II SA/Ke 287/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi P. A. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] lutego 2023 r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach postanowieniem z 15 lutego 2023 r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. A. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z 12 grudnia 2022 r. w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), w związku z art. 14 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553 ze zm.), w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.), art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 195. ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że K. A. (ur. 2012 r.) podlega szczepieniom ochronnym. Ciążący na jego rodzicach prawny obowiązek poddania go obowiązkowym szczepieniom nie został zrealizowany. Brakuje także potwierdzonych i prawidłowo udokumentowanych przeciwwskazań lekarskich do szczepienia, które od tego obowiązku mogłyby zwolnić. Wobec powyższego, na wniosek wierzyciela, Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, poprzez skuteczne doręczenie 16 listopada 2022 r. P. A. tytułu wykonawczego z 2 listopada 2018 r. wszczął wobec niego egzekucję administracyjną obowiązku o charakterze niepieniężnym. P. A., pismem z 21 listopada 2022 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które zostały odrzucone przez PPIS w Kielcach postanowieniem z 12 grudnia 2022 r.

Dalej Wojewódzki Inspektor podał, że postępowanie odwoławcze służy zweryfikowaniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełnieniu materiału dowodowego zgromadzonego przed organem niższej instancji. Organ odwoławczy korzysta ze zgromadzonych już w toku dotychczasowego postępowania materiałów. Postępowanie toczące się przed organem odwoławczym nie może zatem wchodzić w rolę postępowania administracyjnego ogólnego załatwiającego sprawę strony, ponieważ naruszałoby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu (por. wyrok

NSA z 29 listopada 2011 r., I OSK 2086/10). Niedopuszczalne jest więc zastępowanie przez organ odwoławczy w prowadzonym przez niego postępowaniu, postępowania przed organem pierwszej instancji. Niemniej jednak organ odwoławczy jest zobowiązany zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji.

ŚPWIS cytując treść art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 ze zm.), wskazał, że na stronie jako rodzicu małoletniego dziecka, spoczywa obowiązek zgłoszenia się z nim do lekarza. sprawującego nad nim opiekę zdrowotną, w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych i wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 9 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną powiadamia opiekuna prawnego/faktycznego o obowiązku szczepienia osoby małoletniej. Zatem obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu przez osoby określone w rozporządzeniu aktualizuje się w terminie wskazanym przez lekarza w powiadomieniu o miejscu i czasie badania kwalifikacyjnego do szczepienia i samego szczepienia, chyba że w wyniku badania kwalifikacyjnego stwierdzono istnienie przesłanek zdrowotnych do czasowego lub długotrwałego odroczenia przeprowadzenia tego szczepienia albo przedstawiono zaświadczenie o wcześniejszym poddaniu się temu szczepieniu w ramach szczepień zalecanych. O istnieniu przeciwwskazań do obowiązkowego szczepienia orzeka posiadający wiadomości specjalne w tym zakresie lekarz, a nie rodzic, czy też urzędnik. Przeprowadzający konsultację specjalistyczną lekarz, dokonuje wpisu w dokumentacji medycznej, uwzględniając w nim okres przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaj szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualny program szczepień z podaniem rodzaju stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.

Organ odwoławczy podniósł, że w karcie uodpornienia małoletniego w części "Przeciwwskazania do szczepień" widnieje informacja "dziecko zwolnione ze szczepień do ukończenia diagnostyki neurologicznej (na podstawie zaświadczenia

wydanego przez neurologa)". Akta sprawy zawierają też dokument "Informacja Lekarska" z 21 marca 2013 r., w której lek. med. specjalista pediatrii i neurologii dziecięcej wskazuje na "odroczenie szczepień ochronnych do momentu zakończenia djn. i ustalenie rozpoznania". Ponadto akta sprawy zawierają pismo "Informacja dla lekarza kierującego/poz", gdzie lekarz medycyny stwierdza brak przeciwskazań do przeprowadzenia szczepień.

Wojewódzki Inspektor wskazał także, że nie jest umocowany do weryfikacji czy kwestionowania prawidłowości wykonywania badań przez lekarza, gdyż lekarz podlega odpowiedzialności zawodowej, a do kontrolowania sposobu wykonywania zawodu powołane są odpowiednie organy korporacji zawodowych. Natomiast nadzór organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się do kontroli procesu poddawania się obowiązkowym szczepieniom.

