II SA/Ke 272/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 marca 2023 r. znak: SKO.PS/80/5656/2983/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Decyzją z 13.03.2023 r. znak: SKO.PS/80/5656/2983/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Z. G. (zwanej dalej "stroną") od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Baćkowice z 11.08.2022 r. znak: OPS.ŚP.5211.37.2022 orzekającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na C. G., przyznało Z. G. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem – C. G., począwszy od dnia 14.01.2023r. na czas nieokreślony.

Opisując stan faktyczny sprawy SKO wskazało, że strona jest żoną ww. osoby wymagającej opieki, która zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie z 14.06.2022 r. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. W orzeczeniu tym wskazano, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, zaś orzeczenie zostało wydane na stałe. Samo spełnienie warunków z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2O22 r. poz. 615 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", nie jest jednak wystarczające do uznania, że stronie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. W tym zakresie organ odwołał się do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy i podkreślił, że stronie przysługuje prawo do renty, której wypłata została wstrzymana od 1.07.2022 r. (decyzja Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 7.07.2022 r.), tak więc Z. G. jest osobą uprawnioną do ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. SKO, badając zakwestionowaną odwołaniem decyzję, stwierdziło że organ I instancji, odmawiając przyznania stronie prawa do wnioskowanego świadczenia – ze względu na fakt, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki istnieje – dopuścił się uchybienia prawa materialnego. Nie wziął bowiem pod uwagę treści ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. o sygn. K 38/13 i wydał decyzję w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy za zasadne uznał uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w to miejsce orzeczenie o przyznaniu stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem - C. G., począwszy od dnia 14.01.2023 r. na czas nieokreślony. W tym zakresie wskazano, że zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W niniejszej sprawie wniosek o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności został złożony 14.04.2022 r., orzeczenie zostało wydane 14.06.2022 r., a wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony 14.07.2022 r. Jednak, zdaniem SKO, powyższy przepis nie może być zastosowany, gdyż strona do 30.06.2022 r. pobierała rentę, a decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opatowie z 22.12.2022 r. o wykreśleniu strony z ewidencji producentów rolnych stała się ostateczna 13.01.2023 r. Dlatego też prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznano począwszy od dnia 14.01.2023 r. W tym zakresie powołano się na art. 17b ustawy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.12.2012 r. o sygn. akt I OPS 5/12, wskazując że prowadzenie działalności rolniczej wiąże się ściśle z normalnymi działaniami koniecznymi dla prowadzenia gospodarstwa rolnego, tj. z wykonywaniem pracy w tym gospodarstwie lub wykonywaniem innych zwykłych czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności, z tym że czynności te lub praca nie muszą mieć charakteru pracy fizycznej, a mogą polegać np. na zarządzaniu gospodarstwem. Prowadzenie gospodarstwa rolnego może polegać zatem także tylko na zarządzaniu nim. Przy właściwej organizacji pracy rolnik może prowadzić gospodarstwo rolne - zarządzać nim i jednocześnie sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną. Jest bowiem organizatorem własnej pracy. Ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną. SKO, powołując się na art. 2 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2022 poz. 2001 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 lit. a i lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17.12.2013 r., stwierdziło że strona dopiero od 14.01.2023 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Figurowanie w systemie ewidencji producentów rolnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa świadczy o tym, że strona do 13.01.2023 r. prowadziła działalność rolniczą. Prowadzenie gospodarstwa rolnego, w świetle przywołanych wyżej przepisów i stanowiska sądów administracyjnych, powoduje, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do tego dnia nie może zostać przyznane.

W skardze na ww. decyzję SKO, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, strona wniosła o "przyznanie mi świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca lipca 2022 r., w którym zawiesiłam prawo do świadczenia z KRUS i sprawuję całodobową opiekę nad mężem", argumentując, że "gospodarstwa rolnego nie posiadam od 2005 r.", od kiedy zostało przekazane synowi, który 23.02.2005r. przejął wykonywanie wszystkich prac rolnych. Skarżąca nie jest również od 2005 r. podatnikiem podatku rolnego, nie oświadczyła we wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, że rezygnuje z zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestaje wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, ponieważ od momentu przekazania gospodarstwa rolnego to syn, któremu przekazała gospodarstwo w 2005 r. wykonywał wszelkie prace. Natomiast sam fakt figurowania w systemie ewidencji producentów rolnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie świadczy o prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Numer ten, mimo że do 13.01.2023 r. figurował w Agencji, nie był aktywny przez kilkanaście lat. W tym okresie strona nie zarządzała gospodarstwem rolnym syna ani nie pracowała w nim, jak również nie pobierała dopłat bezpośrednich i nie uzyskiwał żadnych dochodów z tego gospodarstwa rolnego. Do lipca 2022 r. skarżąca pobierała rentę z KRUS z tytułu częściowej niezdolności do pracy, z której zrezygnowała w lipcu 2022 i od lipca do chwili obecnej pozostaje bez dochodów. Ponadto uzasadnieniu wskazano, że strona nie pracowała w gospodarstwie rolnym, gdyż zajmowałam się chorym mężem, ten czas bez wpływu renty spowodował konieczność zadłużenia się by móc kupić leki oraz przeżyć z miesiąca na miesiąc. Mąż skarżącej jest bowiem osobą niepełnosprawną od kilku lat, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności. Jest niezdolny do samodzielnej egzystencji spowodowanej chorobą Alzhaimera, która cały czas postępuje. W czerwcu 2022 r. strona złożyła w siedzibie KRUS wniosek o zawieszenie renty od miesiąca lipca 2022 r., której pobieranie decyzją z 7.07.2022r. zostało zawieszone.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO o przyznaniu skarżącej od 14.01.2023 r. na czas nieokreślony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.

