II SA/Gd 98/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 2 grudnia 2024 r. nr WI-I.7840.1.168.2024.PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

J. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta Gdyni (dalej jako: "organ I instancji", "Prezydent") rozpoznając wniosek K. Sp. (dalej jako: "Spółka", "inwestor") decyzją z dnia 2 listopada 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków jednorodzinnych wolnostojących z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną przy ul. K. w G., na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...].

Wojewoda Pomorski (dalej jako: "organ odwoławczy", "Wojewoda") decyzją z dnia 27 lutego 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi J. J., I. J. i J. B. wyrokiem z dnia 15 listopada 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 386/23 uchylił decyzje organów obu instancji.

Po uprawomocnieniu się wyroku Sądu, inwestor złożył w dniu 6 lutego 2024 r. do Prezydenta poprawiony wniosek o pozwolenie na budowę wraz z nowymi egzemplarzami projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego uwzględniającymi uwagi Sądu zawarte w wyroku z dnia 15 listopada 2023 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia.

Wojewoda, po rozpoznaniu odwołań I. J., J. J. oraz M. B. decyzją z dnia 4 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisów art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 35 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) Wojewoda wyjaśnił, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Żniwnej i Grenadierów, uchwalony uchwałą Nr XIX/403/04 Rady Miasta Gdyni z dnia 28 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr 75 poz. 1423). Z jego treści wynika, że przedmiotowa inwestycja usytuowana jest na obszarze oznaczonym symbolem 07.MN1 - domy jednorodzinne wolnostojące. Wskaźnik intensywności zabudowy został ustalony na poziomie do 0,6, dopuszczalna wysokość zabudowy to 12,0 m i do 3 kondygnacji nadziemnych. Nieprzekraczalne linie zabudowy ustalono w odległości 6,0 m od linii rozgraniczających ulicy dojazdowej 23.KD1/2 oraz zgodnie z rysunkiem planu. Budynki powinny posiadać dachy strome dwuspadowe o połaciach symetrycznych i kącie nachylenia od 40° do 50°. Powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić min. 40% działki. Należy zapewnić min. 2 miejsca postojowe na jeden dom jednorodzinny lub min. 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. Komunikację należy zapewnić od ulicy dojazdowej 23.KD1/2. Ścieki należy odprowadzić do sieci kanalizacji sanitarnej, w północno-wschodniej części terenu przewiduje się lokalizację przepompowni ścieków. Wody opadowe należy skierować do sieci kanalizacji deszczowej lub na tereny zieleni lub do zbiorników retencyjnych w granicach własnych działek.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa zespołu budynków jednorodzinnych z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną. W skład zespołu wchodzą 4 wolnostojące budynki jednorodzinne. Trzy spośród tych obiektów (nr 1, 2 i 3) to budynki dwulokalowe, natomiast jeden z nich to budynek jednolokalowy (nr 4). Intensywność zabudowy, liczona jako stosunek powierzchni ogólnej budynków (suma powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczona w zewnętrznym obrysie murów) do powierzchni działki budowlanej wynosi 0,59. Wysokość budynków, mierzona wg planu od naturalnej warstwicy terenu do kalenicy lub najwyższego punktu na pokryciu kubatury wynosi od 9,93 m (budynek nr 1) do 10,32 m (budynek nr 3). Budynki posiadają 2 kondygnacje nadziemne i poddasze nieużytkowe, ponadto przykryte zostały dwuspadowymi dachami symetrycznymi o kącie nachylenia połaci wynoszącym 40°. Usytuowano je z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powierzchnia biologicznie czynna to 715,02 m2, co przy powierzchni działek inwestycyjnych wynoszącej 1770 m2 stanowi 40,39%. Na potrzeby inwestycji zaprojektowano 14 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 7 we wbudowanych w bryły budynków garażach, a pozostałe 7 przy budynkach, na terenie nieruchomości inwestycyjnej. Dojazd zaprojektowano od ulicy oznaczonej symbolem 23.KD1/2. Ścieki odprowadzone zostaną do kanalizacji sanitarnej usytuowanej w działce drogowej nr [...], za pośrednictwem projektowanej na terenie nieruchomości inwestycyjnej przepompowni. Wody opadowe zostaną zagospodarowane w obrębie nieruchomości inwestycyjnej, za pośrednictwem kanalizacji deszczowej połączonej ze zbiornikiem retencyjnym o pojemności 23 m3.