Kończąc organ odwoławczy stwierdził, że pozostałe kwestie (np. odpowiedzialności za szczepienia, czy awizowania przesyłek w sezonie wakacyjnym), nie mieszczą się w katalogu zarzutów przeciwegezkucyjnych wskazanych w treści art. 33 u.p.e.a.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia organu I instancji, P. A., aktowi temu zarzucił naruszenie:

1. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, 1301, 1692, 1967, 2127, 2180, 2600, 2640, 2687), dalej u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia wydanego bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

2. art. 34 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia PPIS w Kielcach;

3. art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące orzeczeniem o utrzymaniu w mocy postanowienia wierzyciela, podczas gdy rozstrzygnięciem wierzyciela było odrzucenie zarzutów;

4. art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 64 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy skarżący winien być wezwany do uzupełnienia braków formalnych zarzutów z 21 listopada 2022 r., które to braki uniemożliwiały właściwe rozpoznanie sprawy;

5. art. 7a, 77 i 81a kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na

niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego;

6. art. 15 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zgłoszonych "zarzutów", a ograniczenie się do rozpoznania zażalenia, podczas gdy istotą zasady dwuinstancyjności jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, w tym zarzutów do tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że skoro wystosowane do zobowiązanego upomnienie, które było mu doręczone 26 lutego 2018 r., jak i tytuł wykonawczy z 26 listopada 2018 r. wydane były pod rządami ustawy obowiązującej w tym czasie, to sprawa winna być procedowana na podstawie przepisów obowiązujących 26 listopada 2018 r. Tymczasem nie jest wiadome, na podstawie jakich przepisów zostały wydane rozstrzygnięcia organów obu instancji. Postanowienie wierzyciela z 12 grudnia 2022 r. wydane zostało na podstawie art. 34 w zw. z art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. Z 2022 r., póz. 479 ze zm.). Jednocześnie wierzyciel wskazuje, że zastosował przepisy tej ustawy w poprzednio obowiązującym brzmieniu tj. "W zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.) i art. 13 ust. 1 z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw". Tymczasem klauzula wykonalności tytułu wykonawczego nadana została 10 listopada 2022 r. Ponadto na dzień nadania klauzuli wykonalności tytułowi wykonawczemu przepisy ustawy nie przewidywały możliwości odrzucenia zarzutów przez wierzyciela. Wreszcie zgodnie z obowiązującą obecnie ustawą wierzyciel nie ma możliwości odrzucenia zarzutów, a takie rozstrzygnięcie zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy.

Zdaniem skarżącego rozpoznając "zarzuty" wniesione 21 listopada 2022 r. wierzyciel i organ II instancji również naruszyli szereg przepisów. Porównując podstawy zarzutów w brzmieniu art. 34 § 2 obowiązującym w chwili obecnej oraz na dzień wystawienia tytułu wykonawczego skarżący zaznaczył, że zarzuty zostały przez ustawodawcę ściśle skatalogowane i określone. Tymczasem pismem z 21 listopada 2022 r. zobowiązany wskazał, że zgłasza zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, jednak z ich treści nie sposób wyinterpretować o jakie zarzuty mu chodzi. Z kolei wierzyciel rozpoznając "zarzuty" uznał, że zobowiązany podniósł zarzut braku wymagalności i niewykonalność obowiązku, a zgodnie z ustawą w brzmieniu obowiązującym od 29 lipca 2020 r. niewykonalność obowiązku nie może być już podstawą zarzutu. Zatem z uwagi na sposób sformułowania zarzutów wierzyciel winien w trybie art. 64 § 2 kpa zobowiązać skarżącego do sprecyzowania zarzutów, czego jednak nie uczynił.

Skarżący także zarzucił, że organ przytoczył całą chronologię postępowania, jednak ograniczył się do rozpoznania jedynie zażalenia na postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów, podczas gdy przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego winny być również zarzuty skarżącego. Kończąc wnoszący skargę podkreślił, że data nadania klauzuli wykonalności przemawia za stosowaniem przepisów obowiązujących na dzień doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w okresie od wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie do wszczęcia egzekucji administracyjnej doszło do zmiany stanu prawnego. Znowelizowane zostały przepisy, które były podstawą prawną zaskarżonego postanowienia. Dnia 30 lipca 2020 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), zwana dalej: ustawą zmieniającą u.p.e.a.), artykuł 1 pkt 20 i 21 tej ustawy zmienił dotychczasowe brzmienie art. 33 i 34 u.p.e.a., istotnie modyfikując zasady rozpatrywania zarzutów.

