II SA/Kr 117/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sek. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Prezydent Miasta K. decyzją z 21.08.2017 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589) po rozpoznaniu wniosku Z. K. umorzył postępowanie w części dotyczącej budowy wjazdu na dz. nr [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz ustalił warunki zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.". Organ podał, że załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 -część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie wszczęto na wniosek złożony 11.10.2012 r. Od 13.12.2013 r. w części terenu objętego wnioskiem (dz. nr [...] i [...] obr. [...]) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" (uchwała nr [...] Rady Miasta z 4.12.2013 r.). W związku z powyższym postępowanie prowadzone dla części inwestycji na wskazanych działkach stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Dla pozostałej części inwestycji objętej wnioskiem ustalono warunki zabudowy i przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania projekt przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy przesłano do uzgodnienia Marszałkowi Województwa [...] i Ministrowi Środowiska ze względu na fakt, że inwestycja jest zlokalizowana w obszarze udokumentowanych zbiorników wód podziemnych. Z uwagi na fakt, że ww. organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie, organ I instancji, działając w oparciu o art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p, uznał uzgodnienia za dokonane.

Stanowisko w sprawie zajęli: Miejski Konserwator Zabytków w opinii z 21.11.2012 r. w zakresie terenów objętych ochroną konserwatorską, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w opinii z 19.11.2012 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w opinii z 20.11.2012 r. w zakresie ochrony środowiska, Biuro Planowania Przestrzennego w opinii z 14.11.2012 r. oraz Rada Dzielnicy [...]" w uchwale nr [...] z 29.11.2012 r.

Organ uznał, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona.

Od decyzji odwołanie wniosła M. D., zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, której wydanie nie było możliwe ze względu na niemożliwość odniesienia się przez organ I instancji do zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy - a to z powodu posadowienia budynków na działkach sąsiednich (będących dalej punktem odniesienia przy analizie urbanistycznej) przy wykorzystaniu pozwoleń na budowę wydanych w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec którego wyrokiem NSA z 2.10.2012 r., II OSK 1426/12, orzeczono o nieważności uchwały;

art. 61 ust. 7 pkt 4 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji, w której w wadliwy sposób określono wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (i geometrii dachu) przy przyjęciu wysokości zabudowy, która nie istnieje w analizowanym terenie;

3. art. 127 § 1 w zw. z art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dalsze zaniechanie rozpoznania zarzutu poprzedniego odwołania M. D., a który dotyczy nieuwzględnienia uwag zawartych w decyzji SKO w K. z 17.07.2013 r.

Odwołanie złożyła również Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] zarzucając naruszenie:

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia, że przedłożony do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wstępny projekt budynku sprzeczny jest z przepisami obowiązującego prawa dot. lokalizacji pochylni i ramp w odpowiedniej odległości od granicy nieruchomości zgodnie z wymogami § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

§ 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie maksymalnej wysokości mogącego powstać budynku w wysokości równej budynkowi przy ul. [...] a, podczas gdy budynki znajdujące się po obu stronach nieruchomości, dla której wydawana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, tworzą uskok, a zatem dla prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego okolicy wysokość maksymalnej

zabudowy powinna zostać ustalona jako średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym,

naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak określenia możliwości lokalizacji miejsc parkingowych poza nieruchomością, na której realizowana ma być inwestycja.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9.11.2017 r., znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23,

- w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. 4 lit. d tiret piąty pt. "dostęp terenu do drogi publicznej" i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "Inwestor winien zrealizować/zapewnić miejsca postojowe w granicach własnej działki",

- w punkcie 2 w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, że wobec nieobowiązywania na terenie objętym zamiarem inwestora, tj. działkach nr: [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. Z kolei działki [...], [...] obr. [...] objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie.

Zdaniem kolegium, przeprowadzona analiza odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Granice obszaru analizowanego zakreślono w odległości ok. 81m od granicy terenu objętego wnioskiem, stanowiącego działkę nr [...], [...], [...], obr. [...], front terenu inwestycji ma długość 27m. Wobec tego sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia.

