a.

Odnośnie zarzutu nierównego traktowania stron postępowania i faworyzowania inwestora, Sąd wskazuje, że w świetle uregulowań przepisów prawa budowlanego, a zwłaszcza art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b., nie sposób uznać za wadliwe kierowanie do inwestora pism o ustosunkowanie się do zarzutów innych stron postępowania. Zachowanie takie nie tylko nie jest naganne, ale z uwagi na charakterystykę dokumentacji projektowej jest wręcz pożądane. Powyższe nie zwalnia organów z oceny wyjaśnień inwestora z poszanowaniem art. 7 i art. 80 K.p.a., jak każdego innego dowodu, czemu w niniejszym postępowaniu organ II instancji sprostał.

Odpowiadając natomiast na zarzut braku prawa do dysponowania na cele budowlane częścią działki nr [...] wyjaśnić należy, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 3 pkt 11 P.b., rozumieć należy nie tylko tytuł prawny w postaci własności, ale również tytuł prawny wynikający z użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zauważyć trzeba przy tym, że wskazywany przez skarżącego jako właściciel działki nr [...] P. B. przez całe postępowanie nie kwestionował prawa inwestora do tego terenu.

Odnosząc się do zarzutów ogólnikowego uzasadnienia decyzji i braku rzeczywistej kontroli prawidłowości projektu i zgodności z decyzją WZ, należy wskazać, że argumentacja przedstawiona we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia dowodzi fałszywości podniesionej w skardze argumentacji. W szczególności, jak wyżej wykazano, organ II instancji uzasadnił brak naruszenia przepisów § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia. Organ II instancji słusznie stwierdził także spełnienie przepisów przeciwpożarowych, co zostało potwierdzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia.

Odnośnie braku wskazania przez organ odwoławczy innych wymogów prawa, którym projekt i decyzja I instancji czyni zadość, należy zauważyć, że skarżący również nie wskazał żadnych przepisów ani okoliczności faktycznych, które mogłyby choćby uprawdopodobnić podniesiony zarzut.

W konsekwencji należy stwierdzić, że samo gołosłowne podniesienie ww. zarzutów, bez wskazania, jakie konkretnie uchybienia w projekcie organ pominął, nie mogło przynieść zamierzonego skutku. Natomiast treść uzasadnienia decyzji II instancji, sporządzona zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., wbrew zarzutom skargi, umożliwiła Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji.

Pewne zwiększenie ruchu samochodowego, nawet w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego, nie stanowi okoliczności, którą organ administracji architektoniczno-budowlanej mógłby uwzględnić na etapie pozwolenia na budowę, jako negatywną przesłankę wydania tego pozwolenia.

Zrozumiałe jest, że planowana inwestycja może wzbudzać dyskomfort u mieszkańców sąsiednich nieruchomości, jednak rzetelna analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować sprzeczne z przepisami prawa uciążliwości czy zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu czy użytkowaniu. Wszelkie potencjalne ewentualne przyszłe zdarzenia wynikające z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej, nie mogły być przedmiotem kontrolowanego postępowania, ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organy również zasadnie stwierdziły, że z akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja należała do inwestycji mogących wpływać szkodliwie na środowisko.

Podsumowując, analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działkami, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane. W projekcie budowlanym zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na właściwej kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna, w rozumieniu art. 35 ust. 1 P.b. Ponadto inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przy prowadzeniu analizowanej sprawy organy obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych stron oraz interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniły wszystkim stronom możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odpowiedziały w decyzji na zastrzeżenia stron. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem składniki wymienione w art. 107 K.p.a. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego z podnoszonych w skardze przepisów K.p.a., P.b. i rozporządzenia. Organ odwoławczy należycie, zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., rzetelnie odniósł się także do wszystkich zarzutów odwołań.

Podsumowując, w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, co do wydanego rozstrzygnięcia, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z decyzją WZ, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym wpisem do właściwego samorządu zawodowego.

Oczywiste jest przy tym, że realizowanie kolejnych obiektów budowlanych w pobliżu istniejących już budynków, wiąże się z jakimś oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. Kluczowe jest jednak, czy takie oddziaływanie nie narusza prawa. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze z zakresu różnych dziedzin prawa (prawo budowlane, prawo cywilne). Działalność budowlana realizuje się bowiem w sferze określonego istniejącego stanu faktycznego i wywiera wpływ na jego zmianę, a jednocześnie dokonuje się w sferze istniejących stosunków prawnych, dotyczących przeważnie prawa do rzeczy. Aby jednak takie oddziaływanie można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Warto podkreślić, że przepisy P.b. i normy przywoływanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym m.in. § 12, § 13 i § 60, a także § 203 - § 206, stanowią próbę wyważenia z jednej strony interesów i prawa właścicieli do swobodnego zabudowania swojej własności, a z drugiej wynikające z prawa własności prawo właścicieli nieruchomości sąsiednich do niezakłóconego korzystania m.in. z naturalnego światła słonecznego czy widoku.

Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.