SKO w uzasadnieniu podjętej decyzji zakwestionowało stanowisko organu I instancji w części, w której odmowę przyznania żądanego świadczenia uzasadniono tym, że stan niepełnosprawności męża skarżącej powstał po 18 roku życia. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. w sprawie K 38/13, wskazując że decyzję z 11.08.2022 r. organ I instancji oparł o niekonstytucyjną normę prawną (w tej części art. 17 ust. 1b u.ś.r.) – czego skarżąca nie kwestionuje, przechodząc od razu do podważenia prawidłowości uzasadnienia przez organ odwoławczy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres, kiedy była uwzględniona w ewidencji producentów rolnych (do czasu uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję o wykreśleniu z tej ewidencji).

Przechodząc do podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji należy przytoczyć art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z powołanych przepisów wynika, że aby ustalić prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, zarówno osoba wymagająca opieki, jak i osoba sprawująca tę opiekę muszą spełnić określone ustawą przesłanki.

Jeśli chodzi o osobę wymagającą opieki, to ustawodawca wymaga, aby osoba ta posiadała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Bezspornym jest – wobec treści załączonego do wniosku orzeczenia – że mąż skarżącej (którego ustalony stopień niepełnosprawności zaistniał po 18 roku życia) spełnia powyższy warunek. W tym kontekście SKO, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. w sprawie K 38/13, trafnie stwierdziło, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Mianowicie, w przytoczonym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten stanowi bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Jednak poza osobą wymagającą opieki, także osoba ją sprawująca – w niniejszej sprawie skarżąca – musi spełnić ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest w szczególności "rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Ponadto w przypadku, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty, u.ś.r. wprost przewiduje, że osobie tej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.). Ta negatywna przesłanka została jednak usunięta przez stronę – wobec uzyskania decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 7.07.2022 r. o wstrzymaniu stronie wypłaty przysługującej jej renty od 1.07.2022 r. (k. 3 akt administracyjnych).

Natomiast dopiero 22.12.2022 r. strona uzyskała decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opatowie o jej wykreśleniu z ewidencji producentów rolnych (k. 31) – co ustaliło w uzupełniającym postępowaniu dowodowym (w trybie art. 136 K.p.a.) SKO. Dodatkowo ustalono, że skarżąca nie ubiegała się o płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2022 rok (k. 35), a ww. decyzja z 22.12.2022 r. została doręczona stronie 30.12.2022 r. (k. 46) – wobec czego przymiot ostateczności uzyskała 14.01.2023 r. Z tą datą, zdaniem organu odwoławczego, stronie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne – co zakwestionowano w skardze, domagając się przyznania tego świadczenia od 1.07.2022 r., od którego to dnia na wniosek strony zostało zawieszone prawo do renty z KRUS.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się "Oświadczenie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne [...]" (k. 9), w którym skarżąca na pytanie:

- z poz. 13: "Od kiedy osoba wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne zrezygnowała z zatrudnienia/ nie podejmuje zatrudnienia lub jako rolnik zaprzestała prowadzenia i pracy w gospodarstwie rolnym by sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną?" odpowiedziała – "około 15 lat",

- z poz. 14: "Czy zakres opieki jakiego wymaga osoba niepełnosprawna uniemożliwia opiekę aktywność zawodową? Odpowiedź uzasadnić" odpowiedziała – "Nie pracuję, nie szukam pracy, 01.07.2022 r. zrezygnowałam z renty rolniczej z KRUS".

Dodatkowo w formularzu "Oświadczenia danych do zgłoszenia [...]" (k. 2) strona oświadczyła, że nie jest rolnikiem, a w oświadczeniu z 1.12.2022 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej, wskazała że nie posiada gospodarstwa rolnego (k. 22).