W części tekstowej dokumentu analizy charakteryzując teren inwestycji podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w północnej części N. H., na pograniczu terenów zabudowy wielorodzinnej i terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli dwóch wyraźnie odrębnych obszarów urbanistycznych. Wskazano, że dla planowanej inwestycji szczególnie istotny jest sposób kształtowania się zabudowy po północnej stronie ulicy [...]. W południowej części obszaru analizowanego występują dwu i trzykondygnacyjne wolnostojące budynki mieszkalne wielorodzinne (dz. nr [...] obr[...]) oraz budynek usługowy (dz. nr [...] obr. [...]), natomiast po północnej stronie ulicy [...], zlokalizowane są pojedyncze budynki mieszkalne jednorodzinne (dz. nr [...] obr[...]) oraz budynki mieszkalne wielorodzinne ( dz. nr [...], [...] obr.[...] W najbliższym sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajduje się zespół zabudowy usługowej na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr [...] i [...] obr[...] budynki mieszkalne jednorodzinne na działkach [...] onr. [...] oraz nowopowstałe pięciokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne na dz. nr [...], [...] obr[...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym.

Przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna potwierdza, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zgodnej z planowanym zamierzeniem, która pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest to m.in. dz. [...], [...] obr[...]. Linię zabudowy organ I instancji wyznaczył, działając w oparciu o § 4 ust. 3 rozporządzenia w odległości 48m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...], jako kontynuację linii zabudowy budynku nr [...] na działce nr [...] obr. [...]. Powyższe ustalenie znajduje oparcie w przeprowadzonej analizie. Taki sposób wyznaczenia linii zabudowy w pełni realizuje też wytyczne co do dalszego postępowania ujęte w wiążącym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16.01.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1305/16.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji został wyznaczony w przedziale od 30 % do 40 %, przy ustaleniu średniej przedmiotowego wskaźnika dla wszystkich działek w obszarze analizowanym na poziomie 57 %. Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, albowiem przeprowadzona analiza wykazała, że średnia wartość omawianego parametru nie jest wielkością reprezentatywną dla zabudowy obszaru analizowanego, w szczególności nie oddaje w pełni charakterystycznych wielkości istniejącego zainwestowania w poszczególnych odmiennych częściach obszaru, kształtujących się po obu stronach ulicy [...]. Kolegium uznało za uzasadnione wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji poprzez nawiązanie do parametru charakterystycznego dla działek znajdującego się w układzie urbanistycznym, do którego przynależy teren inwestycji i który na nią oddziałuje.

Kolegium nie znalazło również podstaw do kwestionowania ustalenia szerokości elewacji frontowej na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 14 m do 14, 8 m, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. W analizie zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Analiza działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów pozwala na uznanie, że oznaczenie przedmiotowego parametru znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, wyznaczony w nawiązaniu do działek, na których zrealizowano zabudowę o tożsamej funkcji - mieszkaniowej wielorodzinnej, stanowiących najbliższe sąsiedztwo, tj. na dz. nr [...], [...] obr[...] Zaproponowana maksymalna wielkość parametru, tj. 14,8 m, nie wykraczała poza wartości występujące w obszarze analizowanym. Dopuszczony zaś przedział - 0,8 m uwzględnia względy techniczne i technologiczne, mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach płaski o kącie nachylenia połaci dachowych do 15°. Ustalenie dla wnioskowanej inwestycji formy pokrycia budynku, zasługuje na aprobatę wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, bowiem przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze występują budynki o dachach spadzistych dwuspadowych i wielospadowych, kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°, a także dachy płaskie o spadku połaci do 15 °.

Odnosząc się do zarzutu odwołania organ wyjaśnił, że legalność zabudowy na dz. [...] była przedmiotem analizy w uprzednio przeprowadzanym postępowaniu. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że zabudowa na tej działce została zrealizowana na podstawie prawomocnej decyzji z 13.05.2011 r. o pozwoleniu na budowę, wydanej do sygn. akt [...] i dopuszczona do użytkowania. W aktualnie przeprowadzanym postępowaniu okoliczność ta została potwierdzona. Brak jest jakichkolwiek dowodów, aby ww. decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, dlatego też jej rozstrzygnięcie wiąże organy w niniejszym postępowaniu. Organy nie są władne w ramach postępowania oceniać wpływu wyroku NSA w Warszawie z 2.10.2012 r., II OSK 1426/12 na prawomocne pozwolenie na budowę i decyzje o dopuszczeniu do użytkowania przedmiotowego obiektu.