Przed 30 lipca 2020 r. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej były rozpatrywane przez organ egzekucyjny, który był z zasady zobligowany do uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Stanowisko wierzyciela było przy tym wiążące w zakresie zarzutu wniesionego na podstawach, o których była mowa w art. 33 § 1 pkt 1 -5 i 7 u.p.e.a. w ówcześnie obowiązującym brzmieniu. Nowe brzmienie art. 34 u.p.e.a. przewiduje powierzenie wierzycielowi kompetencji do rozpatrywania zarzutu w sprawie egzekucji.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.e.a. do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tekst jedn. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Postępowanie egzekucyjne w administracji to zorganizowany ciąg czynności

procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. Ustawa rozróżnia postępowanie egzekucyjne oraz egzekucję administracyjną. Egzekucja administracyjna oznacza stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków pieniężnych bądź niepieniężnych.

Postępowanie egzekucyjne zarówno w obecnym stanie prawnym, jak i tym poprzednio obowiązującym wszczynane jest na wniosek wierzyciela. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa momentu wszczęcia tego rodzaju postępowania. Tym niemniej art. 61 § 3 kpa, który w oparciu o treść art. 18 u.p.e.a. należałoby zastosować odpowiednio stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z kolei egzekucja administracyjna zostaje wszczęta z chwilą wystąpienia jednego ze zdarzeń, o którym mowa w art. 26 § 5 u.p.e.a. (w przedmiotowej sprawie wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego). Skoro zatem we wspomnianym wyżej art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.e.a.. ustawodawca odnosi się do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tekst jedn. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie egzekucji administracyjnej, to w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy w brzmieniu poprzednio obowiązującym, bowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło 26 listopada 2018 r.

Zarówno wierzyciel pierwszoinstancyjny jak i ŚPWIS w wydanych przez siebie postanowieniach w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołali ten przepis ustawy zmieniającej u.p.e.a., wskazując tym samym na brzmienie stosowanych w sprawie przepisów prawa.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu poprzednio obowiązującym nie regulowała wprost formy rozstrzygnięcia o zarzutach. Cytując treść art. 34 § 4 u.p.e.a. organ podniósł, że na podstawie tego przepisu organ egzekucyjny może odrzucić je jako bezzasadne, względnie odmówić ich uwzględnienia (por. R. Hauser. A. Skoczylas. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. C. H. Beck. Warszawa 2012, źródło: NetLegalis; P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011. źródło: LexPolonica). I choć kwestionowane rozstrzygnięcie wydawał wierzyciel, a nie organ egzekucyjny, to zastosowana przez PPIS w Kielcach forma rozstrzygnięcia i jej treść wiążąca organ egzekucyjny była nie tylko poprawna, ale i dopuszczalna w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowanym w tamtym stanie prawnym. ŚPWIS działający jako organ odwoławczy (wierzyciel drugoinstancyjny), stosując odpowiednio w myśl art. 18 u.p.e.a., mógł wydać rozstrzygnięcia wskazane w art. 138 kpa. Użyte w postanowieniu wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów z 12 grudnia 2022 r. sformułowanie "odrzuca zarzuty", mimo dwuznaczności mogącej sugerować formalne tylko odniesienie się do zgłoszonych zarzutów, w zestawieniu z uzasadnieniem tego postanowienia zawierającym merytoryczną ich analizę i ocenę pozwalało przyjąć wierzycielowi drugoinstancyjnemu, że w istocie treścią wyrażonego w tym postanowieniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów było ich nieuwzględnienie, z czym po zweryfikowaniu rozstrzygnięcia PPIS w Kielcach i zgromadzonych w tym postępowaniu dowodów, ŚPWIS się zgodził, utrzymując je w mocy.

