II SA/Go 685/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Pismem sądowym z dnia 21 grudnia 2023 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni w/w wniosku, poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczas złożony wniosek. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2024 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie

z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

W niniejszej sprawie wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej zostało objęte postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r., którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego i zobowiązania do ich uiszczenia m.in. skarżącego.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących

o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Dlatego tak ważne jest poparcie wniosku odpowiednimi twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. W niniejszej sprawie D. K. nie wskazał na żadne okoliczności, które uzasadniałyby pozytywne rozpoznanie jego wniosku. Nie uczynił tego ani w skardze, ani następnie na wystosowanego do niego przez Sąd wezwanie. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Dlatego tak ważne jest poparcie wniosku odpowiednimi twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. W niniejszej sprawie Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego jego aktualną sytuację majątkową. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy (postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. I GSK 335/21). Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy.

Ponadto zauważyć trzeba, że konieczność uiszczenia określonej sumy pieniężnej jest zwykłym skutkiem jej wymierzenia (ustalenia) i nie oznacza automatycznie, że jej zapłata spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11).

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, jakoby w sprawie zaistniała którakolwiek przesłanka oznaczona w art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z czym, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.