W przedmiotowej sprawie analiza, stanowiącą kluczowy dowód w sprawie, nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności.

Przechodząc do pozostałych przesłanek statuowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...]. Zastrzeżeń nie budzą ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zgodnie z pkt 4 lit.a Załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego poprzez projektowany zjazd na dz. nr [...] obr. [...], a następnie drogę wewnętrzną na dz. nr [...] obr. [...].

W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr [...] Rady Miasta K. z 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 stycznia 2017 r. II SA/Kr 1305/16 przesądził o braku możliwości lokalizacji miejsc parkingowych poza terenem inwestycji.

Nie budzi również wątpliwości kolegium, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W kwestii naruszenia przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez lokalizację pochylni i ramp w odpowiedniej odległości od granicy nieruchomości zgodnie z wymogami prawa, kolegium wskazało, że przepisy te nie mogą też być uznane za przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. To czy zamierzenie inwestycyjne spełnia przepisy techniczno - budowlane, zostanie oceniona na etapie pozwolenia na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie określa w sposób wiążący i nie przesądza konkretnej lokalizacji (posadowienia) inwestycji na danym gruncie.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] [...]. Skarżąca zaskarżyła w całości decyzję zarzucając jej naruszenie:

art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że organ I instancji nie miał obowiązku ustalenia, że wstępny projekt budynku stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji sprzeczny jest z powołanym przepisem dot. lokalizacji pochylni i ramp w odpowiedniej odległości od granicy nieruchomości oraz uwzględnienia tej okoliczności przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,

§ 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że organ l instancji prawidłowo ustalił linię zabudowy, podczas gdy organ l instancji ustalił linię zabudowy zgodnie z linią budynku zlokalizowanego bliżej drogi, w sytuacji gdy powołana regulacja w przypadku uskoku pomiędzy budynkami znajdującymi się po obu stronach nieruchomości, dla której jest wydawana jest decyzja wz nakazuje wyznaczyć linię zabudowy zgodnie z linią budynku znajdującego się w dalszej odległości od drogi,

§ 7 ust. 3 cyt. rozporządzenia poprzez uznanie, że organ i instancji prawidłowo ustalił wysokości budynku w wysokości równej budynkowi przy ul. [...] a, podczas gdy budynki znajdujące się po obu stronach nieruchomości, dla której wydawana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, tworzą uskok, a zatem dla prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego okolicy wysokość maksymalnej zabudowy powinna zostać ustalona jako średnia

wysokość budynków w obszarze analizowanym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Organ odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.

Skarga jest zasadna, ale z innych powodów niż zostały w niej podniesione.

Mając na uwadze fakt uprzedniego wydania w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16. 01. 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16, którym Sąd I instancji uchylił decyzję SKO w K. z 2 sierpnia 2016 r. wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji - należy wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jej granice przedmiotowe o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a podlegają zawężeniu ze względu na regulacje zawarte w treści art. 153 p.p.s.a. Stosownie bowiem do normy z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 524/09), a to w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi..

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy już na wstępie wskazać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 listopada 2017 r. podlega uchyleniu z powodu naruszenia zarówno przez organ odwoławczy jak i organ I instancji normy z art. 153 ustawy p.p.s.a., a w efekcie także naruszenie normy z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. , zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a/ ); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c/). W rozpoznawanej po raz kolejny sprawie zostały wydane wyroki WSA w Krakowie a to: wyrok z 13 maja 2015 r. , sygn. akt II SA/Kr 326/15 oraz wyrok z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1305/16. Zgodnie z ww. wyrokiem z 16 stycznia 2017 r. przesądzona została m. in. kwestia nieprawidłowości ustaleń zawartych w uchylonej przez sąd decyzji SKO z w K. z 2 sierpnia 2016 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji dotyczących miejsc parkingowych/postojowych. W ocenach poczynionych przez Sąd w ww. wyroku, a wcześniej również w wyroku z 13 maja 2015 r. , przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane były do ustalenia "...miejsc parkingowych w sposób jednoznaczny (liczbowo) i kategoryczny – jako miejsca zlokalizowane na terenie planowanej inwestycji", a także do uzupełnienia analizy architektoniczno –urbanistycznej o uzasadnienie ustalonej linii zabudowy Zgodnie bowiem z dyspozycją z § 4 pkt 1 rozporządzenia Min. Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p. (Dz.U. 2003.164. 588 ) obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy dopuszczając zgodnie z treścią § 4 pkt 3 i 4 odmienny od ww. sposób wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy, musi to jednak wynikać z analizy. Pozostałe ustaleń dotyczące wskaźników i parametrów ustalonych dla przedmiotowego przedsięwzięcia Sąd uznał za prawidłowe.