Jako że katalog podstaw, które mogą stanowić zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest katalogiem zamkniętym, ŚPWIS wskazał, które z podnoszonych okoliczności wykraczają poza niego i nie mogą być rozpoznane w toku tego incydentalnego postępowania wywołanego zgłoszeniem zarzutów.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (dalej ŚPWIS w Kielcach) utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (dalej PPIS w Kielcach), działającego jako wierzyciel w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z 20 sierpnia 2018 r. dotyczącego obowiązku o charakterze

niepieniężnym, dotyczącego poddania dziecka skarżącego – K. A. -obowiązkowym szczepieniom ochronnym, odrzucające zarzuty wniesione przez dłużniczka, dotyczące postępowania egzekucyjnego w zakresie: 1. braku wymagalności obowiązku, 2. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Na wstępie, w związku ze zmianą stanu prawnego dotyczącego przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej u.p.e.a., które były podstawą prawną zaskarżonego postanowienia, a także ze względu na jeden z zarzutów skargi dotyczący braku sprecyzowania przez organy administracji, na podstawie których przepisów sprawa została rozstrzygnięta - należy odnieść się do tej kwestii.

Z dniem 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019.2070), dalej powoływana jako ustawa zmieniająca u.p.e.a. W art. 1 pkt 20 i 21 tej ustawy, przepisy art. 33 i 34 u.p.e.a. otrzymały nowe brzmienie istotnie zmieniające zasady rozpatrywania zarzutów.

Podstawy zarzutu wskazane w art. 33 § 1 pkt 1–4 i 7 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r., stanowią w obecnym stanie prawnym - z pewnymi modyfikacjami - podstawy zarzutu wyliczone w art. 33 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 stanowią w obecnym stanie prawnym podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1–3 u.p.e.a. w nowym brzmieniu). Niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego stanowią w obecnym stanie prawnym podstawę skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 u.p.e.a. w nowym brzmieniu).

Przed 30 lipca 2020 r. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej były rozpatrywane przez organ egzekucyjny, który był z zasady zobligowany do uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Stanowisko wierzyciela było przy tym wiążące w zakresie zarzutu wniesionego na podstawach, o których była mowa w art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7 u.p.e.a. w ówcześnie obowiązującym brzmieniu, o czym stanowił art. 34 § 1 u.p.e.a. w starym brzmieniu. Nowe brzmienie art. 34 u.p.e.a. przewiduje powierzenie wierzycielowi kompetencji do rozpatrywania zarzutu w sprawie egzekucji i jest uzasadnione tym, że rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu ma charakter merytoryczny, odnoszący się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Rozstrzygnięcia tego rodzaju nie powinny być podejmowane przez organ egzekucyjny, ponieważ zadaniem organu egzekucyjnego

jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu prowadziło do swego rodzaju fikcji podejmowania rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 34, teza 1).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.e.a., do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (t.j. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Należy się zgodzić z zarzutem skargi, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawierało jednoznacznego określenia podstawy prawnej zapadłego postanowienia PPIS w Kielcach z 20 grudnia 2022 r., jak i utrzymującego je w mocy postanowienia ŚPWIS w Kielcach z 15 lutego 2023 r. Rację ma jednak organ wywodząc w odpowiedzi na skargę, że skoro w podstawie prawnej obu tych postanowień powołano się na przepis art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.e.a., to znaczy że organy stosowały przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. Kwestię tę jednoznacznie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, a ponadto o zastosowaniu przez organy przepisów u.p.e.a. w starym brzmieniu świadczy treść pisma ŚPWIS z 24 listopada 2022 r. (k. 133 akt administracyjnych) przekazującego zarzuty wierzycielowi, tj. PPIS w Kielcach, gdzie powołano treść art. 34 § 1 u.p.e.a. w starym brzmieniu. Również postanowienie organu I instancji, mimo tego, że podstawie prawnej powołuje "tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz 479 z późniejszymi zmianami", a więc u.p.e.a. w nowym brzmieniu, w treści rozstrzygnięcia i w uzasadnieniu odnosi się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w starym brzmieniu, którego to zarzutu w obecnym stanie prawnym wśród podstaw zarzutów już nie ma.