Analiza rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, zdaniem Wojewody, prowadzi do wniosku, że są one zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda uznał za niezasadny zarzut dotyczący niezgodności wnioskowanego zamierzenia z planem miejscowym z uwagi na włączenie do bilansu terenu części wydzielenia KX przeznaczonego pod ciągi piesze. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niepokrywanie się linii podziału wewnętrznego z północną granicą działek inwestycyjnych oraz wschodnią granicą działki nr [...] wynika z braku dostatecznej dokładności opracowanego 20 lat temu rysunku planu miejscowego, który - nałożony na współczesną, dokładniejszą mapę numeryczną - nie zawsze będzie się z nią idealnie pokrywał. Organ zauważył jednocześnie, że mapy znajdujące się w zasobach Geoportalu oraz innych powszechnie dostępnych serwisach mapowych nie stanowią narzędzi, za pomocą których można wyjaśnić tę kwestię. Serwisy tego typu mogą być źródłem informacji przydatnych w postępowaniu administracyjnym, jednak przy uwzględnieniu ich specyfiki i skonfrontowaniu z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. Organ podkreślił jednocześnie, że reszta zgromadzonego materiału dowodowego przeczy powyższym ustaleniom. Na projekcie zagospodarowania terenu zostały bowiem naniesione linie rozgraniczające oraz linie podziału wewnętrznego, które pokrywają się z granicami działek inwestycyjnych. Linie te, opisane w legendzie jako "planowany podział", podobnie jak nieprzekraczalne linie zabudowy, zostały naniesione na podstawie informacji uzyskanych z zasobu geodezyjnego Miasta Gdyni przez uprawnionego geodetę, inż. A. O. Ocenę taką podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 listopada 2023 r. W świetle powyższego stanowisko odwołujących się, że wyjaśnienie rozbieżności linii podziału wewnętrznego i północnej granicy działek inwestycyjnych niedokładnością rysunku planu miejscowego jest "niemożliwe do przyjęcia na gruncie wykazanych różnic oraz skali rysunku planu miejscowego i ustaleń tekstowych miejscowego planu" Wojewoda uznał za niezasadne.

Wojewoda zwrócił jednocześnie uwagę, że w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległy zmianie, w związku z czym organy obu instancji były zobligowane do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 386/23 przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, stosownie do treści przepisu art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.").

Ustosunkowując się do podnoszonej w odwołaniu argumentacji dotyczącej konieczności poprowadzenia ciągu pieszego KX przez teren działki nr [...], albowiem w innym przypadku nie będzie on posiadał wymaganej 6-metrowej szerokości w miejscu pomiędzy ścięciem narożnym tej działki a działką nr [...]. Wojewoda zauważył, że strony pominęły kolejne stwierdzenie zawarte w przywoływanym przez nie piśmie, w którym wyjaśniono, że "pomimo że obecnie nie jest spełniony wymóg w zakresie szerokości ciągu pieszego, należy uznać przebieg jego południowej i zachodniej granicy za tożsamy z granicami działki nr [...]", która bezpośrednio graniczy z działkami inwestycyjnymi nr [...] i [...]. Z rysunku planu wyraźnie wynika natomiast, że przedmiotowy ciąg pieszy w miejscu pomiędzy wskazanym ścięciem narożnym działki inwestycyjnej nr [...] a działką nr [...], prowadzić ma przez działki leśne nr [...] i [...]. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że w wyroku z dnia 15 listopada 2023 r. Sąd zauważył, że "z dniem 18 listopada 2015 r. w życie wszedł art. 6 pkt 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, uznający za cele publiczne wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowę lub przebudowę, który to cel uzasadnia wywłaszczenie nieruchomości (art. 112 u.g.n.). Teren KX, zgodnie z rysunkiem planu, przeznaczony jest pod publiczny ciąg pieszy. Mimo obowiązywania planu od 2004 r. i mimo wejścia w życie art. 6 ust. 9c u.g.n. ciąg pieszy na terenie działki [...] nie został urządzony, co jest dodatkowym argumentem podważającym zarzuty skarżących co do planistycznego przeznaczenia działki [...]".