Należy dodać, że Sąd w wyroku z 16 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16, kwestionując brak liczbowego ustalenia miejsc parkingowych wskazał równocześnie, iż jakkolwiek w tej kwestii poglądy orzecznictwa nie są jednolite, to z uwagi na treść wiążących w sprawie ustaleń poczynionych w wyroku z WSA w Krakowie z 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr II SA/Kr 326/15 jest zobligowany do ustalenia, że w rozpoznawanej sprawie organ winien zapewnić dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na: Budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. miejsca parkingowe (postojowe) nie tylko na terenie należącym do inwestora, ale także w określonej liczbie. Trzeba dodać, że w wyroku z 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 326/15 wskazano również –nawiązując do § 18 ust. 2 rozp. Min. Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - na konieczność uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy także miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Oceniając zaskarżoną decyzję należy wskazać, że Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie uznał, iż organ odwoławczy tylko w części uczynił zadość wskazaniom zawartym w ww. wyrokach. Trzeba bowiem zauważyć, że o ile organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo dostrzegł, że w decyzji I instancji z 21 sierpnia 2017 r. Prezydent M. K. nie ustalił miejsc parkingowych w sposób prawidłowy, to poczyniona w zaskarżonej decyzji "reformacja" została dokonana w niewystarczającym zakresie. Organ odwoławczy dostrzegł bowiem, że ustalenie poczynione w punkcie pkt II. ust. 4 lit. d tiret piąty załącznika nr 1 decyzji I instancji nadal pozwalają inwestorowi na realizację miejsc postojowych "w granicach własnej działki lub poza pasami drogowymi dróg publicznych" , co jest sprzeczne z treścią wiążących w tym zakresie wskazań ww. wyroków. Ustalenie zawarte w decyzji I instancji dopuszcza bowiem w sposób alternatywny ustalenie miejsc postojowych także poza terenem inwestora, o ile nie będzie to pas dróg publicznych. Jak już wskazano, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo zreformował powyższe ustalenie zobowiązując jednoznacznie inwestora do zrealizowania miejsc postojowych w granicach własnej działki. Organ odwoławczy pominął natomiast ustalenie organu I instancji odnoszące się do liczby wymaganych miejsc postojowych, którego brzmienie zawarte w punkcie pkt II. Ust. 4 lit. d tiret szósty załącznika nr 1 nadal nie spełnia wymogu jednoznacznego określenia liczbowego tych miejsc, włączając w to miejsca dla osób niepełnosprawnych. W ocenie Sądu samo wskazanie, że: "na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z 29. 08. 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta K. określającej politykę przestrzenną gminy ustala się następujące wskaźniki miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zależności od przyjętej funkcji obiektu: 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie" nie jest wystarczające. Nadal bowiem nie jest jasne czy organ jedynie wskazuje na treść ustaleń zawartych w cyt. fragmencie uchwały RM K. czy też określa, że warunek 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie został ustalony jako wymagany dla planowanego przedsięwzięcia, dla którego określono przedmiotowe warunki zabudowy. Nadto przy ustalaniu warunków zabudowy pominięto ilość wymaganych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Tym samym w ocenie Sądu organ odwoławczy ponownie w sposób nieprawidłowo dokonał ustaleń odnoszących się do ilości miejsc postojowych dla planowanego przedsięwzięcia.