Odnosząc się do omawianego zarzutu warto zauważyć, że sam skarżący,

reprezentowany w sprawie sądowoadministracyjnej przez fachowego pełnomocnika, również popada w sprzeczność przy powoływaniu przepisów u.p.e.a., które mają w sprawie zastosowanie. Z jednej strony bowiem wywodzi, że zastosowanie w sprawie powinny mieć przepisy u.p.e.a. w starym brzmieniu, a z drugiej powołuje i cytuje w uzasadnieniu skargi przepisy u.p.e.a. w nowym brzmieniu (np. art. 34 § 2 u.p.e.a. wskazujący na rodzaje rozstrzygnięć, jakie może podjąć wierzyciel rozpatrujący zarzuty, podczas gdy w mającym w sprawie zastosowanie stanie prawnym obowiązującym przed 30 lipca 2020 r., dotyczący kwestii rozpatrywania zarzutów przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. w starym brzmieniu nie określał sposobu, w jaki wierzyciel uzewnętrzniał swoje stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów). To milczenie ustawodawcy jest przy tym dodatkowym argumentem za tym, że użyte w zaskarżonym postanowieniu PPIS w Kielcach, kwestionowane w skardze określenie "odrzuca zarzuty", nie może być traktowane jako istotne naruszenie przepisów postępowania.

O tym, że w niniejszej sprawie istotnie powinny mieć zastosowanie przepisy u.p.e.a. w starym brzmieniu, w kontekście treści przejściowego przepisu art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.e.a. przekonuje to, że wniosek o wszczęcie egzekucji w niniejszej sprawie datowany na 26 listopada 2018 r. (k. 118 akt administracyjnych), został doręczony organowi I instancji 3 grudnia 2018 r., a więc przed 30 lipca 2020 r. Trzeba dodać, że w stanie prawnym obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. data wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie była zdefiniowana (w obecnym stanie prawnym taka definicja znalazła się w art. 26 § 3a u.p.e.a. w nowym brzmieniu), w związku z czym, na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego była data doręczenia żądania (wniosku egzekucyjnego) organowi. Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. w starym brzmieniu nie ma tu przy tym zastosowania, ponieważ dotyczył wszczęcia egzekucji administracyjnej, a nie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które to pojęcia nie są tożsame.

Niezasadny był również zarzut skargi dotyczący wadliwego, niemającego odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach rozstrzygnięcia zastosowanego przez PPIS w Kielcach w postanowieniu z 20 grudnia 2022 r.

Z treści tego postanowienia wynika, że organ: "odrzucił zarzuty wniesione przez Pana P. A. dotyczące postępowania egzekucyjnego w zakresie braku wymagalności i niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdyż są one nieuzasadnione".

Użyte w tym postanowieniu sformułowanie "odrzucił zarzuty", mimo dwuznaczności mogącej sugerować formalne tylko odniesienie się do zgłoszonych zarzutów, w zestawieniu z uzasadnieniem tego postanowienia zawierającym merytoryczną ich analizę i ocenę pozwala przyjąć, że w istocie treścią wyrażonego w tym postanowieniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów było ich nieuwzględnienie. Zgłoszone przez samą stronę w piśmie z 21 listopada 2022 r. zarzuty (k. 130 akt administracyjnych), nie wskazują na jakiekolwiek z podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. w starym brzmieniu. Ponieważ jednak zostały one sformułowane przez stronę działającą bez pomocy fachowego pełnomocnika, należało w ocenia Sądu zaakceptować dokonanie przez organy ich materialno prawnej oceny, nawet niepoprzedzonej ich stosownym zakwalifikowaniem. Ponieważ organ takiej merytorycznej oceny dokonały, (co zostanie poddane bliższej analizie poniżej), a nadto PPIS w Kielcach zarzuty te zakwalifikował jako dotyczące braku wymagalności i niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, co zaakceptował ŚPWIS w Kielcach, brak wezwania strony do sprecyzowania zgłoszonych zarzutów nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Takie naruszenie przepisów postępowania nie miało bowiem w okolicznościach sprawy wpływu na wynik sprawy, skoro wszystkie zarzuty zostały merytorycznie omówione. Takiego wpływu na wynik sprawy nie wskazał w szczególności fachowy pełnomocnik skarżącego, który stawiając zarzut niewezwania strony do sprecyzowania zgłoszonych zarzutów, sam również nie pokusił się o ich sprecyzowanie. Nie dokonując tego nie wskazał więc również, aby jakikolwiek ze zgłoszonych zarzutów nie został oceniony, lub został błędnie zakwalifikowany, czy zrozumiany. Dlatego zgłoszony w skardze zarzut braku wezwania strony do sprecyzowania zarzutów zgłoszonych w piśmie z 21 listopada 2022 r., jako zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony.

