II PSK 8/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa Z. N.
przeciwko C. SA w W.
o ustalenie stosunku pracy, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,
ekwiwalent za urlop wypoczynkowy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 25 czerwca 2025 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt XIV Pa 1/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bez
obciążania skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XIV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 20 lipca 2023 r., XIV Pa 1/23, w sprawie z powództwa Z. N., oddalił
apelację pozwanego C. S.A. w W. od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st.
Warszawy w Warszawie z 3 sierpnia 2022 r., VII P 575/18, w którym to w pkt I
ustalono, że powoda i pozwanego łączył stosunek pracy w okresie od 1 września
2016 r. do 28 lutego 2018 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy w wysokości 1/6
etatu; w pkt II zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.974,19 zł
tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wraz z
II PSK 8/24
2
odsetkami; w pkt III zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.770,55 zł
tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami; w
pkt IV w pozostałym w zakresie powództwo oddalono; w pkt V-VII orzeczono o
kosztach procesu.
Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik pozwanego zaskarżając wyrok Sądu
Apelacyjnego w całości. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazując, że jest ona oczywiście uzasadniona. W ocenie skarżącego Sąd drugiej
instancji popełnił oczywiste naruszenie przepisów polegające na nierozpoznaniu
wszystkich zarzutów apelacji oraz, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 387 § 21
pkt 2 k.p.c., zaniechał oceny poszczególnych zarzutów apelacji, której to ocenie
powinien dać jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Dodatkowo skarżący wskazał, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej przejawia
się na naruszeniu przez Sąd drugiej instancji art. 22 § 1 k.p.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o wydanie postanowienia
w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
II PSK 8/24
3
konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją
Sądu Najwyższego.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2
k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności
powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.
Ponadto dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest
trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w
zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr
2135552; z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z 1 grudnia 2015 r.,
I PK 71/15, LEX nr 2021944).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał
się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest oczywista zasadność
skargi, skarżący powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista
zasadność będzie wynikała. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już
nawet przy pobieżnej lekturze skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3
marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578). Ponadto z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście
zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża
się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że
rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam zarzut naruszenia (nawet
oczywistego) określonego przepisu nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien więc w
II PSK 8/24
4
wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości, widocznej prima
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z 26
kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX
nr 1215126; z 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774).
Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c. rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez
potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub
stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami
interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2008 r., II UK
317/07, LEX nr 453107; z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z 26
lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494; z 17 października
2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z 8 marca 2002 r., I PKN
341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia
2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616). Oznacza to, że we wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest
powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest
w oczywisty sposób sprzeczny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30
listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Przyjmuje się, że nie spełnia tych
wymagań odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam
zarzutu dodatkowo określeniem „rażącego”, „ewidentnego”, „kwalifikowanego” lub
„oczywistego”, jeżeli nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość
wydania wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 lutego
2014 r., III PK 86/13, LEX nr 1644571; z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr
1511117; z 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587). Chodzi zatem o
taką sytuację, gdy nie tylko zgłoszony zarzut naruszenia przepisu prawa jest
słuszny, ale także stwierdzona nieprawidłowość jest tego rodzaju, że powoduje
jaskrawą wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, LEX nr 2057365).
II PSK 8/24
5
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
skarżący nie wykazał istnienia wskazanych przesłanek przedsądu.
Skarżący stawia zarzut nierozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych
w apelacji, twierdząc, że zarzut ten dowodzi oczywistej, kwalifikowanej wady
zaskarżonego orzeczenia. Okoliczność, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie
zawiera szczegółowej analizy każdego z zarzutów apelacji, nie prowadzi do
wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest oczywiście wadliwe. Z ustanowionego w
art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika
konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego
argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie
się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to,
że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem
orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17, LEX
nr 2542602 czy postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lipca 2019 r., III PK 139/18,
LEX nr 2692800 oraz z 9 grudnia 2015 r., II CSK 265/15, LEX nr 2148629). Zarzut
skarżącego w konfrontacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie
pozwala na stwierdzenie, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał zarzutów apelacji a przez
to w sposób oczywisty i kwalifikowany naruszył prawo.
Odnosząc się do drugiego z argumentów mających świadczyć o potrzebie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy podkreślić, że zasadnicze
znaczenie w procesie sądowego badania, czy dany stosunek prawny jest
stosunkiem pracy, ma ustalenie faktyczne, czy praca wykonywana w ramach
analizowanego stosunku prawnego rzeczywiście ma cechy wymienione w art. 22
§ 1 k.p. W tym celu bada się okoliczności i warunki, w jakich dana osoba wykonuje
czynności na rzecz innego podmiotu prawa i dopiero w wyniku tego badania
(poczynienia stosownych ustaleń) rozstrzyga się, czy czynności te świadczone są w
warunkach wskazujących na stosunek pracy. W wyroku z 10 kwietnia 2018 r., II UK
10/17 (LEX nr 24900052), Sąd Najwyższy uwypuklił, że przyjęcie koncepcji
pracowniczego zatrudnienia musi graniczyć z pewnością, że w sprawie doszło do
świadczenia pracy podporządkowanej, niezależnie od jego nasilenia i rodzaju.
II PSK 8/24
6
Sposób motywowania przez autora skargi kasacyjnej jej oczywistej
zasadności sprowadza się do polemiki z poczynionymi przez Sąd drugiej instancji
ustaleniami faktycznymi. Tymczasem w myśl k.p.c. art. 3983 § 3 k.p.c. oraz
art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami
faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w istocie
kwestionuje zatem dokonaną przez Sąd ocenę dowodów i wynikające z niej
ustalenia faktyczne, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. uchyla się spod kontroli
kasacyjnej. Podkreślić należy, że pod pretekstem kwalifikowanego naruszenia
prawa materialnego nie można zmierzać do podważenia dokonanej w sprawie
oceny dowodów.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.
[a.ł]
