II PSK 65/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 lutego 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa M. G.
przeciwko A. sp. z o.o. sp.k.
o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, odsetki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 26 lutego 2025 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt XIII Pa 161/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł
(dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 21 listopada 2023 r., XIII Pa 161/22, oddalił apelację powoda M. G.
oraz apelację strony pozwanej K. Sp. z o. o. spółce komandytowej z siedzibą w W.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z 7 lipca
2022 r., VIII P 205/20, zasądzającego od pozwanej na rzecz powoda kwotę
II PSK 65/24
2
31.688,03 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami oraz
oddalającego powództwo w pozostałej części, oraz orzekł o kosztach procesu.
Powód wniósł skargę kasacyjną zaskarżając ten wyrok w części oddalającej
jego apelację. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał
na jej oczywistą zasadność. W jego ocenie zaskarżone orzeczenie w sposób
oczywisty narusza przepisy postępowania, tj. art. 378 § 1 k.p.c. w związku z
art. 383 k.p.c., albowiem Sąd drugiej instancji prowadził postępowanie i wydał
wyrok wobec podmiotu, który nie jest stroną postępowania. Wada taka nie może
być usunięta przez sprostowanie wyroku, ponieważ dane K. spółka komandytowa
znajdują się nie tylko w treści wyroku, ale również innych dokumentach związanych
z czynnościami Sądu, co wskazuje, że Sąd faktycznie prowadził postępowanie z
udziałem innego podmiotu niż pozwany, którym był K. sp. z o. o. spółka
komandytowa. Dodatkowo w ocenie skarżącego Sąd drugiej instancji nie
przeprowadził w całości postępowania zgodnie z wymogami art. 382 k.p.c.
naruszając również szereg innych przepisów postępowania, wskazanych w
zarzutach kasacyjnych. Uchybienia w tym zakresie powodują, że wyrok, od którego
złożono niniejszą skargę kasacyjną, opiera się na błędnych wyliczeniach
matematycznych dotyczących dochodzonego przez powoda roszczenia, a
rozbieżności te widać na pierwszy rzut oka na podstawie pism powoda składanych
w sprawie, w których zestawiał pozycje z dokumentów zgromadzonych w aktach
sprawy i zawartych w opinii biegłej. Sąd drugiej instancji nie zrealizował czynności
zmierzających do rozpoznania sprawy z zakresie tych rozbieżności, mimo
złożonych w sprawie wniosków dowodowych, co stanowi o rażącym naruszeniu
przepisów postępowania, którego skutkiem było oddalenie apelacji powoda w
części zaskarżonej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie od
powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
II PSK 65/24
3
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją
Sądu Najwyższego.
Powołując się w skardze kasacyjnej na przesłankę przedsądu, jaką jest jej
oczywista zasadność, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny
wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na
poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia
2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr
421035; z 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z 11 stycznia 2008 r.,
I UK 283/07, LEX nr 448205; z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z 5
września 2008 r., I CZ 64/08, LEX nr 512050). O ile dla uwzględnienia skargi
wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do
rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia
przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez
potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu
wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia
Sądu Najwyższego: z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z 22
stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07,
LEX nr 453107; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z 21 maja 2008 r.,
I UK 11/08, LEX nr 491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).
W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało
II PSK 65/24
4
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet
oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego:
z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z 11 stycznia
2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr
469185 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
Skarżący nie wykazał istnienia tej przesłanki przedsądu. Nie uzasadnił bowiem w
stosownym wywodzie, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, zaś swoje
wywody oparł w przeważającej mierze na kontestowaniu ustalonego w sprawie
stanu faktycznego.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zmiana oznaczenia
strony przez sąd jest w zasadzie dopuszczalna w drodze sprostowania wyroku
przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 350 k.p.c. (wyroki Sądu Najwyższego:
z 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 16 oraz z 22 czerwca
2006 r., V CSK 139/06, LEX nr 196953; postanowienia Sądu Najwyższego z 10
grudnia 2001 r., I PZ 93/01, OSNP 2003 nr 24, poz. 597 oraz z 14 września 2016 r.,
III CSK 309/15, LEX nr 2186573). Zatem w przypadku niewłaściwego oznaczenia
strony sąd odwoławczy może sprostować wyrok przez właściwe oznaczenie strony
na podstawie art. 350 § 1 i 3 k.p.c., jeżeli istnienie oczywistej omyłki wynika z oceny
zakresu przedmiotowego i podmiotowego rozstrzygnięcia (wyrok Sądu
Najwyższego z 16 czerwca 2016 r., III PK 125/15, LEX nr 2086105 oraz
postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2020 r., V CSK 453/19,
LEX nr 3276879).
W rozpoznawanej sprawie doszło do mylnego oznaczenia strony pozwanej w
wyroku, lecz postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 31 stycznia
2024 r., XIII Pa 161/22, sentencja wyroku tego Sądu z dnia 21 listopada 2023 r.
została sprostowana w ten sposób, że w miejsce błędnie wpisanej nazwy spółki „K.
sp.k.” wpisano prawidłowo „K. sp. z o. o. sp.k.”. Nie można zatem stwierdzić, że w
rozstrzyganej sprawie doszło do naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 383
k.p.c., skoro mylne oznaczenie strony pozwanej zostało skorygowane w trybie
przewidzianym w art. 350 k.p.c. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z
II PSK 65/24
5
27 kwietnia 2022 r., I PSKP 64/21 (LEX nr 3341009) na podstawie art. 350 § 1 k.p.c.
można sprostować niewłaściwe oznaczenie strony, bez konieczności
podmiotowego przekształcenia powództwa.
W odniesieniu do twierdzeń skarżącego, że skarga jest oczywiście
uzasadniona, gdyż wyrok „opiera się na błędnych wyliczeniach matematycznych
dotyczących dochodzonego przez powoda roszczenia, a rozbieżności te widać na
pierwszy rzut oka na podstawie pism powoda składanych w sprawie”, wskazać
należy, iż zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest
związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego
orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej nie
może więc przemawiać argumentacja skarżącego odwołująca się do
niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym kwestionowania przez skarżącego
oceny dowodów, na której oparty został wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2025 r., I CSK
366/24, LEX nr 3825102).
Powyższe oznaczało, że skarga kasacyjna nie spełniła przesłanek
wymaganych do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania, ponieważ powołane
w niej twierdzenia i wątpliwości w istocie rzeczy ograniczały się do polemiki z
ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanem faktycznym oraz jego oceną prawną.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach
postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.
[SOP]
[a.ł]
II PSK 65/24
6