Przedstawione powyżej argumenty oznaczają zarazem, że oczywiście bezzasadne było wyartykułowane w skardze żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia z powodu utrzymania przez nie w mocy postanowienia PPIS w Kielcach wydanego bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. To rażące naruszenie prawa miało, w ocenie autora skargi, polegać na braku jednoznacznego sprecyzowania, na podstawie jakich przepisów sprawa została rozstrzygnięta, a nadto na tym, że orzeczono o odrzuceniu skargi, choć mające w sprawie zastosowanie przepisy takiej możliwości nie przewidują. Ponieważ obie te wadliwości zostały wyżej ocenione jako naruszenia postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w oczywisty sposób nie mogły one mieć cechy rażącego naruszenia prawa.

Kontrolując w związku z powyższymi wywodami materialnoprawną ocenę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dokonaną w sprawie przez organy administracji, należy stwierdzić co następuje.

Pierwszy z zarzutów poddanych merytorycznej ocenie przez ŚPWIS w Kielcach dotyczył istnienia obowiązku poddania się przez syna skarżącego szczepieniu ochronnemu. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów, a także orzecznictwa sądów administracyjnych, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 3109/19). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy).

Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zamieszczone w rozdziale IV - poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia

ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 tej ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych). Art. 17 ust. 3 i 4 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych stanowi zaś, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy czym, zdaniem Sądu, treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, stanowią przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 484/22). Stosownie do treści art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2).

Zgodnie z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Natomiast szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym został określony w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Komunikat ten jest wydawany w oparciu o art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08), z wymienionych wyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika więc z mocy przepisów ustawowych. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 32/11, wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Przez wymagalność należy rozumieć zaś taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego (por. P. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wydanie 9, 2021 r. – komentarz do art. 33 u.p.e.a.).

W sprawie niniejszej obowiązek poddania syna skarżącego szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Program ten na kolejny rok ustalany jest przez centralny organ administracji państwowej na podstawie przepisów ustawy i zawiera szczegółowe wskazania dotyczące wykonywania szczepień dostatecznie precyzyjnie określonych w przepisie upoważniającym (por. wyroki NSA: z 7 lutego 2018, II OSK 934/16 oraz z 25 kwietnia 2018, II OSK 2434/17).

W stanie faktycznym sprawy poza sporem jest, że małoletni syn skarżącego nie został zaszczepiony przeciwko żadnej z chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym, mimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek

szczepionek określone w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. W sytuacji więc gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, zaś dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko żadnej chorobie zakaźnej, to obowiązek poddania go szczepieniom stał się wymagalny.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 459/19), poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 ustawy, jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Niepoddanie się zaś badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu, czyli w istocie jest odmową poddania się temu obowiązkowi.

Z treści pisma P. A. z 21 listopada 2022 r., w którym zgłosił swoje zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie wniosku z 26 listopada 2018 r., można wywieść trzy merytoryczne zarzuty.

Pierwszy dotyczy istnienia przeciwwskazań lekarskich dla poddania syna skarżącego szczepieniu, mających wynikać ze stanu jego zdrowia. Podzielając w tym zakresie ocenę organu należy zauważyć, że jedynym przedstawionym w sprawie dokumentem sporządzonym przez lekarza, z którego mogło wynikać przeciwwskazanie do obowiązkowego szczepienia ochronnego małoletniego K. A., jest informacja lekarska z 21 marca 2013 r. (k. 41 akt administracyjnych) podpisana przez lekarza specjalistę pediatrii, z którego wynika, że co do K. A., który miał wówczas niecałe 10 miesięcy, wskazane było "odroczenie szczepień ochronnych do momentu zakończenia djn. i ustalenia rozpoznania". Organ dostrzegł również, że w karcie uodpornienia małoletniego K. A. w części "Przeciwwskazania do szczepień" widnieje informacja bez daty i podpisu lekarza, że "dziecko zwolnione ze szczepień do ukończenia diagnostyki neurologicznej (na podstawie zaświadczenia wydanego przez neurologa). Kolejnym i chronologicznie ostatnim przedstawionym w sprawie dokumentem medycznym dotyczącym przeciwwskazań do przeprowadzenia szczepień małoletniego K. A. jest podpisana przez lekarza medycyny specjalistę pediatrii i chorób zakaźnych informacja dla lekarza kierującego/POZ z 5 września 2018 r., w której ten lekarz stwierdził brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obecnych szczepień (k. 113 akt administracyjnych).