Powyższe oświadczenia, w połączeniu z informacją ARiMR o tym, że skarżąca nie ubiegała się o płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2022 rok, korespondują z treścią skargi, w której strona argumentuje, że nie posiada gospodarstwa rolnego od 2005 r., kiedy przekazała je synowi, który od 23.02.2005 r. przejął wykonywanie wszystkich prac rolnych. Skarżąca nie jest również od 2005 r. podatnikiem podatku rolnego, nie oświadczyła we wniosku o świadczenie pielęgnacyjne (k. 2 akt administracyjnych), że rezygnuje z zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestaje wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, ponieważ od momentu przekazania gospodarstwa rolnego to syn, któremu przekazała gospodarstwo w 2005 r., wykonywał wszelkie prace.

Ma to istotne znaczenie wobec treści przywołanego przez SKO art. 17b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.

Uwzględniając całokształt omówionego powyżej materiału dowodowego nie sposób podzielić stanowiska SKO co do tego, że samo figurowanie w systemie ewidencji producentów rolnych ARiMR (bez pobierania dopłat, czy posiadania/użytkowania gospodarstwa rolnego) świadczy o tym, że strona do dnia 13.01.2023 r. prowadziła działalność rolniczą. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 22.12.2022 r. o sygn. akt III SA/Kr 754/22, powołując się na stanowisko ARiMR, "system wsparcia bezpośredniego jest kierowany do osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne (...). Płatności przysługują faktycznemu użytkownikowi, który rzeczywiście wykonuje czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. (...) Istota płatności obszarowych jest to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście uprawia grunty rolne, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i swobodnie dokonuje odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje grunty zgodnie z normami i wymogami. Prowadzenie działalności rolniczej rozumiane jest jako dokonywanie nakładów i czerpanie ewentualnych korzyści".

Co prawda w orzecznictwie wskazuje się, że "pojęcie prowadzenia gospodarstwa rolnego nie ogranicza się jedynie do wykonywania na nim fizycznych prac polowych, ale obejmuje ono również szeroko pojęte zarządzanie gospodarstwem i decyzyjny wpływ na jego funkcjonowanie (zob. uchwała NSA z 11.12.2012 r., sygn. I OPS 5/12 oraz wyroki NSA z 3.11.2015 r., sygn. I OSK 981/14, z 30.04.2015 r., sygn. I OSK 2880/13, z 13.01.2015 r., sygn. I OSK 905/14)". Jednak wobec braku tych ostatnich elementów w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, że strona do 13.01.2023 r. prowadziła działalność rolniczą. Skoro organ nie zakwestionował skutecznie twierdzeń skarżącej o zaprzestaniu działalności rolniczej ponad 15 lat temu, złożonych w toku postępowania, brak było podstaw do wydania negatywnej dla strony decyzji o przyznaniu żądanego świadczenia dopiero od daty uzyskania (w toku postępowania odwoławczego) przymiotu ostateczności przez decyzję o wykreśleniu z ewidencji producentów rolnych. W tym zakresie nie jest wystarczające samo figurowanie w ewidencji – w sytuacji, gdy strona nie pobiera dopłat bezpośrednich – co jest oczywiste w sytuacji, gdy nie posiada od tak długiego okresu gospodarstwa rolnego. Skoro skarżąca nie uprawia, ani nie zarządza gruntami rolnymi – których nie posiada – brak było podstaw do wydawania negatywnej dlań decyzji tylko i wyłącznie z powodu "reliktowego" wpisu w ewidencji producentów, pozostałego po zakończeniu prowadzenia gospodarstwa rolnego w 2005 r.

Nie sposób uznać, że skarżąca, która nie posiada gospodarstwa rolnego jest rolnikiem w kontekście definicji zawartych w przepisach unijnych. Stosownie do art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2022 r., poz. 203) producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17.12.2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) 73/2009, pojęcie "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia pojęcie "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Z kolei z zgodnie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5.02.2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1775 ze zm.), płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności (pkt 1), oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha (pkt 2). Według art. 2 pkt 14 tej ustawy użyte w niej określenia "rolnik" oznacza rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, która prowadzi działalność rolniczą. Działalność rolnicza oznacza zaś: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013).

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ zastosuje art. 17b ustawy – uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy i zaprezentowane wyżej stanowiska tut. Sądu oraz uzyskując od strony ostateczne oświadczenie o "zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestaniu wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym", złożone w trybie art. 17b ust. 2 ustawy. Ustalenia te znajdą odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu wydanej decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając na podstawie art. 135 p.p.s.a. również i decyzję organu I instancji – z uwagi na charakter stwierdzonych naruszeń i tło sprawy. Wskazać przy tym trzeba, że w dyspozytywnej części zakwestionowanej decyzji SKO, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., wbrew treści tego przepisu nie uchylono decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Baćkowice z 11.08.2022 r. znak: OPS.ŚP.5211.37.2022 orzekającej o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na męża strony, a jedynie orzeczono o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od dnia 14.01.2023 r. na czas nieokreślony.

-----------------------

/