II SA/Go 87/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. sp. z o.o. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 87/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę L. sp. z o.o.

(reprezentowanej przez pełnomocnika) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że strona skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie braku formalnego skargi, przez nadesłanie dokumentu, z którego wynika umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej, a ponadto nie uiściła w zakreślonym terminie wpisu sądowego od skargi. Wezwania do wykonania powyższych czynności zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 10 lutego 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 8 lutego 2023 r. - k. 25 akt) i do dnia wydania ww. postanowienia pozostały bez odpowiedzi. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 6 marca 2023 r.

Pismem z dnia [...] marca 2023 r. L. sp. z o.o., reprezentowane przez pełnomocnika, wystąpiło do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując, że skierowana do pełnomocnika przesyłka z dnia 8 lutego 2023 r. zawierała jedynie odpowiedź na skargę oraz pouczenie o warunkach wnoszenia pism i doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co oznacza, że brak w niej było wezwań do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono wydruk informacji z rejestru przedsiębiorców KRS oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W orzecznictwie i literaturze zgodnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 515-516). Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1199/13). Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. To na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu (postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009 r., I OZ 211/09). Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09), np. stan nadzwyczajny, problemy komunikacyjne, klęska żywiołowa (powódź, pożar).

W niniejszej sprawie, uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i uzupełnienia braku formalnego skargi, pełnomocnik strony skarżącej powołał się na brak doręczenia mu wezwań sądu w tym zakresie, tzn. że w skierowanej do pełnomocnika przesyłce z dnia 8 lutego 2023 r. nie było stosownych wezwań, a jedynie odpowiedź na skargę oraz pouczenie dotyczące komunikacji elektronicznej.

W tym miejscu należy wskazać, że podstawowym warunkiem dla stwierdzenia prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru powinna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00). Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Sygnowanie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru

w dacie wskazanej na formularzu, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została opisana na formularzu potwierdzenia odbioru (zob. orzeczenia NSA z dnia 8 października 2020 r., II FSK 1072/18, z dnia 25 września 2020 r., II FSK 1649/18,

z dnia 19 sierpnia 2021 r., I OZ 245/21 i z dnia 26 lutego 2021 r., III FZ 185/21).

W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki.

W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. m.in. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2022 r., II FZ 96/22 i z dnia 7 lutego 2023., II OZ 46/23).

Mając to wszystko na względzie należy wskazać, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do pełnomocnika strony skarżącej z dnia 8 lutego 2023 r. (k. 25 akt) wynika, że przesyłka ta zawierała: wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, odpis odpowiedzi na skargę, zawiadomienie o trybie uproszczonym, zawiadomienie o decernacie, wezwanie (zarządzenie) o wpis sądowy. Odbiór tej przesyłki został osobiście pokwitowany przez upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika kancelarii pełnomocnika strony skarżącej – J.B. (która jak wynika z akt sprawy odebrała również skierowaną do pełnomocnika strony skarżącej przesyłkę z dnia 3 marca 2023 r. zawierającą odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem – k. 36 akt). Z akt sprawy nie wynika, aby w chwili odbioru korespondencji ktokolwiek kwestionował jej zawartość.

Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniono dochowania należytej staranności przy prowadzeniu spraw, jakiej w danych okolicznościach można by oczekiwać. We wniosku nie uprawdopodobniono, że faktyczna przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi była niezależna i nie mogła być przezwyciężona przy dołożeniu wszelkich starań.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.