Z powyższych dokumentów wynika, że w sprawie nie została przedstawiona dokumentacja medyczna, o której mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia MINISTRA ZDROWIA z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. 2022.2172 t.j.), dalej rozp. ws. szczepień, która dawałaby podstawę do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzaju stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (§ 8 rozp. ws. szczepień).

Przy ocenie omawianego zarzutu należy pamiętać, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2022.1657 ze zm.), wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W związku z tym obawy artykułowane przez skarżącego, nie dość że nie są oparte na aktualnej i wymaganej przez prawo dokumentacji medycznej, to jeszcze nie uwzględniają tej przewidzianej przez prawo obowiązkowej procedury medycznej dodatkowo zabezpieczającej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami szczepienia dla zdrowia osób obowiązanych do poddawania się tym szczepieniom. Zasadnie również organ II instancji podniósł, że nie ma uprawnień do kontroli sposobu przeprowadzania badań przez lekarza i weryfikacji ich poprawności. Dlatego również zarzuty zgłaszane w tym zakresie w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, nie mogły zostać uwzględnione.

Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że omawiany zarzut, który należy zakwalifikować jako brak wymagalności obowiązku z innego powodu, niż odroczenie terminu wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w starym brzmieniu), nie mógł być skuteczny i prawidłowo nie został przez organy uwzględniony.

Drugi z dostrzeżonych przez organ zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wynikających z treści pisma P. A. z 21 listopada 2022 r., dotyczył, w ocenie Sądu, błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.). P. A. formułując ten zarzut stwierdził bowiem, że jest po rozwodzie z A. A., a ona miała przyznaną opiekę rodzicielską.

Odnosząc się do takiego zarzutu organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 97 § 1 i 2 k.r.o. jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że skarżący reprezentowany w sprawie przez fachowego pełnomocnika, nie uściślił, ani nie wykazał zasadności takiego zarzutu. Z przywołanego przez organ przepisu kodeksu rodzinnego i opiekuńczego istotnie wynika, że władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom. Samo orzeczenie rozwodu nic w zakresie władzy rodzicielskiej nie zmienia, gdyż rozwód nie dotyczy stosunku między rodzicami a dziećmi, co regulują przepisy Rozdziału II k.r.o., a w tym i art. 97 tej ustawy, ale stosunków między małżonkami. Choć więc w toku procesu rozwodowego może dojść do rozstrzygnięcia o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem (art. 58 § 1 k.r.o.), to jednak takie rozstrzygnięcie musi wynikać z treści wyroku rozwodowego. Żadne takie rozstrzygnięcie nie zostało w sprawie przedstawione, ani nawet w toku postępowania administracyjnego, czy też w skardze nie zostały wyartykułowane jakiekolwiek twierdzenia w tym zakresie. Dlatego organy mogły przyjąć, że P. A. nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej nad synem K. i w efekcie omawianego zarzutu nie uwzględnić. Natomiast brak szczegółowego odniesienia się do tego zarzutu w uzasadnieniach zapadłych postanowień, jak również brak wezwania strony do jego sprecyzowania (o czym była już wyżej mowa), jako naruszenia przepisów postępowania nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, nie mogły spowodować uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut braku wezwania skarżącego na przedmiotowe szczepienie.

Po pierwsze należy zauważyć, że skarżącemu P. A. zostało w dniu 26 lutego 2018 r. doręczone upomnienie (k. 98 i 99 akt administracyjnych), w którym stosownie do treści art. 15 § 1 u.p.e.a. w starym brzmieniu, znalazło się wezwanie do niezwłocznego wykonania obowiązki poddania małoletniego K. A. obowiązkowym szczepieniom wymienionym w tym upomnieniu. Żadne

kolejne wezwanie do wykonania tego obowiązku nie było więc konieczne. Ponadto nawiązując do treści zarzutów z 21 listopada 2022 r. należy zauważyć, że nieodebranie dwukrotnie awizowanej przesyłki, przy zachowaniu pozostałych wymogów określonych w art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., skutkuje uznaniem doręczenia pisma za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a.

Reasumując, postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem zostało, zdaniem Sądu, przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o zastosowane przez organ przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia, jak również o treść rozstrzygnięcia podjętego przez PPIS w Kielcach, to jak już wyżej podniesiono, dostrzeżone przez Sąd naruszenie nie miało wpływu, ani też nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.