Reasumując Wojewoda uznał, że rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). W szczególności spełnione zostały wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach (w tym z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe), przesłaniania i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, odprowadzenia wód opadowych oraz zapewnienia dostępu do sieci. Spełnione zostały również wymagania w zakresie odległości projektowanych stanowisk postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a także od granicy działki. Złożony projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wymagane w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J., reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 12 w zw. z art. 80 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez bezpodstawne przyjęcie, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie mapy numerycznej oraz projektu zagospodarowania terenu, bez odczytu treści mapy w świetle ustaleń miejscowego planu (tekstowych i graficznych) podczas gdy taki wniosek jest nieuprawniony. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ nie dokonał wymaganych prawem ustaleń dotyczących włączenia do terenu inwestycji, w jego części północnej i północno-zachodniej ciągu pieszego oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KX, co należało uczynić w związku z pismem Biura Planowania Przestrzennego Gdyni z dnia 15 lipca 2024 r. Zaniechanie to doprowadziło Wojewodę do niezgodnego z prawem utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i włączenia części terenu przeznaczonego w planie miejscowym pod ciąg pieszy (oznaczony KX) do bilansowania terenu inwestycji oraz jego zmniejszenia poniżej ustalonej, w części tekstowej planu miejscowego, szerokości minimalnej, to jest 6 metrów od strony północnej i północno-zachodniej terenu inwestycji, podczas gdy w odwołaniu podniesiono zarzut niezgodności inwestycji z planem miejscowym z uwagi na włączenie do nieruchomości inwestycyjnej części terenu KX, tj. przeznaczonego w planie miejscowym pod ciągi piesze, w oparciu o rysunek projektu zagospodarowania terenu w skali 1.500, zatem skali umożliwiającej wprowadzenie oznaczeń graficznych linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania z miejscowego planu w sposób dokładny oraz na weryfikację przebiegu tych linii względem rysunku miejscowego planu i ustaleń tekstowych miejscowego planu w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że mapa do celów projektowych wymaga weryfikacji jedynie pod względem formalnym także w warunkach oczywistych błędów i niezgodności z aktualnym stanem rzeczy. Powyższe skutkowało przyjęciem, że projekt nie narusza przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy niezgodnej z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Projekt zagospodarowania terenu powinien być sprawdzony przez organ w zakresie zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowe wskazanie linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania powinno być zweryfikowane gdyż może to mieć znaczący wpływ na prawidłową realizację ustaleń miejscowego planu w zakresie przestrzeni publicznych i ogólnodostępnych, jak również na poprawność realizacji ustaleń dotyczących zagospodarowania terenu i parametrów zabudowy na obszarze przewidzianym do zabudowy. Tymczasem z akt sprawy, w tym stanowiska Biura Planowania Przestrzennego Gdyni wynika, że nie zostały spełnione ww. warunki bo zgodnie z przeznaczeniem terenów ustalonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr XIX/403/04 Rady Miasta Gdyni z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Żniwnej i Grenadierów, po przedmiotowych działkach [...] i [...] przebiega linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania dzieląc obszar działek na dwa tereny: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony numerem i symbolem literowym 07.MN1 i teren publicznego ciągu pieszego oznaczony symbolem literowym KX W zawartej w § 3 ust. 2 karcie terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 1601, dla terenu oznaczonego 07.MN1 w pkt 5 lit. c jako minimalną (czyli mierzoną w najwęższym miejscu) szerokość wydzielonego ciągu pieszego (KX) ustalono na 6,0 m.

Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania, K. Sp. z o.o., w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że organ architektoniczno-budowlany procedował z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a ustaleń dokonano na podstawie niekompletnego materiału dowodowego.

Przedmiotem sądowej kontroli jest legalność decyzji Wojewody Pomorskiego z 4 grudnia 2024 r. którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 26 czerwca 2024 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków jednorodzinnych wolnostojących z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną przy ul. K. w G., na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...]. Powyższe decyzje zostały wydane po ponownym przeprowadzeniu postępowania w wyniku uchylenia poprzednich decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 listopada 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 386/23.

