II SA/Gl 470/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. oraz J. D. na uchwałę Rady Miasta Żory z dnia 31 marca 2016 r., nr 216/XVII/16 w przedmiocie odpłatności za pobyt w schronisku dla bezdomnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 8 marca 2021 r. D. O. oraz J. D. złożyli skargę na uchwałę Rady Miasta Żory opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.

Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. zobowiązano skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz odpowiedzi udzielonej przez organ na to wezwanie. Wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W piśmie z dnia 11 maja 2021 r. skarżący wskazali, iż nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa albowiem skarga dotyczy aktu prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a., nie zaś aktu lub innej czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzono, że norma wyrażona w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ma zastosowanie jedynie do tzw. innych aktów i czynności organów administracji publicznej, a nie do aktów prawa miejscowego i w związku z powyższym nie jest wymagane w niniejszym wypadku wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), dalej jako u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), dalej jako ustawa nowelizująca, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. musi być poprzedzone wystąpieniem z wezwaniem o jakim mowa wyżej.

Z kolei w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że wniesienie skargi na akt prawa miejscowego wydany przed 1 czerwca 2017 r. powinno być, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Takie rozwiązanie wynika wprost z wykładni językowej przywołanego powyżej art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, co znajduje poparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OZ 233/21, postanowienie NSA z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1172/19, postanowienie NSA z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II OZ 54/19).

Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.