W konsekwencji, celem prawidłowego ustalenia i jednoznacznego ustalenia wymaganych miejsc postojowych także pod względem liczbowym – decyzja organu odwoławczego podlegała uchyleniu.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie należy wskazać, że nie uchybiają one prawu. Przede wszystkim przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnione zostały wskazania wyroku WSA z 16.01. 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16 dotyczące ustalenia linii nowej zabudowy, która została wyznaczona w punkcie II .1 lit. a załącznika nr 1 do decyzji I instancji w odległości 48 m od granicy z działką drogową nr [...] ob. [...] - ul. [...]. Ustalenie do zostało dokonane zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, które dopuszcza wyznaczenie tej linii z w inny sposób niż wskazano w § 4 ust. 1-3 jeżeli wynika to z analizy. Zarówno w ustaleniach uzupełnionej analizy jak w załącznika nr 3 pt. wyniki analizy urbanistyczno-architektoniczna (część tekstowa ) i załącznika nr 4 (część graficzna ) wskazano powody, dla których zasadne jest ustalenie ww. z odstępstwem tj. jako kontynuację linii zabudowy budynku nr [...] na dz. Nr [...], która jest działką bezpośrednio sąsiadującą z terenem inwestycji kubaturowej. Istotne jest nadto wskazanie, iż brak wyraźnie ukształtowanej regularnej linii zabudowy i wyrazistej struktury zabudowy, a także duża odległość planowanego budynku od pasa drogowego – ul [...] pozwalają na ustalenie tego wskaźnika z odstępstwem. Tym samym zarzut nieprawidłowego ustalenia linii zabudowy podniesiony w skardze należy uznać za niezasadny. Dla porządku należy dodać - co wskazano już w wyroku z 16.01. 2017 r. że ustalenia pozostałych warunków zabudowy nie budzą wątpliwości. W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy prawa w tym art. 61 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 . 778 ze zm.) za wyjątkiem wyżej wskazanej nieprawidłowości, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak już wskazano analiza urbanistyczno- architektoniczna sporządzona w dniu 21 czerwca 2017 r. , w której określono obszar zgodnie z § 3 rozporządzenia i następnie ustalono, że w analizowanym obszarze istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuacje funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, zaś parametry urbanistyczne zostały ustalone prawidłowo, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Trzeba zauważyć, że teren objęty analizą składa się dwóch wyraźnie zróżnicowanych obszarów urbanistycznych, a dla ustalenia wnioskowanych warunków istotny jest obszar północnej stronie ul. [...], przy czym istotne jest, ze średnie wartości parametrów ustalane stosownie do wymogów rozporządzenia Min. Infrastruktury z 26 . 08. 2003 r. nie oddają w pełni charakterystycznych wielkości zainwestowania w poszczególnych częściach obszaru analizy. W związku z czym także parametr dotyczący wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, o którym mowa w § 7 rozporządzenia został wyznaczony z tzw. odstępstwem przewidzianym w § 7 ust. 4 rozporządzenia, co jednak nie narusza to jednak przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego, w którym dopuszczono możliwość innego wyznaczenia linii nowej zabudowy (§ 4 punkt 4, wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (§ 5 punkt 2), szerokości elewacji frontowej (§ 6 pkt. 2), parametrów dot. wysokości (§ 7 pkt 4 ), jednak pod warunkiem, że wynika to z analizy. W ocenie Sądu warunek ten został spełniony.

Należy też podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nadto trzeba mieć na uwadze, że z treści art. 6 ust. 1 wynika, iż każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich. W przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy w punkcie II ustęp 5 załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji jednoznacznie wskazano na konieczność zapewnienie ochrony interesów osób trzecich przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z §12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy uznać go za niezasadny ponieważ ustalenia dotyczące odległości lokalizacji pochylni i ramp od granic z działką sąsiednią podlegają ocenie w kolejnym etapie inwestycyjnym, co czyni powyższy zarzut przedwczesnym.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO w K. usunie opisane wyżej wady rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowego określenia wymaganej ilości miejsc postojowych, kierując się przy załatwianiu sprawy oceną prawną i wskazaniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku

W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł w punkcie I sentencji o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mając na względzie, że wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie.

O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a w punkcie II sentencji.