Podstawowym problemem jaki wskazał Sąd w powyższym orzeczeniu była kwestia sposobu zaprojektowania miejsc postojowych na terenie inwestycji. Sąd uznał, że nie zostały spełnione wymogi techniczno-budowlane wynikające z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie MI").

Na etapie ponownego przeprowadzenia postępowania inwestor przedłożył poprawiony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany w którym zostały zmienione miejsca postojowe. Załączono również mapę wraz ze wskazaniem odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych do stałego pobytu ludzi.

Należy podzielić utrwalony pogląd według którego w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą, która daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno - kartograficznego. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym (por. m. in. wyrok NSA z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3141/19 i powołane tam orzecznictwo, wyroki NSA z: 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1088/18 i 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3257/19; publ.: CBOSA). Taka mapa, spełniająca powyższe wymogi, została przedłożona w toku postępowania administracyjnego. Za bezzasadne zatem należało uznać zarzuty skarżącego podważające jej prawidłowość.

Jednocześnie dołączona przez inwestora mapa uwzględnia jedynie rzut piętrowy budynków i znajdujące się tam okna. Nie uwzględniono okien znajdujących się na parterze budynków. Nie ma w dalszym ciągu możliwości oceny, czy została zachowana odległość 7 m od miejsc postojowych do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Inwestor powinien był przedłożyć kolejną mapę zawierającą widok na parter budynków wraz ze wskazaniem umiejscowienia ich okien. Jest szczególnie istotne, gdyż z samego przedłożonego planu piętra budynków wynika, że odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi jest nieznacznie tylko ponad 7 m.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie zwrócił uwagi, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu jest ze sobą sprzeczny w zakresie zachowania wymogów odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W części opisowej wskazano, że "projektowany układ wewnętrzny budynków na poziomie parteru nie przewiduje okien w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi od strony wewnętrznego układu komunikacyjnego inwestycji", co nie dotyczy budynku nr 4. Oznacza to, że budynki nr 1, nr 2 i nr 3 od strony wewnętrznego układu komunikacyjnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (oznaczonych kolorami odpowiednio: czerwonym, zielonym i niebieskim) nie będą miały okien na poziomie parteru. Mimo to, analizowano odległości miejsc postojowych od okien takich pomieszczeń wykazując, że zachowane zostały wynikające z przepisów odległości. Założenie, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano jedynie piętro budynku powoduje konieczność przyjęcia, że na parterze również zlokalizowane są pomieszczenia nie przeznaczone na pobyt ludzi. W przeciwnym wypadku nie byłyby zachowane odległości między miejscami postojowymi przynależnymi do lokalu w budynku nr 2 i nr 3, a odpowiednio budynkiem nr 3 i budynkiem nr 2. To założenie powoduje, że na poziomie parteru we wszystkich budynkach od strony układu komunikacyjnego nie ma żadnych pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, co pozostaje w sprzeczności z treścią projektu budowlanego.

Rekapitulując powyższe, wymaga wyjaśnienia jakie pomieszczenia znajdują się na poziomie parteru planowanych budynków mieszkalnych, a następnie weryfikacja tego czy zostały zachowane odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI. Oceniając powyższą kwestię organ odwoławczy powinien także rozważyć zachowanie wymogów wynikających z treści § 13 ust. 1 w zw. z § 57 rozporządzenia MI dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Na marginesie powyższych rozważań należy także wskazać, że w końcowej części uzasadnienia Sąd orzekający wcześniej w tej sprawie wskazał, że organy administracji powinny rozważyć potrzebę zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a następnie wydać decyzję w sprawie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by wytyczna ta została wykonana. Organy administracji ograniczyły się bowiem wyłącznie do tego, że inwestor złożył nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, w którym powołał się na usunięcie przyczyn, które legły u podstaw uchylenia wcześniejszej decyzji. Nawet gdyby przyjąć za prawidłowe stanowisko organu administracji, to z uwagi na treści art. 153 P.p.s.a., na który powoływał się w uzasadnieniu swojej decyzji, powinien on wyjaśnić przyczyny odstąpienia od wykonania wytycznych zwartych w wyroku Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. W ramach przysługujących Wojewodzie kompetencji możliwe jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, zgodnego ze wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) będącego radcą prawnym ustalone na postawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), uiszczony wpis (500 zł) i opłata od pełnomocnictwa (17 zł).